Βασίλης Μαυρίδης (1928 - 2021)

Έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες μέρες ο δικηγόρος Βασίλης Μαυρίδης, ιστορικό στέλεχος της Deutsche Welle. 

Ένας αποχαιρετισμός από τη συγγραφέα Δανάη Κουλμάση. 

 «Αυτό είναι μια άλλη ιστορία» συνήθιζε να λέει, όταν στον ρου της ομιλίας του ξεστράτιζε συνειδητά σε συνειρμούς ουσιαστικούς. Το ξέραμε, ήταν μια εισαγωγή σ’ αυτή την “άλλη ιστορία” που ήθελε να μας την πει και τελικά μας την έλεγε.  Πνεύμα αντιλογίας ο ίδιος, δύσκολα δέχονταν τις όποιες αντιρρήσεις μας, και αν στο τέλος τον πείθαμε για κάτι ξεσπούσε στο ζωντανό του, συμφιλιωτικό γέλιο. 

Από τη Θεσσαλονίκη στην Κολωνία

Η δική του «ιστορία» μας οδηγεί σε ένα μη οριοθετούμενο τοπίο ζωής, μόρφωσης και δράσης ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία, χώρες πολιτισμικά συγγενικές, με νοοτροπίες συχνά ετερότροπες που τις αντιμετώπιζε αμφότερες με τόλμη και με γνώμονα “το σωστό”, όπως έλεγε, θίγοντας τα κακώς κείμενα. Ο ρυθμός της ζωής του στην καθημερινότητα και στα μεγάλα εγχειρήματα ήταν γοργός. 

Ο Βασίλης Μαυρίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1928, λίγα χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, από γονείς Μικρασιάτες. Φοίτησε στη Γερμανική Σχολή της Αθήνας. Στα εφηβικά του χρόνια, την περίοδο της γερμανικής Κατοχής, εντάσσεται σε αντιστασιακές οργανώσεις, αργότερα γίνεται μέλος του Σοσιαλιστικού Κινήµατος για τις Ενωµένες Πολιτείες της Ευρώπης, πρώιμο δείγμα προσανατολισμού του. 

Σπουδάζει Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήµιο της Κολωνίας. Το 1958 επιστρέφει στην Αθήνα και δικηγορεί. Το πολιτικό του ένστικτο πάντα σε εγρήγορση. Τον Απρίλιο του 1967, μια μέρα μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, ιδρύει μαζί με λίγους φίλους το Δημοκρατικό Εθνικό Κίνηµα Αντίστασης. Τον Οκτώβριο εγκαταλείπει λίγες μόνον ώρες πριν συλληφθεί, με την βοήθεια της γυναίκας του Gertrud και με τρόπο ριψοκίνδυνο την Ελλάδα και έρχεται στην Κολωνία όπου εργάζεται στο Ελληνικό Πρόγραμμα της Deutsche Welle. Με το «οὗ μ' ἐθέσπισεν» του ποιητή στον νου.

Τότε δεν ξέραμε πόσο θα διαρκούσε η δικτατορία στην Ελλάδα – καθαρός σφετερισμός της εξουσίας, με όλα τα παρεπόμενα της βίας και την μάσκα μιας εκφυλισμένης αρχαιολατρίας-, αν θα γυρίζαμε ποτέ στη χώρα μας. Με την συνείδηση όμως ότι στη Γερμανία ζούμε μιαν ιστορική στιγμή, ότι η Δημοκρατία μας έδινε ένα μικρόφωνο στο χέρι και μια συχνότητα στα βραχέα για να λέμε την αλήθεια στην Ελλάδα. Ο καθένας μας με εκείνο το “οὗ μ' ἐθέσπισεν” του ποιητή στον νου του. 

Κάθε βράδυ, όταν ο κόσμος που ανέπνεε ταπείνωση, κατάθλιψη και οργή δέχονταν για λίγο τη γεύση της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του. Τα οξυδερκή και γεμάτα πάθος σχόλια του Κώστα Νικολάου και του Αλέξανδρου Σχινά καθώς και άλλων συνεργατών σφράγισαν αυτή την πολύτιμη επικοινωνία. 

Η δυναμική της ελληνικής Σύνταξης της Deutsche Welle δεν ήταν δυνατόν να περιοριστεί στην κυρίως αποστολή της: την επεξεργασία μιας εκπομπής που στην Ελλάδα συγκέντρωνε εκατομμύρια ακροατών γύρω από τα ραδιόφωνα τους – μυστικά. Ήταν αυτονόητο να επεκτείνεται και στην ενημέρωση της γερμανικής κοινής γνώμης, σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας, από τον απλό ιδιώτη ως τις πιο επιφανείς προσωπικότητες της χώρας, με κάθε μέσο, δημοσιολογικό, εκδοτικό, γενικά επικοινωνιακό. 

«La délégation de la Grèce libre» 

Ο Βασίλης Μαυρίδης ανέπτυξε στον τομέα αυτό, εκτός από το μηνιαίο δελτίο, το Griechische Dokumente που εξέδιδε, μιαν ευρύτατη δραστηριότητα με απτά αποτελέσματα. Σε αυτή καταλέγονται οι επαφές του με σημαίνοντες Γερμανούς πολιτικούς, μέλη του γερμανικού κοινοβουλίου, υπουργούς, κομματικά στελέχη, στελέχη ιδρυμάτων και οργανώσεων. Αυτόν του τον επίμονο αγώνα για τη Δημοκρατία τον απέδιδε εννοιολογικά με την κάθε άλλο παρά ηρωική φράση: ”κάνω λόμπυ”. 

Ικανότατος συνομιλητής, ακέραιος, με χιούμορ και ανθρωπιά κέρδιζε την υποστήριξη και συχνά και τη φιλία των συνομιλητών του. Οι γνωριμίες του στους δημοσιογραφικούς κύκλους αποτέλεσαν και το στέρεο έδαφος στο οποίο θεμελιώθηκε η λειτουργία του Γραφείου της Ελληνικής Πρεσβείας στη Βόννη, του οποίου τη διεύθυνση ανέλαβε μετά την πτώση της δικτατορίας. 

Το 1976 επιστρέφει με την οικογένεια του στην Ελλάδα και συνεχίζει οργανικά την πορεία του στην δικηγορία, ενώ πολιτικά εντάσσεται σε κεντρώα σχήματα, όπως στην Ένωση Κέντρου. Πίστευε πάντα πως η Δημοκρατία είναι μόνο μια ευνοϊκή προϋπόθεση για τον βίο και την πολιτεία ανθρώπων και κρατών. 

Ο Βασίλης Μαυρίδης έφυγε στις 17 Φεβρουαρίου, όταν στην Γερμανία τα μέσα ενημέρωσης πρόβαλλαν έναν πανέμορφο Παρθενώνα στο χρώμα του μελιού κάτω από τα πάλλευκα χιόνια που σκέπαζαν την Αθήνα.. 

Σαν κατακλείδα όμως μια άλλη εικόνα, απ’ τον καιρό εκείνου του “λόμπυ”. Τούτη τη φορά σε έδαφος εξόχως ευρωπαϊκό, στην είσοδο του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Στρασβούργο, όταν ανάμεσα στις κρατικές λιμουζίνες των μελών εμφανίζεται μια μικρή Citroen quatre chevaux και ο οδηγός της αναγγέλλεται από κάποιο μικρόφωνο, ως: la délégation de la Grèce libre. Αυτή, η τιμή και η μνήμη του. 

Δανάη Κουλμάση

Διονύσης Σιμόπουλος: Το Σύμπαν και ο πλανήτης μας δεν δίνουν ούτε πεντάρα για τις δραστηριότητές μας

tinanatsou.blogspot.com, 8/3/2019

Από τη «Γέννηση των άστρων» (το πρώτο σας βιβλίο στην ελληνική βιβλιογραφία, το 1996) μέχρι την «Άνοιξη του Σύμπαντος», πόσο η ελληνική κοινωνία και η εκπαιδευτική κοινότητα έχουν κάνει βήματα μπροστά ως προς το ενδιαφέρον και την ενημέρωσή τους για το Σύμπαν;

Δεν έχω ούτε μπορώ να έχω ιδίαν αντίληψη για την πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας ως προς το ενδιαφέρον και την ενημέρωσή της για τα τεκταινόμενα στο Σύμπαν. Εκείνο που μπορώ να σας πω είναι ότι τα τελευταία 25 χρόνια από τις διάφορες ερωτήσεις που μου έχουν κάνει στις εκατοντάδες ομιλίες μου σ’ ολόκληρη τη χώρα, φαίνεται ότι και η τηλεόραση, αλλά κυρίως το διαδίκτυο, έχουν βοηθήσει πολύ στην εξάπλωση αυτών των γνώσεων. Δυστυχώς στην εκπαιδευτική κοινότητα τα πράγματα εξελίχθηκαν από το κακό στο χειρότερο. Δεν λέω να γίνουν οι μαθητές αστροφυσικοί ή έστω ερασιτέχνες αστρονόμοι, αλλά υπάρχουν ορισμένες βασικές επιστημονικές έννοιες που πρέπει όλοι να γνωρίζουν, οποιαδήποτε κι αν είναι τα μελλοντικά τους επαγγελματικά σχέδια. Ούτε θεωρώ ότι είναι αναγκαστικά απαραίτητο ένα ξεχωριστό μάθημα Αστρονομίας, αλλά ένα μάθημα βασικών τουλάχιστον γνώσεων φυσικών επιστημών (αστρονομίας και γεωφυσικής-γεωλογίας) που θα έπρεπε οπωσδήποτε να περιλαμβάνεται στα μαθήματα της Α’ Λυκείου, ενώ η διδασκαλία του θα πρέπει να γίνεται με έναν τρόπο εποπτικό και εν πολλοίς από τους ίδιους τους μαθητές κάτω από την εποπτεία του καθηγητή. Σε τελική πάντως ανάλυση δεν θα με ενοχλούσε τόσο πολύ η αποβολή του μαθήματος της Αστρονομίας, εφόσον η όποια «μεταρρύθμιση» κατόρθωνε να μάθει στους μαθητές «πώς να σκέφτονται»!

Έχετε διατελέσει διευθυντής Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου. Ποια είναι η αποτίμησή σας για τη διαδρομή σας ως προς την προσφορά του στην ελληνική εκπαίδευση;

Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε κάτι που, αν και αυτονόητο, συνήθως δεν είναι! Στο Ίδρυμα Ευγενίδου, όλα αυτά τα χρόνια έχουμε εργαστεί περίπου 400-500 άτομα, καθένα από τα οποία συνεισέφερε με τον δικό του τρόπο και στον δικό του τομέα στο όλο έργο και τις δραστηριότητες του Ιδρύματος. Θα πρέπει επίσης να επισημάνω εδώ ότι για όλες του τις δραστηριότητες το Ίδρυμα δεν έχει επιβαρύνει ούτε κατά μία δραχμή ή ένα ευρώ την πολιτεία και τον Έλληνα φορολογούμενο, χάρη στα κληροδοτήματα που άφησαν οι αείμνηστοι εθνικοί μας ευεργέτες Ευγένιος Ευγενίδης και Μαριάνθη Σίμου, αδελφή του Ευγενίδη. Στη δεκαετία του ’80 το Πλανητάριο επέκτεινε τις δραστηριότητές του και πέρα από το κτιριακό του συγκρότημα, με επιμορφωτικά άρθρα και συνεντεύξεις στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο, με επιμορφωτικές διαλέξεις σε όλη τη χώρα και με εκπομπές εκλαϊκευμένης επιστήμης στην τηλεόραση που παρακολούθησαν συνολικά εκατομμύρια μικροί και μεγάλοι θεατές. Από τις εκπομπές αυτές επηρεάστηκαν χιλιάδες μαθητές με τελικό αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς σήμερα να διαπρέπουν σε διάφορα ακαδημαϊκά και ερευνητικά κέντρα της Ελλάδας και του εξωτερικού. Έτσι, ξεκίνησε η διαδικασία υλοποίησης του οράματος για ένα Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο, το οποίο ύστερα από τέσσερα χρόνια κατασκευής άνοιξε τις πύλες του στο κοινό στις 3 Νοεμβρίου 2003. Από τότε και μέχρι σήμερα, το Πλανητάριο μετατράπηκε σε ένα από τα πλέον δημοφιλή αξιοθέατα ολόκληρης της χώρας, αφού στα 15χρόνια της λειτουργίας του υποδέχτηκε πάνω από 4.500.000 θεατές.

Το Σύμπαν βρίσκεται στην άνοιξή του, όπως διαβάζουμε και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου σας. Γιατί για τον δικό μας πλανήτη έχουμε τόσα καταστροφικά σενάρια;

Γιατί απλούστατα το Σύμπαν δεν δίνει ούτε μια πεντάρα για τις δικές μας δραστηριότητες. Κι όχι μόνο το Σύμπαν, αλλά και ο ίδιος μας ο πλανήτης. Γιατί ό,τι και να κάνουμε, όποιες καταστροφές και αν επιφέρουμε στη Γη, σε τελική ανάλυση σε 1.000, σε 1.000.000 χρόνια από σήμερα, θα μας έχει ξεχάσει και θα έχει ανακάμψει από οποιεσδήποτε καταστροφές.

Αλήθεια, πόσο μικροί πρέπει να αισθανόμαστε μπροστά στο άπειρο του Σύμπαντος;

Πάρα πολύ μικροί! Να φανταστείτε ότι βρισκόμαστε πάνω σ’ έναν μικροσκοπικό πλανήτη, γύρω από ένα μικροσκοπικό άστρο, τον Ήλιο, σε μια αστρική πολιτεία, τον Γαλαξία μας, 200 δισεκατομμυρίων άστρων, σ’ ένα Σύμπαν που αποτελείται από ένα τρισεκατομμύριο άλλους γαλαξίες, ηλικία 13,8 δισεκατομμυρίων ετών κι ένα μέλλον που εκτείνεται σε τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων χρόνια! Αν μπορούσαμε να σμικρύνουμε το Ηλιακό μας Σύστημα κατά ένα τρισεκατομμύριο φορές, τότε θα είχε το μέγεθος ενός μεγάλου δωματίου και ο Ήλιος μας το μέγεθος του κεφαλιού μιας καρφίτσας, ενώ το πλησιέστερο σ’ εμάς άστρο (ο εγγύτατος του Κενταύρου) θα βρίσκονταν σε απόσταση 40 περίπου χιλιομέτρων. Στην ίδια σμίκρυνση ο Γαλαξίας μας θα είχε διάμετρο 1.000.000 χιλιομέτρων, ενώ σε όλη του την έκταση θα στολίζονταν από 200 δισεκατομμύρια άστρα καθένα με μέσο μέγεθος όσο το κεφάλι μιας καρφίτσας που θα βρίσκονταν σε αποστάσεις 40 περίπου χιλιομέτρων το ένα από τ’ άλλο. Και ενδιάμεσα το κενό!

Το νέο σας βιβλίο έχει άμεση σχέση, αλλά και δική του αυτοτέλεια από το προηγούμενό σας, το «Είμαστε αστρόσκονη». Θέλετε να σχολιάσετε;

Άμεση σχέση, με την έννοια ότι περιγράφουν θέματα αστροφυσικής, ναι. Αλλά αυτή είναι και η μόνη τους σύνδεση. Κι ενώ το τελευταίο μου βιβλίο ασχολείται με την περιγραφή της γέννησης και της εξέλιξης του Σύμπαντος τα τελευταία 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, στην άνοιξη κυριολεκτικά της ύπαρξής του, στα πρώτα του δηλαδή βήματα, το «Είμαστε αστρόσκονη» περιορίζεται στο να περιγράψει τις διαδικασίες γέννησης, εξέλιξης και θανάτου των άστρων. Και τα δύο όμως βιβλία δεν περιορίζονται στις περιγραφές όσων γνωρίζουμε, αλλά επίσης και στους τρόπους που φτάσαμε σ’ αυτές τις γνώσεις.

Η ενασχόληση με τη δική σας επιστήμη θεωρούνταν ανδρική υπόθεση. Πώς κρίνετε το γεγονός ότι υπάρχει πια μεγάλο ενδιαφέρον και από τον γυναικείο πληθυσμό;

Καιρός ήταν. Η αστροφυσική, όπως και κάθε άλλη ανθρώπινη ενασχόληση, δεν θα ’πρεπε να θεωρείται προνόμιο κανενός.

Πόσο εύκολο ήταν για εσάς να καταθέσετε τις επιστημονικές σας γνώσεις ευσύνοπτα και τεκμηριωμένα, αλλά και απευθυνόμενος ταυτόχρονα στον μέσο αναγνώστη;

Ύστερα από την ενασχόλησή μου επί μισό αιώνα με την εκλαΐκευση της επιστήμης το θεωρώ φυσικό επακόλουθο να γράφω με τον τρόπο που το κάνω. Όταν μάλιστα με ρωτάνε πόσο χρόνο μου πήρε για να γράψω ένα νέο βιβλίο, η απάντηση είναι πολύ εύκολη: 50 χρόνια, αν και η πραγματική χρονική διάρκεια της συγγραφής δεν χρειάστηκε πάνω από μερικούς μήνες!

Πώς κρίνετε το πέρασμά μας από τον πλανήτη Γη; Έχετε, ως επιστήμονας, και φιλοσοφικές αναζητήσεις;

Και βέβαια έχω, αλλά κατά τη γνώμη μου ένας επιστήμονας δεν θα έπρεπε να τοποθετείται δημόσια σε θέματα που άπτονται των προσωπικών του πιστεύω και άλλων δοξασιών, γιατί αυτές οι όποιες απόψεις του μπορεί να παρερμηνευτούν. Γιατί κανείς δεν μπορεί να αποδείξει του λόγου το αληθές απλών δοξασιών του οποιουδήποτε. Εάν μάλιστα αναλογιστούμε ότι σήμερα στον πλανήτη μας υπάρχουν περίπου 7,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, με 7,5 δισεκατομμύρια διαφορετικά πιστεύω, δοξασίες και αντιλήψεις, καταλαβαίνετε πόσο αδύνατη είναι μια τέτοια προσπάθεια. Αντίθετα στη Φυσική τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα, επειδή στη Φυσική χρειάζονται και απαιτούνται αποδείξεις. Γι’ αυτό λοιπόν κι εγώ περιορίζομαι μόνο στην επιστήμη, στην οποία, για να είναι κάτι αποδεκτό πρέπει να αποδειχτεί, επανειλημμένα και από διαφορετικούς ερευνητές, είτε με το πείραμα είτε με την παρατήρηση. Θεωρώ, δηλαδή, ότι αφού τα προσωπικά πιστεύω ενός ανθρώπου, εμού ή κάποιου άλλου, δεν μπορούν να αποδειχτούν, και για να μην παρεξηγηθούν και παρανοηθούν οι απόψεις μου, αποφεύγω στον δημόσιο λόγο μου να απαντάω σε τέτοιου είδους ερωτήσεις. Οι όποιες, άλλωστε, προσωπικές μου δοξασίες είναι απόλυτα προσωπική υπόθεση που δεν αφορά, κι ούτε πρέπει να αφορά το ευρύ κοινό.

Ποια αξία θεωρείται αδιαπραγμάτευτη;

Όλες οι αξίες που έχει κάποιος, γι’ αυτόν τουλάχιστον, θα πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτες! Διαφορετικά τι είδους αξίες είναι;

Συνεχίζετε τη συγγραφική σας δραστηριότητα; Ετοιμάζετε κάποιο νέο βιβλίο;

Ένας συγγραφέας δεν πρέπει να σταματάει ποτέ τη συγγραφική του δραστηριότητα ανεξάρτητα εάν τα κείμενα που γράφει προορίζονται να εκδοθούν ή όχι. Στη δική μου περίπτωση αυτή την περίοδο ασχολούμαι με τη συγγραφή ενός νέου βιβλίου, το οποίο θα περιγράφει τις προσωπικές μου αναμνήσεις από το Πρόγραμμα Απόλλων που έστειλε τους πρώτους ανθρώπους στο φεγγάρι πριν από μισό ακριβώς αιώνα. Ο τίτλος του είναι «Από τα Ψηλαλώνια στο Φεγγάρι. Αναμνήσεις από το Διάστημα». Σ’ αυτό προσπαθώ να καταγράψω τις εμπειρίες μου από τα πρώτα χρόνια του διαστημικού προγράμματος. Η ιδέα ήταν του εκδότη Νώντα Παπαγεωργίου των εκδόσεων ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, που ήθελε να μάθει πώς «έζησα» το όλο πρόγραμμα με «αυτοβιογραφικά» στοιχεία ανάμεσα στην περιγραφή των διαστημικών αποστολών. Και παρόλο που στην αρχή αυτό το «αυτοβιογραφικό» δεν μου άρεσε καθόλου, καθώς προχωράει το γράψιμο αλλάζω γνώμη και νομίζω ότι θα έχει αρκετό ενδιαφέρον.

Συνέντευξη

Χαριτίνη Μαλισσόβα

Διακύμανση του κενού γέννησε το σύμπαν μας!

Η δημιουργία του κόσμου και η επιστήμη

του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ, Καθημερινή, 7/3/2021

Ο Γκουίντο Τονέλι, φυσικός στο CERN της Γενεύης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πίζας και ένας από τους πατέρες της ανακάλυψης του μποζονίου του Χιγκς, αφηγήθηκε με αφοπλιστική αμεσότητα στο «Γένεση. Η μεγάλη ιστορία της προέλευσης του κόσμου» (μτφρ. Μαρία Οικονομίδου, εκδ. Διόπτρα) την απίθανη ιστορία του παντός. Το ότι επέλεξε ως τίτλο ενός εκλαϊκευτικού επιστημονικού έργου έναν όρο βιβλικό, το εξηγεί στο τέλος του θαυμάσιου αυτού βιβλίου και μαρτυρεί τη διανοητική ευελιξία του επιστήμονα να συμπεριλάβει στην προσέγγισή του μια ποιητική και φιλοσοφική διάσταση.

Επικοινωνήσαμε γραπτώς μαζί του, θέτοντάς του ορισμένα ερωτήματα πάνω σε ζητήματα και έννοιες κλειδιά στην ανάγνωση του βιβλίου. 

• Μια πανέμορφη ιστορία. H Γένεση περιλαμβάνει την ιστορία της προέλευσής μας όπως την περιγράφει η σύγχρονη επιστήμη. Έγραψα το βιβλίο σε απλή, οικεία γλώσσα προκειμένου να δώσω την ευκαιρία σε όλους να την κατανοήσουν. Πρώτον και κυρίως, επειδή είναι μια πανέμορφη ιστορία. Οι έννοιες που ανέπτυξαν οι επιστήμονες για να εξηγήσουν την προέλευση του σύμπαντός μας απλώς κόβουν την ανάσα. Δευτερευόντως, νομίζω πως η ανθρωπότητα πάντοτε είχε την ανάγκη να γνωρίζει τις βαθύτερες ρίζες της. Αρχικά, ανέπτυξε τους ιδρυτικούς μύθους της κλασικής Ελλάδας, έπειτα προστέθηκαν οι φιλοσοφικές προεκτάσεις και οι μεγάλες θρησκείες. Σήμερα, η σύγχρονη επιστήμη μάς επιτρέπει να κατανοούμε με κάθε λεπτομέρεια τις θαυμαστές μεταμορφώσεις που επέφερε μια απειροελάχιστη διακύμανση στο πρωταρχικό κενό έτσι ώστε να γίνει ένα απέραντο υλικό σύμπαν, το οποίο περιλαμβάνει αναρίθμητους γαλαξίες και έναν απροσδιόριστο αριθμό ηλιακών συστημάτων, μεταξύ αυτών και το δικό μας, όπου γεννήθηκε η ζωή.

• Ενα υπέροχο κενό. Αποκαλούμε «ανωμαλία» ή «μοναδικότητα» (singularity) ένα σημείο ή μια ειδική περιοχή, οι συνθήκες της οποίας είναι τόσο ακραίες που οι νόμοι της Φυσικής παύουν να ισχύουν. Στην αρχή του χωροχρόνου, 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, πιστεύουμε ότι το σύμπαν μας προήλθε από μια τέτοια μοναδικότητα. Ωστόσο, πολλές είναι οι λεπτομέρειες που λείπουν, αλλά θα μπορούσαμε να περιγράψουμε αυτή την κρίσιμη στιγμή ως το αποτέλεσμα ενός μηχανισμού ύλης που επεκτάθηκε με θηριώδη τρόπο μέσα από μια μικροσκοπική φούσκα, μια αδιανόητα ελάχιστη διακύμανση του κενού. Νομίζω πως είναι εξόχως συναρπαστικό το ότι το σύμπαν μας γεννήθηκε μέσα απ’ το κενό, ή, για να είμαι πιο ακριβής, ότι το σύμπαν μας είναι ένας υπέροχος τύπος κενού το οποίο πέρασε μέσα από μια σειρά απίστευτων μεταμορφώσεων.

• Σωματίδια σαν φαντάσματα. Με τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων του CERN, τον πιο ισχυρό επιταχυντή σωματιδίων στον κόσμο, παράγουμε υψηλής ενέργειας συγκρούσεις πρωτονίων. Αυτά τα μικροσωματίδια έρχονται σε ταχύτητες πολύ κοντά σε εκείνη του φωτός και στη συνέχεια οδηγούνται σε μία κατά μέτωπον σύγκρουση μεταξύ τους. Στον μικρόκοσμο στον οποίο πραγματοποιούνται αυτές οι συγκρούσεις, η συγκέντρωση ενέργειας είναι τόσο υψηλή που παρασύρει απ’ το κενό νέα σωματίδια. Χρησιμοποιούμε τεράστιες ποσότητες ενέργειας από τα συγκρουόμενα πρωτόνια προκειμένου να φέρουμε στη ζωή πανάρχαια, ιδιαίτερα συμπαγή σωματίδια που αποτελούσαν το σύμπαν-βρέφος και που έχουν εξαφανιστεί εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια. Ζούνε για ένα ελάχιστο θραύσμα του δευτερολέπτου και στη συνέχεια μεταμορφώνονται σε πιο ελαφρά σωματίδια. Αλλά μας αρκεί για να μελετήσουμε τις ιδιότητές τους. Ετσι καταφέραμε να δημιουργήσουμε και να αναγνωρίσουμε το σωματίδιο (μποζόνιο) Χιγκς.

• Η θεωρία των πάντων. Σέβομαι τους άλλους συναδέλφους, αλλά δεν πιστεύω ότι θα καταφέρουμε σύντομα να φτάσουμε στη λεγόμενη «θεωρία των πάντων». Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα και η ονομασία, αποτυπώνεται σε αυτή μια κάποια αλαζονεία. Δεν πιστεύω πως θα υπάρξει κάποια μαγική στιγμή μέσα από την οποία θα αποκαλυφθεί κάθε άγνωστη πτυχή της φύσης. Αργά ή γρήγορα, θα έχουμε μια κβαντική περιγραφή της βαρύτητας και αυτό θα αποτελέσει μεγάλο σταθμό στην προσπάθεια για την κατανόηση του σύμπαντος. Ωστόσο, είμαι αρκετά βέβαιος πως αυτό το νέο όραμα του κόσμου θα δώσει τη θέση του σε μια ολότελα νέα σειρά από ερωτήματα. Το μονοπάτι προς μία βαθύτερη κατανόηση της φύσης θα διαρκέσει πολύ περισσότερο από αυτό.

• Το Μπιγκ Μπανγκ και το Βατικανό. Ο Πάπας Πίος ο Ζ΄, τη δεκαετία του ’50, έκανε τη δήλωση: «Στ’ αλήθεια, φαίνεται πως η σύγχρονη επιστήμη, η οποία επιστρέφει ξαφνικά εκατομμύρια αιώνες πίσω, κατάφερε να δει το πρωταρχικό “Γεννηθήτω φως”». Ηταν όμως ένας μεγάλος ρωμαιοκαθολικός επιστήμονας, ο Ζορζ Λεμέτρ, ένας από τους πατέρες της θεωρίας της Μεγάλης Εκρηξης, ο οποίος ζήτησε ακρόαση από τον Πάπα, πείθοντάς τον πως «διέπραξε ένα τεράστιο σφάλμα: η ερμηνεία της Μεγάλης Εκρηξης ως απόδειξη της θείας δημιουργίας θα προσέδιδε στην Εκκλησία, προσωρινά έστω, ένα κάποιο πλεονέκτημα στην προπαγάνδα, το οποίο όμως θα χαθεί όταν η επιστήμη κάνει ένα βήμα παραπέρα». Από τότε, η Εκκλησία επέλεξε να διαχωρίσει τελείως τα δύο πεδία, νομίζω μια σοφή επιλογή. Η σύγχρονη ιδέα της Γένεσης δεν έχει καμία σχέση με τη βιβλική αφήγηση. Είναι μια υλική διεργασία που υπακούει στους νόμους της Φυσικής δίχως να χρειάζεται την παραμικρή υπερφυσική παρέμβαση.

• Το τέλος της Φυσικής. Υπάρχει ένα διάσημο ανέκδοτο σχετικά με τον νεαρό Μαξ Πλανκ. Όταν ο μαθητής που έμελλε να κάνει επανάσταση στον κόσμο θέτοντας τα θεμέλια της κβαντομηχανικής, τελείωσε το σχολείο, τον συμβούλευσαν να γίνει γιατρός, καθώς δεν υπήρχε τίποτε άλλο να ανακαλυφθεί στη Φυσική. Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία. Κάτι ανάλογο συμβαίνει αρκετά συχνά. Θυμάμαι συζητήσεις όταν ήμουν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Πολλοί έλεγαν ότι «η σωματιδιακή φυσική είναι τελειωμένη», όμως η ανακάλυψη των κουάρκ τον Νοέμβριο του 1974 άνοιξε νέους δρόμους σε έρευνες με θαυμαστά αποτελέσματα για τα επόμενα πενήντα χρόνια. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σήμερα. Είναι πολλά τα ανοιχτά ερωτήματα στη Φυσική: η προέλευση της σκοτεινής ενέργειας και της σκοτεινής ύλης, το σωματίδιο που είναι υπεύθυνο για τον κοσμικό πληθωρισμό, ο πραγματικός λόγος πίσω από την ασυμμετρία ύλης και αντιύλης κτλ. Ακόμη έχουμε ανάγκη από πολλές απαντήσεις. Νέα σωματίδια ή νέα πεδία που εξηγούν αυτά τα μυστήρια μπορεί να ανακαλυφθούν στον Μεγάλο Επιταχυντή ή, ίσως, μπορεί να χρειαστεί να κατασκευάσουμε μια νέα γενιά γιγαντιαίων επιταχυντών για να συνεχίσουμε αυτή την εξερεύνηση. Η αποστολή του CERN θα συνεχιστεί. Νέες γενιές επιστημόνων, μέσα από την ανάπτυξη νέων επιστημονικών υποδομών, θα μπορούν να μας δώσουν απαντήσεις σε μερικά από τα μυστήρια που ερευνά σήμερα η επιστήμη.

Για τον μητροπολίτη Λαγκαδά-θύμα κορωνοϊού

Μνήμη Δικαίου μετ’ εγκωμίων

 του Αναγνώστη Λασκαράτου

Δυστυχώς ο Άγιος Δημήτριοςδεν μπόρεσε να προστατεύσει τον μητροπολίτη Λαγκαδά Ιωάννη, λειτουργό χωρίς μάσκα την ημέρα της μνήμης του στον ναό του. Υποθέτω πως οι πανάρχαιοι μυστικοί βυζαντινοί σωλήνες που κουβαλούσαν το μύρο του ιστορικά ανύπαρκτου Αγίου («Μήνυση ιερού μπλογκ κατά ελεύθερης φωνής»), θα είχαν βουλώσει. 

Ούτως πως δυστυχώς, ο πρώην πρωτοσύγκελος του ενάρετου ρατσιστή, διώκτη της ομοφυλοφιλίας (των μη κληρικών), φίλου της Χ.Α. και σύνεδρου και φίλου του ΣΥΡΙΖΑ, αντικανονικού δεσπότη Θεσσαλονίκης (εκ μεταθέσεως)  Άνθιμου, σεσημασμένου φιλάνθρωπου προστάτη πορνοκληρικών, μετέστη προς μονάς ουρανίους. Υπήρξεν φίλος των καταδρομέων («Αγαπούσε την Πατρίδα και θαύμαζε τους Καταδρομείς… έδινε πάντα το παρόν στις εκδηλώσεις της 1ης ΤΑΞ-ΚΔ-ΑΛ», μαρτυρία Σωτηρίου Τζούμα-exapsalmoς-15.11), Υπέρμαχος Στρατηγός της Ροτόντας (επικεφαλής των ευλαβών ταγμάτων εφόδου το 1995 στο ρωμαϊκό μνημείο-4ου αι.-που κτίστηκε ως ναός του Δία, το οποίο ήθελαν να το μετατρέψουν πάλι σε εκκλησία), συνομιλητής του ακροδεξιοακροαριστερού ευσεβούς άθεου ΣΥΡΙΖΑ από τον Ιούνιο του 2013 (ενδιάμεσος ήταν ο ευλαβέστατος λαφαζανικός Αμανατίδης-μεταφορέας Αγίου Φωτός, κλπ), εθνοφυλετιστής μέχρις τελικής πτώσεως («Η Μακεδονία ήταν και θα είναι πάντα ελληνική»-18.10.2020, μέσα σε ναό). Δεν θα προσθέσω ούτε μια δική μου λέξη για τον ενάρετο βίο του, απλά θα παραθέσω μικρά αποσπάσματα από δημοσιεύματα που τον αφορούν άμεσα ή έμμεσα.

Α. Έφοδοι εις Ροτόνταν: i)«Διάτρητη απόφαση για τη Ροτόντα (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ- 19.1.1995) Το ΚΑΣ μπορεί να αποφάσισε για την τύχη της Ροτόντας, η Μητρόπολη, όμως, μέσω του πρωτοσύγκελου εξακολουθεί να εκβιάζει για συνέχιση των εισβολών στο μνημείο….Αν συνυπολογίσουμε ότι ήδη η Ι.Σύνοδος ετοίμασε κατάλογο μνημείων, για τα οποία προβάλλει κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά και τις έμμεσες απειλές που εξαπόλυσε στο ΚΑΣ ο πρωτοσύγκελος Ιωάννης Τασσιάς, γίνεται φανερό ότι η Μητρόπολη ακονίζει τα “μαχαίρια” της για τα δήθεν δικαιώματά της. … με τις χτεσινές δηλώσεις του ο πρωτοσύγκελος Ιωάννης Τασσιάς, … Εξαπόλυσε, όμως, ευθέως αυτή το φορά, τις γνωστές απειλές, προειδοποιώντας ότι κάθε Κυριακή θα εισβάλλουν στο μνημείο για την τέλεση λειτουργίας. …Εξαιτίας, όμως, αυτών των “δικαιωμάτων” της, τα μνημεία της Θεσσαλονίκης, όπως οι ναοί του Αγ. Δημητρίου, των Αγίων Αποστόλων και πολλά ακόμα, έχουν υποστεί δεκάδες φθορές και αλλοιώσεις. Εξάλλου, η πρωτόγνωρη και πρωτόγονη εισβολή της στη Ροτόντα δε δίνει καμιά εγγύηση για την προστασία του μνημείου από την πλευρά της Μητρόπολης. Μάλιστα, ο πρωτοσύγκελος, προχτές στο ΚΑΣ, αρνήθηκε να δεσμευτεί ότι σε περίπτωση συχνής λατρευτικής χρήσης δε θα αλλοιωθεί ο παλαιοχριστιανικός χαρακτήρας του μοναδικού μνημείου».

ii) «Όταν ένας εξαγριωμένος μοναχός μαχαίρωσε αυτό το πιάνο» «H απίστευτη ιστορία απ’ το όχι και τόσο μακρινό 1995, όταν ο σκοταδισμός νίκησε την τέχνη (Άρης Δημοκίδης πριν 3 χρόνια). Και αρχίζει ο τελετουργικός χορός της βίας. Χοροπηδούν γύρω του και το κλωτσούν. Το χτυπούν με γροθιές στα πλήκτρα και στις χορδές. Ιερωμένοι και λαϊκοί. Ο ήχος του ακούγεται σαν βογκητό πληγωμένου. Το σπρώχνουν κακήν κακώς προς την έξοδο. «Μίασμα.» «Βέβηλο και σατανικό όργανο.» «Πιάνο μέσα στην εκκλησία, οι αντίχριστοι.» Μάταια προσπαθούμε να προστατεύσουμε το πιάνο και τους εαυτούς μας. Ο «λαός του Θεού» θριάμβευσε. Ανάβουν κεριά. Άλλοι αρχίζουν να ψέλνουν, άλλοι εξακολουθούν να προπηλακίζουν, όσους απέμειναν. Ο πρωτοσύγκελος παίρνει το μικρόφωνο: « Ο λαός του Θεού νίκησε! Μας λένε ότι η Θεσσαλονίκη είναι πολυϊστορική, θέλει να πει πολυπολιτισμική, αν εννοούν ότι πέρασαν πολλοί κατακτητές συμφωνώ….».

«Μοναχός, που μαζί με άλλους εξαγριωμένους «πιστούς» εισέβαλε στη Ροτόντα, τραμπουκίζει το φύλακα και θεατές, καταστρέφει πιάνο. Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος του 1995» (Lifo).

…Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία. Τα κανάλια απ’ έξω μεταδίδουν τις βρισιές του πλήθους σε όσους κατάφεραν να βγουν, κάποιοι έχουν χτυπηθεί, γυναίκες έχουν ξεμαλιαστεί από πιστούς, οι αρχές διακριτικές σε απόσταση, η πολιτική ηγεσία απούσα, το πιάνο μαχαιρωμένο, συρμένο με βία ως την είσοδο, με τα σημάδια από τις μαχαιριές πάνω στο σπάνιο ξύλο του, σχεδόν κατεστραμμένο με κομμένες χορδές, ανίκανο να υπερασπιστεί από μόνο του τον Πολιτισμό, μπροστά στις ορδές των Ταλιμπάν….Ο μοναχός, ο οποίος μαχαίρωσε το φύλακα, με απεκάλεσε σατανίστρια και, αφού με χαστούκισε, με έριξε στο δεξί κλίτος της Ροτόντας, ακολούθως μου πέταξε μία πολυθρόνα σκηνοθέτη –η οποία με πήρε ξυστά– αλλά χωρίς να το ξέρει με έσωσε από το πλήθος που έσπασε τις πόρτες και όρμησε αλαλάζον εναντίον του πιάνου, του κατ’ αυτούς «οργάνου του Διαβόλου», το οποίο και έκαναν φύλλο και φτερό. Κατόπιν, ο μοναχός επιτέθηκε με το μαχαίρι στον Σάκη Παπαδημητρίου…Κάναμε πολλές συναυλίες για να ξεπληρώσουμε την επισκευή του πιάνου»

Ήταν υπέρ της χρήσης μάσκας στους ναούς (χαλαρά οι 4 στους 6 λαϊκούς), πλην των  7 κληρικών

Β. Το Άγιον Πνεύμα επεμβαίνει δια την εκλογήν του εις μητροπολίτην:
i)) «Στη Μητρόπολη Λαγκαδά όλα δείχνουν πως ήρθε η ώρα να εκλεγεί μητροπολίτης ο πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης αρχιμανδρίτης Ι.Τασσιάς. Δεν υπάρχει δεσπότης τον οποίο να μην έχει «πιάσει» (με γράμματα, συνεχή τηλεφωνήματα, προσωπικές επαφές κ.λπ.) ο Άνθιμος.…» (ΠΟΝΤΙΚΙ, 9.5.2010).

ii) «ΠΑΤΕΡ Ι. ΤΑΣΣΙΑΣ Έγινε (επιτέλους) μητροπολίτης («Μακεδονία», Μαρούλα Πλήκα, 17/05/2010). «Το όνομα του πατέρα Τασσιά ακούστηκε ουκ ολίγες φορές για την πλήρωση χηρευόντων μητροπολιτικών θρόνων. Ακούστηκε ακόμη και για τη μητρόπολη Θεσσαλονίκης, ενώ πιο πρόσφατα ο εν λόγω αρχιμανδρίτης δοκίμασε ανεπιτυχώς την τύχη του στη μητρόπολη του Κιλκίς, έχοντας τη στήριξη του Άνθιμου. Ο τελευταίος έστειλε επιστολές σε όλους τους ιεράρχες, επιχειρηματολογώντας υπέρ της υποψηφιότητας του πρωτοσύγκελού του, αλλά δεν έγινε το θέλημά του… Κάποιες «κακές γλώσσες» έλεγαν τότε ότι ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης είχε απογοητευτεί από το αποτέλεσμα, κυρίως διότι δεν τον απάλλασσε από την παρουσία του Ιωάννη Τασσιά. Κύκλοι της μητρόπολης Θεσσαλονίκης, ωστόσο, διαψεύδουν κατηγορηματικά τα παραπάνω και διαβεβαιώνουν ότι οι σχέσεις των δύο ιεραρχών είναι και θα παραμείνουν άριστες….

Ο νέος μητροπολίτης Λαγκαδά … Δεν θεωρείται λαϊκός ούτε από τα πλέον προοδευτικά μυαλά της Ελλαδικής εκκλησίας και είναι αρκούντως κοσμικός. Φοιτητής ακόμη της Θεολογικής σχολής εντυπωσίαζε τους καθηγητές του για το πόσο αποφασισμένος ήταν να φτάσει ψηλά. Από τα αγαπημένα τέκνα του μητροπολίτη Παντελεήμονος Β’ (σημ.Λ. ακραίου εθνικιστή και χουντικού, αποκαλούμενου «Παναγριότατου»), χειροτονήθηκε διάκονος σε ηλικία 24 χρόνων και ανέλαβε αμέσως το γραφείο Νεότητας της μητρόπολης. Το 1994 έγινε πρωτοσύγκελος, ενώ πέρασε υπό την εποπτεία του το προσοδοφόρο «παγκάρι» του Αγ.Δημητρίου. Λέγεται, επίσης, ότι λίγα χρόνια πριν από το θάνατο του Παντελεήμονα Β’ και μέχρι την έλευση του κ. Άνθιμου είχε αναλάβει τα ηνία της μητρόπολης Θεσσαλονίκης…. ο πατήρ Τασσιάς έχει δεχτεί επικρίσεις από αρχαιολόγους και ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών τόσο για τις παρεμβάσεις της μητρόπολης στο έργο της αναστήλωσης του Αγ.Δημητρίου όσο και για τη χρήση της Ροτόντας. Κάποιοι τον κατηγορούν ότι συνέβαλε στην «εικόνα εμποροπανήγυρης», που -όπως λένε- παρουσιάζει ο ναός του πολιούχου Αγίου Δημητρίου. Άλλοι τον χαρακτηρίζουν έως «επικίνδυνο», καθώς τον θεωρούν τον βασικό υποκινητή των άγριων επεισοδίων που είχαν γίνει, το 1996, εντός και εκτός της Ροτόντας. … 

Ο Ιωάννης είχε πρωτοστατήσει στον αγώνα της μητρόπολης να μετατραπεί η Ροτόντα από μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς σε ενορία Αγ.Γεωργίου. … Δεινός δημοσιοσχεσίτης, κατάφερε να βρει υποστηρικτές στην υπόθεση της Ροτόντας όχι μόνο στο υπερσυντηρητικό και θρησκόληπτο κατεστημένο της πόλης, αλλά και στον λεγόμενο προοδευτικό χώρο, μερίδα του οποίου πόνταρε και ποντάρει στην ψήφο του εκκλησιάσματος».

Γ. Προορατικός, αντιληφθείς άμεσα, από κοινού με τον αγιότατο Ιερώνυμον Β΄, την αθωότητα αγρίως συκοφαντηθέντος ηγουμένου της Μητροπόλεως του

i). «Η ασέλγεια, ο αρχιμανδρίτης Λαγκαδά και η απορριπτική διάταξη του εισαγγελέα Φλωρίδη» (Μάριος Νικολάου-7.12.2018-12:44, 17.12.2019,21:07, Documento #107 2.12.2018): «..για αποπλάνηση του μικρότερου γιου του ηλικίας πέντε ετών.….Από τα εντυπωσιακά της υπόθεσης είναι και η εμπλοκή του πρώην προέδρου του Αρείου Πάγου, Νικόπουλου, ο γιος του οποίου έχει αναλάβει ως δικηγόρος τη νομική εκπροσώπηση τόσο του αρχιμανδρίτη…διότι όπως προκύπτει από τις ένορκες βεβαιώσεις μοναχών που δεν είχαν καμία σχέση με τα συγκεκριμένα καταγγελλόμενα από τον ανήλικο Θωμά περιστατικά αλλά και από τις μαρτυρίες της μοναχής Επιχάρεως στη συνεδρία που πραγματοποιούσε με την υπογραφούσα, υπάρχουν μοναχές που έχουν υποστεί παρενόχληση από το γέροντα όταν ήταν νεαρές…. Το Documento επικοινώνησε με το δικηγόρο Ευτύχιο Νικόπουλο που έχει αναλάβει την υπεράσπιση του αρχιμανδρίτη και της μητέρας των παιδιών. Όπως ανέφερε «η ιστορία αυτή έχει κλείσει αμετάκλητα με την έκδοση αμετάκλητων διατάξεων και την έκδοση δικαστικών αποφάσεων που έχουν απορρίψει όλους τους ισχυρισμούς των καταγγελλόντων».

Ο αρχιμανδρίτης είχε επισκεφθεί το ίδρυμά της στα εγκαίνιά του στην Κομοτηνή

ii) «ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΡΩΤΟΔΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ ΠΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΣΕ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΙ» (5 Ιουνίου, 2016 | by rodopinews). «Υπήρξε άραγε παρέμβαση με τη μέθοδο της αποστολής  συστατικών επιστολών που μοιράζει όταν πρέπει συγγενικό πρόσωπο της κ. Νικοπούλου; Η όλη διαδικασία κράτησε μόλις 35 λεπτά, δηλαδή χρόνος αρκετός για να διαμορφώσει ο δικαστής γνώμη για το περιεχόμενο του εγγράφου των 112 σελίδων και φυσικά ήταν αρκετός για τον δικαστή ο χρόνος των 10 λεπτών που δόθηκε στα τρία στελέχη της ΦΩΝΗΣ για να απαντήσουν στα όσα αναφέρονται στις 112 σελίδες του….».
iii) «Απόλυτη δικαίωση από τη δικαιοσύνη για τη Χαρά Νικοπούλου» (17.12.2019)
«Ο Αρχιμανδρίτης…., όπως άλλωστε έχει αποφανθεί, αμετάκλητα και η ελληνική δικαιοσύνη, δεν είναι παιδόφιλος ούτε παιδεραστής ούτε έχει ασκηθεί η οποιαδήποτε ποινική δίωξη εναντίον του… δεν σύχναζε στην Κομοτηνή, έχει δε επισκεφθεί το πνευματικό κέντρο της Χαράς Νικοπούλου μία μόνον φορά στα εγκαίνια αυτού».

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (70)

 Από μικρή στην εξερεύνηση και τελικά στην αθεΐα.

Αφροδίτης Τσε, 17 ετών, τελειόφοιτος Λυκείου.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, στον Άγιο Δημήτριο. Η οικογένειά μου αποτελείται από θρήσκα άτομα, χριστιανοί ορθόδοξοι, χωρίς να ήταν ποτέ φανατισμένα. Δεν έχουν πρόβλημα που εγώ πλέον δεν πιστεύω.

Το ταξίδι μου στο θέμα άρχισε από την ηλικία του Δημοτικού. Ωστόσο, η μητέρα μου με δάκρυα στα μάτια μου εξιστορεί πως με έβλεπε από το μπαλκόνι του σπιτιού μας στο νηπιαγωγείο, καθώς είναι ακριβώς δίπλα μας, να κάθομαι πάντα μόνη μου, στα ίδια σκαλοπάτια, κοντά στην είσοδο.

Από παιδάκι ήμουν πολύ κλειστή, σκεφτόμουν πολύ, και δε μπορούσα να κάνω παρέα με τα άλλα παιδιά. Πέρασαν τα χρόνια, ήρθε το Δημοτικό. Θυμάμαι πως στην ηλικία των 9-10 ετών, είχα παραμελήσει τα μαθήματα μου, γιατί έψαχνα εμμονικά ό,τι μπορούσα να βρω για την κάθε θρησκεία.

Είχα ξεχωρίσει ανάμεσα σε αυτές τον βουδισμό, και αντί να βάζω δικές μου φωτογραφίες στο τότε προφίλ μου, έβαζα φωτογραφίες του βούδα και αγαπημένα μου ρητά. Αυτή, ήταν και η αιτία που έτρωγα bullying στο σχολείο. Ήθελα να συζητάω μόνο για την θρησκεία, το παραφυσικό, και έλεγα στη μαμά μου πως θα μου άρεσε να γίνω ερευνητής του παραφυσικού.

Ο πατέρας μου, συνεχώς απουσίαζε από το σπίτι λόγω της δουλειάς του. Τον έβλεπα μόνο μία ώρα τα βράδια, και μερικές φορές καθόλου, αφού έπρεπε να κοιμάμαι νωρίς για το σχολείο. Η μαμά μου, μού λέει ακόμα με ένα πόνο στα μάτια, πως ήμουν πολύ δύσκολο παιδί. Ποτέ δεν μιλούσα για αυτά που νιώθω, σε αντί́θεση με την αδερφή μου, που πάντα έκλεβε την παράσταση με τον ανοιχτό και διασκεδαστικό της χαρακτήρα.

Στο Γυμνάσιο, στα οικογενειακά τραπέζια, πού με έχανες πού με έβρισκες, θα ήμουν είτε με τους μεγάλους να συζητάω για πολιτικά, θρησκεία, και κοινωνικά θέματα, ή κλεισμένη σε ένα δωμάτιο της γιαγιάς, βυθισμένη στις σκέψεις μου.

Ωστόσο, πάντα ήμουν ισχυρογνώμων και πεισματάρα, οπότε δεν έλειπαν και οι τσακωμοί. Κάπου εκεί, βρήκα και τις δικές μου τότε φίλες. Μάλλον όχι απλά φίλες, ήταν σαν οικογένεια για έμενα. Τα μόνα άτομα που είχα κάπως δείξει και τις περίπλοκες μου σκέψεις, τα αρνητικά μου στοιχεία, αλλά και τα διασκεδαστικά.

Μετά από 4 χρόνια φιλίας, με εγκατέλειψαν, χωρίς να καταλάβω το λόγο. Εκεί, σε ηλικία των 15 ετών, έπεσα σε βαριά κατάθλιψη. Κλείστηκα ακόμα περισσότερο στον εαυτό μου, νιώθοντας μια ζωντανή νεκρή, με καθημερινές αυτοκτονικές τάσεις.

Ταυτόχρονα, εμφανίστηκε όσο τίποτα άλλο, η ανάγκη μου για έναν θεό. Για έναν θεό που θα νιώθω ότι με ακούει, που νιώθω ότι μου κρύβει καλά κάτι καλύτερο για το μέλλον, που με νοιάζεται. Ανέβαινα στη ταράτσα κάθε απόγευμα και κοιτούσα πάνω, όλο πάνω, στον ουρανό.

Έκλαιγα, άκουγα μουσική, και γελούσα μέσα στη δυστυχία μου, δίνοντας στον εαυτό μου την ελπίδα πως κάτι, κάποτε, είναι εκεί και με περιμένει, κάτι καλύτερο.

Μετά την απόπειρα αυτοκτονίας που είχα, επισκέφτηκα έναν ειδικό, αφού είχα δεχτεί πολλές πιέσεις από τη μητέρα μου. Ο καιρός περνούσε, και σιγά σιγά, άρχισα να παίρνω ανοδική πορεία. Όταν κοίταζα τον ουρανό άρχισα να σκέφτομαι πόσα δε ξέρω, άρχισα να αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που μου έδινε ελπίδα, τι είναι αυτό που κάνει τα αστέρια και το φεγγάρι να λάμπουν τόσο πολύ.

Άρχισα να βλέπω βίντεο για τους πλανήτες, να διαβάζω άρθρα για το σύμπαν, και κάπου εκεί, έπεσα στην δημιουργία μας. Ποτέ δεν πίστεψα στο παραμύθι της θρησκείας, αλλά δεν ήθελα να ασχοληθώ, γιατί με πονούσε να μη κάνω προσευχή το βράδυ, προκειμένου να προστατεύει αυτούς που αγαπάω. Μετά από ανάλυση στον ψυχοθεραπευτή μου, γνώση ψυχολογικών αναγκών που καλύπτει η πίστη, και διάβασμα για αυτό που υπάρχει έξω από την Γη, όπως μπορούσα, δεν άργησε να έρθει η κρίση πανικού.

Είχα πλέον καταλάβει πως δεν πιστεύω. Είχα συνειδητοποιήσει πως δεν υπάρχει ο επουράνιος κύριος που ήλπιζα για να με προστατεύει. Στην αρχή μισούσα το πώς εκείνος επιτρέπει να πεινάνε τα παιδάκια στην Αφρική, να πεθαίνουν οι μανούλες των παιδιών από καρκίνο, και να βιάζονται γυναίκες σε όλο τον κόσμο.

Όταν πλέον το αποδέχτηκα, και βρήκα και φίλους, ξανά έχτισα με μικρά και δύσκολα βήματα την υγεία μου. Ξεπέρασα τη κατάθλιψη, άρχισα να λατρεύω την ζωή χωρίς την ανάγκη ενός θεού που εγώ η ίδια, είχα δημιουργήσει. Βρήκα άτομα παρόμοια με εμένα, και έτσι ανέπτυξα τα επιχειρήματα μου, έβρισκα απάντηση στις ανησυχίες μου με τις επιστήμες.

Οι γονείς μου το δέχτηκαν, δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα με αυτό, και είμαι ευγνώμων. Κάπως έτσι λοιπόν, κατέληξα στην αθεΐα. Με τον καιρό γινόμουν περισσότερο σίγουρη, σταμάτησα να φοβάμαι, άρχισα να διαβάζω περισσότερο, διέλυσα κάθε είδους στερεότυπο μου, και βρήκα άτομα που με δέχονται έτσι όπως ακριβώς είμαι. Ακόμα κάνω πολλές σκέψεις, αλλά το εκμεταλλεύομαι για το καλό μου. Πέρασα νύχτες ξάγρυπνη να γράφω, καθώς κοίταζα το φεγγάρι και μου έφερνε μια καινούργια έμπνευση. Η περιέργεια μου με έσωσε.