Μηνάς Καφάτος: «Γεννηθήκαμε από τα άστρα»

lifo.gr – Γιάννης Πανταζόπουλος – 26.5.2022

Ο διακεκριμένος Έλληνας κοσμολόγος και καθηγητής Υπολογιστικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Chapman της Καλιφόρνιας Μηνάς Καφάτος σε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για τη συνείδηση, τον χρόνο, τη σκοτεινή ύλη, τη δύναμη του νου και την εuδαιμovία.

Είναι κβαντικός φυσικός, κοσμολόγος και αστροφυσικός. Κατέχει την έδρα Fletcher Jones Υπολογιστικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Chapman της Καλιφόρνιας και ειδικεύεται στον τομέα της Συνειδητότητας. Εδώ και πολλά χρόνια δίνει ομιλίες και σεμινάρια σε πανεπιστήμια, συνέδρια και επιχειρήσεις σχετικά με τους φυσικούς νόμους που αποτελούν τα θεμέλια του σύμπαντος, την εφαρμογή τους στην καθημερινή ζωή, την ευημερία του ατόμου, την ευεξία και την επιτυχία. Έχει λάβει πολυάριθμα βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, έχει συγγράψει βιβλία πνευματικής αναζήτησης και έχει περισσότερες από τριακόσιες δημοσιεύσεις σε ερευνητικά επιστημονικά περιοδικά.

Γεννήθηκε στην Κρήτη στις το 1945 και έφυγε για την Αμερική σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Στη διάρκεια της επιστημονικής του διαδρομής έχει ασχοληθεί ενδελεχώς με τους μεγαλύτερους και πιο πολύπλοκους γρίφους που αντιμετωπίζει σήμερα η επιστήμη καθώς και με την εξερεύνηση νέων γνωστικών πεδίων.

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας διακρίνω μια ευγενική και οικεία προσωπικότητα. Είναι εκφραστικός, μιλά χαμηλόφωνα και ήρεμα. Στη βόλτα που κάνουμε στο Κεφαλάρι για τις ανάγκες της φωτογράφισης παραμένει ευδιάθετος και μου λέει πόσο πολύ χαίρεται όταν βρίσκεται στην Ελλάδα. Επίσης, εξηγεί πόσο του αρέσει να συνδέει τη φιλοσοφία με τις θετικές επιστήμες, ενώ συχνά χρησιμοποιεί παραδείγματα αλλά και αποφθέγματα προκειμένου να γίνει κατανοητή η αναλυτική του σκέψη. Λατρεύει τα ταξίδια, ζει στη Μαρίνα ντελ Ρέι της Καλιφόρνιας μαζί με τη βιολόγο σύζυγό του Σούζαν Γιανγκ και αγαπά τον διαλογισμό.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για την εποχή μας, την τεχνολογία, τον κόσμο του σύμπαντος, την έννοια του χρόνου, τη δημιουργία του ανθρώπου, τους νέους αλλά και τι θεωρεί σημαντικό στη ζωή.

— Τι τίτλο θα δίνατε στην εποχή που ζούμε;

Είμαστε μάρτυρες μιας εποχής που παρατηρούνται τεκτονικές αλλαγές άνευ προηγουμένου σε επίπεδο ευημερίας του ανθρώπου, παγκόσμιας οικονομίας και περιβάλλοντος. Είμαστε καθ’ οδόν προς μια ταχεία εξέλιξη που αφορά οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας και συχνά φαίνεται ανεξέλεγκτη. Νομίζω ότι είναι η περίοδος του σπουδαίου αγνώστου. Πορευόμαστε σε μια εποχή που κυριαρχεί το αναπάντεχο, το απροσδόκητο και το ξαφνικό. Ζούμε καθημερινά σαν να περιμένουμε το αιφνίδιο. Αλλά θεωρώ ότι αυτό ήταν το μεγάλο μάθημα της πανδημίας. Το άγνωστο, βέβαια, είναι σημαντικό γιατί παράλληλα δίνει νόημα στην ανθρώπινη υπόστασή μας.

— Τι είναι αυτό που τροφοδοτεί την περιέργειά μας; Ζείτε συνεχώς με ένα «γιατί»;

Μεγαλώνοντας στο νησί της Κρήτης, από πολύ μικρή ηλικία με γοήτευσε η απεραντοσύνη του Διαστήματος, ειδικά τα βράδια, όταν κοίταζα τον νυχτερινό ουρανό. Από τότε οι ερωτήσεις μου για το σύμπαν είναι συνεχείς. Πάντοτε με έλκυε η γνώση, η τάση για ανακάλυψη και η φύση της πραγματικότητας. Η εξερεύνηση του αγνώστου είναι που δίνει νόημα στην ύπαρξή μου.

— Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στον κόσμο της Φυσικής και του σύμπαντος;

Αν και μικρός αγαπούσα τη ζωγραφική, λάτρευα τον έναστρο ουρανό. «Θέλω να γίνω επιστήμονας», είπα μια μέρα στον πατέρα μου κι εκείνος μου απάντησε: «Τότε είναι απαραίτητο να πας στην Αμερική». Η μητέρα μου, η οποία ήταν δασκάλα, δεν ενθουσιάστηκε τόσο με την ιδέα, επειδή και ο άλλος αδελφός μου, ο Φώτης, βρισκόταν ήδη για σπουδές στο εξωτερικό. Μάλιστα, δεν ξεχνώ ποτέ ότι ο αδελφός μου μού είχε κάνει και ένα καταπληκτικό δώρο, ένα κατοπτρικό τηλεσκόπιο. Έκτοτε, η γοητεία που μου ασκεί ο γαλαξίας παραμένει ασίγαστη.

— Θεωρείτε ότι ζούμε σε μια περίοδο που η τεχνολογία μάς ενώνει ή μας αποξενώνει;

Πολύ ωραία ερώτηση. Νομίζω ότι συμβαίνουν και τα δύο. Προφανώς μας φέρνει κοντά. Πλέον, έχεις τη δυνατότητα να συνομιλήσεις αμέσως με οποιοδήποτε άτομο σε όλον τον κόσμο. Δείτε, επίσης, τι συνέβη την περίοδο της πανδημίας, οπότε μπήκαν στη ζωή μας η τηλεργασία, η τηλεζωή και οι τηλεσχέσεις. Αναμφίβολα, η τεχνολογία αποτέλεσε έναν απρόσμενο σύμμαχο των πολιτών κατά τη διάρκεια του κορωνοϊού. Από την άλλη πλευρά, πιστεύω ότι οι άνθρωποι σταδιακά απομακρύνονται, δημιουργούν απρόσωπες σχέσεις και στις διαπροσωπικές επικοινωνίες κυριαρχεί το εφήμερο. Οι οικογενειακές, οι φιλικές και οι ερωτικές σχέσεις έχουν επηρεαστεί καταλυτικά από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όμως είναι αναγκαίο να επιδιώκουμε τη διά ζώσης επαφή. Είναι καλύτερη μια ισχυρή σύνδεση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους παρά ένα δυνατό σήμα WiFi.

— Μπορεί να αλλάξουν οι σχέσεις και τα συναισθήματά μας από τη χρήση της τεχνολογίας; Δηλαδή ποια μορφή μπορεί να έχει η αγάπη ή ο έρωτας όταν μετατρέπεται σε μια βάση δεδομένων;

Τα social media είναι ένας πολύ καλός τρόπος γνωριμίας νέων ανθρώπων και δημιουργίας επαφών. Ωστόσο, ελλοχεύει ο κίνδυνος του εθισμού και η κατάργηση της επιθυμίας με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα χάσμα ανάμεσα στους ανθρώπους. Κάπως έτσι θα έλεγα ότι οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται όλο και πιο σύντομες, επιφανειακές, επιπόλαιες και άδειες συναισθηματικά. Προφανώς δεν μπορεί η αγάπη ή ο έρωτας να μετριέται με likes, follows ή με μηνύματα στο Μessenger. Επομένως, ο άνθρωπος δεν είναι μια βάση δεδομένων ούτε ο συναισθηματικός μας πλούτος μπορεί να αντικατασταθεί από ένα πρόγραμμα λογισμικού.

— Μπορεί οι αλγόριθμοι να αποτελέσουν τον νέο Μεγάλο Αδελφό;

Βέβαια. Το παράδειγμα της αγοραπωλησίας του Τwitter από τον πλουσιότερο άνθρωπο στη Γη είναι ενδεικτικό.

— Είναι ικανοί οι υπολογιστές να αντικαταστήσουν τον άνθρωπο;

Όχι. Ο άνθρωπος έχει ακόμα τον έλεγχο των αποφάσεων. Είναι ξεκάθαρο ότι μέχρι στιγμής ένας υπολογιστής δεν μπορεί να αποκτήσει συνείδηση.

— Τι είναι η Γη μέσα στο σύμπαν; Όπως γνωρίζουμε, το 95% του σύμπαντος παραμένει άγνωστο.

Σκεφτείτε ότι ζείτε σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης και κατά τη διάρκεια της ζωής σας δεν έχετε μετακινηθεί σε άλλο μέρος στο νησί. Έτσι θα μπορούσαμε να περιγράψουμε το άγνωστο που μας περιβάλλει. Νομίζουμε ότι αυτό που βλέπουμε τόσα χρόνια είναι ο κόσμος μας. Επίσης, κατοικούμε σ’ ένα ενσυνείδητο σύμπαν, ένα σύμπαν που αποκρίνεται στο πώς σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε. Και αυτό το ανθρώπινο σύμπαν είναι το αληθινό σύμπαν. Το μόνο που έχουμε.

— Είμαστε αστρόσκονη; Από τι αποτελούνται το σύμπαν και ο άνθρωπος;

Χωρίς αμφιβολία. Ο άνθρωπος γεννήθηκε από τα άστρα. Στο σύμπαν υπάρχουν περίπου ένα τρισεκατομμύριο τρισεκατομμύρια άστρα. Και ένα μέσο ανθρώπινο σώμα αποτελείται από 7.000 τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων άτομα. Το 67% αυτών των ατόμων είναι υδρογόνο, το 18% άνθρακας και το 3% άζωτο. Από τη Γη ως τον Ήλιο, τα πάντα έχουν δημιουργηθεί από αστρικά υλικά. Έτσι, το σώμα μας είναι ένας μικρός πλανήτης.

— Γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε; Αυτή είναι η ζωή μας;

Ορισμένοι μάς λένε ότι είμαστε πεπερασμένα όντα. Νομίζω, όμως, ότι τελικά είμαστε άπειρα όντα. Ο νους μας δεν χάνεται. Είναι πέρα από τον χώρο και τον χρόνο. Υπάρχει μια πραγματικότητα που είναι πιο βαθιά. Ο χώρος και ο χρόνος είναι μια εμπειρία. Η εμπειρία νοείται ως η κινητήρια δύναμη του σύμπαντος, δηλαδή, σύμφωνα με την κβαντομηχανική, ζούμε στο συμμετοχικό σύμπαν και η επίγνωση είναι θεμελιώδης. Άρα, όταν πάψει να υπάρχει το φυσικό σώμα, παύει η εμπειρία του εγώ. Ωστόσο, όταν πεθαίνει το φυσικό σώμα, παραμένει η πραγματικότητα, δηλαδή η συνειδητότητα. Θέλω να πω, λοιπόν, ότι δεν προέρχονται όλα από τον εγκέφαλο, υπάρχει και η ψυχή.

— Γιατί οι μαύρες τρύπες συγκαταλέγονται στα πιο μυστηριώδη και τρομακτικά σημεία του σύμπαντος;

Γιατί είναι τα σύνορα του δικού μας σύμπαντος. Κι αυτό τρομάζει τον ανθρώπινο νου. Η δύναμη της βαρύτητας μιας μαύρης τρύπας παραμορφώνει τον χωρόχρονο και διατηρεί την ικανότητα να εξαφανίζει οτιδήποτε εισέλθει σε αυτήν, ακόμα και το ίδιο το φως.

— Τι είναι ο χρόνος;

Ένα γιγαντιαίο μυστήριο. Ένα δημιούργημα του ανθρώπινου μυαλού. Ο χρόνος διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο, αλλά είναι κυρίως αυτός που διαμορφώνει την ανθρώπινη εμπειρία.

— Και η συνειδητότητα;

Η γνώση ότι υπάρχουμε. Ξέρω δηλαδή ότι είμαι συνειδητό όν.

— Είναι ο διαλογισμός μια νέα θρησκεία;

Προσωπικά, θα σας έλεγα ότι η θρησκεία είναι μια παλιά μορφή διαλογισμού. Είναι μια πνευματική πρακτική που ηρεμεί τον νου, καθαρίζει τη σκέψη, αυξάνει την παραγωγή σεροτονίνης. Σε βοηθά να αποσύρεσαι από την πολυάσχολη ζωή σου. Τα αμέτρητα ερεθίσματα που δέχεται ο άνθρωπος σήμερα σκοτεινιάζουν το μυαλό του. Ο διαλογισμός έρχεται να φωτίσει τον νου και να τον βοηθήσει να αποβάλει τις αχρείαστες και ζοφερές σκέψεις. Ο διαλογισμός είναι η αβίαστη ησυχία του μυαλού. Είναι εκείνες οι στιγμές που εσύ βρίσκεσαι με τον εαυτό σου.

— Σε μια ανταγωνιστική εποχή τι θα συμβουλεύατε έναν νέο σήμερα;

Να δίνει προσοχή στα μικρά πράγματα της ζωής μας. Οι δυσκολίες και τα εμπόδια είναι εκείνα που μας διδάσκουν και μας εξελίσσουν. Το πρώτιστο είναι να προσπαθήσει να μάθει όσο γίνεται καλύτερα τον εαυτό του. Το να ζεις καλύτερα σημαίνει να ξέρεις τον εαυτό σου. Τέλος, να ακολουθήσει τα όνειρά του, γιατί εκεί βρίσκεται το πιο συναρπαστικό πεδίο των ιδεών. Από τα όνειρα προερχόμαστε.

— Ποια είναι η γνώμη σας για την ελληνική κοινωνία;

Διακρινόμαστε από μια τάση αυτοκαταστροφής. Η σπουδαία ιστορία μας πολλές φορές έχει εξελιχθεί σε τροχοπέδη. Εφησυχάζουμε και επικαλούμαστε τα θαυμαστά επιτεύγματα του παρελθόντος χωρίς κριτική σκέψη και γόνιμο προβληματισμό για το σήμερα και το αύριο. Αγαπώ πολύ τον τόπο μου, αλλά δεν ξεχνώ ότι οι Αθηναίοι σκότωσαν τον Σωκράτη, εμείς φυλακίσαμε τον Κολοκοτρώνη και σκοτώσαμε τον Καποδίστρια. Στο εξωτερικό θριαμβεύουμε, στο εσωτερικό αλληλοεξοντωνόμαστε.

— Τι είναι η ευδαιμονία για σας;

Όπως υποστηρίζει ο Αριστοτέλης, πρόκειται για μια ανώτερη κατάσταση, το ύψιστο αγαθό που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος. Η συνειδητοποίηση ότι είμαστε κάτι παραπάνω από το σώμα μας. Όταν κατανοήσεις ποια είναι η φύση σου, τότε θα βρεις τον δρόμο που οδηγεί στην απόλυτη ευχαρίστηση. Πολλές φορές οι άνθρωποι παραμένουμε παγιδευμένοι μέσα στις απόψεις, τις συμβάσεις, τις προκαταλήψεις και τις πεποιθήσεις μας. Ο φόβος και η αμφιβολία καθορίζουν τις ζωές μας. Μένουμε εγκλωβισμένοι στον κόσμο που έχουμε δημιουργήσει. Πιστεύουμε ότι μόνο εμείς κατέχουμε την αλήθεια. Αν διευρύνουμε, όμως, τον τρόπο που σκεφτόμαστε, αν ανοίξουμε τους ορίζοντές μας, τότε η καθημερινή μας ζωή θα γνωρίσει την πληρότητα.

— Πιστεύετε στον Θεό;

Σε ποιον Θεό; Το ίδιο το σύμπαν είναι θεϊκό. Εσύ, ο καθένας μας είναι το σύμπαν.

— Τι θεωρείτε σημαντικό στη ζωή;

Να μπορείς να ανακαλύψεις την ευδαιμονία. Να μη φοβάσαι τον θάνατο μόνο και μόνο επειδή δεν θέλεις να αντιμετωπίσεις τη ζωή.

* O βιολόγος Φώτης Καφάτος (1940-1917) ήταν αδελφός του Μηνά Καφάτου.

Η αλήθεια για τον Κασσελάκη

Ο Δούρειος Ίππος, πώς στήνεται ο νέος ΣΥΡΙΖΑ και ποιοι είναι η τρόικα του Αλέξη

από τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο

filoitexnisfilosofias.com 27/09/23

Ήταν περίπου πριν από έναν χρόνο όταν ο Μανώλης Καπνισάκης, από την Δευτέρα Διευθυντής του πολιτικού Γραφείου του νέου προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, έφερνε σε επαφή τον Παύλο Πολάκη με τον Στέφανο Κασσελάκη. Ο Μανώλης Καπνισάκης έχαιρε της εμπιστοσύνης του Σφακιανού. Την είχε κερδίσει δουλεύοντας μαζί του στον Τομέα Διαφάνειας. Ο κ. Καπνισάκης ωστόσο είχε και μία άλλη ιδιότητα. Διαχειρίστηκε στο παρελθόν τις δικαστικές εκκρεμότητες του πατρός Κασσελάκη. Μία υπόθεση που τελεσιδίκησε τον Φεβρουάριο του 2011 όταν αμετακλήτως ο Θόδωρος Κασσελάκης, επιχειρηματίας και πατέρας του Στέφανου κρίθηκε ένοχος για κακουργήματα με απόφαση του Αρείου Πάγου.

Κάποιοι ισχυρίζονται πως η απόφαση να έρθουν σε επαφή οι Πολάκης και Κασσελάκης με σκοπό ο νεαρός επιχειρηματίας να συναντήσει τον Αλέξη Τσίπρα ανήκει σε γνωστό επιχειρηματία και παράγοντα με διακριτό ρόλο, μεγάλου διαμετρήματος. Πιο συγκεκριμένα γόνος αυτής της ελληνικής επιχειρηματικής οικογένειας διατηρεί στενές σχέσεις φιλίας με τον Στέφανο Κασσελάκη.

Όντως ο Αλέξης Τσίπρας κάποια στιγμή γνωρίζεται με τον επιχειρηματία εξ Αμερικής και με συνοπτικές διαδικασίες τον «υιοθετεί» πολιτικά και τον προωθεί σε μη εκλόγιμη θέση στο Ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές της 21ης Μαΐου 2023. Τότε ο Στέφανος Κασσελάκης εγγράφεται ως μέλος στον ΣΥΡΙΖΑ ως ορίζει το καταστατικό του κόμματος. Ο Στέφανος Κασσελάκης ήρθε για να μείνει. Προφανώς αυτήν την διάσταση της ιστορίας την γνώριζαν μια χούφτα άνθρωποι. Σίγουρα ο Παύλος Πολάκης, σιγουρότατα ο Νίκος Παππάς, απολύτως σίγουρα ο Ευάγγελος Αποστολάκης ο ναύαρχος και βεβαίως ο Μανώλης Καπνισάκης.

Τελικά μετά την δεύτερη ήττα με 17,8% η για συμβολικούς λόγους παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα ήταν μονόδρομος και δεν εξέπληξε κανέναν. Η μικρή λεπτομέρεια που εξέπληξε τους πάντες ωστόσο ήταν πώς ένας άγνωστος από την Αμερική, ένας νεαρός 36 ετών επιχειρηματίας όπως δήλωνε και μάλιστα εύπορος, ένας πρώην trader της Goldman Sachs, «το κόκκινο πανί» για κάθε αξιοπρεπή αριστερό εν Ελλάδι, αυτός λοιπόν που συνάμα δήλωνε ανοικτά gay και παντρεμένος με έναν συμπαθέστατο νεαρό επίσης ονόματι Tyler, κατέθεσε με το γνωστό video «Με λένε Στέφανο και έχω κάτι να σας πω» υποψηφιότητα για πρόεδρος του κόμματος.

Τις υπογραφές των 30 βουλευτών που απαιτεί το Καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ τις βρήκε ο Παύλος Πολάκης εν μία νυκτί. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβε ο ναύαρχος ο οποίος ντύθηκε ψαράς με μία κόκκινη εργατική φόρμα και με μία βάρκα πέρασε τον Στέφανο Κασσελάκη απέναντι στην Μακρόνησο. Αυτό ήταν. Ο Κασσελάκης απήγγειλε Ρίτσο και Τίτο Πατρίκιο μέσα στα βράχια του νησιού του μαρτυρίου και μέσα σε λίγα λεπτά μετουσιώθηκε σε ένθερμο προστάτη της μεταπολεμικής και μετεμφυλιακής αριστεροσύνης. Στα χαρτιά βέβαια ή μάλλον στα Social Media.

Οι μέρες περνούσαν και ο Κασσελάκης κέρδιζε ποσοστά. Ή μάλλον όλοι όσοι είχαν με μαεστρία «στήσει» την υπόθεση κατάφερναν να αυξάνουν τα ποσοστά του υποψηφίου τους. Την πρώτη Κυριακή ο Κασσελάκης σάρωσε. Την δεύτερη θριάμβευσε. Κέρδισε με 12 ποσοστιαίες μονάδες διαφορά την Έφη Αχτσιόγλου η οποία είναι αμφίβολο αν κατανόησε σε βάθος τι ακριβώς της συνέβη. Μία χούφτα ανθρώπων του πρώην προέδρου όστις ανέμενε υπομονετικά στην κατοικία του επί δεκαπενθήμερο, κατάφεραν να διαμορφώσουν τις συνθήκες για μία σταδιακή αλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ, την βήμα–βήμα απομάκρυνση όλων των «ενοχλητικών» στελεχών και την λιθαράκι–λιθαράκι προετοιμασία του εδάφους όπως έσπευσε την Τρίτη το πρωί να επιβεβαιώσει ο Χρήστος Σπίρτζης.

Ομολόγησε δημοσίως την μύχια σκέψη του Αλέξη Τσίπρα. «Ήρθε η ώρα να κτιστεί η συμμαχία με τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις του χώρου, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ» είπε το πρώην στέλεχος του Γιώργου Παπανδρέου και πρώην υπουργός του Αλέξη Τσίπρα. Δίπλα του η Θεοδώρα Τζάκρη. Από στέλεχος του Γιώργου Παπανδρέου, στο πλάι του Βενιζέλου και μετά στον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα. Γραμματέας πλέον της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Μέλος της ηγετικής ομάδας του Κασσελάκη. Παρά δίπλα ο «Εξάδελφος». Ο «il Cugino» ιταλιστί. Ο Γιώργος Τσίπρας εξ αρχής στήριξε τον Στέφανο Κασσελάκη αιφνιδιάζοντας φίλους και άσπονδους συντρόφους. Ήταν άλλη μία επιβεβαίωση πως η «επιχείρηση Κασσελάκη» είχε αρχή, μέση και τέλος και είχε «στηθεί» με προσοχή, μέθοδο και σύστημα από το άμεσο πολιτικό περιβάλλον και τους έμπιστους συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού. Τι κι αν είχε παραιτηθεί. Ο Αλέξης διατηρούσε μακρόθεν την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Την Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου, λίγες ώρες μετά την συνάντηση του Τσίπρα με τον Κασσελάκη στη Βουλή είχαμε δύο μείζονος σημασίας εξελίξεις. Το ιδρυτικό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και για πολλά χρόνια αδιαμφισβήτητος Διευθυντής της Αυγής, σάρκα εκ της σαρκός της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ ξεκαθάριζε:

«Δεν είναι φαινόμενο ενός μήνα ο Στέφανος Κασσελάκης. Είναι κάτι πιο σύνθετο. Είναι το φαινόμενο της μεταπολιτικής, το θέαμα και όχι η ουσία, κάτι σαν Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία ή, ακόμη χειρότερα, είδα τον τρόπο της εκφοράς του λόγου του κ. Κασσελάκη και έχει ύφος Τραμπ – όχι στην ουσία, αλλά ένα ύφος ίδιο με τον Τραμπ, ότι “δεν με νοιάζει τι λένε οι άλλοι, είμαστε εγώ και ο λαός”», ανέφερε αρχικά ο κ. Φίλης και συνέχισε:

«Ποτέ δεν κουβεντιάσαμε για τις πρώτες δύο ήττες. Η τρίτη ήττα (σ.σ. η νίκη Κασσελάκη) είναι πιο επώδυνη, διότι ηττηθήκαμε από ανθρώπους ένα μεγάλο μέρος των οποίων δεν έχει σχέση με τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Είμαι ιδρυτικό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, με βρήκε ο κ. Κασσελάκης που ήρθε πριν από έναν μήνα που ήρθε, δεν σκοπεύω να φύγω, σκοπεύω να δώσω τη μάχη στο Συνέδριο του κόμματος. Αν τον Νοέμβριο (σ.σ. στο Συνέδριο του κόμματος) υπάρξει επικύρωση της θανατικής ποινής του ΣΥΡΙΖΑ, ο καθένας θα επιλέξει. Δεν είμαι δεδομένος σε ένα κόμμα που δεν θα είναι κόμμα της Αριστεράς».

Ο Νίκος Φίλης είναι σαφής για όσους καταλαβαίνουν το τι συμβαίνει στην Κουμουνδούρου. Αυτός και οι συν αυτώ θα παραμείνουν μέχρι το Συνέδριο, θα δώσουν την έσχατη μάχη και αν χάσουν, που μάλλον θα ηττηθούν, θα τα μαζέψουν και θα φύγουν.

Η Έφη Αχτσιόγλου επίσης την Τρίτη το μεσημέρι ήταν ακόμη πιο ξεκάθαρη. Αρνήθηκε κάθε θέση ή ρόλο που της πρότεινε ο Στέφανος Κασσελάκης. Δεν πρόκειται ούτε να συνεργαστεί ούτε να συναινέσει. Ως πρόφαση χρησιμοποίησε την κούραση που υπέστη από τον φόρτο όλο αυτό το χρονικό διάστημα.

Είπε συγκριμένα η Έφη Αχτσιόγλου: «Του είπα ότι στην παρούσα φάση της ζωής μου δεν έχω την δυνατότητα να αναλάβω οποιαδήποτε θέση διότι μετά από πρώτη γραμμή αντιπολίτευσης για δύο χρόνια και διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις δεν έχω αυτή τη στιγμή την ενέργεια. Είναι αμιγώς προσωπική απόφαση. Δεν έχω την ενέργεια να αναλάβω αυτή τη στιγμή κάποια άλλη θέση πέραν από αυτή που αντιστοιχεί στη βουλεύτρια του Δυτικού Τομέα Αθηνών».

Οι δημοσιογράφοι την ρώτησαν «Θα μείνετε τομεάρχης Οικονομικών;», με την ίδια να απαντάει «Όχι, όχι δεν θα αναλάβω καμία θέση. Ο ίδιος μου είπε οποιαδήποτε θέση θέλω. Δεν αρνήθηκα, το είπα εξαρχής. Κάναμε μία πιο γενική κουβέντα. Δεν περάσαμε σε πιο ειδικά».

Ο Στέφανος Κασσελάκης εξακολουθεί να είναι ένας άγνωστος. Δήλωσε εφοπλιστής ενώ στην ουσία είναι ένας broker. Δήλωσε στέλεχος της Goldman Sachs ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένας trader και μάλιστα για σύντομο χρονικό διάστημα. Δηλώνει πλούσιος αλλά δεν έχει κάνει κανένα Πόθεν Έσχες. Δήλωσε πως ο πατέρας του υπήρξε θύμα του παραδικαστικού αλλά στην πραγματικότητα ο πατέρας του επιχείρησε να αποσπάσει την εταιρεία που διατηρούσε με το συνεταίρο του ο οποίος έχει αποβιώσει. 

Στις 2 Φεβρουαρίου του 2011 με απόφαση του ο Άρειος Πάγος καταδικάζει αμετακλήτως τον Θεόδωρο Κασσελάκη και τον υιό του με αρχικά Σ.Κ., όχι δεν είναι ο Στέφανος αλλά ο αδελφός του ο Στυλιανός για υπεξαίρεση και απάτη απορρίπτοντας το αίτημα των κατηγορουμένων για αναίρεση επί της αποφάσεως του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών το οποίο είχε εκδώσει το σχετικό βούλευμα ( Πατήστε εδώ για να διαβάσετε την απόφαση του Αρείου Πάγου ).

Τι συνέβη με την εταιρεία του πατέρα Κασσελάκη

Ο Θεόδωρος Κασσελάκης ήταν συμμέτοχος κατά 50% στην εταιρεία εμπορίας ναυτικών χρωμάτων με την επωνυμία CASCO ΑΒΕΕ. Ο εταίρος του με τα αρχικά ΜΒ έχει έκτοτε αποβιώσει. Ο Θεόδωρος Κασσελάκης επιχείρησε σύμφωνα με τις δικαστικές αποφάσεις να υφαρπάξει το άλλο 50% των μετοχών με διάφορες μεθόδους. Η υπόθεση έφθασε στα δικαστήρια. Η Δικαιοσύνη απεφάνθη σε πρώτο και δεύτερο βαθμό καταδικάζοντας τον Θεόδωρο Κασσελάκη και το γιο του Στυλιανό για απάτη και υπεξαίρεση σε βαθμό κακουργήματος. Ωστόσο ο επαγγελματικός βίος και πολιτεία του πατέρα Κασσελάκη δεν εξαντλείται στην υπόθεση της CASCO ΑΒΕΕ αλλά επεκτείνεται όταν επιχειρείται η υφαρπαγή πατέντας κατασκευής ναυτικών χρωμάτων πάσης φύσεως από τον Iάπωνα κατασκευαστή – προμηθευτή. 

Η νέα εταιρεία παίρνει το όνομα της CASCO–KANSAI όπου KANSAI είναι η γιαπωνέζικη μητρική που διαθέτει τις πατέντες. Αν και η υπομονή των Ιαπώνων είναι πασίγνωστη φαίνεται πως μετά από την παρέλευση κάποιου χρόνου και μετά από ατελέσφορες προσπάθειες των Ασιατών προμηθευτών, ήρθε η ώρα της Δικαιοσύνης και πάλι. Ο πατέρας Κασσελάκης αναχωρεί για τις ΗΠΑ όπου ήδη έχουν εγκατασταθεί ο Στέφανος με την μητέρα του η οποία εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και ο αδερφός του Στέφανου, ο Στυλιανός. Εκεί, όπως καταδεικνύουν τα λίγα στοιχεία που έχουμε στην διάθεσή μας, επιχειρήθηκε να στηθεί (και στήθηκε) οικογενειακή επιχείρηση με αντίστοιχο αντικείμενο. 

Κάποια στιγμή ο Στέφανος Κασσελάκης ο οποίος φέρεται να είχε μετοχική σχέση με αυτήν την εταιρεία αλλά και να ανήκει στο στελεχιακό δυναμικό της, πουλά το μερίδιο του. Η όλη αυτή υπόθεση καλύπτεται από ένα μυστήριο το οποία καλό θα ήταν να εξηγηθεί άπαξ και δια παντός. Όπως ανεξήγητη παραμένει και η διαδικασία τραπεζικού δανεισμού του Στέφανου Κασσελάκη, δια του οποίου όπως αναφέρει αρκετά αόριστα ομολογουμένως, αγόρασε κάποιο εμπορικό πλοίο ή ποσοστό επί του πλοίου. Ως γνωστόν, οι κανόνες δανεισμού στην Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ είναι απόλυτα συγκεκριμένοι.

Ο Στέφανος Κασσελάκης αναχωρεί εντός του επομένου χρονικού διαστήματος για την Αμερική προκειμένου να ρυθμίσει κάποιες εκκρεμότητές του. Ως επιχειρηματίας οφείλει να συνετιστεί με τα προαπαιτούμενα της ελληνικής νομοθεσίας διότι είναι πρόεδρος κοινοβουλευτικού κόμματος, υπόκειται σε Πόθεν Έσχες κλπ. Οφείλει ωστόσο στους πολίτες που τον εμπιστεύτηκαν να ξεσκεπάσει στο σύνολό του αυτό το νέφος άγνοιας ή ημιπληροφόρησης που καλύπτει την επιχειρηματική του δραστηριότητα. Μόνος του το είπε άλλωστε. Δεν έχει καμία σκιά και σκελετούς στην ντουλάπα του. Ακόμη καλύτερα. Καθαρός ουρανός δεν φοβάται ούτε αστραπές ούτε και κεραυνούς.

Ο Αλέξης Τσίπρας με το επιτελείο του έχει ήδη προδιαγράψει τις εξελίξεις που αφορούν το αμέσως επόμενο διάστημα:

1) Ανάθεση καθηκόντων σε θέσεις-κλειδιά σε απόλυτα έμπιστα στελέχη ώστε να ελεγχθεί αποτελεσματικά όσο αυτό είναι δυνατόν η Κουμουνδούρου.

2) Να ανατεθεί στην ομάδα κρούσης του Κασσελάκη η διαχείριση των Social Media που αποτελούν την αιχμή του δόρατος της επεκτατικής στρατηγικής που θα ακολουθήσει η νέα ηγετική ομάδα.

3) Να διαμορφωθούν ώριμες συνθήκες για την σταδιακή επέκταση της επιρροής της ομάδας στον συγγενικό χώρο της Κεντροαριστεράς – Σοσιαλδημοκρατίας.

4) Να υπάρξει έστω και μία στοιχειώδης αύξηση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές του 2024.

Όλα τα παραπάνω βέβαια αφορούν τους σχεδιασμούς. Διότι τίποτε δεν θα είναι εφικτό χωρίς κάποια στοιχειώδη επιβίωση της δομής του ΣΥΡΙΖΑ πριν και κυρίως μετά το Συνέδριο που έχει θεωρητικά οριστεί για τον Νοέμβριο αλλά όλα είναι ρευστά και αδιαμόρφωτα ακόμη.

Το story Κασσελάκη προφανώς δεν τελειώνει εδώ. Βρισκόμαστε μόνον στην αρχή. Η πολιτική είναι μία περίεργη ιστορία ανθρωποθυσιών. Ο Στέφανος Κασσελάκης, βεβαίως και δεν προσγειώθηκε τυχαία στην Πλατεία Κουμουνδούρου. Κάποιοι θα σκέφτηκαν πως ο Αλέξης Τσίπρας διαθέτει ακόμη τα περιθώρια να διαμορφώσει ένα νέο πλαίσιο, αυτή την φορά στο σύνολο της Κεντροαριστεράς σε μία μάλιστα χρονική στιγμή που πρέπει να προετοιμαστεί η εναλλακτική λύση ως προς τον Μητσοτάκη. Ο Κεντροαριστερός χώρος οφείλει να αναδιαρθρωθεί και να αποκτήσει πολιτική οντότητα και κυρίως εκλογική αποτελεσματικότητα. 

Κάποιοι λοιπόν επενδύουν σε αυτήν την προοπτική και επιτρέπουν στον Αλέξη Τσίπρα να προβεί σε μία τελευταία κυκλωτική κίνηση. Ο Κασσελάκης σε αυτό το παίγνιο που τον ξεπερνά, δεν έχει ούτε μέλλον ούτε και ρόλο εκτός από εκείνου του Δούρειου Ίππου. Αυτός πρέπει να είναι και ο λόγος για τον οποίο ο Αλέξης Τσίπρας όταν συναντήθηκαν τη Δευτέρα το μεσημέρι στη Βουλή, του συνέστησε φιλικά να το διασκεδάσει όσο μπορεί γιατί τέτοιες στιγμές δεν είναι περίσσιες στην Πολιτική. Και ο νοών νοείτω.

Στο μεταξύ και για όσο χρονικό διάστημα κριθεί απαραίτητο, ο Στέφανος θα είναι στο Κόμμα πρόεδρος και ο Τσίπρας ως πρώην πρωθυπουργός θα ομιλεί στην Βουλή. Για όσο θέλει, όποτε θέλει και όπως θέλει. Ο Τσίπρας θα κτυπά τον ταμπουρά και θα δίνει τον ρυθμό. Οι υπόλοιποι θα χορεύουν τον νέο συρτό της Κεντροαριστεράς σε ρυθμό πλάγιο σοσιαλδημοκρατικό.

Πηγή:diaforetiko

Επιθετική εξαγορά του ΣΥΡΙΖΑ...

του Κώστα Στούπα, Capital.gr 19/9/23

Η καθαρή νίκη του Στέφανου Κασσελάκη στον πρώτο γύρο ανάδειξης ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα μήνυμα με πολλούς αποδέκτες, καθώς:

• Θυμίζει αυτό που στον κόσμο των επιχειρήσεων και του χρηματιστηρίου ονομάζουμε επιθετική εξαγορά.
• Για πρώτη φορά στην Ελλάδα κάποιος εκτός του κύκλου των ηγετικών στελεχών ενός κόμματος βάζει υποψηφιότητα και είναι φαβορί...
• Σημαντικό ρόλο έπαιξαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το μάρκετινγκ και κυρίως  η εξωτερική εικόνα του υποψηφίου...

Στα σεμινάρια πωλήσεων διδάσκουν πως το 50% μιας πώλησης εξαρτάται από την πρώτη εντύπωση που προκαλεί η  εικόνα του πωλητή.

Στον κόσμο των επιχειρήσεων επιθετική εξαγορά ονομάζουμε την κίνηση κάποιου να εξαγοράσει μια επιχείρηση χωρίς τη συγκατάθεση των βασικών της μετόχων. Τούτο συμβαίνει γιατί οι βασικοί μέτοχοι κατέχουν μειοψηφικά  ποσοστά με τα οποία συνήθως στις γενικές συνελεύσεις των μετόχων αποσπούν τη συγκατάθεση της πλειοψηφίας για τη  διοίκηση της επιχείρησης.

Αν κάποιος θεωρήσει πως η επιχείρηση δεν διοικείται σωστά και ως εκ τούτου η μετοχή της και η αξία είναι χαμηλή, ζητά από τους μετόχους (πέραν των βασικών) να του πουλήσουν τις μετοχές τους σε κάποια τιμή υψηλότερη από αυτή που διαπραγματεύεται στο χρηματιστήριο...

Αν οι σκόρπιοι μικρομέτοχοι και οι θεσμικοί αποδεχτούν την πρόταση και ο προτείνων  αποσπάσει την πλειοψηφία,  ο επιτιθέμενος αναλαμβάνει τον έλεγχο της επιχείρησης...

Στην προκειμένη περίπτωση της ανάδειξης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ αυτός που διενεργεί επιθετική εξαγορά είναι ο κ. Κασσελάκης και το αντίτιμο που προτείνει είναι η ικανότητά του να επαναφέρει το κόμμα σε τροχιά εξουσίας με αποτέλεσμα τη νομή των προνομίων της από τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος...

Η επιτυχία του κ. Κασσελάκη συνίσταται στο γεγονός πως με όρους αξιολόγησης των  κοινωνικών  δικτύων είναι πρόσωπο που μπορεί να τραβήξει την προσοχή μιας "αποχαυνωμένης" κοινωνίας, εν αντιθέσει με τους πληκτικούς χαρακτήρες των υπολοίπων "παιδιών" του κομματικού σωλήνα...

Κανένας από τους υπόλοιπους υποψήφιους δεν έχει εργαστεί εκτός των συγκοινωνούντων δοχείων κόμματος και κράτους.

Καθώς όμως πολιτική, εκτός της απόσπασης της περιστασιακής ή έστω μόνιμης προσοχής του κοινού, είναι και η διαχείριση μιας χώρας, θεωρείται απίθανο για κάποιον, με την επαγγελματική πορεία και το επίπεδο κατανόησης της ελληνικής πραγματικότητας του κ. Κασσελάκη, να μπορέσει να διαχειριστεί ή να μεταρρυθμίσει το "ελληνικό χάος".

Η πρόσφατη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την καλύτερη απόδειξη. Άλλα υποσχέθηκαν, άλλα αναγκάστηκαν να κάνουν και ελάχιστα έκαναν  σωστά.

Η κατάληψη λοιπόν της πρώτης θέσης από τον κ. Κασσελάκη αποτελεί ένα μήνυμα προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Το μήνυμα είναι πως οποιοδήποτε κόμμα θα μπορούσε να υποστεί "επιθετική εξαγορά" από κάποιον "ινφλουένσερ" των μέσων κοινωνικής δικτύωσης...

Ήδη, τα τελευταία χρόνια έχουμε παρατηρήσει πως δημιουργούνται κόμματα πριν τις εκλογές και χάρη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τη διάχυτη θολή αντισυστημικότητα, να καταφέρνουν να περάσουν το κατώφλι της Βουλής, αυξάνοντας τον αριθμό των "παρατράγουδων" στην εθνική αντιπροσωπεία.

Αρκετοί θεωρούν πως η εμπειρία κάποιου στις επιχειρήσεις είναι αρκετή για να κυβερνήσει μια χώρα. Τούτο είναι λάθος. Μια επιχείρηση λειτουργεί συγκεντρωτικά γιατί αυτός που τη διοικεί έχει απόλυτη εξουσία να αξιολογήσει, να  προσλάβει ή να απολύσει...

Σε μια χώρα όμως  δεν μπορεί κάποιος να απολύσει και να  εξαφανίσει αυτούς που διαφωνούν με τις επιλογές του. Στην πολιτική κάποιος οφείλει να είναι συμπεριληπτικός και να διοικεί με τη συναίνεση των πολιτικών αντιπάλων. Για τον λόγο αυτό πρέπει να συνθέτει συνεχώς κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες για τα ζητήματα που τον ενδιαφέρουν να προωθήσει...

Υπάρχουν αρκετοί που υποστηρίζουν πως ο κ. Κασσελάκης είναι κάτι σαν λαγός του κ. Τσίπρα, ο οποίος μέσω αυτού σχεδιάζει να επιστρέψει ως ηγέτης της Κεντροαριστεράς. Κατ΄ αρχην αν τα καταφέρει ο κ. Κασσελάκης, είναι απίθανο να επιστρέψει ή να δεχτεί να μοιραστεί την εξουσία που θα έχει αποκτήσει με κάποιον άλλον. Το ίδιο έκανε και ο κ. Τσίπρας με τον κ. Αλαβάνο.

Αν επιβεβαιωθεί πως όταν  κερδίσει την ηγεσία σκοπεύει να διασπάσει το κόμμα απομακρύνοντας τους αριστεριστές και να δημιουργήσει ένα νέο φορέα όπου θα συμπεριλαμβάνει στελέχη και τμήματα από το Κέντρο, τότε με όρους επιχειρηματικούς αυτό θα λέγεται, επιθετική εξαγορά και αναδιάρθρωση με αποσχίσεις  και πωλήσεις τμημάτων και  εξαγορά και πρόσθεση νέων...

Το μόνο βέβαιο είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερά  όπως τα γνωρίσαμε στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες έπαψαν να υπάρχουν...  Η αριστερά και κεντροαριστερά αποσυντίθεται για να ανασυσταθεί σε άλλη βάση. Οι εξελίξεις αυτές δεν θα αφήσουν ανεπηρέαστα το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία...

Το θεώρημα Κασσελάκη

 του Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλου (*)

Στην ταινία “Θεώρημα” (1968) του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, ένας περιπλανώμενος όμορφος και πολύ γοητευτικός νεαρός, αγνώστου ταυτότητας, βρίσκει για λίγο στέγη και φιλοξενία σε μια μεγαλοαστική οικογένεια Ιταλών βιομηχάνων του βορρά.

Το παιχνίδι γοητείας που θα παίξει με το κάθε μέλος της οικογένειας ξεχωριστά θα οδηγήσει να τον ερωτευτούν όλοι σφόδρα, με συνέπεια να αλλάξει η ζωή τους συθέμελα όταν μια μέρα εκείνος θα εξαφανιστεί το ίδιο απροειδοποίητα όπως είχε εμφανιστεί. 

Μετά από αυτό, η μητέρα θα αρχίσει να έχει σεξουαλικές επαφές με νεαρούς άνδρες, η κόρη θα πάθει νευρικό κλονισμό και θα κλειστεί στη σιωπή της, ο αδερφός θα αποδεχτεί την ομοφυλοφιλία του ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα τις καλλιτεχνικές του κλίσεις, η υπηρέτρια θα επιστρέψει στο χωριό της και θα βρει αποκούμπι στην θρησκεία ενώ ο εργοστασιάρχης πατέρας θα εγκαταλείψει τόσο το εργοστάσιο όσο και την οικογένεια, φεύγοντας γυμνός στην έρημο. 

Η παζολινική αυτή παραβολή αντλεί προφανώς από την χριστιανική μεσσιανική παράδοση (ο Παζολίνι ήταν άλλωστε πιστός Καθολικός) αλλά είναι ταυτόχρονα και έντονα σαρκαστική και σουρεαλιστική. Μπορεί η απλή εμφάνιση ενός προσώπου να αλλάξει τόσο ριζικά μια παγιωμένη κατάσταση; Μπορεί ένα μεμονωμένο πρόσωπο να έχει τόση δύναμη ώστε να τα βάλει με τις δυνάμεις της Ιστορίας και με βαθιές κοινωνικές δομές και νοοτροπίες;

Η διερώτηση αποκτά ακόμη περισσότερο νόημα αν την σκεφτούμε με φόντο όσα έχει προκαλέσει η αναπάντεχη υποψηφιότητα Κασσελάκη για την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα πρόσωπο που εμφανίστηκε σχεδόν από το πουθενά, με ανύπαρκτο πολιτικό παρελθόν και καθόλου αριστερό προφίλ, με τυπικούς όρους τουλάχιστον (καθότι πλουσιόπαιδο), και το οποίο παρ' όλ' αυτά έχει προκαλέσει πανικό στις τάξεις του κόμματος, έρχεται να αλλάξει τις ισορροπίες και να αναγκάσει την κοινή γνώμη να ασχολείται μέρες τώρα μαζί του είτε για να τον αποθεώσει είτε για να τον χλευάσει.

Πρόσωπα χωρίς πολιτικές

Μας αρέσει, δεν μας αρέσει, οφείλουμε να παραδεχτούμε εκ του αποτελέσματος ότι σε πρώτη φάση το κατάφερε, οπότε το αν είναι προσήλυτος ή όχι στο κόμμα, και αν άλλοι έχουν περισσότερες κομματικές περγαμηνές, περισσεύουν ως επιχειρήματα. Για την ώρα, οι αντιδράσεις που έχει προκαλέσει μοιάζουν με εκείνες στο “Θεώρημα”: είδαμε ενθουσιασμένους συντρόφους να τον “ερωτεύονται” πάραυτα, λίγα λεπτά μετά την πρώτη του εμφάνιση, άλλους να σκανδαλίζονται έντονα από την ινσταγκραμική του λάμψη ή άλλους να αποσύρονται στη σιωπή σοκαρισμένοι. Άλλους να μην μπορούν να συγκρατήσουν τον ομοφοβικό τους εαυτό και άλλους να μεταμορφώνονται από αψείς αντισυστημικοΊ που πίνουν μόνο ρακί και βαριά ποτά, σε υποστηρικτές μιας υποψηφιότητας της λάιτ αριστεράς χωρίς αλκοόλ.

Μπορεί να μην είδαμε ακόμη κανέναν να το ρίχνει στην θρηκεία αλλά όλο αυτό έχει έτσι κ αλλιώς μεσσιανικά χαρακτηριστικά όπως πάντα άλλωστε συμβαίνει στην Αριστερά. Ο αρχηγός είναι εξ ορισμού ο φορέας μιας ιστορικής αποστολής: να φέρει το Καλό στον κόσμο τούτο αποκαθιστώντας την δικαιοσύνη και εγκαθιδρύοντας την αλληλεγγύη και το συντροφικό πνεύμα μεταξύ όλων των μελών της ανθρώπινης κοινότητας. Δεν είναι εξ ουρανού αλλά είναι σίγουρα σταλμένος από την Ιστορία για να μας σώσει. Και ειδικά σε αυτή τη συγκυρία, να σώσει το Κόμμα που καταρρέει μετά από ένα εκλογικό στραπάτσο από τα μεγαλύτερα στη Μεταπολίτευση.

Είναι φυσικά αναμενόμενο χωρίς πάντως να σημαίνει ότι είναι και ελπιδοφόρο: ο ρηχός βοναπαρτισμός του Κασσελάκη που υπερέβη εν μία νυκτί κομματικές δομές και εσωτερικές ιεραρχίες για να αυτοπαρουσιαστεί ως “ο μόνος που μπορεί να νικήσει στον Μητσοτάκη”, μετέφερε όλη τη συζήτηση στο επίπεδο των προσώπων και των χαρακτηρολογικών τους στοιχείων. Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποιος είναι ο πιο όμορφος, επικοινωνιακός και ξέρει καλύτερα αγγλικά και μαθηματικά...; Έτσι, η μάχη των προσώπων και της αισθητικής τους κατάφερε να επικαλύψει σε μεγάλο βαθμό την μάχη των ιδεών και της πολιτικής σκέψης.

Κυρίως, αντικατέστησε την στρατηγική με τον τακτικισμό, και την ανάλυση με την κουτοπονηριά. Το μείζον ήταν ποιος μπορεί να ανακόψει ψήφους από τον αντίπαλο, ποιος “λαγός” μπορεί να εξασφαλίσει στο ένα στρατόπεδο ότι δεν θα χρειαστεί στο δεύτερο γύρο να διαπραγματευτεί με τον αντίπαλο και άλλα παρόμοια μικροπολιτικά. Ίσως όμως έτσι να ήταν και για όλους βολικότερο, διότι κατ' αυτόν τον τρόπο, κατάφεραν να αποφύγουν το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου: τι σημαίνει Αριστερά σήμερα, και τι θέλει να εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως αριστερό κόμμα στην ελληνική κοινωνία;

Η αντισυστημική Αριστερά του συστήματος

Όπως είναι γνωστό, η ελληνική Αριστερά (εκτός ΚΚΕ) που σε όλη την πρώτη φάση της Μεταπολίτευσης είχε υιοθετήσει μια στάση κριτική μεν στο δικομματισμό αλλά με απόλυτο σεβασμό στο δημοκρατικό κεκτημένο, έκανε από τις αρχές του 21ου αιώνα, και κυρίως μετά την ανάληψη της αρχηγίας του ΣΥΡΙΖΑ από τον νεαρό Αλέξη Τσίπρα, στροφή προς τον αντισυστημισμό και τον ριζοσπαστισμό. Πιο έκδηλα φάνηκε μάλιστα αυτό στην ανεκτική (για να το πούμε κομψά) στάση που είχε κρατήσει στα καταστροφικά Δεκεμβριανά του 2008. Η τοξικότητα και το εμφυλιοπολεμικό του πνεύμα έφασε σε παραλήρημα φυσικά στα αντιμνημονιακά χρόνια και τις πλατείες των αγανακτισμένων ενώ κορυφώθηκε στο κωμικοτραγικό δημοψήφισμα του 2015. Αυτή ωστόσο η "ριζοσπαστική" αριστερά, στην ελληνική της εκδοχή τουλάχιστον, ζούσε μέσα σε τεράστιες αντιφάσεις από τις οποίες δεν έχει απαλλαγεί μέχρι σήμερα παρά την καταβαράθρωσή της.

Πολεμάει το νεοφιλελευθερισμό σε μια χώρα αφόρητου κρατισμού. Φωνασκεί κατά του “μιλιταρισμού” σε μια χώρα με στρατό που υπερασπίζεται τα σύνορα έναντι μιας αναθεωρητικής δύναμης. Χτυπάει το “μεγάλο κεφάλαιο” σε μια χώρα με έναν ωκεανό από μικρομαγαζάτορες και ελεύθερους επαγγελματίες. Μιλάει για ταξικότητα σε μια χώρα μικροαστισμού και μεγάλου βαθμού κοινωνικού εξισωτισμού. Επικρίνει το “νόμο και τάξη” σε ένα κράτος όπου ο καθένας χτίζει, ρυπαίνει, παρκάρει ή καταλαμβάνει τον δημόσιο χώρο ατιμωρητί όποτε του αρέσει. Εντέλει, κανένας εχθρός της δεν είναι πραγματικός και υπαρκτός ουσιαστικά, μόνο φαντάσματα και δονκιχωτικοί ανεμόμυλοι.

Όλα αυτά θα ήταν απλώς γραφικά, αν την ίδια ώρα δεν σιωπούσε και δεν αδιαφορούσε για όλα τα ζητήματα εκείνα που θα έπρεπε να αναδεικνύει μια Αριστερά που σέβεται τον εαυτό της: κουβέντα για τα ποσοστά φτώχειας, λέξη για τις στρατιές αστέγων στο κέντρο μάλιστα της Αθήνας, τσιμουδιά όσο ήταν κυβέρνηση για την αθλιότητα της Μόριας και για τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα που τα εκμεταλλεύονταν διάφοροι επιτήδειοι, ρηχές κοινωνιολογικές προσεγγίσεις για το έγκλημα που αν πλήττει κάποιους είναι οι αδύναμοι πρωτίστως, άλλα αντ' άλλων για τα προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης στην οποία φοιτούν οι φτωχοί και οι μεσαίοι, όχι προφανώς τα παιδιά των εκατομμυριούχων, κανένα ενδιαφέρον για τη φοροδιαφυγή που αν αφαιρεί έσοδα είναι από το κοινωνικό κράτος, κλπ κλπ. Αντιθέτως, μεγάλη έγνοια για τα πανίσχυρα συνδικάτα που εκβίαζαν και στρέφονταν τόσα χρόνια κατά της υπόλοιπης κοινωνίας, ή για ύποπτους επιχειρηματίες αρκεί να δήλωναν αντισυστημικοί και διαθέσιμοι για εξυπηρετήσεις.

Πράγμα που μας οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι στην πραγματικότητα όλο αυτό το κυνήγι ανεμόμυλων δεν είναι καθόλου μια απλώς ρομαντική υπόθεση, αλλά στην ουσία ένα προκάλυμμα που κρύβει κάτω από το πέπλο των δήθεν μεγάλων ιδανικών, μια σαφέστατη πολιτική ιδιοτέλεια. Προς τα έξω ηθικό πλεονέκτημα, και από πίσω εμμονή με την εξουσία σε όλο της το μεγαλείο. Είναι περίπου σαν την έκθεση ιδεών που κατέστρεψε μια γενιά μαθητών: ρητορεία, επικολυρισμοί και ηθικολογία, όλα κενά περιεχομένου απλώς για να πάρουμε το γκουβέρνο. Και μετά, άκρατος κυνισμός και εξουσιομανία. Αυτή ήταν η μετεξέλιξη της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ επί Τσίπρα, και αυτή την βαριά κληρονομιά είναι που θα έχει να διαχειριστεί ο επόμενος πρόεδρός του, όπως και αν λέγεται αυτός.

Αδυναμία κατανόησης του νέου κόσμου

Εντέλει, βέβαια όλα αυτά δεν είναι παρά τα συμπτώματα μιας μεγαλύτερης πολιτικής παθολογίας. Η ελληνική Αριστερά από τις αρχές του 21ου αιώνα και μετά ξέμαθε να διαβάζει τον κόσμο. Αυτό ήταν η ουσία του προβλήματός της. Απέτυχε δηλαδή να εξελίξει τα διανοητικά της εργαλεία εκείνα που κάποτε ακόμη και οι μη Αριστεροί θαυμάζανε και δανείζονταν για να προχωρήσουν την σκέψη τους. Αντί γι' αυτό, ξέπεσε είτε σε προμαρξιανές ερμηνείες ενός προκαπιταλιστικού κόσμου λες και ζούμε στον μεσαίωνα.

Είτε σε έναν εντελώς ανεπεξέργαστο θυμό λες και απευθύνονταν σε 15χρονους έφηβους. Το πρόβλημα της φτώχειας της αριστερής σκέψης που κατήντησε αριστερίστικος ακτιβισμός είναι βέβαια κοινό φαινόμενο σε όλη τη Δύση. Αλλά το θεμα είναι ότι μόνο εδώ κυβέρνησε μια αντικαπιταλιστική-αντισυστημική Αριστερά με επαναστατικές φαντασιώσεις. Και μόνο εδώ συνεπώς φάνηκαν τα τεράστια αδιέξοδά της. Μπορεί να κατάφερε να κυβερνήσει καβαλώντας το κύμα της αγανάκτησης αλλά ως χώρος σκέψης και ερμηνείας των κοινωνιών ήταν ημιθανής ήδη μετά το 1989 αλλά κυρίως μετά τις τεράστιες κοινωνικο-οικονομικές αλλαγές που επήλθαν με την παγκοσμιοποίηση και την τεχνολογική επανάσταση του 21ου αιώνα.

Είναι ωστόσο γεγονός ότι τα παλιά πεδία του ενδιαφέροντος της Αριστεράς εξακολουθούν να έχουν σημασία, ίσως και πιο μεγάλη από το παρελθόν: οι ανισότητες, η φτώχεια και η περιθωριοποίηση, τα δημόσια αγαθά, τα δικαιώματα, η μετανάστευση, το περιβάλλον κλπ. Μόνο που ξέρουμε πλέον καλά ότι τις όποιες απαντήσεις σε όλα αυτά αποκλείεται πλέον να τις βρούμε σε αυτόν τον πολιτικό χώρο -όσο κι αν ο 35χρονος επιχειρηματίας Στέφανος Κασσελάκης προσπάθησε να εμφανιστεί ως εκείνος ο Αριστερός που “ξέρει τον καπιταλισμό από μέσα”. Δεν αρκούν προφανώς οι εκθέσεις ιδεών για κάτι τόσο σύνθετο. Και αν είναι έτσι, είναι μάλλον μικρής σημασίας ποιος θα ηγείται αυτού, αν δεν έχει να απαντήσει στα αντίστοιχα κοινωνικά αιτήματα.

*Ο Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος, είναι Καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και Αντιπρόεδρος του Παρατηρητηρίου για τη Διδασκαλία της Ιστορίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης

Ποιος είναι ο Στέφανος Κασσελάκης;

του Χρήστου Χωμενίδη, Capital.gr, 28/8/23

Αύριο -ή το αργότερο μεθαύριο- ο Στέφανος Κασσελάκης αναμένεται να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για τη θέση του προέδρου του Σύριζα. Καθώς ο Κασσελάκης θεωρείται φίλος του Αλέξη Τσίπρα, υποστηρίζεται προσέτι από τον Παύλο Πολάκη, ασκούνται πιέσεις προς τον Νίκο Παππά να αποσυρθεί από την κούρσα. Από την άλλη, η κίνηση των "53" αντιδρά έντονα, ο πρώην διευθυντής μάλιστα του γραφείου του Νίκου Φίλη κύριος Τάκης Κατσαρός κατηγόρησε τον Στέφανο Κασσελάκη ότι διεξάγει προσωπική εκστρατεία, εξαγοράζει δημοσιότητα, στήνει μηχανισμό αυτοπροβολής. Εμμέσως δε πλην σαφέστατα τον χαρακτήρισε "ψώνιο".  

Ποιος είναι ο Στέφανος Κασσελάκης; Από πού ξεφύτρωσε;

Την ίδια απορία θα είχατε πιθανότατα το 2010, όταν εν μέσω της χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους, ορμητικός εισέβαλε στον δημόσιο χώρο ένας καθηγητής πανεπιστημίου, κοσμοπολίτης, σε στενή επαφή με τα πιο σύγχρονα διεθνώς ρεύματα σκέψης και μάς ανήγγειλε πως η μιζέρια που προοιωνιζόταν το μνημόνιο δεν αποτελούσε μονόδρομο. Ότι η χώρα είχε τη δύναμη να αντισταθεί στην ύπουλη θωπεία των τροϊκανών και να χαράξει τη δική της επαναστατική πορεία. Αρκεί οι πολίτες της να το αποφάσιζαν και να εμπιστεύονταν τη ρηξικέλευθη θεώρησή του. Οι πνιγμένοι από τα μαλλιά τους πιάνονται. Αναρίθμητοι Έλληνες γοητεύτηκαν, πίστεψαν, εξιδανίκευσαν τον Γιάνη με ένα νι. Όταν, το 2015, εντάχθηκε στα ψηφοδέλτια του Σύριζα, έλαβε περισσότερους από 135000 σταυρούς. Ο Αλέξης Τσίπρας του ανέθεσε το Υπουργείο Οικονομικών. 

Ο Κασσελάκης δεν διαθέτει μάλλον την επιστημονική σκευή και την ευγλωττία του Βαρουφάκη. Οι πολιτικές του θέσεις, όπως τις εκθέτει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν εντυπωσιάζουν για την πρωτοτυπία τους. Δεν είναι αυτό που λένε "out of the box". Για διαφάνεια μιλάει ο άνθρωπος, για χτύπημα της διαφθοράς, για δικαιότερη φορολόγηση, μείωση του ΦΠΑ και εξομοίωση των μπλοκάκηδων με τους μισθωτούς. Για χωρισμό του κράτους από την εκκλησία. Για ίσα δικαιώματα στις κοινωνικές μειονότητες. Μας τα είπαν κι άλλοι. Όταν άλλωστε η κοινωνία βρίσκεται σε τροχιά ομαλότητας και ανάπτυξης -με δομικές έστω στρεβλώσεις- δεν έχει ανάγκη από μαγικές λύσεις. Ούτε από δραματικές αφηγήσεις. Διεκτραγωδώντας ο Σύριζα στην προεκλογική του εκστρατεία την καθημερινότητα, εμφανίζοντας τους Έλληνες να υποφέρουν το 2023 όσο σχεδόν το 2012, το μόνο που κατάφερε ήταν να συντριβεί.

Εκείνο που κινεί το ενδιαφέρον στον Στέφανο Κασσελάκη δεν είναι οι προτάσεις του. Μα το προφίλ του. Παιδί πλούσιας οικογένειας, η οποία καταστράφηκε -διαβάζω- εξαιτίας του παραδικαστικού κυκλώματος, μετανάστευσε στα δεκατέσσερά του στην Αμερική. Ο θρίαμβός του σε έναν διαγωνισμό μαθηματικών για εφήβους τού έδωσε την ευκαιρία να φοιτήσει στα καλύτερα σχολεία και μια υποτροφία από τον Ανδρέα Δρακόπουλο, πρόεδρο του ιδρύματος Νιάρχος, να λάβει δύο πτυχία από το πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Ξεκίνησε τις δημόσιες παρεμβάσεις του αρθρογραφώντας στην εφημερίδα της ομογένειας "Εθνικός Κήρυκας". Ασχολήθηκε παραλλήλως με το επιχειρείν και στα τριάντα του ήταν ήδη ένας ταχέως ανερχόμενος εφοπλιστής. Πολίτης με εντονότατες κοινωνικές ευαισθησίες ο Στέφανος Κασσελάκης δεν θα αρκούνταν στην επαγγελματική επιτυχία και στον πλούτο. Συμμετείχε εθελοντικά στην καμπάνια του Τζο Μπάιντεν. Και έπειτα προσχώρησε στον Σύριζα και αποδέχθηκε μια μη εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας.

Δεν εντυπωσιαστήκατε ιδιαίτερα; Δείτε τον σε ένα από τα πολλά βίντεο που υπάρχουν στο διαδίκτυο. Είναι νεότατος, μόλις τριανταπέντε. Ευειδέστατος, με μια "clean cut” ομορφιά - παρόμοιά της έχουμε να θαυμάσουμε στο πολιτικό μας στερέωμα από την εποχή που εμφανίστηκε ο Παύλος Γερουλάνος. Ξανθός, ευσταλής, γυμνασμένος. Είναι επιπλέον γκέι. Γκέι μοντέρνας κοπής, με μόνιμο σύντροφο, με τον οποίον έχει επισημοποιήσει τη σχέση του, φωτογραφίζονται αγκαλιά με έναν γλυκύτατο σκύλο, σχεδιάζουν να αποκτήσουν παιδί με παρένθετη μητέρα. Μπορεί ο δυστυχής πολιτευτής της "Ελληνικής Λύσης" που τον αντιμετώπισε τηλεοπτικά να επικαλούνταν τα ιερά και τα όσια της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας, μεγάλο μέρος όμως του κοινού, σίγουρα οι εν δυνάμει ψηφοφόροι του, εντυπωσιάστηκαν από τον αστραφτερό και γενναίο Στέφανο Κασσελάκη.  

Τι άλλο θέλετε; Εάν ρωτούσατε τo ChatGPT τι σημαίνει προοδευτικός πολιτικός στην Ελλάδα του 2023, θα σας περιέγραφε ή θα σας ζωγράφιζε τον Στέφανο Κασσελάκη. 

Προφανώς η δημόσια ζωή μας δεν λειτουργεί -ακόμα τουλάχιστον- με όρους τεχνητής νοημοσύνης. Στην πιάτσα οι πολιτικοί κρίνονται από τα λόγια και τα έργα τους, περνιούνται από λεπτό κόσκινο, οφείλουν να διαθέτουν υπομονή ιώβεια, επιμονή γαϊδουρινή, να αντέχουν τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη και ενδεχομένως να τα ανταποδίδουν, να γονατίζουν, να ξανασηκώνονται. Δεν αρκεί ένα ελκυστικό παρουσιαστικό και ένας στρωτός λόγος. Πολύ αμφιβάλλω εξάλλου για το κατά πόσο η ελληνική κοινωνία έχει ωριμάσει αρκετά ώστε να αναδείξει ως αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάποιον με την ερωτική ιδιαιτερότητα του Στέφανου Κασσελάκη. Το γεγονός και μόνο -εννοείται- ότι ένας διακηρυγμένος ομοφυλόφιλος διεκδικεί την ηγεσία του δεύτερου σε δύναμη κόμματος, γεννά μεγάλη αισιοδοξία.

Το ζήτημα δεν είναι ο Στέφανος Κασσελάκης, ο οποίος πιθανόν να μάς απασχολεί για τα επόμενα τριάντα χρόνια, το πιθανότερο εντούτοις -κατά τη γνώμη μου- είναι να σύντομα να μπουχτίσει και να επιστρέψει στην Αμερική. Είναι το σύνδρομο του μεσσία από τα ξένα.

Όσο βαθιές ρίζες έχει στην κοινωνία μας η οικογενειοκρατία, όσο οι τίτλοι και τα οφίκια μεταβιβάζονται κληρονομικά, άλλο τόσο φαντασιωνόμαστε πως θα έρθει κάποιος από μακριά, σκίζοντας στεριές και θάλασσες, και θα μας αλλάξει τη μοίρα. Στον τόπο του κανείς δεν περνάει για προφήτης. Εκείνον αντιθέτως που έχει διαφορετικό λούστρο, διαφορετικό αέρα, ίσως και μια ελαφρά προφορά, τον ερωτευόμαστε. Αποκαλυπτόμαστε μπροστά του. Θαμπωνόμαστε από τα παράσημά του κι ας φαίνονται με τη δεύτερη μόλις ματιά κίβδηλα. Τρανό παράδειγμα ο "δόκτωρ" Γεώργιος Κοσκωτάς.

Πρόκειται για συλλογική ανάμνηση που ξεκινάει από την περίπτωση του Ελευθερίου Βενιζέλου; Ή του Ιωάννη Καποδίστρια; Αποτελεί επαρχιωτισμό, ξενομανία; Ή όντως ένα φρέσκο βλέμμα πάνω στα δεινά, στις κακοδαιμονίες μας μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο, αποκαλυπτικό; 

Ο μοναδικός πάντως πολιτικός στην Ελλάδα ο οποίος τα συνδύαζε αμφότερα, ήταν και γόνος -γιός πρωθυπουργού- και φερμένος απ’ έξω, θριάμβευσε, κυριάρχησε επί δεκαετίες. Ονομαζόταν Ανδρέας Παπανδρέου. 

---

Έχει καμιά τύχη ο Κασσελάκης;

Capital.gr, 30/8/23, του Μανόλη Καψή

Θα μπορούσε να είναι ο ιδανικός υποψήφιος. Νέος, ωραίος, μοντέρνος, επιτυχημένος, πλούσιος και gay. Ακαταμάχητος συνδυασμός για ένα κόμμα που έχει χάσει το sex appeal του και την πρόσβαση στους νέους. Γιατί όχι λοιπόν ο Στεφανος Κασσελάκης για διάδοχος του Αλέξη Τσίπρα;

Μήπως γιατί είναι νέος, ωραίος, μοντέρνος, επιτυχημένος και πλούσιος;

Απέναντί του έχει έναν αιώνιο φοιτητή που αν δεν είχε έναν κληρονομημένο κοσμοπολιτισμό και ένα χιούμορ που τον διασώζει, θα περνούσε τελείως απαρατήρητος ακόμα και σε πάρτι με πωλητές τάπερ, έναν νταραβεριστή της εξουσίας που μοστράρει την ποινική του καταδίκη ως παράσημο αριστεροσύνης, έναν υπερήλικα παλαιοπασόκο, οπαδό των ψεκασμένων θεωριών συνωμοσίας, που δεν έχει συναίσθηση ούτε της αλλαγής εποχής, ούτε του κοινωνικού περιβάλλοντος και μια οπαδό της αριστερής παλινόρθωσης που ξεχωρίζει όχι τόσο με τις ιδέες της, αλλά με το γεγονός ότι το physique της κάνει τόσο μεγάλο κοντράστ με τις παρωχημένες απόψεις της, που προξενεί εντύπωση και περιέργεια. Γιατί όχι ο Στέφανος Κασσελάκης λοιπόν;

Κάτω από τις αναρτήσεις του, για τις ιδέες και τις προτάσεις που του στέλνουν οι followers και που θέλει να εντάξει στο πρόγραμμά του, διαβάζω την κριτική ότι όλες είναι κοινότοπες και δεν έχει πρωτότυπες, ριζοσπαστικές ιδέες. Εντάξει η πρόταση να γίνει η Ελλάδα "πρότυπο ισότητας στην Ευρώπη" μπορεί να μην μας άφησε με το στόμα ανοιχτό, αλλά η ιδέα να ανοίξει το δημόσιο πανεπιστήμιο σε δωρεές και συνεργασίες με ξένα πανεπιστήμια δεν είναι αδιάφορη - τουλάχιστον για στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ -, ούτε είναι για πέταμα η πρόταση για τη γενίκευση της επιστολικής ψήφου ή τη μετατροπή του ελληνικού Στρατού σε αμιγώς επαγγελματικό. Ή η μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης των μισθωτών.

Μπορεί να μην είναι τόσο πετυχημένη βέβαια όσο η πρόταση του μαστρο - Νίκου Παππά στους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ, που τους κάλεσε να "χτίσουν μαζί το σπίτι κάθε προοδευτικού πολίτη" ή η πρόταση Αχτσιόγλου, για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο "που θα επενδύει στην έρευνα και την καινοτομία και θα υποστηρίζει την προσπάθεια του κάθε εργαζόμενου, ελεύθερου επαγγελματία, επιστήμονα, αγρότη και επιχειρηματία", αλλά υποθέτω ότι έτσι είναι με τα προγράμματα των υποψηφίων. Είναι γενικόλογα.

Μήπως δεν είναι αρκετά αριστερός; Συγνώμη που προβοκάρω τις ευαίσθητες ψυχές όσων θα πάνε να ψηφίσουν για τον διάδοχο του κ. Τσίπρα, αλλά γιατί είναι προσόν να είσαι αριστερός σήμερα ή γιατί είναι απαραίτητο να είναι παραδοσιακός αριστερός ο νέος ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ; Βασικό προσόν του ηγέτη είναι να ενώνει τους οπαδούς, να πείθει τους ψηφοφόρους και να μπορεί να κερδίσει τις εκλογές, όχι να είναι αριστερός. Εκτός και αν πιστεύουν ακόμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αλλάξει τον κόσμο και την Ελλάδα και θα μεταμορφώσει τις αγορές, τα νταούλια και τον καπιταλισμό στην Ευρώπη. Ούτε η Αχτσιόγλου δεν τα λέει πια αυτά.

Εν πάση περιπτώσει, αν δεν με πιστεύουν ας ρωτήσουν και τον Αλέκο Αλαβάνο που κάτι ξέρει παραπάνω. Άλλωστε αν το αριστερόμετρο έβγαζε τους ηγέτες, θα ήταν απλό. Θα αρκούσε να βρούνε τον τελευταίο αναγνώστη των "Ιστοριών του κυρίου Κόινερ" και θα τον εξέλεγαν πρόεδρο. Φοβάμαι ότι δεν θα βρουν προκοπή…

Μήπως φταίει που ο Στέφανος Κασσελάκης είναι πλούσιος και έχει κάνει την περιουσία του στις ΗΠΑ; Και μάλιστα στα ναυτιλιακά; Η αλήθεια είναι ότι τα προσόντα αυτά δεν είναι και τα πιο δυνατά για τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο κρατισμός είναι ακόμα αξία αδιαπραγμάτευτη και οι προσλήψεις στο δημόσιο το φάρμακο δια πάσα νόσον και πάσα μαλακία, αλλά θα ήμασταν άδικοι αν θεωρούσαμε το βιογραφικό του Στέφανου Κασσελάκη το μεγάλο εμπόδιο για την εκλογή του. Άλλωστε, ο Στέφανος Κασσελάκης έχει εγκαταλείψει την Goldman Sachs γιατί είδε - λέει - την αλαζονεία που δημιουργεί ο πλούτος (μεταξύ μας ακούγεται λίγο υπερβολικό αυτό) και έχει δουλέψει και για τον Μπάιντεν.

Το μεγάλο του εμπόδιο μάλλον είναι ότι δεν είναι δικός μας. Δεν ήταν μαζί μας ούτε στις πορείες για το Πολυτεχνείο, ούτε στις καταλήψεις, δεν ήταν μαζί μας ούτε στη Γενοβα, ούτε στις διαδηλώσεις έξω από την ΕΡΤ, δεν ήταν μαζί μας στις ΚΟΒες με τον Μπανιά, ούτε στις κινητοποιήσεις για τον νόμο του Αρσένη, δεν έτρεχε στις διαδηλώσεις για τον Γρηγορόπουλο, δεν έχει καν ακούσει για τη Β Πανελλαδική, ούτε έκλαψε όταν κατέβηκε η κόκκινη σημαία από το Κρεμλίνο. Είναι άλλη εποχής και άλλης κουλτούρας. Είναι ξένος.

Και αυτό είναι το χειρότερο. Γιατί αυτή είναι η μεγάλη αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα που γνώρισε δόξες υπό την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα, απευθυνόμενο σε άλλα κοινά εκτός της στενής αριστεράς, τώρα συρρικνώνεται σε κόμμα μιας αυστηρής ιδεολογικής μονοχρωμίας και όσοι δεν ανήκουν σε αυτό το θρησκευτικό γκρουπ, θεωρούνται περίπου παρείσακτοι και αιρετικοί. Μη αποδεκτοί. Ύποπτοι ξενιστές. Και γι αυτό δεν έχουν και καμία ελπίδα εκλογής…κακά τα ψέματα.

Σε κάθε περίπτωση ο Στέφανος Κασσελάκης τάραξε τα νερά. Έδωσε προς στιγμήν τουλάχιστον ένα απρόσμενο ενδιαφέρον, σε μια κομματική διαδικασία που προκαλούσε την αφόρητη πλήξη και την αδιαφορία ακόμα και των άμεσα εμπλεκομένων. Ταυτόχρονα έδειξε πόσο "ολίγοι" και άχρωμοι είναι οι υπόλοιποι υποψήφιοι, πόσο δύσκολο θα είναι με τις παλαιοκομματικές τους ιδέες και το στιλ των κλασικών απαρατσίκ, να αναβιώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και να τον βγάλουν από το τέλμα του 18%. Και αυτό από μόνο του είναι μεγάλο κέρδος.

Ίσως, μάλιστα να είναι κέρδος τελικά και για τον ΣΥΡΙΖΑ, αν θελήσουν να δουν την αλήθεια.

Υ.Γ. Το καλύτερο που κυκλοφορεί για τον Κασσελάκη και δείχνει πόσο θετικά γράφει στην κοινή γνώμη, γεγονός που αποτυπώνεται και στον μιντιακό θόρυβο που ξεσήκωσε, είναι ότι "αν δεν καταφέρει τελικά να εκλεγεί πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί πάντα να τον πάρει ο Μητσοτάκης για το κυβερνητικό του επιτελείο". Δίπλα στον Πιερρακάκη και τον Σκέρτσο.