Από μικρή στην αθεΐα
Γ.Π. 21 ετών, φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Σχολη καλών τεχνών, τμήμα θεατρικών σπουδών, επαγγελματίας τραγουδίστρια, δεσμευμένη.
Μεγάλωσα στην Πετρούπολη, στην Αθήνα, σε μια περιοχή που οι περισσότεροι κάτοικοι πιστεύουν αρκετά στο χριστιανισμό. Και όπως ήταν λογικό, η δική μου οικογένεια δεν μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Οι γονείς μου αρκετά θρήσκοι και οι δυο, μας μεγάλωσαν λέγοντας μας πάντοτε πόσο καλός είναι ο χριστούλης και πόσο κακές είναι οι υπόλοιπες θρησκείες. Η μητέρα μου όντας αστυνομικός δεν είχε και καλή σχέση με τους αλλοδαπούς, και τα έριχνε όλα στη θρησκεία τους.
Εγώ όμως, ποτέ δεν ένιωσα αυτή την ανάγκη να πιστέψω κάπου. Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, θεωρούσα χαζό το να πιστεύω κάπου ή το να προσεύχομαι σε κάποιον. Ντρεπόμουν! Θυμάμαι χαρακτηριστικά, όταν ήμουν 5 χρονών, και ο πατέρας μου όντας ναυτικός, έλειπε σε ένα από τα ταξίδια του, η μαμα να μου ζητάει να προσευχηθώ για εκείνον πριν κοιμηθώ και εγώ απλά δεν μπορούσα. Θυμάμαι να κάθομαι στο κρεβάτι μου και να συζητάω ώρες με τον εαυτό μου, απευθυνόμενη στο «Χριστό», για το αν υπάρχει, ποιος είναι, γιατί να ντρέπομαι να κάνω προσευχή και άλλα τόσα.
Ακόμα και όταν ήμασταν στο σχολείο δεν ήθελα να κάνω προσευχή ή να σηκώνομαι να την λέω, γιατί ντρεπόμουν και πίστευα ότι η προσευχή ήταν κάτι λάθος. Μια είδους αμαρτία για μένα. Δεν είχα έρθει ποτε σε επαφή με κάποιον άθεο, μόνο με χριστιανούς, οπότε δεν ξέρω πώς μου είχε βγει αυτή η πεποίθηση, όταν από μικρή ηλικία όλοι μου έλεγαν για τη χριστιανική παιδεία, με πήγαιναν εκκλησία κλπ. Προφανώς, όντας μικρή, δεν γνώριζα τον λόγο που ένιωθα αυτή την αποστροφή ως προς την θρησκεία.
Φτάνοντας στο Γυμνάσιο, τα πράγματα με τη θρησκεία άρχισαν να χαλαρώνουν, καθώς πήγα σε μουσικό σχοελίο και δεν μας οδηγούσαν για εκκλησιασμό όπως σε άλλα σχολεία. Έτσι δεν υπήρχε θέμα που δεν με ένοιαζε η θρησκεία. Όταν έμαθα για πρώτη φορά στο μάθημα των θρησκευτικών τι είναι η αθεΐα, μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα. Γιατί είδα ότι μπορούσα να ταυτιστώ με κάτι. Έτσι άρχισα να συνειδητοποιώ κάποια πράγματα για τον εαυτό μου, όμως δεν ήμουν ακόμα έτοιμη να το ανακοινώσω στους δικούς μου, καθώς δεν θα το δέχονταν.
Έφτασε έτσι και το Λύκειο, όπου άλλαξα σχολείο και πήγα σε Γενικό. Όντας πλέον πιο ώριμη αποφάσισα να μιλήσω στους δικούς μου για αυτό. Πρώτα μίλησα στη μητέρα που ήμασταν πιο «κοντά». Που να ήξερα η καημένη. Γυρνάγαμε από το μάθημα της φωνητικής μου. Μόλις είχα συζητήσει την αθεΐα μου με την καθηγήτρια μου, η οποία με καταλαβε και μου είπε ότι δεν υπάρχει λόγος να το κρύβω και να καταπιέζομαι και είχα πάρει δύναμη και κουράγιο να το ανακοινώσω και στην οικογένεια μου.
Έτσι λοιπόν μπαίνουμε στο αμάξι, ξεκινάμε και αρχίζω να λέω στη μητέρα μου πως είμαι άθεη. Τρελάθηκε, άρχισε να ουρλιάζει, παραλίγο να της φύγει το τιμόνι, και έβαλε τα κλάματα λέγοντας μου «άρα είσαι κακός άνθρωπος, εγώ φταίω που δεν σε πήγαινα κατηχητικό, και τι θα απογίνεις, τι έκανα λάθος, απέτυχα σαν μάνα» και πολλά άλλα τέτοια.
Σαν 16χρονο κορίτσι που ήμουν, ακούγοντας τέτοια πράγματα από την ίδια μου την μητέρα, είχε τεράστιο αντίκτυπο, καθώς σταμάτησα να νιώθω τόσο έντονα αισθήματα αγάπης για εκείνη. Σαν κάτι μέσα μου να έσπασε. Συνειδητοποίησα ότι οι γονείς σου δεν θα είναι πάντα εκεί για σένα και αυτό με πόνεσε πολύ. Δεν καταλάβαινα τι έκανα λάθος και αυτό ενέτεινε κάποια ψυχολογικά προβλήματα που είχα να γίνουν ακόμα χειρότερα.
Ο πατέρας μου από την άλλην, το πήρε ήρεμα, αλλά με τον δικό του τρόπο. Μου είπε πως «ένας τόσο καλός άνθρωπος όπως εσύ αποκλείεται να είναι άθεος». Θεωρεί μέχρι και σήμερα ότι απλά εγώ πιστεύω με έναν δικό μου τρόπο. Είναι τόσο τυφλωμένος που δεν μπορεί να δει την αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν μου μίλησε όπως η μητέρα μου.
Όσο μεγάλωνα, υπήρχε τεράστια διαμάχη με τη μητέρα μου και μένα, καθώς όποτε βρισκόμασταν κάπου που έκαναν τον σταυρό τους, μου φώναζε στα κρυφά με μορφασμούς να τον κάνω και εγώ. Εγώ όχι απλά δεν τον έκανα αλλά έβηχα ή προκαλούσα κάνοντας βλακείες ως αντίποινα.
Όταν έφτασα στα 18 μου, η μητέρα μου ήρθε σε επαφή με γιόγκα και διαλογισμό και άρχισε να ηρεμεί αρκετά μέσα της (και όμως την βοήθησαν) και έτσι φτάσαμε στο σημείο να με ρωτάει ακόμα και για το αν υπάρχουν είδη άθεων, κάτι που με έκανε να χαρώ ιδιαίτερα. Άρχισε να δέχεται τα κακώς κείμενα της θρησκείας, των παπάδων και να με καταλαβαίνει.
Έτσι φτάνοντας στο πανεπιστήμιο, πλέον δεν ντρέπομαι να πω πουθενά ότι είμαι άθεη, κανείς δεν με κρίνει για αυτό, η οικογένεια μου το έχει απλά αποδεχτεί και πλέον έχουν ηρεμήσει αρκετά και τα ψυχολογικά μου προβλήματα. Ακόμα βέβαια, ενώ όταν είμαι με την μητέρα μου, της δείχνω αγάπη, δεν νιώθω αυτό το έντονο δέσιμο μετά από ότι είχε συμβεί. Και ακόμα μου ζητάνε όταν παντρευτώ να είναι με θρησκευτικό, απλά για την ιστορία και τον θόρυβο κάτι που εγώ απεχθάνομαι.
Βέβαια πέρασα και μεγάλη κοροϊδία από καθηγητές των θρησκευτικών, οι οποίοι με είχαν βάλει στόχο λόγω της αθεΐας μου. Ευτυχώς όμως στον επαγγελματικό τομέα, ποτέ δεν έπαιξαν ρόλο οι θρησκευτικές μου πεποιθήσεις και έτσι τα μόνα προβλήματα που αντιμετώπισα, ήταν τα έντονα λόγια και βλέμματα στην προσπάθεια πολλών να μου την πέσουν (και ας ήμουν ανήλικη, και ας ήταν χριστιανοί).
Σίγουρα είμαι αρκετά μικρή και έχω πολλές εμπειρίες να ζήσω ακόμη, όμως θα έπρεπε να υπάρχει μεγαλύτερη βοήθεια για τα νέα άθεα παιδιά. Δεν είχα κάποιον να με βοηθήσει και να με καθοδηγήσει σε όλο αυτό, δεν ήξερα τι να διαβάσω, που να ψάξω, ή ποιος ήταν ο σωστός τρόπος να αντιδράσω. Είναι σίγουρα καλύτερο να μην καταπιέζεται κανεις και να μην κρατάει πράγματα μέσα του. Και όταν δεν ξέρει να το κάνει να ζητά βοήθεια.
Σίγουρα δεν έχω διαβάσει πολλά, δεν ξέρω πολλά, όμως σιγά σιγά διαβάζοντας μαθαίνω περισσότερα για τον κόσμο και για αυτή την κοροϊδία που λέγεται θρησκεία. Μέχρι πριν κάποια χρόνια, το μόνο που ήξερα ήταν ότι είμαι άθεη επειδή έτσι ένιωθα. Πλέον μπορώ να το καταλάβω κιόλας.
