Το κράτος στηρίζει τη θρησκεία στην Τουρκία

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

Η Εισαγγελία της Κων/πολης στην Τουρκία διέταξε ανακρίσεις σε βάρος του εκδότη της τουρκικής έκδοσης του βιβλίου «Η αυταπάτη του θεού» του Richard Dawkins. Ο εκδότης Erol Karaaslan δήλωσε ότι πρέπει να παρουσιαστεί την Πέμπτη, 29/11/07, στην Εισαγγελία για να δώσει εξηγήσεις. Η εφημερίδα «Milliyet» εκτιμάει ότι σε περίπτωση που προσαχθεί σε δίκη ο εκδότης (ίσως και ο συγγραφέας!) λόγω «προσβολής θρησκευτικών αξιών», πιθανολογείται η καταδίκη του με φυλάκιση μέχρις ενός έτους. Όταν δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν την απελευθερωτική δύναμη της επιστήμης, παρουσιάζουν τη θρησκεία τους ως θιγόμενη...

Ο Εισαγγελέας της Κων/πολης ενεργοποιήθηκε ύστερα από αναφορά ενός πολίτη, ο οποίος υπέβαλε μηνυτήρια αναφορά με συνημμένα αποσπάσματα από την τουρκική έκδοση του βιβλίου, στα οποία περιέχονται, όπως ισχυρίζεται, επιθέσεις σε «αγιασμένες αξίες των θρησκειών», μουσουλμανικής, χριστιανικής και ιουδαϊκής.

Το συγκεκριμένο βιβλίο του Dawkins έχει κυκλοφορήσει σε 30 χώρες και έχει γίνει ευπώλητο (μπεστ-σέλερ) στις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γερμανία και την Ιταλία. Στην Τουρκία έχει εκδοθεί από την άνοιξη ήδη σε περίπου 6.000 αντίτυπα. Πιθανολογείται ότι ο θόρυβος με τις ανακρίσεις κατά του εκδότη θα οδηγήσει σε εκτόξευση των πωλήσεων. Άσε που οι Τούρκοι θα έχουν την ευχαρίστηση να υποδεχτούν τον Dawkins αυτοπροσώπως, είτε ως μάρτυρα υπεράσπισης, είτε ως κατηγορούμενο - κάτι που θα δυσφημήσει για άλλη μια φορά την Τουρκία ως προς την ανεκτικότητα στις αντίθετες απόψεις και την ελευθερία διάδοσης της επιστημονικής σκέψης.

και προστατεύει τη φήμη του πάπα στη Βαυαρία

Κάποια μέρα του Σεπτεμβρίου 2006 εμφανίστηκε η Αστυνομία στην αγροικία της οικογένειας Lindner στην περιοχή του Burghausen της γερμανικής Βαυαρίας. Η οικογένεια, με 2 παιδιά 6 και 9 ετών, κατοικεί εκεί σε 90 τ.μ. Η επέμβαση της Αστυνομίας, κατά την οποία συνελήφθη προσωρινά ο πατέρας έδωσε, από πλευράς πλήθους συμμετεχόντων, την εντύπωση πολεμικής ενέργειας.

Με αυτόματα όπλα, αλεξίσφαιρα γιλέκα και αστυνομικούς σκύλους ερευνούσαν οι αστυνομικοί σημείο προς σημείο τη μικρή κατοικία και το κτήμα γύρω από το σπίτι, απαγόρευαν στον συλληφθέντα να μιλήσει με τα μέλη της οικογένειας και τους γείτονές του και τρομοκρατούσαν σύζυγο και μικρά παιδιά.

Αιτία της επιδρομής: κοντά στην αγροικία των Lindner βρίσκεται το χωριό Marktl am Inn, ένα βλαχοχώρι από τις πολλές εκατοντάδες όμοια στη Βαυαρία (επί λέξει: Μικρή αγορά στον ποταμό Ιν), το οποίο είναι ο τόπος καταγωγής του πάπα. Εκείνες τις ημέρες ο πάπας βρισκόταν για επίσκεψη στη Βαυαρία και κάποιοι αδιόρθωτοι «αναρχικοί» έγραψαν με μπογιά στους τοίχους του χωριού αντιπαπικά συνθήματα.

Η Αστυνομία προβληματίστηκε, ποιοι μπορεί να ήταν οι δράστες. Επειδή λοιπόν (σκέφτομαι εγώ) δεν υπήρχαν εκεί κοντά ορθόδοξοι παπάδες που πουλάνε μόνιμα και εξ επαγγέλματος αντιπαπισμό (αναγνωρίστηκε ως πρώτος από το πατριαρχείο, μην το ξεχνάμε!), υπέθεσαν ότι δράστης των τοιχογραφημάτων κατά του Βαυαρού πάπα πρέπει να ήταν ο «αναρχικός» Lindner, τον οποίο είχε καρφώσει στην Αστυνομία ένας συμπολίτης του. Ο Lindner εκδήλωσε τις εγκληματικές προθέσεις του όταν, περιμένοντας βαριεστημένος λίγες μέρες πριν στον προθάλαμο ενός γιατρού στο Marktl am Inn, είπε σε κάποιον γνωστό του που περίμενε μαζί του στον προθάλαμο, ότι καλύτερα θα ήταν να δοθούν τα 40 εκατομμύρια ευρώ που κοστίζει η επίσκεψη του πάπα, σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη για να ζήσουν.

Παρά την ομολογία του «δράστη» ότι πράγματι έκανε αυτή την «εγκληματική» συζήτηση στον προθάλαμο του ιατρείου και παρά τις πάνω από πεντάωρες έρευνες και ανακρίσεις, η Αστυνομία δεν κατάφερε να εντοπίσει εργαλεία του εγκλήματος (πινέλα, μπογιές, σπρέι κ.ά. συναφή), οπότε ο Εισαγγελέας από τη γειτονική κωμόπολη Altötting κατάλαβε τη γκάφα του, θεώρησε την υπόθεση ως λήξασα και ζήτησε από την Αστυνομία να αποσυρθεί.

Το Υπουργείο Εσωτερικών της Βαυαρίας (η γερμανική Αστυνομία υπάγεται στις ομόσπονδες χώρες και όχι στην κεντρική κυβέρνηση) δήλωσε ότι δεν επεμβαίνει στις δραστηριότητες της ανεξάρτητης δικαιοσύνης! Και πολύ καλά έκανε, γιατί να χρεωθεί τη γκάφα του εισαγγελέα;

Ο ταλαιπωρημένος Lindner δήλωσε στις εφημερίδες ότι δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με τον πάπα και τους παπάδες, αν και Βαυαρός εκ γενετής. Τώρα απέκτησε όμως ένα χόμπι: μαζεύει ανέκδοτα για παπάδες (και τον πάπα, εννοείται) και θα τα δημοσιεύσει σύντομα σε βιβλίο, μαζί με την αναλυτική περιγραφή της περιπέτειάς του, φωτογραφίες και βίντεο που τράβηξαν τα παιδιά με τα κινητά κτλ. Πολλοί συγγενείς και φίλοι, αλλά επίσης γνωστοί και άγνωστοι άρχισαν να του στέλνουν ανέκδοτα για να βοηθήσουν στην έκδοση του βιβλίου του, το οποίο μάλλον θα γίνει πολύτομο…

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Το γουρουνάκι δαγκώνει, άμα λάχει

...
Προ καιρού είχαμε αναρτήσει κείμενα για ένα παιδικό βιβλίο στη Γερμανία, το οποίο δεν περιέχει ιστορίες για τον Χριστούλη και τον Μωαμεθανούλη, αλλά παρουσιάζει στα παιδιά τον κόσμο και τους ανθρώπους, όχι μόνο χωρίς θρησκευτικούς συσχετισμούς, αλλά ενάντια σ' αυτούς! Μία δικαστική προσφυγή των χριστιανικών εκκλησιών εναντίον του βιβλίου στη γερμανική Δικαιοσύνη απορρίφθηκε κι έτσι το βιβλίο κυκλοφορεί εκεί ελεύθερο - και με την άδεια των δικαστηρίων!

Το μόνο που απέμενε πλέον στις ηγεσίες των εκκλησιαστικών μηχανισμών, ευαγγελικού και καθολικού, ήταν να αρχίσει εκστρατεία δυσφήμισης, ενάντια στο βιβλίο και τους συγγραφείς του, παρ' ότι το «ποίμνιο» έτσι κι αλλιώς δεν διαβάζει βιβλία ή δεν διαβάζει πέρα από τα εκκλησιαστικά φυλλάδια και οι ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι δεν επηρεάζονται από την παπαδίστικη προπαγάνδα.

Ο επίσκοπος του Regensburg (Βαυαρία) σκέφτηκε όμως ότι δεν θα βλάψει μια καταγγελία εναντίον του βιβλίου, δεν είχε ίσως και τί άλλο να πει, και ξεκίνησε μια Κυριακή το κήρυγμά του με γενική επίθεση κατά του «αθεϊσμού» και των «αθέων». Ευκαιρίας δοθείσης, τα έψαλε στον Dawkins που διαβρώνει τις «ρίζες του πολιτισμού μας και τις παραδόσεις μας» (λέτε να σκεφτόταν τις σταυροφορίες και το κυνήγι μαγισσών;), χαρακτήρισε έγκλημα τον «επιθετικό αθεϊσμό» (εννοεί τις επιστημονικές αποδείξεις σε βάρος των θεϊκών παραμυθιών) και στο τέλος έφτασε και στο παιδικό βιβλίο με το γουρουνάκι που προαναφέρθηκε.

Εκεί πέρασε ο επίσκοπος στη θεωρία και ανέκραξε ότι «όπου δεν υπάρχει πίστη στο θεό, εκεί δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα, δεν υπάρχει δικαίωμα στη ζωή, δεν υπάρχει αυτοπροσδιορισμός...» Είναι προφανές ότι εννοούσε πως, κατά τις δολοφονικές εκστρατείες εναντίον αιρετικών, αλλοθρήσκων και μαγισσών, στην πορεία των αιώνων, στις οποίες διέπρεψε η χριστιανική εκκλησία, εννοούσε πως κατά τις ανθρωποφαγίες της πρώτης σταυροφορίας, δεν πρέπει να υπήρχε πίστη στο θεό. Αλλά πώς να θέσεις τέτοια ερωτήματα, όταν ο άλλος έχει πιάσει το μικρόφωνο και μονολογεί; Δεν είναι blogs τα εκκλησιαστικά κηρύγματα!

Συνήθως, σ' αυτό το σημείο ταυτίζουν οι παπάδες τους άθεους και άθρησκους με τους ναζιστές και τους κομμουνιστές, οπότε γίνεται σαφές στο «ποίμνιο» ότι όλοι οι αναφερόμενοι είναι «σούπερ κακοί». Δεν έκανε όμως αυτό το συσχετισμό ο επίσκοπος, γιατί προ καιρού κυκλοφόρησαν πάλι σε φέιγ βολάν φωτογραφίες καθολικών καρδιναλίων που χαιρέταγαν ναζιστικά. Καμιά φορά γίνονται μπούμερανγκ οι ψευδείς αναφορές, όταν δεν διαθέτεις και αστυνομικό κράτος για να επιβάλεις τη μοναδική «αλήθεια»!

Ο επίσκοπος έκανε όμως κάτι άλλο: άρχισε να συκοφαντεί το βιβλίο και τους συγγραφείς του, ισχυριζόμενος φανταστικά πράγματα. Π.χ. ότι σ' αυτό ταυτίζονται οι πιστοί χριστιανοί με γουρούνια, ότι διαδίδονται ιδέες για θανάτωση παιδιών και άλλα ουρανοκατέβατα. Στην πραγματικότητα, οι συγγραφείς απλά έχουν χρησιμοποιήσει στοιχεία από το παραμύθι των αδελφών Grimm με τα «τρία γουρουνάκια» για να δώσουν μια εικόνα ότι αυτά τα σκανδαλιάρικα και αγαπητά στα παιδιά γουρουνάκια δεν πιστεύουν σε θεούς και δαίμονες. Άρα δεν είναι δυνατόν να ταυτίζονται οι πιστοί μαζί τους, μάλλον οι «άπιστοι» χωρίς ίχνος χιούμορ θα έπρεπε να διαμαρτυρηθούν για την ταύτιση.

Ο κυριότερος συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου και εκπρόσωπος του Ιδρύματος «Giordano Bruno», Dr. Michael Schmidt-Salomon δήλωσε ότι έχει απεριόριστη υπομονή να ακούει ανοησίες και δέχεται να συζητάει με οποιονδήποτε θεόπληκτο, αλλά δεν είναι δυνατόν να αφήσει κάθε ιδιοτελή παράγοντα του εκκλησιαστικού μηχανισμού να διαδίδει ψεύδη.

Έτσι, εστάλη στον επίσκοπο «εξώδικη διαμαρτυρία και πρόσκληση», με την οποία καλείται αυτός να διαψεύσει ότι είπε αυτά που περιγράφηκαν στα προηγούμενα (πώς να τα διαψεύσει, αφού υπάρχει βιντεοταινία με ήχο και είχε αναρτηθεί η ομιλία στις διαδικτυακές σλίδες) και, εν πάση περιπτώσει, να δηλώσει ότι τα αποσύρει και δεν θα τα επαναλάβει. Αλλέως θα υποβληθεί εναντίον του και εναντίον της καθολικής εκκλησίας που αυτός εκπροσωπεί, μήνυση και αγωγή για χρηματική αποζημίωση. Το γουρουνάκι αποδεικνύεται λοιπόν δαγκωνιάρικο, άμα χρειαστεί!

Θα περιμένουμε την εξέλιξη των γεγονότων, αλλά εκτιμώ ήδη ότι ο επίσκοπος θα υποχωρήσει με τον γνωστό τρόπο, «δεν καταλάβατε, άαααλλο εννοούσα, δεν είπα αυτό, άαααλλο ήθελα να πω...» κτλ. Ο λόγος που αναμένεται αυτή η υποχώρηση είναι ότι η καθολική εκκλησία έχει πληρώσει στη Βαυαρία και αλλού ουκ ολίγα εκατομμύρια ευρώ σε θύματα καθολικών κληρικών-παιδεραστών και, κατανοητό, δεν θα ήθελε να ξοδέψει κι άλλα σε ένα ίδρυμα (Giordano Bruno), το ποίο θα τα χρησιμοποιήσει σύμφωνα με την αποστολή του, εναντίον του εκκλησιαστικού μηχανισμού.

Σημειωτέον ότι η προσέλευση του «ποιμνίου» στους ναούς κατά τα τελευταία χρόνια και η καταβολή οβολών έχει μειωθεί σημαντικά, οι αιτήσεις διαγραφής από τη λίστα μελών της εκκλησίας είναι συνεχείς (αλλιώς πρέπει να πληρώνουν εκκλησιαστικό φόρο) και οι επίσκοποι έχουν φτάσει να ξεπουλάνε ναούς, οι οποίοι μένουν έτσι κι αλλιώς αχρησιμοποίητοι και δεν είναι δυνατόν να συντηρηθούν.

Δει δη χρημάτων λοιπόν και άνευ τούτων δεν στέκει ούτε η διδασκαλία της «αληθινής θρησκείας». Εδώ είμαστε και θα παρακολουθούμε τις εξελίξεις!

Προσθήκη: Στις 18 Αυγ. 2008 κατατέθηκε αγωγή στο αρμόδιο δικαστήριο του Aschaffenburg (βόρεια Βαυαρία) κατά του επισκόπου του Regensburg, θα έχουμε εξελίξεις!

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Ένας παιδεραστής ανάμεσά μας...

για το καλό της εκκλησίας

Το Riekofen είναι ένα χωριό με λιγότερους από 1000 κατοίκους, κοντά στο Regensburg, στην καθολική Βαυαρία. Πρόκειται περισσότερο για ένα οικισμό στο σταυροδρόμι δύο επαρχιακών οδών και, με αυτή την έννοια, δεν θα άξιζε τον κόπο να ασχοληθεί κάποιος με το συγκεκριμένο χωριό - αν δεν είχε συλληφθεί εκεί στις αρχές του καλοκαιριού 2007 ο τοπικός καθολικός ιερέας Peter K., 39 ετών, επειδή κακοποιούσε ή, πιο απλά, «έβαζε χέρι» στα παπαδάκια του ναού. Το Regensburg είναι, πρώτον μια ιστορική καθολική επισκοπή στο γερμανόφωνο χώρο και δεύτερον, από εκεί κατάγεται και ήταν αρκετά χρόνια καρδινάλιος ο τωρινός πάπας Βενέδικτος, ο επιλεγόμενος Benny.

Επιβαρυντικό για την επισκοπή Regensburg είναι ότι ο συγκεκριμένος ιερέας είχε καταδικαστεί ήδη παλαιότερα για παιδεραστία και, αντί να αποσχηματιστεί, μετατέθηκε στη μικρή αγροτική ενορία του Riekofen, χωρίς να ενημερωθούν οι κάτοικοι για το παρελθόν του. Έτσι βρήκε ευκαιρία ο συγκεκριμένος αστέρας να επαναλάβει το σύνηθες για ιερατικούς κύκλους έργο του.

Ο πατέρας ενός από τα κακοποιημένα παιδιά, ο οποίος έβγαλε στη δημοσιότητα το πάθημα του γιου του, πληροφορήθηκε και διέδωσε με ηλεκτρονικά μηνύματα ότι ο παιδεραστής ιερέας είχε κακοποιήσει κι άλλα παιδιά μεταξύ των ετών 2003 και 2006. Μετά την καταδίκη του για τις παλιές κακοποιήσεις, μετατέθηκε ο παιδεραστής σε ένα οίκο ευγηρίας, όπου έμεινε μόνο μερικούς μήνες. Στη συνέχεια μετατέθηκε από τον επίσκοπο στο Riekofen.

Αρχικά οι κάτοικοι δεν πίστεψαν τις καταγγελίες του πατέρα, πρώτον να βρίσκεται στο χωριό τους ένας παιδεραστής ιερέας, σαν αυτούς που εμφανίζονται σε άλλες πόλεις, σε άλλες χώρες, σε άλλες ηπείρους, αλλά όχι και στο Riekofen και, επίσης σημαντικό, πώς είναι δυνατόν να τους έστειλε ο αγαπητός τους επίσκοπος έναν παιδεραστή, χωρίς να τους ενημερώσει να προσέχουν; Αποκλείεται!

Τελικά, πείσθηκαν όμως από την επιμονή του διαμαρτυρόμενου πατέρα και μια επιτροπή, αποτελούμενη από τον Κοινοτάρχη και εκπροσώπους του Συλλόγου Γονέων του Riekofen, συναντήθηκε απροειδοποίητα με τον ιερέα. Αυτός τους εξήγησε ότι, ναι μεν είχε καταδικαστεί παλιά για παιδεραστία, αλλά αυτό δεν μετράει, γιατί έκανε ειδική ψυχοθεραπεία και πήρε «βεβαίωση απαλλαγής» από το πάθος του. Όταν όμως οι άφωνοι γονείς αναφέρθηκαν και στις νεότερες καταγγελίες για συγκεκριμένες πράξεις του ιερέα, αυτός παραδέχθηκε ότι η θεραπεία του δεν ήταν πλήρης και χρειάζεται νεότερη αντιμετώπιση από ψυχολόγους.

Αποτέλεσμα ήταν πλέον να χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη τα παιδιά του Riekofen, ιδίως τα παπαδάκια των περισσότερο θρησκευόμενων οικογενειών. Τα κορίτσια του χωριού δεν ενδιέφεραν τον παιδεραστή ιερέα, γιατί ήταν φιξαρισμένος στα αγοράκια - ένας τυπικός ομοφυλόφιλος ιερέας ήταν ο άνθρωπος.

Ένα σαββατόβραδο του Σεπτεμβρίου, επισκέπτονται μερικοί δημοσιογράφοι την εκκλησία στο Riekofen. Οι πιστοί από το χωριό κάθονται και περιμένουν, μερικοί ηλικιωμένοι ήταν εκεί ήδη πριν κτυπήσει η καμπάνα. Τα παπαδάκια βρίσκονται πίσω από μια γυάλινη πόρτα και κάνουν μεταξύ τους χειρονομίες. Στο ναό έχουν μαζευτεί ήδη περίπου 8Ο άτομα - πολύ μεγάλος αριθμός για το χωριό και για εσπερινό, όταν οι περισσότεροι εκμεταλλεύονται τα σαββατόβραδα για διασκέδαση. Οι περισσότεροι από τους παρόντες ήρθαν από το Regensburg και άλλες πόλεις της περιοχής με στόχο να πληροφορηθούν, ποιος θα είναι ο νέος ιερέας τους, αλλά κυρίως, τί απαντάει ο επίσκοπος στις δημόσιες κατηγορίες ότι δεν ενημέρωσε το ποίμνιο για το παρελθόν του παιδεραστή ιερέα.

Εκείνη τη στιγμή διακόπτεται το βουητό των συζητήσεων, από τη γυάλινη πόρτα βγαίνουν σε παράταξη τα παπαδάκια και πίσω τους ο νέος ιερέας, ο Innocent Nwokenna, καθηγητής θεολογίας από τη Νιγηρία! Ο ιερέας ανεβαίνει τα σκαλιά, γυρίζει το πρόσωπο προς τους αναμένοντες πιστούς και, με αργές κινήσεις, βγάζει από μια τσέπη ένα χαρτί. Το ξεδιπλώνει τελετουργικά και αρχίζει να διαβάζει το περιεχόμενό του, στο ακροατήριο δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος. Είναι ένα fax που έστειλε ο επίσκοπος στο ποίμνιο του Riekofen, με το οποίο εκφράζει τη λύπη του για τα γεγονότα, αλλά «η ζωή έχει πολλά προβλήματα...», «εμείς που πιστεύουμε στην εκκλησία, δεν απογοητευόμαστε...» και «είναι απαραίτητο να γίνει μια νέα αρχή, για το καλό της εκκλησίας μας...» Τελικά, προσφέρει η επισκοπή 6.500 ευρώ ως αποζημίωση σε κάθε κακοποιημένο παιδί. Το εβδομαδιαίο περιοδικό Spiegel κυκλοφόρησε στις 17/9/2007 με τίτλο σχετικού άρθρου: «Οι Καθολικοί σιωπούν έναντι χρημάτων» και «Ανήθικη προσφορά στα όρια της νομιμότητας...»

Ο επίσκοπος ελπίζει να δελεάσει με αυτό το χρηματικό ποσό τούς όχι και ιδιαίτερα εύπορους αγρότες του Riekhofen, πιθανόν να ανεβάσει το ποσό και στα 10.000 ευρώ. Με τον εξωτικό για τους Βαυαρούς ιερέα από τη Νιγηρία ελπίζεται δε ότι θα μετατραπεί το πρόβλημα της παιδεραστίας σε πρόβλημα επικοινωνίας, ίσως και ρατσισμού του αγροτικού πληθυσμού απέναντι σε ένα μαύρο ιερωμένο.

Ο επίσκοπος του Regensburg

Όταν ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον επίσκοπο, μήπως θα έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη και, ίσως, να κάνει σκέψεις για τη διοικητική επάρκειά του, απάντησε αυτός αγέρωχα, ότι δεν δέχεται υποδείξεις από ανθρώπους που αγνοούν τα προβλήματα της διαποίμανσης και ότι μοναδικός επίγειος κριτής του είναι ο πάπας, ο οποίος μέχρι στιγμής δεν έχει πάρει θέση εναντίον του. Έτσι έκανε ο λαμπρός αυτός ποιμενάρχης (τσομπάνης, βαρβαριστί) και τον προκάτοχό του στη θέση του επισκόπου και νυν πάπα Βενέδικτο, μέρος του δικού του προβλήματος.

Ένας αναγνώστης από τη Βαυαρία, Josef Oberroiter, έγραψε σε επιστολή του που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Spiegel: «Μία μεσαιωνική διδασκαλία με δόγματα, μυστικά, αγαμία των ιερέων κτλ. δεν έχει καμιά σχέση με τη διδασκαλία του Ιησού και αρρωσταίνει τους ανθρώπους. Τα παπαδάκια έγιναν θύματα ενός άρρωστου ιερέα, ο οποίος είναι ο ίδιος θύμα μιας αρρωστημένης εκκλησιαστικής πράδοσης». Το σημαντικότερο ερώτημα είναι, βέβαια, μήπως αυτό που παρουσιάζεται ως «διδασκαλία του Ιησού» είναι το αρχικό αίτιο που προκαλεί τα παντός είδους θύματα...
(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)
Άλλες πληροφορίες σχετικά:

• Der Spiegel, 29/9/2007
• Mittelbayerische Zt., 7/10/2007
• Sueddeutsche Zt., 26/10/2007

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

Στη συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης για τον παιδεραστή ιερέα στη Βαυαρία, ένα σχόλιο ενδεικτικό για τη μικροαστική υποκρισία που διακατέχει τους κάθε είδους «πιστούς». Γράφει ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Σπυρίδων στην Ελευθεροτυπία, 6/1/2008:

«Θλιβερά φαινόμενα παιδεραστίας και ομοφυλοφιλίας κληρικών εκδηλώθηκαν έντονα κατά το 2007 στο χώρο της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Τα επεισόδια αυτά, που αρχικά καταβλήθηκαν σύντονες προσπάθειες να υποβαθμισθούν, δημοσιοποίησε εκτενέστατα μερίδα του ομογενειακού τύπου προκαλώντας μεταξύ των πιστών πρωτοφανές κύμα αγανάκτησης κατά του κλήρου. Τα επεισόδια κρίνονται εξαιρετικά ανησυχητικά τη στιγμή που ο ελληνικός Τύπος αποκαλύπτει συχνά παρόμοια φαινόμενα εντός της Εκκλησίας της Ελλάδας.»

Πρόκειται για τη συνοπτική καταγραφή γεγονότων που έγιναν γνωστά και στην Ελλάδα, όχι μόνο για ορθοδόξους, αλλά και για καθολικούς κληρικούς. Παίρνοντας, λοιπόν, αφορμή από αυτό το απόσπασμα και από μια περιφερόμενη φήμη για τα αίτια ασθένειας του κ. Χριστόδουλου, σχολιάζει ένας θρησκόληπτος σε άλλο blog (με τη δική του ορθογραφία):

«Κύριε που ονομάζετε τον εαυτόν σας Ορθόδοξο; Είναι πράγματα αυτά να λέγονται; Μην αναπαραγάγεται δημοσιεύματα που πλήτουν την Ορθοδοξία. Μοναχοί μας βγάζουμε τα μάτια μας. Για τούτο σας παρακαλώ προσέχεται τι γράφεται. Συχνά κάνεται ζημιά χωρίς να το καταλαβαίνεται.»

Δεν παίζει ρόλο, λοιπόν, πόσο βαρύ είναι το αδίκημα, εκκλησιαστικά και ποινικά. Το κυριότερο που απασχολεί τέτοιους τύπους είναι να μην μαθευτεί, να μην το αντιληφθούν οι γείτονες, μια μικροαστική αντίληψη για το «καθώς πρέπει». Και ως προς τον όρο «Ορθοδοξία» που χρησιμοποιεί, δεν εννοεί φυσικά τα όποια δόγματα και τις αρχές της «θρησκείας της αγάπης», τα οποία παραβιάζονται αισχρότατα από τους παιδόφιλους κληρικούς. Εννοεί και ενδιαφέρεται μόνο για το μηχανισμό, αυτός δεν πρέπει να θιγεί, γιατί θα πέσουν οι εισπράξεις και τί θα απογίνει τόσο κηφηναριό; Για τα παιδάκια που κακοποιούνται καμιά σκέψη, κανένα ενδιαφέρον, καμιά πρόβλεψη… Ας πρόσεχαν, που λένε ως μεγάλη εξυπνάδα και οι διάφοροι αλιτήριοι!

.

Θρησκευτικά σύμβολα στα σχολεία

(tovima.gr, 26/4/2010)

Έντονες αντιδράσεις προκάλεσε η πρόταση περιφερειακής υπουργού της Γερμανίας -η πρώτη γυναίκα τουρκικής καταγωγής που θα αναλάβει μια τέτοια θέση- να αποσυρθούν οι σταυροί από τα δημόσια σχολεία. Η ίδια δέχθηκε ακόμα και βέλη από στελέχη του κόμματος στο οποίο ανήκει, των Χριστιανοδημοκρατών (CDU).

«Τα χριστιανικά σύμβολα δεν έχουν θέση στα δημόσια σχολεία» δήλωσε η Αϊγκιούλ Οζκάν, μέλλουσα υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων του ομόσπονδου κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας (Niedersachsen) σε συνέντευξή της που δημοσιεύεται από το εβδομαδιαίο περιοδικό Focus.


«Το σχολείο πρέπει να είναι ένας ουδέτερος χώρος» πρόσθεσε διευκρινίζοντας ότι ούτε η μαντίλα έχει θέση σε μια αίθουσα διδασκαλίας. Η 38χρονη Οζκάν πρόκειται να ορκιστεί την Τρίτη η πρώτη τουρκικής καταγωγής υπουργός στη Γερμανία.


«Τα θρησκευτικά σύμβολα, ιδιαίτερα ο σταυρός, θεωρούνται από την περιφερειακή κυβέρνηση ένδειξη μιας εκπαίδευσης που έχει τη σφραγίδα της ανεκτικότητας, με υπόβαθρο τις χριστιανικές αξίες» δήλωσε, από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας Κρίστιαν Βουλφ.


Αλλες αντιδράσεις ήταν πολύ πιο έντονες. Ο υπεύθυνος στην κοινοβουλευτική ομάδα των Χριστιανικών Ενώσεων για θέματα κοινωνικής ένταξης Στέφαν Μίλερ, ο οποίος προέρχεται από τη Χριστιανική Κοινωνική Ένωση (CSU), τον πιο συντηρητικό κλάδο της CDU στη Βαυαρία, δήλωσε ότι οι θέσεις της Οζκάν «αποκκλίνουν σε τέτοιο βαθμό που προκαλεί τρόμο».

«Πολιτικοί αξιωματούχοι που θα ήθελαν να απαγορεύσουν τους σταυρούς στα σχολεία, πρέπει να σκεφτούν αν έχουν πραγματικά θέση σε ένα χριστιανοδημοκρατικό κόμμα» πρόσθεσε.

Ο «κύκλος των στρατευμένων χριστιανών» του κόμματος της Γερμανίδας καγκελάριου Ανγκελα Μέρκελ ήταν ακόμη πιο κατηγορηματικός και υποστήριξε ότι «η εμπειρία να γίνει μια μουσουλμάνα υπουργός της CDU στην Κάτω Σαξονία μοιάζει να έχει αποτύχει πριν ακόμη αρχίσει».

Σύμφωνα με τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης, η μέλλουσα υπουργός έχει δεχθεί απειλές κατά της ζωής της και έχει τεθεί υπό αστυνομική προστασία.

Η Οζκάν δέχτηκε πάντως και κάποια στήριξη στους κόλπους της CDU. Ο υπουργός αρμόδιος για την κοινωνική ένταξη στη Βόρεια Ρηνανία - Βεστφαλία (δυτική Γερμανία) Αμίν Λάσετ είπε ότι ο διορισμός της Οζκάν αποτελεί μια ένδειξη που αυξάνει την αξιοπιστία της CDU στον τομέα της κοινωνικής ένταξης.

(βλέπε επίσης εδώ κι εδώ!)

Αν θέλετε μουσουλμάνο/να στο υπουργικό συμβούλιο -και καλά κάνετε- πρέπει να ακούτε την άποψή του/της. Γελαστήκατε όσοι πιστέψατε ότι θα είναι διακοσμητικό πρόσωπο!

Tegernsee...

Τέγκερνζεε, στην Άνω Βαυαρία, από το Μόναχο 50km Ν, στα σύνορα με την Αυστρία.

(Click)

Οι επινοημένοι αιώνες του Μεσαίωνα

Αναφέραμε σε προηγούμενη ανάρτηση την επιμονή δύο Αμερικάνων να αποδείξουν ότι η Γη είναι κοίλη και οι άνθρωποι ζουν μέσα σ’ αυτή και όχι στην επιφάνειά της. Υπάρχουν ανάλογοι  ισχυρισμοί με ανατροπές των παραδεδεγμένων σε όλους σχεδόν τους τομείς γνώσεων. Ένας από αυτούς είναι ο τομέας της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας Ιστορίας με τη θεωρία του «Επινοημένου Μεσαίωνα» ή, επίσης γνωστής με το όνομα, «Θεωρίας της εποχής φάντασμα» ή άλλες συναφείς… Η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι περίπου 300 χρόνια της μεσαιωνικής ευρωπαϊκής ιστορίας δεν υπήρξαν στην πραγματικότητα και έχουν προστεθεί εκ των υστέρων στην Ιστορία για να αποκτήσουν πλεονεκτήματα διάφοροι κύκλοι εξουσίας.

Πρώτος που διέδωσε αυτή την υπόθεση στη Γερμανία ήταν ο Heribert Illig, γεννημένος το 1947 στη Βαυαρία και σπουδασμένος Ιστορικός. Ο Illig ισχυρίζεται ότι για την εποχή από τον 7^ο μέχρι τον 10^ο αιώνα μ.Χ. υπάρχουν αμελητέα αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία έχουν χρονολογηθεί (επίτηδες) λάθος για να αντιπροσωπεύσουν αυτή την εποχή. Σ’ αυτήν ακριβώς την εποχή έζησαν ο Κάρολος ο Μέγας και άλλοι Καρολίδες, οι οποίοι σύμφωνα με τον Illig δεν υπήρξαν ποτέ!

Ο λόγος γι’ αυτή τη λαθροχειρία δεν είναι ακατανόητος, ιδιαίτερα στην Ελλάδα: Εκκλησιαστικοί παράγοντες και απόγονοι φεουδαρχών παρενέβαλαν  αυτή την εποχή και κατασκεύασαν δωρεές και διαθήκες των ανύπαρκτων ηγεμόνων (χρυσόβουλα παρ' ημίν) για να οικιοποιηθούν περιουσιακά στοιχεία, τεράστιες γεωργικές εκτάσεις, πύργους κ.ά.

Μια ένδειξη γι' αυτή τη λαθροχειρία, κατά τον Illig, είναι ότι από τον 7^ο μέχρι τον 10^ο αιώνα δεν φαίνεται να υπήρξαν σημαντικές αλλαγές σε διάφορους τομείς (αρχιτεκτονική, λογοτεχνία κ.λπ.), παρά τους εικαζόμενους πολέμους και τις διάφορες ανακατατάξεις. Ενώ, αν αφαιρεθεί η «εποχή φάντασμα», η εξέλιξη φαίνεται ομαλή και λογική, αφού «στην πραγματικότητα» δεν παρήλθε κάποιος χρόνος ανάμεσά τους.

Ακόμα ο Illig παρατηρεί ότι τα σύνορα των κρατών κατά τον 6^ο και το 10^ο αιώνα είναι περίπου ίδια, πράγμα που φαίνεται περίεργο με τόσους πολέμους και ανακατατάξεις που αναφέρει η επίσημη Ιστορία. Στην πραγματικότητα τα σύνορα παρέμειναν έτσι γιατί δεν υπάρχουν οι ενδιάμεσοι 3 αιώνες!

Για την ακρίβεια, ο Illig θεωρεί ότι έχουν προστεθεί στην ιστορία 297 χρόνια και μάλιστα από τον Σεπτέμβριο του έτους 614 μέχρι τον Αύγουστο του 911! Συνέπεια αυτών, πέρα από την αναπροσαρμογή των ιστορικών γεγονότων που έχουμε διδαχθεί στην Ιστορία, πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι ζούμε το 2010 στο έτος 1713 και όλες οι ιστορικές ημερομηνίες πρέπει να αναπροσαρμοστούν!

Ο Uwe Tropper

Τη σκυτάλη από τον Illig παρέλαβε ο Uwe Tropper, γεννημένος το 1940 στο Breslau (σήμερα Wroclaw στην Πολωνία) και συγγραφέας ιστορικών και καλλιτεχνικών θεμάτων. Ο Tropper ανέπτυξε τη θεωρία των «επινοημένων αιώνων» και τη συμπλήρωσε με νέα ιστορικά επιχειρήματα. Το έτος 614 καταλήφθηκε η Ιερουσαλήμ από τους Πέρσες και το έτος 911 αποδίδεται στη Γαλλία η περιοχή που ονομάζεται σήμερα Νορμανδία, στους Νορμανδούς. Αυτό το έτος βασίλευε στο Βυζάντιο ο Κων/νος Πορφυρογέννητος.

Με την παρεμβολή 297 ετών από τους Ιστορικούς, ισχυρίζεται ο Tropper, γίνεται προσπάθεια να συγκαλυφθεί η πρώιμη εμφάνιση του Ισλάμ στη Μέση Ανατολή που ήταν η έκφραση του αραβικού Αρειανισμού. Σ’ αυτή την εποχή εμπίπτουν στο Βυζάντιο οι αντιδικίες και συγκρούσεις για την κατάργηση των εικόνων, με την οποία κατάργηση θα γινόταν ένα βήμα ενοποίησης με το Ισλάμ, δηλαδή τον παλιό Αρειανισμό. Στην πραγματικότητα δεν συνέβη τίποτα απ' αυτά, ισχυρίζεται ο Tropper.

Μεταξύ των ετών 325 που πραγματοποιήθηκε η Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας, στην οποία καταδικάστηκε ο Αρειανισμός και του έτους 622, οπότε εκστράτευσε ο Μωάμεθ στη Μέκκα, παρεμβάλλονται 297 χρόνια. Είναι ακριβώς τα πλαστά 297 χρόνια που επινοήθηκαν για να μην φανεί η πολιτική αποτυχία της Συνόδου της Νίκαιας, η οποία προκάλεσε την εκκίνηση του ισλαμικού κινήματος και εκδηλώθηκε μετά από κάποιους αιώνες ως επεκτατική στρατιωτική ενέργεια σε βάρος του Βυζαντίου και των δυτικών κρατών, μέχρι την Ισπανία. Ενώ δηλαδή ο Ισλαμισμός ξεκίνησε το έτος 325, οι «κατασκευαστές της Ιστορίας» θέλησαν να τον αποσυνδέσουν από τη Νίκαια και να θεωρηθεί ότι επρόκειτο για κάποιο τοπικό θρησκευτικό και πολιτικό φαινόμενο.

Είναι πάντως γεγονός, από τη σημερινή σκοπιά ότι, η πρώιμη μουσουλμανική θρησκεία δεν είχε σημαντικές διαφορές από το χριστιανισμό της εποχής στη μονοθεϊστική μορφή του, χωρίς τριάδα και άλλες κατασκευές. Γι’ αυτό προσχωρούσαν εύκολα στο μουσουλμανισμό οι λαοί της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής που έκλιναν παλαιότερα στον Αρειανισμό.

Ο Tropper αναγκάστηκε όμως να κάνει πιο δραστικές παραδοχές, γιατί διάφορα γεγονότα που αποδεχόταν μόνον αυτός, δεν καλύπτονταν από αρχαιολογικά ευρήματα και γραπτά στοιχεία. Έτσι γενίκευσε τη θεωρία συνωμοσίας που ύφανε και ισχυριζόταν, με λίγα λόγια, στο βιβλίο του «Erfundene Geschichte» (=Εφευρημένη Ιστορία) ότι η ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν στην πραγματικότητα ένας συνασπισμός γερμανικών και κέλτικων φυλών, ο οποίος επέκτεινε την εξουσία του μέχρι τις παρυφές της Περσίας, υποτάσσοντας όλους τους λαούς που ζούσαν σ’ αυτές τις περιοχές. Όλα αυτά που γνωρίζουμε για το δυτικό και το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος, ισχυρίζεται ο Tropper, είναι ύστερες αναγεννησιακές διακοσμήσεις, για να καλυφθούν τα κενά πληροφοριών και ευρημάτων.

Οι αντιρρήσεις

Οι ακαδημαϊκοί ιστορικοί απορρίπτουν, βέβαια, αυτές τις υποθέσεις και παραθέτουν γραπτά κείμενα, έδικτα, δωρεές, διαθήκες και άλλα συναφή που έχουν διασωθεί και τοποθετούνται χρονικά στις δήθεν επινοημένες εποχές. Υπολογίζεται ότι στα ευρωπαϊκά μουσεία υπάρχουν πάνω από 100.000 αρχαιολογικά ευρήματα, λίθοι, υφάσματα, πανοπλίες, νομίσματα, οικιακά σκεύη, αγροτικά και οικοτεχνικά εργαλεία κ.ά., τα οποία χρονολογούνται επακριβώς με μεθόδους της πειραματικής Φυσικής. Αυτά όλα τα ευρήματα τεκμηριώνονται δε από περιγραφές και παραστάσεις σε βιβλία αλλά και στην προφορική παράδοση της εποχής, η οποία καταγράφηκε κάποια εποχή.

Οι αμφισβητίες της ακαδημαϊκής Ιστορίας ισχυρίζονται ότι οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες έχουν χαλκευτεί επί τούτου (θα απαιτούσε βέβαια μια συνωμοσία δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων!) και τα γραπτά αποδεικτικά στοιχεία είναι φανταστικά, δεδομένου ότι οι περισσότεροι ηγεμόνες της εποχής ήταν αναλφάβητοι και υπέγραφαν τραβώντας μια γραμμή κάτω από την υπογραφή που είχαν ήδη ζωγραφίσει οι παρατρεχάμενοι γραμματικοί. Έτσι, υπογραφές σε έδικτα, διαταγές και δωρεές προς μοναστήρια του 7^ου αιώνα είναι πανομοιότυπες με ανάλογες του 10^ου. Οι υπογραφές είναι περίπου ίδιες και ο ηγεμόνας τράβαγε μια γραμμή με τη γραφίδα του ως επικύρωση. Ανάλογα συνέβαιναν βέβαια με τα χρυσόβουλα των Βυζαντινών, τα οποία στην πλειοψηφία τους είναι χαλκευμένα.

Επίσης υποστηρίζουν ότι τα νομίσματα, με τα οποία έχουν προσπαθήσει οι ακαδημαϊκοί Ιστορικοί να τεκμηριώσουν αυτοκράτορες και εποχές, στην πραγματικότητα έδωσαν ιδέες για την εμφάνιση κάποιων από τους φανταστικούς αυτοκράτορες που δεν τεκμηριώνεται αλλιώς η παρουσία τους. Ακόμα ένα στοιχείο είναι ότι ο Άγγλος μοναχός και ιστορικός Beda Venerabilis που έχει ζήσει μεταξύ των ετών 673-735, χρησιμοποιεί το μηδέν σε αριθμητικούς υπολογισμούς, το οποίο 0 όμως έφτασε στην Ευρώπη τον 11^ο αιώνα… Προσθέτοντας τα 297 φανταστικά χρόνια στο έτος γέννησης του Beda φτάνουμε πράγματι στο τέλος του 10^ου αιώνα, άρα ο Beda δικαιολογείται να γνώριζε το 0 στις αρχές του 11^ου.

Υπάρχουν ακόμα πολλά επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα για το θέμα των «επινοημένων αιώνων» της μεσαιωνικής Ιστορίας, έχουν συγγραφεί πολλά και διάφορα βιβλία, πραγματοποιούνται τακτικά διαλέξεις με αποδείξεις και ανταποδείξεις, έχουν συγκροτηθεί ομάδες οπαδών υπέρ και κατά – μια ωραία ατμόσφαιρα για ένα θέμα, το οποίο κανείς δεν θα υποπτευόταν ότι επιδέχεται αμφισβήτηση.

Είναι γεγονός όμως ότι πολλά από τα ιστορικά περιστατικά και τις ανακατατάξεις που διδασκόμαστε στο σχολείο αποτελούν μυθοπλασίες που -ίσως να μην λειτουργούν, βέβαια, τόσο δραστικά με την επινόηση χρόνου και ιστορικών γεγονότων- αλλά διαμορφώνονται σε μια μορφή που δίνει επιχειρήματα υπέρ σημερινών πολιτικών ή εθνικών θέσεων διαφόρων λαών. 

Schliersee...

Σλήρζεε, στην Άνω Βαυαρία, από το Μόναχο 50km ΝΑ, στα σύνορα με την Αυστρία.

(Click)

Σε τι χρειάζομαι ένα θεό; (9)

Ανώνυμος, 35άρης δικηγόρος, από το Allgäu/Βαυαρία

(Όπως αναφέρθηκε στην εισαγωγή >>>, η απόδοση του

αρχικού κειμένου γίνεται ελεύθερα και με περικοπές!)

Μεγάλωσα σε καθολικό μικροαστικό περιβάλλον μιας βαυαρικής μικρής πόλης. Η αντίληψή μου για θρησκευτικά ζητήματα ήταν από μικρής ηλικίας το ίδιο νηφάλια, όπως και οι υπόλοιπες που είχα από τον κόσμο γύρω μου.

Η εντυπώσεις που έπαιρνα από τις όχι συχνές επισκέψεις λειτουργιών σε καθολικούς ναούς αφορούσαν κυρίως τους χώρους, τις οσμές και τις θερμοκρασίες. Οι ναοί ήταν ψηλοί και σκοτεινοί, η μυρωδιά ήταν αυτή της υγρασίας και αρχόμενης μούχλας και οι θερμοκρασίες ήταν σχεδόν πάντα χαμηλές• τους περισσότερους μήνες του χρόνου, όποτε πήγαινα σε ναό, δεν έβγαζα το παλτό!

Οι εικόνες που έχω στο μυαλό μου από τη διακόσμηση του ναού είναι εκείνες με ταλαιπωρημένους ή πεθαμένους ανθρώπους, που βρίσκονταν κρεμασμένοι σε σταυρούς, διαπερασμένοι από βέλη ή δόρατα και πάντα με πολλά αίματα. Μέναμε στο ναό κάπου μια ώρα, είτε είχε κρύο είτε όχι και άκουγα πάντα τις ίδιες στερεότυπες κουβέντες όπως «αμαρτία, ενοχή, σάρκα και αίμα, παράδεισος και κόλαση, αγάπη και αναθεματισμός…» Αισθανόμουν κάθε φορά να με χτυπάνε με μαστίγιο, όταν άρχιζε ο ιεροκήρυκας να λέει πάλι τα ίδια, με τις ίδιες λέξεις και με την ίδια βαρεμάρα για όλους μας.

Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους στο ναό, κυρίως ενήλικες μέχρι υπερήλικες, ακολουθούσαν σαν άβουλα τηλεκατευθυνόμενα ρομπότ κάποια ανιαρή χορογραφία: όρθιοι, καθιστοί, γονατιστοί, σταυροκόπημα, όρθιοι κ.ο.κ. Παράλληλα διαβάζονταν με μονότονο ύφος, βιαστικά και βαρετά, κάποια κατεβατά από «ιερά κείμενα», τα οποία από ελάχιστοι μέχρι κανείς δεν καταλάβαινε…

Από την παιδική ηλικία συνδύαζα την εκκλησιαστική λειτουργία με βαρεμάρα, κρύο, και θλιμμένο ύφος. Αν και είμαι ευδιάθετος άνθρωπος ο ίδιος, δεν μπόρεσα ποτέ να διαπιστώσω μέσα στο ναό κάποια εκδήλωση χιούμορ και χαράς.

Ευτυχώς, γονείς και παππούδες ποτέ δεν με πίεσαν να συμμετάσχω σε θρησκευτικές δραστηριότητες και θεωρούσα όλες αυτές τις εκδηλώσεις κάτι που ενδιέφερε άλλους, όχι εμάς. Για να μην αποκοπώ όμως από τα υπόλοιπα παιδιά, έλεγαν οι γονείς μου, έπρεπε να συμμετέχω σε όλες τις εκδηλώσεις. Έτσι κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι ήμουν δηλωμένος ως καθολικός.

Με την ίδια αντίληψη πήγα και στο κατηχητικό και κάποτε έπρεπε να κοινωνήσω, προϋπόθεση του οποίου ήταν να εξομολογηθώ. Έπρεπε να ομολογήσουμε τις σοβαρές «αμαρτίες» που έχουμε κάνει και, για να βοηθηθεί η μνήμη μας, μας έδωσε ο ιερέας ένα τετράδιο με όλες τις πιθανές «αμαρτίες». Αυτό το τετράδιο το κράτησα και το βρήκα πάλι πρόσφατα ανάμεσα στα πράγματά μου. Είχα σημειώσει σ' αυτό ποιες «σοβαρές αμαρτίες» θα παραδεχτώ:

• Θυμός

• Τεμπελιά

• Απροσεξία

• Χωρίς αυτοέλεγχο

• Σπατάλη χαρτζιλικιού

• Βαριόμουν να προσευχηθώ

• Σκεφτόμουν άσεμνα πράγματα

• Έχανα λειτουργίες χωρίς σοβαρό λόγο

• Χρησιμοποιούσα ιερά ονόματα απερίσκεπτα

Ο ιερέας διάβασε δήθεν εμβριθώς όλα αυτά που παραδέχτηκα και προσπάθησε να μου δημιουργήσει ενοχές, πράγμα που σίγουρα δεν πέτυχε, γιατί ακόμα και τώρα σκέφτομαι με ευχαρίστηση «άσεμνα» πράγματα… Για τα υπόλοιπα ούτε λόγος…

Στον τοίχο του σχολικών τάξεων της Βαυαρίας βρίσκονται πάντα σταυροί με τον Ιησού επάνω και κάποτε θεώρησα σκόπιμο να ρωτήσω τον δάσκαλο, γιατί πρέπει να βλέπουμε κάθε μέρα φονικά όργανα μπροστά μας και όχι κάτι που μας κάνει να αγαπάμε. Αποτέλεσμα ήταν να αντιδράσει εξοργισμένος ο δάσκαλος και να μου ζητήσει να συμπεριφέρομαι κόσμια και να μην ενοχλώ τους συμμαθητές μου που θέλουν να μορφωθούν. Ακολούθησα αυτή τη συμβουλή του δάσκαλου και έκτοτε διάβαζα άλλα μαθήματα ή, καμιά φορά, πέταγα μπαλίτσες από χαρτί στους συμμαθητές μου, οι οποίοι απαντούσαν με αντίστοιχα βλήματα.

Συνολικά παρακολούθησα 13 χρόνια το μάθημα των θρησκευτικών (σημείωση: στη Γερμανία παίρνουν απολυτήριο Λυκείου στα 19, ένα χρόνο παραπάνω απ’ ότι στην Ελλάδα), το οποίο θεωρώ μια σημαντική σπατάλη χρόνου ή έστω υπερβολικό χρόνο ψυχαγωγίας. Θα προτιμούσα να διαβάζαμε στον ίδιο αυτό χρόνο λογοτεχνία ή να συζητάμε για μουσική, αντί να πετάμε στην τάξη χαρτομπαλάκια και να ακούμε από το δάσκαλο παραμύθια…

Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω, πάνω από 15 χρόνια αφότου τελείωσα το Λύκειο, ότι σε ένα θρησκευτικά ουδέτερο κράτος παρακολουθούμε μάθημα για την καθολική θρησκεία, το οποίο πληρώνει το κράτος, δηλαδή εμείς οι φορολογούμενοι!

Αφού τελείωσα το σχολείο, μόνο σποραδικά βρέθηκα πάλι σε ναούς, κανένα γάμο ή κάποια κηδεία. Στους γάμους σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να υπάρχει λίγο κέφι και χαρά, αλλά πάλι γινόταν εκεί λόγος για αμαρτία, θυσία, θάνατο κτλ., τα οποία δεν ενδιέφεραν κανέναν εκεί μέσα. Θα έλεγα ότι και στους γάμους δημιουργούσαν οι κληρικοί μιαν ατμόσφαιρα κηδείας.

Όταν κάποτε βρέθηκα σε κηδεία για ένα θάνατο που με είχε συγκινήσει πολύ, της αγαπημένης μου γιαγιάς, άκουγα τον παπά να συναρμολογεί και εκσφενδονίζει έτοιμες φράσεις και να μιλάει για τη γιαγιά μου με έναν τελείως επαγγελματικό και αδιάφορο τρόπο! Εκτός από τη ζωή της, εκεί μέσα έχασε η γιαγιά μου και την αξιοπρέπειά της…

Όταν άρχισα να δουλεύω και ρωτήθηκα από το γραφείο προσωπικού, σε ποιο θρήσκευμα ανήκω, ώστε να παρακρατηθεί ο αντίστοιχος εκκλησιαστικός φόρος, ζήτησα μια μικρή αναβολή και πήγα στο Πρωτοδικείο για να διαγραφώ από τα εκκλησιαστικά κατάστιχα. Έτσι δεν έβγαλαν από μένα ούτε μία δεκάρα!

Όπως προκύπτει από τα προηγούμενα, είχα για το χριστιανισμό και τις υπόλοιπες θρησκείες πάντα μια αποστασιοποίηση. Από μικρός έκανα για όλα τα πράγματα δικές μου σκέψεις και πάντα «συζητούσα» τα ζητήματα με τη συνείδησή μου, τη φωνή που μου δημιούργησε η παιδεία μου – όση διέθετα κάθε φορά. Νομίζω ότι τα πήγα καλά μέχρι τώρα.

Να υπακούω στις οδηγίες ενός αυταρχικού μηχανισμού και τις προσπάθειες κάθε μορφής που γίνονταν για να υποταχθώ σ’ αυτόν, ήταν για μένα πάντα εκτός συζητήσεως. Ήδη από μικρός θεωρούσα ότι δεν αρκεί να είμαστε ιδιοκτήτες εγκεφάλου αλλά πρέπει να γίνουμε και χρήστες του ίδιου οργάνου. Η υποταγή σε ένα μηχανισμό, όπως ο εκκλησιαστικός θα ήταν, γι’ αυτό το λόγο, τελείως ξεφτιλιστική ενέργεια.

Τόσο λόγω των περισσότερων γνώσεων που κατέχω τώρα, όσο και με τα γεγονότα που εξελίχθηκαν κατά την τελευταία δεκαετία με τις φονταμενταλιστικές θρησκευτικές κινήσεις, όχι μόνο των ισλαμιστών, αλλά και των χριστιανών, ιδίως στην Αμερική, θεωρώ ότι πρέπει να πάψει αυτός ο έλεγχος των ανθρώπων από τους θρησκευτικούς μηχανισμούς και να αποτραπεί κάθε επιρροή τους στην εκπαίδευση.

Έχω συνειδητοποιήσει πόσο κακό έφεραν στις κοινωνίες οι θρησκείες -και στην περίπτωσή μας ο χριστιανισμός- όχι μόνο με τους θρησκευτικούς πολέμους, τις σταυροφορίες, τα συστηματικά βασανιστήρια, το κυνήγι «μαγισσών» και «αιρετικών» και οι συναφείς εγκληματικές ενέργειες, τη διατήρηση δούλων σε εκκλησιαστικούς και κοσμικούς φορείς, αλλά επίσης σε μεγάλο βαθμό με την εχθρότητα απέναντι στο ανθρώπινο σώμα, την απόρριψη κάθε απόλαυσης, τις ανοησίες με τη ζωή «μετά θάνατον» κ.ά. Όλα αυτά έχουν ως στόχο να απομακρύνουν οι θρησκείες τους ανθρώπους από την ευχαρίστηση που μας δίνει η πραγματική ζωή.

Δεν μπορώ να αναφέρω κάποιο συγκεκριμένο συνταρακτικό γεγονός που με απομάκρυνε από τη θρησκεία και την πίστη! Κάποιος που δεν ανέβηκε ποτέ στο λεωφορείο, δεν μπορεί να περιγράψει πότε έγινε και πώς είναι η αποβίβαση από αυτό…

Τελικά αναλογίζομαι σε ποιο θεό μου ζητούσαν να πιστέψω και σε ποιον πιστεύουν όλοι αυτοί οι «πιστοί», αφού διαπιστώνουν καθημερινά πόση φτώχια, πείνα, πολέμους και τρομοκρατία εμφανίζονται στον κόσμο. Να λατρεύω ένα θεό που τα αποδέχεται αυτά, άρα είναι κακόβουλος ή αδιάφορος; Να λατρεύω ένα θεό που δεν τα έχει πληροφορηθεί, άρα είναι περιορισμένης αντίληψης; Να λατρεύω ένα θεό που τα ξέρει μεν και θα ήθελε να τα αποτρέψει, αλλά δεν μπορεί; Πρέπει να είναι ανίκανος αυτός ο θεός που «δημιούργησε» μεν κάτι, αλλά έχασε τον έλεγχό του…

Η ερώτηση «αφού δεν έχετε κάποιον θεό, τι έχετε τότε;» είναι λαθεμένη! Θα νόμιζε κάποιος αμέτοχος ότι υπάρχει σε μένα κάποιο έλλειμμα ή κάποια «τρύπα» που πρέπει να κλείσει. Ποτέ δεν αισθάνθηκα κάποιο κενό και θεωρώ ότι η θρησκεία είναι ένα περιττό σπυράκι ή, μάλλον, ένα καρκίνωμα! Όποιος αφαιρεί με εγχείριση το καρκίνωμα, δεν πιστεύει ότι του λείπει κάτι!

(βλέπε επίσης>>>)

Θεϊκά μηνύματα στον ουρανό

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

Ανακάλυψα τυχαία ένα γερμανόφωνο καθολικό Forum με τίτλο kreuzforum, το «φόρουμ του σταυρού», με υπότιτλο: «Ζώνη ελεύθερη αιρέσεων». Δεν πιστεύω ακόμα στα μάτια μου γι' αυτά τα σκοταδιστικά και οπισθοδρομικά που διάβασα, ένας συνδυασμός εθνικισμού, θρησκοληψίας και ξενοφοβίας... Με ταυτόχρονη διατύπωση κατηγοριών κατά των μέσων μαζικής επικοινωνίας που αποσιωπούν ειδήσεις για τα θεϊκά μηνύματα, καταγγελίες για όλο το πολιτικό σύστημα που έχει χάσει τον έλεγχο και δεν μπορεί να κρατάει τους πολίτες στο δρόμο του θεού και άλλα πολλά τέτοια.

Και όλα αυτά με παραλληλισμούς και ερμηνείες από την Παλαιά Διαθήκη, τα χειρότερα περιστατικά κάθε φορά από το βιβλίο της ιστορίας των Ιουδαίων, πώς αποκεφάλισε ή έκαψε ο ένας τον άλλον και πώς ο καλός θεός σκότωσε μερικές χιλιάδες κακούς κ.ο.κ. Τελικά, δεν είναι τυχαίο ότι και σ' εμάς υπάρχει διαδεδομένος αυτός ο συνδυασμός εθνικισμού, θρησκοληψίας και ξενοφοβίας, με τα ίδια στερεότυπα και τις ίδιες ιδεοληψίες - ίδια σε όλες τις οπισθοδρομικές κοινωνικές ομάδες.

Τα ονόματα των διαχειριστών του forum είναι Marcellinus, Philomena, Rituale Romanum κ.ά., όλα από την λατινική ορολογία της καθολικής εκκλησίας.

Θα μεταφέρω εδώ μια περιγραφή φυσικών φαινομένων από μια διαχειρίστρια του forum, τα οποία φαινόμενα εκεί εξηγούνται ως σημάδια του ουρανού για τις αμαρτίες του κόσμου, όπως και πριν από 2-3 χιλιάδες χρόνια. Επειδή η φίλη της που παρατήρησε και περιέγραψε τα φαινόμενα, ζει σε κάποια περιοχή κοντά στις Άλπεις, αναφέρεται η κυρία σε καταιγίδες και κεραυνούς, εξ ορισμού πολύ βίαια φαινόμενα που προκαλούν φόβο σε όλους τους ανθρώπους και τα οποία η ίδια ερμηνεύει ως θεϊκά μηνύματα... Το γεγονός δε, γράφει, ότι κάθε χρόνο πέφτουν όλο και περισσότεροι κεραυνοί, είναι ένα δείγμα ότι η αμαρτία των ανθρώπων έχει φτάσει στο απροχώρητο και ο θεός στέλνει όλο και περισσότερα μηνύματα - χωρίς να συνειδητοποιεί ότι, με την πάροδο του χρόνου, αθροίζονται στο μυαλό της περισσότερα γεγονότα.

Βέβαια, οι κεραυνοί που πέφτουν στο έδαφος καταγράφονται αυτόματα από παρατηρητήρια σε όλες τις ηπείρους (περίπου 25 εκατομμύρια ετησίως) και είναι γνωστό ότι δεν έχει παρουσιαστεί καμιά στατιστικά σημαντική μεταβολή με την πάροδο των ετών. Όμως, για τη συγκεκριμένη κυρία όλος ο κόσμος, όλο το σύμπαν, είναι η γειτονιά της με θέα τις Άλπεις και όλα τα άλλα είναι, όπως λέει κάποιος άλλος, «η περιορισμένη ματιά της επιστήμης». Γράφει λοιπόν:

«Από μια γνωστή μου πληροφορήθηκα πρόσφατα ένα φυσικό θέαμα, που έλαβε χώρα στις 16/6/2006 στον ουρανό πάνω από το Garmisch (Άνω Βαυαρία). Το φαινόμενο παρατήρησε η γνωστή μου με μια φίλη τους, την ώρα που κάθονταν στη βεράντα και έπαιρναν το δείπνο. Κάποια στιγμή εκδηλώθηκε μια καταιγίδα, κάτι που δεν είναι ασυνήθιστο σ' αυτή την περιοχή τους καλοκαιρινούς μήνες.

Άρχισαν να πέφτουν οι πρώτοι κεραυνοί και μετά ηρέμησαν τα πράγματα. Στη συνέχεια ακολούθησε ένα δεύτερο κύμα, αλλά τώρα οι κεραυνοί είχαν άλλο, πιο έντονο χρώμα. Με το τρίτο κύμα που άρχισε μετά από λίγο, οι κεραυνοί είχαν το ίδιο έντονο χρώμα, αλλά τώρα σχημάτιζαν γράμματα στον ουρανό, κάτι σαν Y N O L V I P. Κάθε χαρακτήρας εμφανιζόταν μόνος του και μετά ο επόμενος, με νεότερο κεραυνό.

Δεν ξέρω τί σήμαιναν αυτά τα γράμματα αλλά και οι ερμηνευτές μηνυμάτων στην βασιλική αίθουσα του Belsazar (σημ.: Βαλτάσαρ, βασιλιάς της Βαβυλωνίας που αναφέρεται στην ΠΔ ότι ταλαιπωρούσε τους Ιουδαίους) δεν ήταν σε θέση να εξηγήσουν τα σημάδια του ουρανού. Όμως και χωρίς να καταλάβουν τότε τα ουράνια σημάδια, το μήνυμα ήταν ότι θα τιμωρούνταν για τα εγκλήματά τους. Βέβαια, σε σχέση με τα εγκλήματα στο σημερινό κόσμο, τα εγκλήματα του Belsazar δεν ήταν τίποτα. Σε σύγκριση με τους δικούς μας, ο βασιλιάς Βαλτάσαρ της Βαβυλωνίας ήταν ένας θεοφοβούμενος άνθρωπος».

Περιττεύει να σχολιάσω εδώ το θρησκευτικό μήνυμα ότι ο εθνικός θεούλης προστατεύει τους πιστούς του και τιμωρεί τους κακούς (εχθρούς των Ιουδαίων). Επίσης ότι ο ίδιος στέλνει ακαταλαβίστηκα μηνύματα, ενώ θα μπορούσε να ανάψει μια επιγραφή που θα περιέχει το επιθυμητό μήνυμα. Γιατί να κάνει άραγε παιχνιδάκια με φοβισμένες κυρίες;

Όσον αφορά τους κεραυνούς, είναι γνωστό από το μηχανισμό δημιουργίας και εξέλιξής τους ότι παίρνουν σε ξηρά κλίματα περίεργες μορφές και χρώματα διαφορετικά από εκείνα των χειμερινών κεραυνών. Είναι επίσης γνωστό ότι στις ερήμους των ΗΠΑ βλέπουν οι χωρικοί πότε πότε, όταν έχει θερινές καταιγίδες, τους λεγόμενους «σφαιρικούς κεραυνούς» και τους θεωρούν εξωγήινα UFO. Οι σφαιρικοί κεραυνοί, κάνουν τελείως απρόβλεπτες διαδρομές και μπορεί να περάσουν και μέσα από ένα υπόστεγο ή σπίτι. Ο τρομαγμένος χωρικός ή η θεούσα κυρία στη βεράντα της, βλέπουν αυτό που ήθελαν πάντα να δουν: ένα UFO ο ένας, όπως το άκουσε στο σαλούν ή το είδε στην τηλεόραση, ένα θεϊκό μήνυμα η άλλη, όπως τους το περιέγραψε ο ιερέας την Κυριακή από τον άμβωνα.

Η αγώγιμη διαδρομή μεταξύ συννέφου και εδάφους προκύπτει ανάλογα με την υγρασία, τη θερμοκρασία και την πίεση κάθε σημείου της ατμόσφαιρας και μπορεί να είναι, κυρίως σε εποχές με ξηρή ατμόσφαιρα, ιδιαίτερα πολύπλοκη. Αυτό που εκλαμβάνουν οι κυρίες από τη βεράντα τους ως θεϊκά γράμματα προς πιστούς και απίστους, είναι η διαδρομή ελάχιστης αντίστασης που βρίσκει το ηλεκτρικό ρεύμα για να διακινηθεί από τα σύννεφα στο έδαφος ή αντίστροφα.

Σημειώνω εδώ ότι οι κεραυνοί διαρκούν μόνο κάποια χιλιοστά ή εκατοστά του δευτερολέπτου, γι' αυτό συχνά δεν βλέπουμε μονομιάς όλη τη διαδρομή τους αλλά τη δημιουργούμε στο μυαλό μας. Αντίθετα, οι φωτογραφικές μηχανές τοποθετούνται σε σταθερό υπόβαθρο και διατηρούνται με ανοικτό το διάφραγμα. Έτσι καταγράφουν ολόκληρες διαδρομές ή και πολλούς κεραυνούς, οι οποίοι μπορεί να πέσουν σε 4-5 λεπτά.

Το ποδόσφαιρο είναι ένα υποκατάστατο της θρησκείας

"Το ποδόσφαιρο είναι θρησκεία", αυτή είναι η θέση του δημοσιογράφου Stefan Rehder (Aachen). Ιδιαίτερα σημαντικοί φαίνονται οι παραλληλισμοί του ποδοσφαίρου και του καθολικισμού.

Κάθε εβδομάδα μεταφέρονται "πιστοί" με σημαίες και σύμβολα της ομάδας τους στους "ναούς" του ποδοσφαίρου, όπως ακριβώς συμβαίνει στις μετακινήσεις θρησκευομένων στους τόπους λατρείας "θαυματουργών" εικόνων της Παναγίας - από μία σχεδόν σε κάθε χώρα, στη Βαυαρία, στην Πολωνία, στη Γαλλία, στην Ισπανία και Πορτογαλία, στην Ελλάδα αλλά και στον δημοφιλέστερο όλων, τη Γουαδελούπη του Μεξικού με 20 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως.

Το "ιερό χορτάρι" του γηπέδου στα θρυλικά στάδια της Βαρκελώνης, της Μαδρίτης, στου Μιλάνου ή του Μάντσεστερ προκαλεί στους οπαδούς των ομάδων την ίδια έκσταση με εκείνη που δημιουργείται σε πιστούς, όταν αντικρίζουν τις "θαυματουργές εικόνες". Στα καταστήματα των ομάδων (μπουτίκ) διακινούνται τεράστιες ποσότητες "ιερών αντικειμένων", όπως κασκόλ, φανέλες, μπάλες, τα ιερά σήματα της αγαπημένης ομάδας, ποτήρια, αναπτήρες, μολύβια κτλ. κτλ.

Η σωστή καθολική νοοτροπία προκύπτει όμως, όταν ο διαιτητής δείχνει "κόκκινη κάρτα". Αυτό αντιστοιχεί με τον αφορισμό στην εκκλησία, με τον οποίο ο πιστός αποκλείεται, για μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα, από τη λατρεία. Μόνο που συχνά οι "αφορισμένοι" διασκεδάζουν με τον εκκλησιαστικό αποκλεισμό τους, ενώ οι ποδοσφαιριστές δείχνουν μεταμέλεια και, αφού ολοκληρωθεί η ποινή, επανέρχονται σαν υποδείγματα πειθαρχημένων. Ο λόγος για τη διαφορά είναι ότι στο ποδόσφαιρο ο αποκλεισμός σημαίνει οικονομικό κόστος, ενώ στην εκκλησία ένας αποκλεισμός (αφορισμός) μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία νέας εκκλησίας, πιο "αληθινής" και πιο κερδοφόρας... Ίσως όμως να ήταν διαφορετικά τα πράγματα, αν οι επίσκοποι μπορούσαν να επιβάλλουν στους ασυνεπείς πιστούς και χρηματικές ποινές, όπως επέβαλαν στο μεσαίωνα φυλακίσεις και εκτελέσεις - πάνε αυτά τα μεγαλεία!

Οι ποδοσφαιριστές σταυροκοπιούνται εισερχόμενοι ή εξερχόμενοι από το γήπεδο, ενώ όταν πετυχαίνουν γκολ αναπέμπουν ευχαριστίες στο θεό και τους αγίους, οι οποίοι προφανώς υποστηρίζουν τη δική τους και όχι την αντίπαλη ομάδα. Η επίδειξη στους πιστούς ενός κυπέλλου που κατάκτησε η ομάδα μοιάζει με την επίδειξη της θαυματουργής εικόνας, η οποία οδηγεί τους πιστούς σε κραυγές και σταυροκοπήματα, αφού όλο το χρόνο υπέβαλαν τα σέβη τους αυτοξεφτιλιζόμενοι και παρακαλούντες για εξυπηρετήσεις μπροστά στις εικόνες και τώρα βλέπουν την απεικόνιση της λατρείας τους.

Γράφει ο Rehder: "Κάθε θρησκεία που σέβεται τον εαυτό της έχει και μια ιεραποστολική συνιστώσα, να αυξήσει τους πιστούς και να εισπράξει περισσότερα στο ταμείο. Κι αυτό συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο, κάθε τετραετία που οργανώνονται πανευρωπαϊκά, παναμερικάνικα ή παγκόσμια πρωταθλήματα. Οι πιστοί (θεατές) αυξάνονται, οι διαφημίσεις δεκαπλασιάζονται και το χρήμα ρέει πλουσιοπάροχα για τη δόξα της αγίας μπάλας, κάτι σαν την Παναγία τη θαυματουργή που πολλαπλασιάζει τον πλούτο στα μοναστήρια!"

Θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης, τι συμβαίνει με τους ηλικιωμένους, οι οποίοι χάνουν το ενδιαφέρον τους, είτε επειδή η ομάδα τους υποβιβάστηκε κατηγορίες, είτε επειδή έφυγαν οι "μεγάλοι" ποδοσφαιριστές και τώρα παίζουν παιδάκια με διαφορετικές συνήθειες και τεχνικές; Όλοι αυτοί επιστρέφουν στην αρχική θρησκεία, η οποία είναι στην πραγματικότητα ένα υποκατάστατο του ποδοσφαίρου!

Όμως, παρά τις ομοιότητες, η λεπτομερέστερη σύγκριση μεταξύ ποδοσφαίρου και θρησκείας δίνει προβάδισμα στο ποδόσφαιρο, λέει ο Ισραηλινός ιστορικός Moshe Zimmermann. Βέβαια, εξηγεί ο ιστορικός, οι θρησκείες έχουν θεό, αλλά αυτό ταιριάζει με το ποδόσφαιρο, αν περάσουμε στην πολυθεΐα. Ξέρουμε ότι "ο θεός λέγεται Μαραντόνα", ενώ άλλοι ορκίζονται στο "θεό Ζιζού", στον Ντρογκμπά ή σε άλλο συμπατριώτη τους ή ξένο.

Στο Ισραήλ ειδικότερα, όταν πέφτει κάποιο γκολ, οι οπαδοί της ομάδας φωνάζουν "Jesch Elohim – ο θεός είναι εδώ!" Επειδή όμως το ίδιο φωνάζουν και οι οπαδοί της αντίπαλης ομάδας, όταν βάλει αυτή γκολ, πρέπει να υποθέσουμε ότι υπάρχουν τουλάχιστον 2 θεοί, ένας για κάθε ομάδα... Κατά βάσιν είμαστε στη λαϊκή συνείδησή μας πολυθεϊστές, αφού οι απαιτήσεις μας από το θείο είναι πολλαπλές και αλληλοσυγκρουόμενες. Ποτέ δεν μπορεί (και δεν πρόκειται) να τις ικανοποιήσει ένας και μοναδικός θεός.

Αυτή η αντίληψη έχει και πολιτισμικά πλεονεκτήματα, λέει ο ιστορικός: Οι μονοθεϊστικές θρησκείες στηρίζονται στον αποκλεισμό, όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας! Δεν είναι δυνατόν να είναι δύο μονοθεϊστικές θρησκείες ταυτόχρονα αληθινές. Γι' αυτό καλύφθηκαν διάφοροι κατακτητικοί πόλεμοι με την ευλογία των ιερέων, οι οποίοι εκπροσωπούν τον "αληθινό και μοναδικό" θεό τους. Στους πολυθεϊστές είναι αυτονόητο ότι μπορεί να έχουν όλοι δίκιο, βάζει γκολ ο "θεός Ρονάλντο", βάζει και ο "θεός Μέσι". Η λαϊκή συνείδηση το δέχεται αυτό χωρίς ενστάσεις!

Στο ερώτημα ότι και στο ποδόσφαιρο υπάρχει βία, απαντάει ο Zimmermann ότι υπάρχουν "ψευδείς" ποδοσφαιρόφιλοι, όπως υπάρχουν και "ψευδείς θεοί"! Καμιά φορά υπάρχουν σε συγκρούσεις οπαδών νεκροί και, φυσικά, κάθε περίπτωση είναι απορριπτέα. Σκεφτείτε όμως ότι σε θρησκευτικούς πολέμους έχουν σκοτωθεί εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Άρα η ποδοσφαιρική θρησκεία είναι προτιμότερη, γιατί έχει πολύ λιγότερα θύματα... Ως "θρησκείες" είναι βέβαια αμφότερες απορριπτέες!

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

...

Η εγκληματική επίθεση δύο νεαρών αλλοδαπών, ενός Τούρκου και ενός Έλληνα που περιγράφηκε σε προηγούμενη ανάρτηση, σε βάρος συνταξιούχου λυκειάρχη 76 ετών στο σταθμό μετρό του Μονάχου, αξιοποιείται από την Χριστιανοκοινωνική Ένωση (CSU) της Βαυαρίας με προεκλογική αφίσα. Στην αφίσα έχουν τυπωθεί σκηνές από το βίντεο της επίθεσης, μαζί με σύνθημα που απαιτεί ασφάλεια (Sicherheit) για τους κατοίκους.

Μόνο που στη Βαυαρία βρίσκεται αυτό ακριβώς το κόμμα στην κυβέρνηση και η CSU είναι υπεύθυνη για την ασφάλεια των κατοίκων της χώρας. Είναι λοιπόν ακατανόητο από ποιον ζητάει ο επινοητικός εκπρόσωπος του κόμματος , Josef Schmidt, να παρθούν μέτρα. Πρόκειται για λαϊκισμό και παραπλάνηση, με αυθαίρετη εκμετάλλευση τέτοιων περιστατικών. Και φυσικά, δείχνει το επίπεδο του προεκλογικού αγώνα που γίνεται και σ' αυτή τη χώρα.

Μέχρι τις εκλογές που θα γίνουν στα ομόσπονδα κράτη, το συγκεκριμένο περιστατικό, μαζί με άλλα όμοια που συνέβησαν σε διάφορα σημεία της Γερμανίας, θα αξιοποιηθούν μέχρις εσχάτων. Εύκολη λεία ψήφων από φοβισμένους ψηφοφόρους, δεν κοστίζει τίποτα και εξασφαλίζει συντηρητική διαιώνιση.
(Stelios Frangopoulos, Στέλιος Φραγκόπουλος)

Σε τι χρειάζομαι ένα θεό; (8)

Assunta Tammelleo, 45 ετών, επιχειρηματίας και δικαστής σε διαιτητικό δικαστήριο, τρία παιδιά, από τη Βαυαρία.

(Όπως αναφέρθηκε στην εισαγωγή >>>, η απόδοση του

αρχικού κειμένου γίνεται ελεύθερα και με περικοπές!)

Γεννήθηκα στη Γερμανία σε φτωχικό περιβάλλον, ο πατέρας μου ήταν εργάτης από τη νότια Ιταλία και αναλφάβητος. Σπούδασα στο Μόναχο και στο Παρίσι πολιτικές επιστήμες και στη συνέχεια ίδρυσα με ένα φίλο μου μια εταιρία, την οποία λειτουργούμε ήδη επί 21 χρόνια. Ο φίλος αυτός έγινε και σύντροφός μου και έχουμε μαζί 3 παιδιά.

Το 1983 συμμετείχα σε κατάληψη του καθεδρικού ναού για να διαμαρτυρηθούμε εναντίον των εξοπλισμών του ΝΑΤΟ και η Αστυνομία μου άνοιξε φάκελο. Ο φάκελος αυτός συμπληρώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όταν διαμαρτυρηθήκαμε για την έλευση του πάπα στο Μόναχο. Από το 1993 οργανώνουμε αντιρατσιστικές εκδηλώσεις και προ 8 ετών έγινα πρόεδρος της «Ομοσπονδίας για πνευματική ελευθερία» στο Μόναχο.

Ο πατέρας μου ήταν κλασικός Ιταλός πιστός, καθολικός εκ παραδόσεως, όπως ο Πεπόνε στο σινεμά. Η μητέρα μου ήταν ακόμα περισσότερο πιστή. Η εκκλησία μου έδινε στα νεανικά μου χρόνια την ευκαιρία να φεύγω μόνη από το αυστηρά καθολικό σπίτι μου. Έλεγα ότι πήγαινα στη λειτουργία, στη μελέτη της βίβλου, στο κατηχητικό κτλ., αλλά συναντιόμουν με άλλα παιδιά και συζητάγαμε, οργανώναμε εκδηλώσεις και άλλα τέτοια νεανικά.

Μεταξύ 10 και 15 ετών διάβασα όμως προσεκτικά τη βίβλο, μάλλον από θρησκευτικό ενδιαφέρον, και κατάλαβα ότι όλα αυτά που αναφέρονται εκεί δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Είχα τόσες αμφιβολίες για τις αντιφάσεις που έβρισκα, οπότε θεώρησα ότι πρόκειται για πρόβλημα της καθολικής εκκλησίας. Έτσι άρχισα να πηγαίνω στους προτεστάντες.

Έμεινα μερικούς μήνες εκεί και, τόσο επειδή άκουγα ακριβώς τα ίδια θρησκόληπτα πράγματα, όσο επειδή διάβασα το βιβλίο του Joachim Kahl, το οποίο μου υπέδειξε ένας καθηγητής μου: «Η αθλιότητα του χριστιανισμού – Μια συνηγορία υπέρ του ανθρωπισμού χωρίς θεό», εγκατέλειψα κάθε σχέση με οργανωμένες θρησκείες και την πίστη σε υπερβατικές δυνάμεις.

Βλέπω αναδρομικά ότι κινητήρια δύναμη γι’ αυτή την επιλογή μου ήταν αφενός η θρησκοληψία των γονέων και συγγενών μου και αφετέρου η δική μου μελέτη θρησκευτικών και διαφωτιστικών βιβλίων.

Στη ζωή μου δίνει στήριγμα ο εαυτός μου! Έχω συνειδητοποιήσει το πεπερασμένο της ζωής και είναι προφανές ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές ζωές, πέρα από αυτή. Χαίρομαι για τα προνόμια που έχω στη ζωή μου, χωρίς πόλεμο, χωρίς τσουνάμι, χωρίς κίνδυνο πείνας κτλ. Είμαι η ίδια υπεύθυνη για τη ζωή, διεκδικώ την ελευθερία και τη δικαιοσύνη που δικαιούμαι και δεν περιμένω κάποια προνόμια εκ θεού ή από τη φύση. Τα διεκδικώ αυτά με κοινωνικούς αγώνες και με συμμετοχή σε κινήματα.

Έχω αγωνιστική νοοτροπία, η οποία είναι αναγκαία στη θέση μου ως πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης για «πνευματική ελευθερία». Φέρνω τα αιτήματά μας στη δημοσιότητα και δεν περιμένω να ευνοηθούμε από κάποια θεία παρέμβαση. Δεν προπαγανδίζω την αθεΐα με δική μου πρωτοβουλία, αλλά όπου προκύψει θέμα συζητήσεως, συμμετέχω ενεργά.

Θα ήθελα να πω σε άλλους ανθρώπους ότι δεν είναι εύκολο να βρίσκεις μόνη σου το νόημα της ζωής και να οδεύεις σύμφωνα με τις ηθικές αξίες της κοινωνίας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ευπρέπειας. Το εύκολο είναι να έχεις έτοιμες οδηγίες από το θεό ή τον παπά και να τις ακολουθείς τυφλά… Είναι πολύ πιο δύσκολο να αισθάνεσαι υπεύθυνη για τη φύση και την κοινωνία γύρω σου και να τα υπερασπίζεσαι, παρά να έχεις μοναδικό στόχο σου την υπακοή, χωρίς να ξέρεις για ποιο λόγο…

(βλέπε επίσης>>>)

7 θαύματα και άλλα παραμύθια

Όταν ο ποιητής Αντίπατρος ο Σιδώνιος που έζησε το 2ο αιώνα π.Χ., συνέταξε τη λίστα τών, κατά την άποψή του, επτά θαυμάτων της Αρχαιότητας, ούτε που φανταζόταν ποτέ ότι 22 αιώνες αργότερα θα επαναλαμβανόταν η προσπάθειά του, κάτω από τελείως διαφορετικές προϋποθέσεις.

Λέγεται ότι ο Αντίπατρος είχε επισκεφτεί, παρέα με τον Φίλωνα τον Βυζαντινό, διάφορα έργα και αποφάσισαν από κοινού, ποια από αυτά θα θεωρηθούν ως τα καλύτερα. Κατέληξαν σε επτά, εκ των οποίων σήμερα μόνο οι πυραμίδες της Γίζα στην Αίγυπτο σώζονται. Όλα τα υπόλοιπα καταστράφηκαν λόγω πολέμων, κακόβουλης παρέμβασης αλλοεθνών ή αλλοθρήσκων, φυσικών φαινομένων ή φυσικής φθοράς.

Για να καλυφθεί λοιπόν το κενό σε υπαρκτά έργα αποφάσισε ο Ελβετός δημοσιογράφος και σκηνοθέτης Bernard Weber να συγκροτήσει νέο κατάλογο με τα «σύγχρονα επτά θαύματα», αν και η πρόοδος της τεχνολογίας στους αιώνες μετά την Αρχαιότητα, ιδίως στα τελευταία 200 χρόνια, θα δικαιολογούσε μια λίστα με 30 ή 100 «σύγχρονα θαύματα». Για το σκοπό αυτό κάλεσε ο Βέμπερ την παγκόσμια κοινότητα να συμμετάσχει στην ψηφοφορία.

Η σημαντική διαφορά στη διαδικασία επιλογής, σε σύγκριση με την Αρχαιότητα, ήταν ότι ουδείς χρειάστηκε σήμερα να επισκεφτεί τα υποψήφια έργα σε όλο τον κόσμο και να επιλέξει από αυτά τα καλύτερα. Με τη βοήθεια του Internet μπορεί πλέον καθένας να εξετάσει φωτογραφίες, να διαβάσει περιγραφικά κείμενα και να αποφασίσει, ποια από τα προτεινόμενα θεωρεί «σπουδαιότερα». Αυτό είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα!

Μειονέκτημα αποτελεί το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι δεν είχαν την ιστορική και τεχνολογική γνώση, αλλά ούτε την απαιτούμενη αντικειμενικότητα, ώστε να επιλέξουν ένα έργο πέρα από τα σύνορα της χώρας τους. Αυτό δηλώνουν τα μηνύματα (αλυσίδες μηνυμάτων) που έλαβα από Ελλάδα, Νότια Αμερική, Γερμανία, Ινδία κ.ά. για να υποστηρίξω το μνημείο της κάθε χώρας ή περιοχής.

Προσωπικά είχα σοβαρότατους ενδοιασμούς για το συγκεκριμένο εγχείρημα, από την πρώτη φορά που πληροφορήθηκα ότι εξελίσσεται ψηφοφορία για τα «7 σύγχρονα θαύματα». Ήδη το γεγονός ότι ανάμεσα στα υποψήφια έργα ήταν ο «Πύργος του Άιφελ» και το «Σινικό Τείχος», η «Ακρόπολη της Αθήνας» και το «Άγαλμα της Ελευθερίας» στη Νέα Υόρκη, αναρωτήθηκα, τι μπορεί να σημαίνει ο όρος «σύγχρονα».

Σύγχρονα μεταξύ τους, δεν ήταν δυνατόν να ισχύει, αφού οι μεγάλιθοι του Stonehenge και ο πύργος του Neuschwanstein απέχουν μεταξύ τους περί τα 5.000 χρόνια. Σύγχρονα με την εποχή μας, επίσης δεν ήταν τα υποψήφια έργα, αφού το Σινικό Τείχος άρχισε να κατασκευάζεται περί το 200 π.Χ., η Πόλη της Πέτρας το 9 π.Χ. και το Κολοσσαίο της Ρώμης το 72 μ.Χ.

Επίσης, γιατί μπορεί να είναι θαύμα η «Ακρόπολη της Αθήνας», τη στιγμή που ένας οχυρωμένος βράχος δεν αποτελεί τίποτα αξιοθαύμαστο και υπάρχουν ανάλογες Ακροπόλεις σε πολλές πόλεις της Ελλάδας; Μήπως ο οργανωτής εννοούσε όμως τον Παρθενώνα στην Ακρόπολη της Αθήνας, αφού αυτή την εικόνα έβλεπε ο κόσμος; Τότε πρέπει κάποιος να τον ενημερώσει ότι πρόκειται για έτερον εκάτερον.

Αλλά και ως προς τον όρο «θαύμα» είχα ενστάσεις: τι είδους θαύμα, δηλαδή υπερφυσικό δημιούργημα, επρόκειτο να επιλεγεί; Αισθητικό, τεχνικό, ιστορικό, συμβολικό; Ο πύργος του Άιφελ, αν είχε κατασκευαστεί περί το 100 π.Χ., σίγουρα θα αποτελούσε «τεχνικό θαύμα», δεδομένου ότι οι άνθρωποι τότε δεν γνώριζαν Τεχνική Μηχανική και οι κατασκευές τους ήταν εμπειρικές. Σήμερα μπορεί να υπολογίσει κάθε μέσος Πολιτικός Μηχανικός τις χαλύβδινες ράβδους συναρμολόγησης, από τις οποίες αποτελείται αυτός ο Πύργος.

Ο «κουκλόπυργος» του Neuschwanstein στη Βαυαρία αποτελεί θαύμα αισθητικής; Μάλλον κακόγουστη δημιουργία με τα λεφτά πλούσιων πριγκίπων είναι, παρά αξιόλογο αρχιτεκτόνημα κι ας το επισκέπτονται ετησίως πολλά εκατομμύρια τουρίστες.

Αντίθετα, οι μεγαλιθικές φιγούρες στα λεγόμενα Νησιά του Πάσχα (Χιλή) είναι αξιόλογες κατασκευές, λόγω του χαμηλού επιπέδου τεχνολογικών γνώσεων που διέθεταν οι κάτοικοι αυτών των νησιών. Η γλυπτική αποτύπωση σε μεγαλίθους προγόνων ή θεών, ύψους 4-10 μέτρων και βάρους 20-90 τόνων, έγινε με απλά εργαλεία σε νταμάρια μακριά από τον τόπο της τελικής τοποθέτησης. Αξιοπερίεργο είναι, πώς μεταφέρθηκαν αυτές οι βαριές κατασκευές ψηλά στο βουνό ώστε να αγναντεύουν όρθιες το πέλαγος. Οι ιθαγενείς βεβαιώνουν ότι τα αγάλματα αυτά είναι θαυματουργά και μετακινούνται μόνα τους! Αυτό κι αν είναι αληθινό θαύμα, όχι να ακούμε μόνο για παναγίτσες που δακρύζουν!

Τελικά, το μόνο θαύμα σ’ αυτή την ιστορία είναι ότι κινητοποιήθηκαν κάπου 100 εκατομμύρια άνθρωποι και ψήφισαν μέσω Internet υπέρ του ενός ή του άλλου τεχνικού έργου, ίσως για να στηρίξουν μια εθνική ιδεοληψία περί τεχνολογικής προόδου ή ανωτερότητας, πιθανότερο όμως για να τονώσουν τον τουρισμό της χώρας τους.

ΥΓ: Ειδικότερα για το Ταζ Μαχάλ, ένα πολύ ενδιαφέρον μνημείο στην Ινδία, έχω μια δυσάρεστη προσωπική εμπειρία, την οποία θα διηγηθώ σε επόμενο κείμενό μου!

(βλέπε επίσης >>>)

.

Τρεις ιστορίες παραίτησης παπών

AFP, Καθημερινή, 12/2/2013

Παρότι ιδιαίτερα σπάνια, η παραίτηση Ποντίφηκα δεν είναι πρωτοφανής στην ιστορία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Στη θέση αυτή περιήλθαν ήδη τρεις Πάπες, ο Βενέδικτος Θ΄ το 1045, ο Σελεστίνος Ε΄ το 1294 και ο Γρηγόριος ΙΒ΄ το 1415.

Βενέδικτος Θ΄

Ο Βενέδικτος Θ΄, ο οποίος γεννήθηκε με το όνομα Θεοφύλακτος στην πόλη Τούσκουλο του Λατίου, εξελέγη Πάπας τρεις φορές μεταξύ 1032 και 1048. Η ανάδειξή του στον θρόνο του Αγίου Πέτρου θα μπορούσε να θεωρηθεί φυσιολογικό επακόλουθο, καθώς θείοι του ήταν ο Πάπας Βενέδικτος Η΄, αλλά και ο Πάπας Ιωάννης ΙΗ΄.

Ο Βενέδικτος Θ΄ έγινε ο νεότερος Πάπας στην ιστορία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αναλαμβάνοντας τον θώκο σε ηλικία μόλις 18 ετών. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, διακρίθηκε για τον διεφθαρμένο και έκλυτο βίο του. Ο Προτεστάντης ιστορικός του 18ου αιώνα Φερδινάνδος Γκρεγκορόβιους έγραψε για τον Βενέδικτο: «Ενας δαίμονας της κόλασης με άμφια ιερέα κατέλαβε την έδρα του Αγίου Πέτρου, εξευτελίζοντας κάθε Ιερό Μυστήριο με τη χυδαιότητά του» Ο Βενέδικτος Θ΄ υπήρξε επίσης ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος Πάπας, ενώ οι επικριτές του κάνουν λόγο για διοργάνωση οργίων στο Λατερανό ανάκτορο του Βατικανού. Ο μεταγενέστερός του, Πάπας Βίκτωρ Γ΄ έκανε λόγο για «τους βιασμούς, τις δολοφονίες και άλλες αποτρόπαιες πράξεις» του Βενέδικτου Θ΄.

Το 1045, ο νονός του Βενέδικτου Θ΄, ο ενάρετος ιερέας Ιωάννης Γρατσιάνο -αργότερα Πάπας Γρηγόριος ΣΤ΄- έπεισε τον Βενέδικτο Θ΄ να παραιτηθεί από τον θρόνο, έναντι αδρής χρηματικής αμοιβής. Αλλες πηγές υποστηρίζουν ότι το αίτημα παραίτησης προήλθε από τον ίδιο τον Βενέδικτο, ο οποίος επιθυμούσε να παντρευτεί μία από τις πάμπολλες ερωμένες του.

Η οριστική του απομάκρυνση από το Βατικανό το 1048, χάρη στην επέμβαση γερμανικών στρατευμάτων, τον οδήγησε σε μοναστικό τάγμα της βόρειας Ιταλίας, όπου φέρεται να έζησε ενάρετα, απαρνούμενος τον έκλυτο παπικό του βίο.

(για τον εκλεκτό αυτόν πάπα έχει γραφτεί ιδιαίτερη ανάρτηση!)

Σελεστίνος Ε΄

Ο Σελεστίνος Ε΄, σήμερα Αγιος Σελεστίνος, υπήρξε μοναχός του Τάγματος των Βενεδικτίνων και εξελέγη Πάπας τον Ιούλιο του 1294 σε ηλικία 80 ετών. Γεννημένος σε οικογένεια αγροτών της νότιας Ιταλίας, ο Σελεστίνος γίνεται αρχικά Βενεδικτίνος, προτού αποφασίσει να μονάσει σε σπήλαιο των Απεννίνων της κεντρικής Ιταλίας.

Η αδυναμία του Κολεγίου των Καρδιναλίων να αναδείξει Πάπα το 1294 πείθει τον Κάρολο Β΄ του Ανζού να στραφεί στον ενάρετο ερημίτη, τον οποίο είχε γνωρίσει χάρη στον πατέρα του. Στις 5 Ιουλίου 1294 ο Σελεστίνος εκλέγεται Πάπας, γεγονός που πληροφορείται στη σκήτη του των Απεννίνων.

Παρά τη σημαντική του διοικητική εμπειρία, ως επικεφαλής μοναστικού τάγματος, ο Σελεστίνος στερείται θεολογικών περγαμηνών. Η άγνοιά του αυτή τον καθιστά υποχείριο του Καρόλου Β΄, που τον υποχρεώνει να εγκατασταθεί στο ανάκτορό του στη Νάπολη, αντί του Βατικανού.

Οι έντονες αντιδράσεις από κάθε γωνιά του Καθολικισμού, καθώς και η υψηλή ηθική υπόσταση του Σελεστίνου, τον πείθουν να αναζητήσει τρόπους παραίτησής του. Τον Δεκέμβριο του 1294 προφασίζεται τη μεγάλη του ηλικία και τη διοικητική του απειρία για να υποβάλει τελικά την παραίτησή του. Παρότι η παραίτηση γίνεται δεκτή από τους καρδιναλίους, ο Σελεστίνος τίθεται σε κατ’οίκον κράτηση και πεθαίνει λίγους μήνες αργότερα.

Γρηγόριος ΙΒ΄

Ο γεννημένος το 1325 στη Βενετία Γρηγόριος υπήρξε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1390, προτού εκλεγεί Πάπας το 1415 σε μία προσπάθεια γεφύρωσης του σχίσματος και επανένωσης των παπικών εδρών της Ρώμης και της Αβινιόν.

Το 1410 η Χριστιανοσύνη βρίσκεται διχασμένη μεταξύ του Πάπα Ιωάννη ΙΘ΄ που διοικεί τη Γαλλία, την Αγγλία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Πορτογαλία, τις Βόρειες Χώρες και μέρη της Ιταλίας και της Γερμανίας, του Βενέδικτου ΙΒ΄ (Καστίλλη, Αραγώνα, Ναβάρα, Σκωτία, Βρετάνη, Κορσική και Σαρδηνία) και του Γρηγορίου ΙΒ΄ (βασίλειο της Νάπολης, Βαυαρία, Ρηνανία, Μπράνσβικ, Εσση και Κολωνία).

Η εκλογή του Γρηγορίου αποτελεί συμβιβαστική λύση, που αποδεικνύεται ανίσχυρη να υπερκεράσει το σχίσμα. Για τον λόγο αυτόν ο Γρηγόριος πείθεται να παραιτηθεί και συγκαλεί τη δεύτερη σύνοδο της Κωνσταντίας, όπου υποβάλλει την παραίτησή του τον Ιούλιο του 1415.