Γιάννης Ρίτσος

100 χρόνια από τη γέννησή του

Μικρό πουλί τριανταφυλλί δεμένο με κλωστίτσα με τα σγουρά φτεράκια του στον ήλιο πεταρίζει Κι αν το τηράξεις μια φορά θα σου χαμογελάσει κι αν το τηράξεις δυο και τρεις θ' αρχίσεις το τραγούδι Κυκλαδινό κυκλάμινο του βράχου τη σχισμάδα πού βρήκες χρώματα κι ανθείς πού μίσχο και σαλεύεις Μέσα στο βράχο σύναξα το γαίμα στάλα στάλα μαντήλι ρόδινο έπλεξα κι ήλιο μαζεύω τώρα

Ιεράρχες του ανθελληνισμού και της αερολογίας

...

Διάβασα στο blog του φίλου Κλείτωρα το μεστό μήνυμα του Αρούλη, νυν υπουργού παιδείας και θρησκευμάτων. Προφανέστατα, το μήνυμα το έγραψε κάποιος θεολόγος, από αυτούς που βαρέθηκαν ή δεν μπορούν να κάνουν μάθημα και έχουν αποσπαστεί στο υπουργείο για να στηρίξουν τον αγώνα «υπέρ της παιδείας» του Αρούλη, που λέγαμε.

Εκεί ανάμεσα λοιπόν γράφει στην άμετρη πολυλογία και αερολογία του ο θεολόγος-συγγραφέας και τα εξής:

Οι τρεις επιφανείς άγιοι και θεολόγοι της χριστιανικής θρησκείας, προστάτες των γραμμάτων και των μαθητών, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Βασίλειος ο Μέγας και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός με επίκεντρο την αγάπη τους για τα παιδιά και με στόχο την πρόοδο και την προκοπή τους… Γαλουχημένοι με τα βαθιά νοήματα της θρησκείας και άριστοι γνώστες της αρχαίας ελληνικής σοφίας, συνδυάζουν τις γνώσεις τους αυτές και προσφέρουν τις πρώτες βάσεις στη διαμόρφωση της ελληνοχριστιανικής παιδείας και του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού.

Περίπου τα ίδια θυμάμαι ότι αναμασούσε στα δικά μου χρόνια ένας θεολόγος στο σχολείο μας και δεν θα εκπλαγώ αν πληροφορηθώ ότι προέρχονται από κάποιο «εγκεκριμένο» βιβλίο ομιλιών προς τους μαθητές, άμα τε και καθηγητές των σχολείων. Είχα δε αναρωτηθεί ήδη ως μαθητής, πώς έδειχναν την αγάπη τους προς τα παιδιά και πώς είχαν άποψη για τα παιδιά οι «πατέρες», αφού ήταν άγαμοι και άτεκνοι; Με λόγια την έδειχναν;

Αλλά και γενικότερα είμαστε τώρα πιο πονηρεμένοι: έχουμε βιώσει και κάποιες εποχές ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Μια ιδεοληψία, την οποία αξιοποίησαν όλες οι δεξιές, ακροδεξιές και χουντικές εξουσίες… Για να δούμε όμως τι έγραφαν (έλεγαν) οι λαμπροί πατέρες, λάτρεις του ελληνικού πολιτισμού γι' αυτό τον πολιτισμό:

Ιωάννης Χρυσόστομος, (Γιοχάναν, εκ Δαμασκού Συρίας):

• «Εάν δε κοιτάξεις στα ενδότερα των Ελλήνων θα δεις τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά σαν τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας αυτών, γεμάτος ακαθαρσίες και ιχώρ (έμπυο) και τα δόγματά τους γεμάτα σκουλήκια. Εμείς δε δεν παραιτούμαστε της κατ' αυτών μάχης» (Εις τον 'Αγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν, 59, 370, 7-11). [Τέφρα και σκόνη ο πολιτισμός των Ελλήνων, λέει ο Βρωμόστομος, μόνο οι θεόπληκτοι βλέπουν θαυμασμό και αγάπη προς αυτόν...]
• «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα... Ούτος ο (πιστός) βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε ... και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου (του πιστού βάρβαρου) καθ' εκάστη λαμπρότερα γίνονται». (Εις Ιωάννην 59.31.33). [Ένας ύμνος στη βαρβαρότητα και αμορφωσιά, ώστε να αναδειχθεί η δική του σοφία...]
• «Tα παιδιά να υπακούτε στους γονείς σας σύμφωνα με το θέλημα του Kυρίου... Όμως, όταν ο γονέας είναι Έλλην, τότε το παιδί δεν πρέπει να υπακούη» (προς Eφεσίους επιστολή, ομιλία 21, παρ. α). [Κάτι ανάλογα έλεγαν στα παιδιά στις ομάδες νεολαίας επί Μουσολίνι και Χίτλερ και τα παιδιά κάρφωναν τους γονείς και συγγενείς τους]

Βασίλειος ο Μέγας, (Καππαδόκης εκ καταγωγής που άλλαξε το όνομά του όταν προσχώρησε στο χριστιανισμό):

• «Είναι εχθροί οι Σύροι και Έλληνες, οι μεν που βρίσκονται προς ανατολάς, οι δε προς δυσμάς, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον Ισραήλ. Στόμα δε λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄11) την σοφιστική του λόγου δύναμη η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητι πιστεύσαντες». (Εις Προφήτην Ησαϊαν 9.230.8) 
• «Μη δειλιάζετε από των ελληνικών πιθανολογημάτων... τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν» (Εις Προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον 7.196.3). [Πού να φανταζόταν τότε ότι οι πνευματικοί διάδοχοί του επικαλούνται σήμερα ακριβώς αυτά τα πιθανολογήματα και προσπαθούν να αντιστρέψουν όσα ο ίδιος πίστευε και έλεγε].

Ο συγκεκριμένος Βασίλειος είχε άποψη και για την Κοσμολογία και οι σχετικές μελέτες του περιλαμβάνονται σε βιβλίο του με τίτλο Εξαήμερον. Σ' αυτό απορρίπτει όλες τις ελληνικές κοσμολογικές θεωρίες, αφενός γιατί είναι ειδωλολατρικές και αφετέρου γιατί είναι αλληλοσυγκρουόμενες. Η ιδέα των πολλαπλών παράλληλων προβληματισμών δεν υπάρχει στη σκέψη των χριστιανών διανοουμένων, αφού όλα πρέπει να είναι ομοιόμορφα και να επιβεβαιώνουν τα ιουδαϊκά κείμενα.

Και αυτά τα κείμενα, λέει ο Βασίλειος, πρέπει να τα κατανοούμε επί λέξει και όχι αλληγορικά. Ας το βλέπουν εκείνοι που δηλώνουν ότι οι «γραφές» δεν είναι βιβλία Κοσμολογίας και Βιολογίας, αλλά έχουν ποιητική σημασία και περιγράφουν την αγάπη του θεού. Επειδή όμως προκύπτουν πολλά κενά από τις «γραφές» και διαπιστώνονται αντιφάσεις μεταξύ των γραπτών και των παρατηρουμένων (αν και μόνο στους ειδωλολάτρες εντόπιζε αλληλοσυγκρούσεις), ο Βασίλειος αποφαίνεται ότι ο θεός επίτηδες δεν υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες, γιατί αυτές δεν αφορούν τους ανθρώπους, άρα δεν χρειάζεται να τις διερευνούμε (C. Mango: «Βυζάντιο»). Ένα θεμέλιο σοφίας και επιστήμης υπό τον τίτλο «πίστευε και μη ερεύνα».

Σημειωτέον ότι αυτή ακριβώς η άποψη κυριαρχεί και στον μωαμεθανισμό: Όλα ό,τι χρειάζεται να ξέρει ο άνθρωπος βρίσκονται στο κοράνι. Εφόσον κάτι δεν αναφέρεται σ' αυτό, είναι περιττό για τον άνθρωπο. Έτσι δεν χρειάζεται ο άνθρωπος να ξέρει τίποτα για τις επιστήμες, τις τέχνες, τον αθλητισμό, όλα όσα εισήγαγε και καθιέρωσε ο ελληνικός πολιτισμός, αφού αυτά δεν αναφέρονται στα «ιερά βιβλία» των θρησκειών.

Ως προς τις λεπτομέρειες της κοσμογονίας, δίνει ο Βασίλειος εξηγήσεις του τύπου ότι η Γη δεν στηρίζεται ούτε σε νερά, αλλιώς θα βούλιαζε, ούτε στον αέρα, διαφορετικά θα έπεφτε. Η μόνη δυνατή και αναμφισβήτητη εξήγηση βρίσκεται λοιπόν στους Ψαλμούς «εν τω χειρί αυτού τα πέρατα της Γης» και δεν υπάρχει πλέον αντικείμενο για συζήτηση. Ποιος είμαι εγώ που θα αμφισβητήσω τους ιουδαϊκούς ψαλμούς; Έτσι, γυρνάει ο σοφός Βασίλειος τον προβληματισμό για τη φύση σχεδόν μια χιλιετία πριν, στην εποχή πριν από τους φυσιοκράτες Ίωνες φιλοσόφους.

Ένα άλλο πρόβλημα αποτελεί για τον Βασίλειο η σύσταση του στερεώματος που αναφέρεται στη Γένεση: είναι αυτό από πάγο, από ορεία κρύσταλλο, από λεπιδόλιθο που έλεγαν οι παλαιότεροι χριστιανοί ερμηνευτές; Ο Βασίλειος δεν τοποθετείται ως προς το υλικό κατασκευής του στερεώματος, γνωρίζει όμως ότι εσωτερικά είναι κυρτό για να εξηγηθεί ο ουράνιος θόλος και εξωτερικά επίπεδο ή κοίλο, ώστε να συγκεντρώνονται τα νερά που πέφτουν από εκεί στη Γη με τη μορφή της βροχής! Με αυτή την αμάχητη λογική, ο άνθρωπος έχει μύτη για να στηρίζονται σ' αυτή τα γυαλιά μας...

Εντάξει, κανείς δεν απαιτεί σήμερα από μεσαιωνικούς φυσιοδίφες να έχουν επαρκείς γνώσεις κοσμολογικών και γεωλογικών θεμάτων, αλλά ο συγκεκριμένος μελετητής ήταν θεόπνευστος, δεν ήταν ένας τυχαίος φυσιοδίφης.

Ως προς τον αριθμό των θαλασσών πάνω στη Γη που αποτελούσε τότε για κοσμολογικούς και θεολογικούς λόγους αντικείμενο συζητήσεων, δηλώνει ο Βασίλειος, χωρίς να του πέφτει λόγος και χωρίς να τον θεωρεί κάποιος αρμόδιο να αποφανθεί, ότι υπάρχει μόνο μία θάλασσα, η Κασπία, η οποία πρέπει να συγκοινωνεί με τον Ωκεανό, αλλά οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν το ακριβές σημείο. Δεν λέω, και οι «καταργημένοι» από τον Βασίλειο (και το ρωμαϊκό στρατό) Έλληνες φιλόσοφοι είχαν απλοϊκές ή αφελείς αντιλήψεις, αλλά αυτοί ήταν τουλάχιστον φυσιοκράτες, όσοι ήταν, είχαν ξεπεράσει τη θεοκρατία και, επιπλέον, κανείς μεταγενέστερος δεν τους προέβαλε ως θεόπνευστους.

Σήμερα ξέρουμε ότι αυτά που έγραφε τότε ο θεόπνευστος Βασίλειος είναι αστειότητες, αλλά κανείς από τους θεόπληκτους δεν σκέφτεται να αποσύρει το συγκεκριμένο πόνημά του για να μην τον εκθέτουν. Ποιος θα το διαβάσει μωρέ, θα λένε μεταξύ τους! Κι έχουν δίκιο, σιγά μην διαβάζουν σοβαροί άνθρωποι την Εξαήμερον Διδασκαλίαν... Γιατί να πιστέψουμε όμως ότι σε όλα τα άλλα που έλεγε, τα φιλοσοφικά, ηθικά κτλ., τα οποία επιδέχονται έτσι κι αλλιώς πολλαπλές ερμηνείες, μπορεί να είναι περισσότερο σωστά από τα κοσμολογικά του;

Αληθώς, «πατέρας της γνώσης» και ο Καππαδόκης!

(βλέπε επίσης >>>)

Αναλφαβητισμός στο όνομα του θεού

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

Όπως κάθε πρωί πήγαιναν η Σαμσία Χουσεϊνί, 17 ετών, και η αδελφή της Ατίφα, 14 ετών, στο σχολείο, μέσα από τους λασπωμένους δρόμους της Κανταχάρ στο νότιο Αφγανιστάν. Ένας άντρας σταμάτησε δίπλα τους με το μηχανάκι του και ρώτησε με ενδιαφέρον: «Πηγαίνετε σχολείο;» Τα κορίτσια κούνησαν καταφατικά το κεφάλι. Τότε ο ξένο τράβηξε απότομα τη μπούρκα από τη μεγαλύτερη αδελφή και πιτσίλισε το πρόσωπό της με ένα οξύ. Αμέσως μετά έβαλε μπρος στο μηχανάκι και εξαφανίστηκε...

Αυτό συνέβη στα τέλη Νοεμβρίου 2008. Σήμερα είναι το αριστερό μέρος του προσώπου της Σαμσία γεμάτο ουλές από το καυστικό υγρό. Με το αριστερό μάτι βλέπει θολά και δυσκολεύεται να διαβάσει. Όμως, η επιθυμία των κοριτσιών για μόρφωση είναι πολύ ισχυρότερη από το μίσος του θεόπληκτου Ταλιμπανού αλήτη κατά του εκπαιδευτικού συστήματος, των δασκάλων και των μαθητριών. Όλα τα κορίτσια που τραυματίστηκαν μέχρι τώρα από τέτοιες ενέργειες, εστάλησαν στην Ευρώπη για θεραπεία και αποκατάσταση των βλαβών και, παράλληλα, συνεχίζουν να πηγαίνουν σε σχολεία.

Η Σαμσία δήλωσε στους δημοσιογράφου: «Οι γονείς μου είπαν, να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο, γιατί ο αμόρφωτος άνθρωπος είναι σαν τον πεθαμένο.» Η μητέρα της είναι ολοκληρωτικά αναλφάβητη, όπως σχεδόν όλες οι γυναίκες στην περιοχή. «Οι άνθρωποι που με τραυμάτισαν, δεν θέλουν να μορφωθούν οι γυναίκες για να μπορούν να τις εκμεταλλεύονται.»

Μερικές εβδομάδες πριν από την επίθεση στα δύο κορίτσια, είχε κλείσει την έξοδο του σχολείου μια συμμορία Ταλιμπάν, πάνω σε μηχανάκια ανά δύο, και επιτέθηκαν στα κορίτσια που είχαν σχολάσει. Τραυματίστηκαν τότε ελαφρά 11 μαθήτριες και 2-3 δάσκαλοι.


Στα πέντε χρόνια που λειτουργεί το συγκεκριμένο σχολικό συγκρότημα κοριτσιών, το οποίο προσέφερε στην Κανταχάρ με 4Ο αίθουσες διδασκαλίας η κυβέρνηση της Ιαπωνίας, αποκτούν μόρφωση περί τα 1.3ΟΟ κορίτσια. Αυτό αποτελεί μια κοινωνική επανάσταση, παρά το γεγονός ότι οι Ταλιμπάν έχουν περικυκλώσει την πόλη και κάθε μαθήτρια, όπως και οι δάσκαλοι που διδάσκουν, κινδυνεύουν από στιγμή σε στιγμή να πέσουν θύματα των θεόπληκτων Ταλιμπάν.

Σημαντικό είναι ότι, τα περισσότερα από τα κορίτσια αυτού του σχολείου, κατοικούν αρκετά χιλιόμετρα μακριά, συνήθως σε λασπόσπιτα ή ξύλινες παράγκες και είναι αναγκασμένα να περπατάνε καθημερινά σημαντικές αποστάσεις για να παρακολουθήσουν τα μαθήματα. Όλα τα κορίτσια είναι πεπεισμένα ότι η σχολική εκπαίδευση αποτελεί το μοναδικό δρόμο για να ξεφύγουν από τη φτώχια και την κακομοιριά.

Η περιοχή που βρίσκεται το σχολείο δεν τροφοδοτείται διαρκώς με ηλεκτρικό ρεύμα και η παροχή νερού συχνά διακόπτεται. Οι γυναίκες που κυκλοφορούν στην πόλη είναι καλυμμένες ολοσχερώς με τη μπούρκα (πίσω στις παραδόσεις!) και αποφεύγουν να είναι εκτεθειμένες περισσότερο απ' όσο απαιτούν οι δουλειές έξω από το σπίτι. Οι τραμπούκοι των οπισθοδρομικών Ταλιμπάν καραδοκούν παντού για να επιβάλλουν το νόμο του «αληθινού θεού», του Αλλάχ. Σχεδόν όλοι είναι αναλφάβητοι και δεν έχουν καμιά επαγγελματική προοπτική, πέρα από την ένταξή τους στις πολεμικές ομάδες των Ταλιμπάν. Εκεί βρίσκουν τροφή και στέγη και μέσω αυτών ελπίζουν να περάσουν καλά στην υπόλοιπη ζωής τους, αν επιβληθούν και πάλι οι Ταλιμπάν στην ταλαίπωρη χώρα.

Εμείς μπορούμε να φανταστούμε τί υπέστησαν οι άνθρωποι -και οι γυναίκες ανάμεσά τους- την εποχή που επιβαλλόταν στον ελληνόφωνο χώρο ο σκοτεινός ιουδαιοχριστιανισμός, όταν οι ορδές των άπλυτων μοναχών καθαιρούσαν ναούς και βιβλιοθήκες, έκαιγαν συλλογές συγγραμμάτων και σκότωναν τους ανθρώπους που δεν ήθελαν να υποταχθούν. Η φιλόσοφος και μαθηματικός Υπατία ήταν ένα από τα επιφανή θύματα των δολοφονικών συμμοριών που επέβαλαν με στρατιωτική υποστήριξη το σκοτεινό Μεσαίωνα.
(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Βιβλία, βιβλία

(του ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Βιβλιοθήκη, 30/1/2009)

Θεόφιλος Καΐρης: Γνωστική, Στοιχεία φιλοσοφίας, «Καΐρειος Βιβλιοθήκη», «Ευρασία».

Ο Θεόφιλος Καΐρης (1784-1853) αγωνίστηκε με πάθος για τις φιλοσοφικές του πεποιθήσεις, που τον οδήγησαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της ζωής του σε μιαν έντονη πολιτική διαμάχη, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον διωγμό και τον μαρτυρικό του θάνατο. Η Καΐρειος Βιβλιοθήκη της Ανδρου, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου και τη συνδρομή των εκδόσεων «Ευρασία», αποφάσισε, διά του παρόντος τόμου, να προχωρήσει σε μια νέα έκδοση των δύο βασικών έργων του σημαντικού Ελληνα φιλοσόφου του 19ου αιώνα, της «Γνωστικής» (1949) και των «Στοιχείων Φιλοσοφίας» (1852).

Η έκδοση είναι σημαντική επειδή σε συνδυασμό με την εντεκάτομη «Αλληλογραφία Θεοφίλου Καΐρη», που έχει επιμεληθεί ο Δ. Ι. Πολέμης (Καΐρειος Βιβλιοθήκη, Ανδρος 1994 - 2003), προσφέρει σε όσους ενδιαφέρονται να μελετήσουν την ιστορία του νέου Ελληνισμού μία θεμελιώδη βάση αναφοράς. Οπως προκύπτει από την εισαγωγή του επιμελητή της «Γνωστικής» και των «Στοιχείων Φιλοσοφίας» Νικήτα Σινιόσογλου, ο οποίος εξετάζει το έργο του Καΐρη από την άποψη της ιστορίας των εννοιών, τα δύο αυτά συγγράμματα έχουν έναν ιδιαίτερο και πολύ ειδικό χαρακτήρα. Φορώντας τον μανδύα του διδακτικού εγχειριδίου, η «Γνωστική» και τα «Στοιχεία Φιλοσοφίας» αποτελούν στην πραγματικότητα έκφραση της αντίθεσης του συντάκτη τους στην ιουδαιοχριστιανική κοσμοαντίληψη.

Αντλώντας τις ιδέες του από τον παγανιστικό κλάδο της ελληνικής παράδοσης, ο Καΐρης αντιπαρατέθηκε, εμμέσως πλην σαφώς, στα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη της εποχής του, στηρίζοντας τη γέννηση του αστικού φιλελευθερισμού στο πλαίσιο του νεοσύστατου σχηματισμού του ελληνικού κράτους. Οπως σημειώνει ο Σινιόσογλου, «την πραγματική ιδιοτυπία της περίπτωσης του Θεόφιλου Καΐρη καθορίζει η σύνδεση πολιτικής πράξης, επιστημονικής έρευνας και θεοσοφίας μέσω μιας εκτεταμένης ερμηνευτικής άσκησης», από την οποία εξαρτάται όχι μόνον ο ορισμός της ελληνικότητας, αλλά και η δυνατότητα ανάπλασης και ανασχεδιασμού του σύγχρονου ανθρώπου.

Και δεν έχει, οπωσδήποτε, άδικο ο μελετητής όταν προσθέτει πως «παλεύοντας με τις αντινομίες και τις συγκρούσεις της νεοελληνικής ταυτότητας, ο Καΐρης ζήτησε μέσω της φιλοσοφίας και του εσωτερικού βιώματος να ανακαλύψει και να βιώσει τον αληθινό πυρήνα της ελληνικότητας, εγχείρημα τιτάνιο όσο και συναρπαστικό».

Εικονίσματα υποκρισίας

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

(του Παντελή Μπουκάλα, Καθημερινή, 30/1/2009)

Kαι πολιτικός να μην είσαι, δύσκολα αποφεύγεις μια κάποια αυτοσκηνοθεσία όταν σε φωτογραφίζουν ή, ακόμα περισσότερο, όταν σε απαθανατίζει η κάμερα· για το ποια ακριβώς είναι τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα η συζήτηση συνεχίζεται, το όγδοο πάντως είναι οπωσδήποτε η πόζα, η λατρεία της πόζας. Αν είσαι πάντως πολιτικός, προσέχεις να απεικονίζεσαι με βλέμμα λαμπερό και μ’ ένα χαμόγελο που να αποπνέει σιγουριά.

Τι θέλουν, ωστόσο, να μας πουν οι πολιτικοί που φροντίζουν να έχουν εμφανέστατο φόντο τους κάποιες εικόνες τη στιγμή που κάνουν δηλώσεις, μια Παναγία, έναν Χριστό ή τη Γέννηση, όπως ο κ. Τραγάκης, ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ., ή όπως ο κ. Καρατζαφέρης, ο οποίος στην εκπομπή του στο ιδιόκτητο κανάλι του μιλάει έχοντας στην πλάτη του εικονίσματα με σπαθοφόρους αγίους;

Οτι είναι πιστοί, ότι είναι καλοί χριστιανοί. Αυτό υποτίθεται ότι πρέπει να διαβάσουμε στη σκηνοθετική επιλογή τους. Μάλιστα. Είναι τόσο βαθιά πιστοί που αισθάνονται την ανάγκη να το φωνάξουν, να το διατρανώσουν, να το δείξουν και στην κάμερα, ώστε, αν και δεν ζούμε σε εποχή δίωξης των χριστιανών και δεν χρειάζεται καμία ηρωική ομολογία πίστεως, να το αντιληφθούν οι πάντες και να το μετρήσουν εν καιρώ τω δέοντι, στης κάλπης τον καιρό δηλαδή.

Κι είναι τόσο καλοί χριστιανοί, που μέσα στο φλογερό πάθος τους ξεχνούν μια από τις σπουδαιότερες εντολές του Χριστού τον οποίο λατρεύουν, την εντολή κατά της υπόκρισης και της επίδειξης, κατά της πόζας. «Οταν προσεύχη», έλεγε λοιπόν ο Χριστός εν τη αφελεία του, «ουκ έση ώσπερ οι υποκριταί». Και σε σύγχρονα ελληνικά, άρα πιθανόν ευκολότερα κατανοητά: «Οταν προσεύχεστε, να μην είστε σαν τους υποκριτές, που τους αρέσει να στέκονται και να προσεύχονται στις συναγωγές και στα σταυροδρόμια για να κάνουν καλή εντύπωση στους ανθρώπους· όταν προσεύχεσαι, πήγαινε στο πιο απόμερο δωμάτιο του σπιτιού σου, κλείσε την πόρτα σου και προσευχήσου εκεί κρυφά στον Πατέρα σου· κι ο Πατέρας σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις, θα σε ανταμείψει φανερά».

Απλά είναι (ή μάλλον απλά θα έπρεπε να είναι) όσα λέει εδώ ο Χριστός. Κι ας μη βιαστεί κανείς, συρμένος από το φαρισαϊσμό του, να πει ότι μιλάει για συναγωγές και σταυροδρόμια κι όχι για τηλεόραση και κάμερες, άρα δεν μας αφορούν. Ποιο σταυροδρόμι αλήθεια είναι σήμερα σπουδαιότερο από την τηλεόραση, και ποια συναγωγή έχει μαζικότερη προσέλευση «πιστών» από τον γυάλινο ναό; Ουδείς μπορεί να απαγορεύσει σε κανέναν να πιστεύει οτιδήποτε.

Οσοι πάντως εντάσσουν το ίδιο τους το θρησκευτικό φρόνημα (ή την εικόνα του) στον προπαγανδιστικό οπλισμό τους, προσδοκώντας ότι θα ανταμειφθούν όχι στους ουρανούς αλλά επί γης και εντός κάλπης, είναι ελάχιστα πιστευτοί. Εξίσου πιστευτοί με όσους κάνουν δηλώσεις με το εικόνισμα του Καρλ Μαρξ πίσω τους, ενώ τα κούφια λεγόμενά τους, καθηλωμένα στις αρχές του 20ού αιώνα, είναι μάλλον της αρμοδιότητας των αδελφών Μαρξ.
.