(του ΝΙΚΟ ΔΗΜΟΥ, Lifo, 14/4/2010)
•Από την ιστορία της Γαλλίας που μελετούσα παιδί λίγα συγκράτησα, εκτός από τα δραματικά γεγονότα της Γαλλικής Επανάστασης και του Ναπολέοντα. Από τις παλιότερες εποχές μού είχαν εντυπωθεί μόνο οι «rois fainéants» - οι τεμπέληδες κι ανεπρόκοποι βασιλιάδες της δυναστείας των Mérovingiens. Η εγκυκλοπαίδεια του Πυρσού τους αποκαλούσε Μεροβίγγειους και γράφει γι' αυτούς σε άπταιστη καθαρεύουσα: «Μετά τον θάνατον του βασιλέως Δαγοβέρτου του Α' τω 639, επηκολούθησε σειρά βασιλέων ανικάνων και οκνηρών (των καλουμένων rois fainéants) οίτινες εξηκολούθησαν να βασιλεύουν επί έναν περίπου αιώνα, χωρίς όμως να κυβερνούν».
•Ο Δαγοβέρτος είναι ο «grand roi Dagobert» του γαλλικού παιδικού τραγουδιού, που είχε βάλει ανάποδα το βρακί του.
•Κάθε φορά που κάποιος (ξεκινώντας από τον ίδιο τον πρωθυπουργό) έχει μία φαεινή ιδέα (συνήθως νεφελώδους σοσιαλιστικής προέλευσης) την ξεστομίζει στα ξένα ΜΜΕ και ανεβάζει τα επιτόκια. Είναι απίθανο. Χωρίς να έχει χειροτερέψει η κατάσταση της χώρας από τον Οκτώβριο - τα spreads έχουν υπερδιπλασιαστεί, μόνο με τις δηλώσεις! Το τι μας κοστίζουν εμάς αυτά τα παιχνίδια ήδη το νιώθουμε (κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα!).
•Ελπίζω σε μερικά χρόνια να μη διαβάζει κάποιος στην εγκυκλοπαίδεια: «Μετά το 2004 επηκολούθησε σειρά κυβερνητών ανικάνων -οκνηρών ή υπερδραστήριων- οι οποίοι οδήγησαν τη χώρα κατά κρημνών...»