26 April 2017

Όλα τα ψέματα της συνέντευξης του Τσίπρα στον ΑΝΤ1

Έλεγε ένα ψέμα κάθε 3 λεπτά

ΟΜΑΔΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, 26/4/2017

Ο Αλέξης Τσίπρας στην συνέντευξή του στον ΑΝΤ1, στις 25/4/2017, προσπάθησε για άλλη μια φορά να παρουσιάσει το άσπρο μαύρο, λέγοντας μια σειρά από ψέματα και ανακρίβειες. Για την αποκατάσταση της αλήθειας απαντάμε σε όλα όσα είπε. Αυτά είναι ένα προς ένα τα ψέματα του Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξή του στον Ν. Χατζηνικολάου:



Ψέμα 1: Μας ζητούσαν να πάρουμε 42 φορές περισσότερα μέτρα.
Αλήθεια: Αυτό δεν έχει καμία λογική. Θα ψηφίσουν νέα μέτρα 3,6 δισ. ευρώ. Είναι παράλογο να ισχυρίζεται ότι μας ζητούσαν μέτρα πάνω από 150 δισ. ευρώ!

Ψέμα 2: Δεν αύξησε πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ τους φόρους. Η φορολογία είναι ίδια και ελάχιστα μεγαλύτερη.
Αλήθεια: Τα τελευταία 2 χρόνια η κυβέρνηση Τσίπρα έχει επιβάλλει φοροκαταιγίδα, στην οποία οφείλεται και το μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα του 2016.
Μείωσαν το αφορολόγητο, αύξησαν τον ΦΠΑ, την εισφορά αλληλεγγύης, την προκαταβολή φόρου στο 100%, το φόρο επιχειρήσεων, τον ΦΠΑ στα νησιά, τον φόρο στο πετρέλαιο, το τηλέφωνο, στα τσιγάρα, στον καφέ. Τώρα ετοιμάζονται να ψηφίσουν πρόσθετα μέτρα 3,6 δισ. ευρώ για το 2019 και 2020 τα οποία περιλαμβάνουν και νέα φορολογικά μέτρα, όπως η μείωση του αφορολογήτου κάτω από τα 6.000 ευρώ.

Ψέμα 3: Μόνο ο ΦΠΑ αύξηθηκε 1%.
Αλήθεια: Όπως γράψαμε ακριβώς πριν, αυξήθηκαν μια σειρά από φόροι και όχι μόνο ο ΦΠΑ. Ας θυμηθούμε όμως και τι έλεγε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας στο παρελθόν, όταν και φώναζε για την αύξηση του ΦΠΑ. Τα ίδια και για τον ΦΠΑ στα νησιά.  

Ψέμα 4: Φέραμε καλύτερες συμφωνίες για τις αποκρατικοποιήσεις.
Αλήθεια: Ο Τσίπρας πουλάει σήμερα τη δημόσια περιουσία σε τιμές πολύ χαμηλότερες από αυτές που θα μπορούσαμε να έχουμε επιτύχει στο παρελθόν, όταν και φώναζε για ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας
Ενδεικτικά ο ΟΣΕ πουλήθηκε για μόλις 45 εκ. ευρώ, ενώ ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ το 2013 φώναζε ότι 300 εκ. ευρώ είναι προκλητικά χαμηλή τιμή.
Το 67% του λιμανιού της Θεσσαλονίκης πωλείται 231,9 εκ. ευρώ, ενώ η Κινεζική Hutchison είχε κάνει προσφορά 419,4 εκ. ευρώ για το 51% του λιμανιού το 2008.

Ψέμα 5: Επανεκκινήσαμε τα έργα των αυτοκινητοδρόμων και γλιτώσαμε 700 εκ. ευρώ.
Αλήθεια: Τα έργα των αυτοκινητοδρόμων είχαν ξεκολλήσει από το 2013-2014. Ξανασταμάτησαν επί Βαρουφάκη και γι’ αυτό οι εργολάβοι ζήτησαν 1.2 δις. ευρώ νέες αποζημιώσεις. Τελικώς έγινε συμβιβασμός και το δημόσιο πλήρωσε 500 εκ. ευρώ.
Αυτό ο Τσίπρας το μεταφράζει ότι το δημόσιο γλίτωσε 700 εκ.!  

Ψέμα 6: Μειώνονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές.
Αλήθεια: Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση πληρώνει ελάχιστα και δημιουργούνται συνεχώς νέα χρέη.
Αν και έχουν πληρωθεί στο πρώτο τρίμηνο του έτους 432 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΤτΕ μόνο στο πρώτο δίμηνο του έτους οι νέες οφειλές που δημιούργησε ανέρχονται στα 494 εκατ. ευρώ. Δηλαδή για κάθε 1 ευρώ χρέους προς τον ιδιωτικό τομέα που εξοφλεί η κυβέρνηση, δημιουργεί νέες οφειλές ύψους 1,14 ευρώ.
Στις 31 Δεκεμβρίου 2016 σύμφωνα με το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους τα ληξιπρόθεσμα ανέρχονταν στα 4,554 δισ. ευρώ. Τον πρώτο μήνα του 2017 εκτινάχθηκαν στα 4,8 δισ. ευρώ, ενώ τον Φεβρουάριο έσπασαν το φράγμα των 5 δισ. ευρώ και συγκεκριμένα ανήλθαν στα 5,048 δισ. ευρώ.

Ψέμα 7: Δώσαμε κάλυψη σε 2,5 εκ ανασφάλιστους 
Αλήθεια: Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο επαναλαμβάνουν τόσο συχνά που δυστυχώς έχει περάσει στον κόσμο. Ήδη με νόμο του Μαρτίου 2014, επί υπουργίας Άδωνι Γεωργιάδη, οι ανασφάλιστοι είχαν πλήρη πρόσβαση στα δημόσια νοσοκομεία.  

Ψέμα 8: Φέρθηκα έντιμα γιατί πήγα σε εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2015.
Αλήθεια: Πρώτα απ' όλα ο Αλέξης Τσίπρας εκλέχθηκε με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης τον Ιανουάριο του 2015, έκανε ένα δημοψήφισμα με ένα ασαφές ερώτημα για τα μέτρα και τελικά έφερε τρίτο μνημόνιο.
Το επιχείρημα όμως επίσης καταρρίπτεται γιατί είχαν πει μια σειρά από ψέματα και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.
Στην πραγματικότητα ο ελληνικός λαός δεν γνώριζε αυτά που θα ακολουθούσαν της συμφωνίας του Αυγούστου του 2015. 
Έλεγαν τότε ότι δεν θα υπάρξουν περικοπές στις συντάξεις (ούτε ένα ευρώ!), περικοπή του ΕΚΑΣ, ότι θα έχουμε ανάπτυξη από το 1ο εξάμηνο του 2016, ότι θα σταματήσουν τα capital controls, ότι δεν θα γίνονται πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας. Υπόσχονταν μάλιστα ισοδύναμα (όπως σήμερα που υπόσχονται αντίμετρα).

Ψέμα 9: Θα επανέλθει η κανονικότητα στα εργασιακά μετά την 1/9/2018.
Αλήθεια: Καμιά νέα επιτυχία δεν υπάρχει σε αυτό από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Επί της ουσίας «πανηγυρίζουν» επειδή συμφωνούνται όσα ήδη προβλέπονται σε νόμο του 2011. Συγκεκριμένα, η μερική αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων προβλέπεται από το νόμο 4024 της 27ης Οκτωβρίου του 2011 στις παραγράφους 5 και 6:
- «Όσο διαρκεί η εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής η επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας υπερισχύει σε περίπτωση Συρροής με κλαδική συλλογική σύμβαση εργασίας και πάντως δεν επιτρέπεται να περιέχει όρους εργασίας δυσμενέστερους για τους εργαζόμενους από τους όρους εργασίας εθνικών συλλογικών συμβάσεων, σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 3 του νόμου αυτού».
- Η εφαρμογή των διατάξεων των παραγράφων 2 και 3 του άρθρου 11 του ν.1876/1990 αναστέλλεται όσο διαρκεί η εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής.

Ψέμα 10: Έχω πολιτική νομιμοποίηση παρά τις χαμηλές δημοσκοπήσεις. Το 2011 είχαμε τους αγανακτισμένους στο Σύνταγμα, τώρα δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.
Αλήθεια: Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όσα έλεγε παλιότερα ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας. Ο Τσίπρας έλεγε στο παρελθόν, ότι κυβέρνηση με 15% στις δημοσκοπήσεις είναι αδιανόητο να λέει ότι θα μείνει στην εξουσία άλλα 2 χρόνια.
Ξεχνάει επίσης ο Πρωθυπουργός ποιος μάζευε τότε τον κόσμο στο Σύνταγμα. Ήταν οι δικοί του σημερινοί υπουργοί που έστηναν τραπεζάκια την εποχή των αγανακτισμένων.  

Ψέμα 11: Εμείς πιάσαμε πλεόνασμα, οι άλλοι όχι.
Αλήθεια: Ήδη από την προηγούμενη κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά η ελληνική οικονομία είχε επιτύχει πλεονάσματα. Το φετινό πλεόνασμα μάλιστα, για το οποίο πανηγυρίζει ο Αλέξης Τσίπρας, οφείλεται στην καταστροφική για την οικονομία υπερφορολόγηση και στις μαζικές κατασχέσεις λογαριασμών.
Επίσης ο Αλέξης Τσίπρας ξεχνάει τι έλεγε τα προηγούμενα χρόνια για τα πλεονάσματα. Χαρακτηριστικά: Είναι δυνατόν να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα με ύφεση; Πλεόνασμα δυστυχίας, τραγωδίας και αίματος. 

Ψέμα 12: Εμείς αντιθέτως με τους προηγούμενους θα μειώσουμε τον ΕΝΦΙΑ. 
Αλήθεια: Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα για κατάργηση του ΕΝΦΙΑ; 
Υπενθυμίζουμε ότι το 2013 και το 2014 είχαν γίνει μειώσεις στον φόρο ακινήτων. Το "χαράτσι" είχε μειωθεί κατα 15% το 2013 και -μεσοσταθμικά- ακόμα ένα 15% το 2014, χρονιά που έφυγε από τη ΔΕΗ και αντικαταστάθηκε με τον ΕΝΦΙΑ.
Στόχος ήταν να μειωθεί περαιτέρω το 2015, κάτι που δεν έγινε με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως χιλιάδες ιδιοκτήτες είδαν αυξημένο τον ΕΝΦΙΑ του 2016.

Ψέμα 13: Το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για τη ΔΕΗ είναι καλύτερο από το σχέδιο της "Μικρής ΔΕΗ" της προηγούμενης κυβέρνησης.
Αλήθεια: Η Μικρή ΔΕΗ προέβλεπε τη δημιουργία μιας βιώσιμης μεγάλης ενεργειακής εταιρείας που θα κατείχε το 30% της παραγωγής, το 30% των πελατών, το 30% των υπαλλήλων, το 30% των δανείων και βαρών. Με άλλα λόγια, ένας δεύτερος σοβαρός ενεργειακός παίκτης, για να επωμιστεί τους απλήρωτους λογαριασμούς, το επιχειρηματικό ρίσκο, την ενεργειακή ασφάλεια κι ασφαλώς τον ανταγωνισμό για μείωση των τιμολογίων του ηλεκτρισμού. Οι αντιδράσεις του ΣΥΡΙΖΑ ήταν τότε λυσσαλέες. Το 2014 η ΔΕΗ κατέγραψε κέρδη προ φόρων 137 εκατ. ευρώ. Αντιθέτως, το 2015 κατέγραψε ζημίες 106 εκατ. ευρώ.
Τα προβλήματα ρευστότητας που αντιμετωπίζει σήμερα, οι αυξημένες δανειακές ανάγκες και η κατάρρευση της χρηματιστηριακής αξίας από 2,5 δισ. ευρώ το 2014, σε 0,6 δισ. ευρώ σήμερα, οφείλονται τόσο στην τυχοδιωκτική και ανερμάτιστη κυβερνητική πολιτική όσο και στη στάση πληρωμών των καταναλωτών, ύψους 2,5 – 3 δισ. ευρώ.
 Η ΔΕΗ ως αποτέλεσμα των πολιτικών του "Δεν κοβουμε σε κανέναν το ρεύμα" του Πάνου Σκουρλέτη, σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με πιθανή χρεωκοπία που μπορεί να συμπαρασύρει ολόκληρη τη χώρα. Οι καταναλωτές από την άλλη βλέπουν τους λογαριασμούς τους να αυξάνονται συνεχώς.

Ψέμα 14: Για πρώτη φορά συστάθηκε επιτροπή για τις γερμανικές αποζημιώσεις. 
Αλήθεια: Ειδική επιτροπη για τις πολεμικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο είχε συσταθεί από το Μάιο του 2014, με απόφαση του τότε αν. υπουργού οικονομικών Χρ. Σταϊκούρα, η οποία είχε πάρει παράταση τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους

Τέλος, στην ερώτηση του Ν. Χατζηνικολάου για τα φαινόμενα χαμηλής ζήτησης γάλατος και ψωμιού που καταγράφονται το πρώτο δίμηνο του έτους (πρόκειται για στοιχεία από τον Σύνδεσμο Ελληνικών βιομηχανικών Τροφίμων) το εξοργιστικό επιχείρημα του Αλέξη Τσίπρα ήταν: "Σιγά ρε παιδιά, φέτος το Πάσχα είχε τη μεγαλύτερη έξοδο εκδρομέων!"

21 April 2017

Πώς δεν έγινε η έξοδος του Παγκρατίου

Του  Γιώργου Στάθη, Facebook, 21/4/2017
Πριν 50 χρόνια, ακριβώς σαν τώρα, χαράματα Παρασκευής, με ξύπνησε η συχωρεμένη η μάνα μου. Όρμησε στο δωμάτιό μου, άνοιξε στη διαπασών το τρανζιστοράκι μου και είπε:
-- Δικτατορία, έγινε δικτατορία !
Σηκώθηκα και ντύθηκα, εν μέσω εμβατηρίων. Πήρα τηλέφωνο ένα κολλητό, αλλά μόλις μάκουσε, μου τόκλεισε. Παρά τις εκκλήσεις της κυρά-Χαρίκλειας, έμπειρης διαδηλώτριας του Δεκέμβρη ΄44, πήρα τους δρόμους με τα πόδια προς το Σύνταγμα. Σε μια πάροδο της Ερατοσθένους, χτύπησα το κουδούνι μιας μεσήλικης "άκρης" που διέθετα, αλλά δεν μου άνοιξε. Συνέχισα να περπατάω διερευνητικά στους δρόμους της Αθήνας και γύρω απ΄την πλατεία Συντάγματος, ανάμεσα σε διάσπαρτα τανκς και λίγους διαβάτες, που (τρόπος του λέγειν) σφύριζαν αδιάφορα. Ύστερα από 4-5 ώρες έκρινα ότι μάταια περίμενα "κάτι" και πήρα το δρόμο της επιστροφής.
Για χάρη του αναγνώστη, πρέπει να διευκρινίσω ότι, τότε ήμουν εικοσάχρονος. Ήδη, κατά την περίοδο 1961-65 είχα εξαντλήσει την βασική ρωσική, γαλλική, ελληνική κλπ λογοτεχνία, καθώς και τα κύρια μαρξιστικά συγγράμματα, που όφειλε να διεξέλθει κάθε νέος της εποχής, εάν σεβόταν τον εαυτό του. Το 1966-67 ήμουν πλέον δευτεροετής της ΑΒΣΠ (σήμερα Πανεπιστήμιο Πειραιά) και Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών, εκλεγμένος με την αριστερή φράξια της κεντρώας ΕΔΗΝ. Καθώς η Πολιτική Οικονομία δεν είχε πλέον πολλά μυστικά για μένα, ασχολιόμουν κυρίως με τη Διοίκηση Επιχειρήσεων, ξέρετε, πρότυπο κόστος, νεκρό σημείο, σημεία αναπαραγγελίας και τέτοια. 
Αλλά, πρέπει να προσθέσω ότι μόλις είχα αποκτήσει ένα ελάχιστα συμπαθητικό, sui generis πολιτικό προφίλ, διότι στο τελευταίο προδικτατορικό συνέδριο της ΕΦΕΕ στη Θεσσαλονίκη, πρώτον, βγήκα από την "Αίγλη" περιφρουρούμενος από 50 συνέδρους, για να μη με σπάσει στο ξύλο ο Λάκης Ιωαννίδης για όσα είχα εκστομίσει, και δεύτερο διότι, καίτοι εκλεγμένος με την ΕΔΗΝ, είχα ηγηθεί της (αποτυχούσας για 2 ψήφους) απόπειρας να γίνει δεκτή η κινεζόφιλη Προσωρινή Διοικούσα του συλλόγου της Αρχιτεκτονικής Αθήνας, όχι με πολιτική σκοπιμότητα, αλλά κόντρα στην ιδιοτελή και άδικη, συλλογική θέληση της επίσημης Αριστερής, Κεντρώας και Δεξιάς Φοιτητικής Νομενκλατούρας.
Έτσι, στις 21-4-1967, δεν δοκίμασα ιδιαίτερη έκπληξη, όταν επιστρέφοντας, είδα έξω απ΄ το σπίτι μου, να έχουν μόλις φτάσει δύο μέλη του Δ.Σ. του φοιτητικού συλλόγου μας. Είχαν χτυπήσει το κουδούνι, αλλά η μάνα που δεν τους ήξερε, δεν τους άνοιξε, φοβούμενη τα χειρότερα. Ο ένας ήταν ο Γ.Σ., γενειοφόρος αμπελοφιλόσοφος με μαύρο μπερέ, γνωστός κυρίως ως "Ζαμπέτας", που διέτρεχε τότε ανεπιτυχώς το έβδομο έτος της τετραετούς φοιτήσεως, από τα 14 που χρειάστηκε τελικά. Ο δεύτερος ήταν -απρόσμενα- ο Ι.Λ., ένα δημοκρατικό παιδί, με πάθος για τους αγώνες ταχύτητας και ιδιοκτήτης nsu tt, εμφανώς παρασυρμένος απ΄ τον Ζαμπέτα. Ο τελευταίος με ρώτησε, αν συμφωνώ, "να βγούμε στο βουνό".
-- Ποιο βουνό;
-- Στην Πάρνηθα, ο Ι.Λ. ξέρει το δρόμο, από τις Αναβάσεις που έχει κάνει με το nsu...
Ρώτησα αν είχαν έλθει σ΄ επαφή με άλλους κι έμαθα ότι είχαν κάνει κι αυτοί ανεπιτυχή τηλεφωνήματα και χτυπήματα κουδουνιών, αριστερών, κεντροαριστερών και κεντροδεξιών φοιτητών. Τότε, έκανα πρόταση;
-- Προτείνω να περιμένουμε 3 μέρες, Αν μάθουμε πως βγήκαν κάποιοι, βγαίνουμε κι εμείς. Κι επειδή στο βουνό εύκολα βγαίνεις, αλλά δύσκολα μπαίνεις, θα πάρουμε μαζί μας και το nsu tt.
Στα σκαλιά της Τιμοθέου 17, έγινε η τελευταία -φαντάζομαι- δημοκρατική, φοιτητική ψηφοφορία του 1967. Η πρότασή μου εγκρίθηκε με 1 ψήφο υπέρ και 2 λευκά. Κι αφού τις επόμενες 3, 13 και 103 μέρες δεν έγινε τίποτε, ματαιώθηκε η, παρ΄ολίγον ιστορική, " Έξοδος του Παγκρατίου"...
Με τον Ι.Λ. δεν ξαναβρεθήκαμε.
Με τον Ζαμπέτα ξαναβρεθήκαμε μερικές φορές για να του κάνω χάρες, μέχρι τη χοντρή προδοσία του, σχεδόν 20 χρόνια αργότερα...
Για την πληρότητα και ειλικρίνεια της εξιστόρησης πρέπει να προσθέσω πως, όλως περιέργως, στην περίοδο της χούντας, δύο φορές που βρέθηκα σε δύσκολη θέση, μου συμπαραστάθηκαν αυτόκλητοι ένας έλληνας ακροδεξιός (γιατί έτσι ήθελε, όπως είπε) κι ένας κύπριος εοκαβίτης (γιατί ήξερε, όπως είπε, τι σημαίνει να διώκεσαι και να πρέπει να κρυφτείς).
Όμως, τίποτα απ΄ αυτά δεν έχει ιστορική σημασία, παρά μόνον ηθική και μόνο για μένα. Σημασία έχει ότι μόλις συμπληρώθηκε μισός αιώνας από τότε και η "έξοδος" εξακολουθεί να είναι ανέφικτη.
Αν και όταν είναι εφικτή, δεν θα αφορά εμένα. Καλημέρα.

18 April 2017

Πώς θα αντιδρούσαν οι μουσουλμάνοι,

αν χριστιανοί τρομοκράτες ανατινάζονταν ανάμεσά τους;


της Nadine Al-Budair, εφημερίδα Al Rai του Κουβέιτ, Δεκ. 2015
Μετάφραση από τα γαλλικά, Μάγια Τσόκλη 
"Πώς θα αντιδρούσαν οι μουσουλμάνοι, αν χριστιανοί τρομοκράτες ανατινάζονταν ανάμεσά τους;". 
Αυτό αναρωτιέται η Nadine Al-Budair, δημοσιογράφος και ακτιβίστρια για τα γυναικεία δικαιώματα από τη Σαουδική Αραβία, που κατοικεί στο Ντουμπάι, σε άρθρο της που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του '15 στην  εφημερίδα Al Rai του Κουβέιτ.
Στο κείμενό της, καλεί τον Μουσουλμανικό κόσμο σε ενδοσκόπηση και πρωτοβουλίες μεταρρυθμίσεων.
«...Φανταστείτε έναν νεαρό Δυτικό να έρθει στον τόπο μας να ανατιναχτεί σε έναν από τους δημόσιους χώρους μας, στο όνομα του χριστιανισμού. Φανταστείτε δύο ουρανοξύστες να καταρρέουν σε μία αραβική πρωτεύουσα και μία ομάδα χριστιανών εξτρεμιστών, στο όνομα αρχαίων εντολών, να αναλαμβάνει την ευθύνη, θέλοντας να επιβάλει παντού τους κανόνες του Χριστιανισμού, (σύμφωνα πάντα με τη δική της ερμηνεία), με στόχο την επιστροφή σ’ έναν τρόπο ζωής της εποχής του Ιησού και των μαθητών του.
Φανταστείτε ότι ακούτε μέσα στις εκκλησίες του αραβικού κόσμου, τις φωνές των μοναχών και των ιερέων να ουρλιάζουν βλαστήμιες εναντίον των Μουσουλμάνων, αποκαλώντας τους άπιστους και ψάλλοντας «Θεέ, εξάλειψον τους μουσουλμάνους…».
Φανταστείτε ότι έχουμε νομιμοποιήσει έναν μεγάλο αριθμό αλλοδαπών, έχοντας τους παράσχει βίζα, ταυτότητα, υπηκοότητα, εργασία, δωρεάν παιδεία, κοινωνική ασφάλιση, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κλπ κλπ.
Και ότι αργότερα, ένα μέλος αυτής της κοινότητας, βγαίνει τυφλωμένος από το μίσος και διψώντας για αίμα, σκοτώνει τα παιδιά μας στους δρόμους, στα δημόσια κτίρια μας, στις εφημερίδες μας, στα τζαμιά μας και τα σχολεία μας.
Φανταστείτε έναν Γάλλο ή έναν Γερμανό στο Παρίσι ή το Βερολίνο, να απαγάγει τον μουσουλμάνο γείτονά του, να τον σφάζει και να καταψύχει ψυχρά το κεφάλι του, όπως ακριβώς έκανε ένας τρομοκράτης σε έναν Αμερικάνο πριν λίγα χρόνια στο Ριάντ. 
Φανταστείτε ότι επισκεπτόμαστε τη χώρα τους ως τουρίστες και εκείνοι μας πυροβολούν, βάζουν βόμβες στα αυτοκίνητά μας και εκφράζουν την αντίρρησή τους στην παρουσία μας τραγουδώντας «Διώξτε τους Μουσουλμάνους από τη χώρα μας και τον Πολιτισμό μας».
Αυτές οι εικόνες είναι αδιανόητες για τον άραβα ή μουσουλμάνο τρομοκράτη, γιατί έχει την βεβαιότητα ή είχε τη βεβαιότητα, ότι η Δύση είναι μια γη Ανθρωπισμού και ότι ένας πολίτης της θα αρνιόταν να απαντήσει με έναν αντίστοιχο τρόπο στις βάρβαρες μουσουλμανικές τρομοκρατικές ενέργειες.
Παρά τις τρομοκρατικές ενέργειες της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους, εμείς οι μουσουλμάνοι εξακολουθούμε να ζούμε στη Δύση χωρίς φόβο ή ανησυχία.
Εκατομμύρια μουσουλμάνοι τουρίστες, μετανάστες, φοιτητές και άλλοι σε αναζήτηση εργασίας, πηγαίνουν στις Δυτικές χώρες των οποίων οι πόρτες είναι ανοικτές και οι δρόμοι ασφαλείς.
Για πόσο καιρό ακόμη; Σήμερα τα πράγματα αλλάζουν.
Ο θυμός των Δυτικών χωρών απέναντι στους μουσουλμάνους είναι προφανής και οι ηγέτες τους κάνουν ανησυχητικές δηλώσεις.
Όπως ο Ντόνταλντ Τραμπ, που υποστηρίζει ότι οι μουσουλμάνοι πρέπει να εμποδίζονται να εισέρχονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Είναι περίεργο το γεγονός ότι σ’εμάς τους μουσουλμάνους επιτρέπεται να καταδικάσουμε τις δηλώσεις αυτές, ενώ αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε τις αιτίες τους, και κυρίως τη συμμετοχή εξτρεμιστών στις ηγεσίες μας, στην παιδεία μας, στις πολιτικές μας, χωρίς να ντρεπόμαστε.
Είναι περίεργο ότι καταδικάζουμε τη Δύση χωρίς να θέλουμε να δούμε τι γίνεται στο σπίτι μας, δηλαδή τον ακραίο τρόπο που ερμηνεύουμε τη Σαρία και τις βαθιά αντιδραστικές μας συμπεριφορές σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του Κόσμου.
Είναι περίεργο το γεγονός ότι καταδικάζουμε τον κόσμο, αντί να του ζητήσουμε συγνώμη.
Πώς θα αντιδρούσατε εάν ένας Ευρωπαίος ανατίναζε ένα θέατρο στη πόλη σας ή το καφενείο όπου συχνάζει ο γιος σας; 
Τι θα κάνατε εάν ακούγατε έντονες κριτικές ενάντια στη θρησκεία σας, ενάντια στην πίστη σας, κάθε Κυριακή, όπως οι Χριστιανοί το ακούνε από τα μεγάφωνα των τζαμιών μας τις Παρασκευές και άλλες μέρες;
Φανταστείτε ότι ζείτε στο Άμστερνταμ, το Λονδίνο ή τη Νέα Υόρκη και πληροφορείστε ότι οι φοιτητές μαθαίνουν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους ότι είστε άπιστος, και το να σας σκοτώσουν στο πλαίσιο του ιερού πολέμου, θα τους επιτρέψει να αποκτήσουν Παρθένες στον Παράδεισο.
Τι θα κάνατε; Θα μένατε ως το καλοκαίρι ή θα φεύγατε; 
Θα ανατιναζόσασταν όπως κάνουν οι μουσουλμάνοι τρομοκράτες ή θα περιοριζόσασταν στο να συγκρατήσετε την οργή σας και να συμφωνήσετε στην απαγόρευση της εισόδου των Χριστιανών στις Αραβικές χώρες.
Τι θα κάνατε;
Φανταστείτε τον πόλεμο που θα μπορούσε να ξεσπάσει, αν οι Δυτικοί ξέχναγαν τις αξίες τους και αποφάσιζαν να εκδικηθούν τα εγκλήματα σε βάρος τους, εάν αναπτυσσόταν στις αραβικές πόλεις μας ένας χριστιανικός εξτρεμισμός.
Σήμερα με ό,τι συμβαίνει, κάποιοι «ειδικοί» του αραβικού κόσμου παραδίδουν ένα αξιοθρήνητο μήνυμα, αναμασώντας τα ίδια και τα ίδια σε εκατομμύρια ακροατές: ότι αυτοί οι μουσουλμάνοι που διαπράττουν τρομοκρατικές ενέργειες δεν αντιπροσωπεύουν το Ισλάμ, αλλά μονάχα τους εαυτούς τους. 
Είναι το μόνο πράγμα που ξέρουμε να κάνουμε: να απαλλάσσουμε τους εαυτούς μας από την ενοχή.



17 April 2017

Δραχμή ή ευρώ;

του δικηγόρου Γ.Κ. Στεφανάκη, 17/4/2017

Ι. Πρόκειται για ψευτοδίλημμα. Η οικονομία μας πάσχει από οξύτατη παραγωγική ανεπάρκεια. Δεν καλύπτει τις ανάγκες της - σε οποιοδήποτε νόμισμα (!). Ασφαλώς, έτσι, αδυνατεί να καταστεί (και) ανταγωνιστική.

ΙΙ. Το ακαθάριστο εθνικό προϊόν συγκροτείται ως εξής: γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, περίπου 4% (!)˙ υποδομές, κατασκευές, μεταποίηση, περίπου 16%. Οι υπηρεσίες υπερβαίνουν το 80% (!!!). Οικονομία –εθνική- υπό τέτοια διάρθρωση βρίσκεται, μαθηματικώς, σε αδιέξοδο.

Αλλιώς έχει το ζήτημα για οικονομίες πλήρως διεθνοποιημένες. Για οικονομίες, δηλαδή, που έχουν αντικείμενό τους το διεθνές εμπόριο χρήματος και αξιών. Τέτοιες είναι οι του Μονακό, του Λουξεμβούργου, ή το City του Λονδίνου. Προϋποθέτουν ραγδαία μείωση της φορολογίας. Η παρούσα κυβέρνηση, ούτως ή άλλως, στερείται αγχίνοιας ώστε να λάβει ανάλογα μέτρα.

ΙΙΙ. Την ημεδαπή στρέβλωση αναδεικνύει χαρακτηριστικά ο τουρισμός. Τα προγράμματα διακοπών (πακέτα) καταρτίζονται στο εξωτερικό. Οι εκεί επιχειρήσεις κρατούν όσο το δυνατόν περισσότερο χρήμα. Τα capital controls (υφιστάμενα και ενδεχόμενα) αποθαρρύνουν καταθέσεις σε ελληνικές τράπεζες.

Άλλη η αξία του ευρώ, δεσμευμένου στην Ελλάδα. Άλλη εκείνη του ελεύθερου, οπουδήποτε αλλού. Εξ άλλου, όσοι τουρίστες έρχονται, καταναλώνουν ό,τι εδώ υπάρχει. Και αυτό που υπάρχει είναι κυρίως εισαγόμενο. Πληρώνουμε για την εισαγωγή του.

Είναι, φερ’ ειπείν, πατάτες Βελγίου ή λεμόνια Αργεντινής. Οι αδυναμίες μας έχουν στραβώσει, έτσι, και τον τουρισμό. Τον έχουν καταστήσει, δηλαδή, πρακτορείο διάθεσης εισαγομένων προϊόντων (!!!). Αυξάνονται οι τουρίστες. Δεν αυξάνεται, όμως, η
αντίστοιχη χρηματική ωφέλεια - τουλάχιστον αναλόγως.

ΙV. Δεν είναι το ισχυρό νόμισμα, λοιπόν, που δυναμώνει την οικονομία. Συμβαίνει το αντίθετο. Η ισχυρή οικονομία δυναμώνει το νόμισμά της (!!).

V. Μόνιμη κυβερνητική επωδός είναι η μείωση του χρέους. Το ζήτημα νοείται –σήμερα– μόνο ως επικοινωνιακό. Τα επιτόκιά μας είναι χαμηλά. Οι βαριές λήξεις είναι μακριά. Αν βγαίναμε στις αγορές τα επιτόκια θα ήταν πολύ ψηλότερα από τα των δανειστών, σήμερα. Θα ήταν, άρα, βαρύτερο το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους. Παγίως λησμονείται, πάντως, ότι χρέος μας έχει χαρισθεί. Πρόκειται για το περίφημο PSI. Δηλαδή, για ομολογιακές αξίες άνω των εκατό δισεκατομμυρίων.

Αυτή ήταν η αξία των ομολόγων που αφήσαμε απλήρωτα. Αντιστοίχως μειώσαμε, έτσι, σε ονομαστική αξία και το δημόσιο χρέος μας (!!!). Ό,τι συνέβη είναι διδακτικό. Και τα ξένα λεφτά φάγαμε και προκοπή δεν είδαμε. Αυτό διότι: η διαγραφή χρέους αντιμετωπίζει το σύμπτωμα. Δεν αντιμετωπίζει το αίτιο. Δηλαδή, την ελλειμματική λειτουργία της οικονομίας.

VI. Οργανικό ζητούμενο, για να τελειώνουμε, είναι η αποκατάσταση παραγωγικής ισορροπίας. Εάν αυτό δεν συμβεί η οικονομία θα καταρρεύσει εκ των ένδον. Ακριβώς όπως έγινε και στη Σοβιετική Ένωση το 1989.

15 April 2017

Είμαστε ακόμη στα μισά της κρίσης

του Θοδωρή Γεωργακόπουλου, Καθημερινή, 14/4/2017

Στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς, σε μία συζήτηση, ο Τάκης Παππάς, που είναι πολιτικός επιστήμονας και είχε βγάλει το 2015 ένα πολύ ωραίο βιβλίο για το λαϊκισμό, μου είχε πει τρία πράγματα τα οποία μου είχαν φανεί πολύ ενδιαφέροντα, και τα οποία σκέφτομαι και συζητώ με διάφορες αφορμές από τότε. Πρώτον, ότι η σημερινή κρίση δεν είναι τόσο κρίση οικονομική, όσο κρίση εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα. Δεύτερον, ότι όλες οι προηγούμενες χρεοκοπίες-παύλα-καταρρεύσεις της χώρας μας (έξι ή επτά, ανάλογα πώς το μετράει κανείς), δεν είναι ίδιες, και ότι η σημερινή είναι εξαιρετικά παρόμοια με μόνο τρεις από αυτές.

Τρίτον, ότι αυτές οι κρίσεις, οι παρόμοιες με τη δική μας, διήρκεσαν η καθεμία κατά μέσο όρο 16 χρόνια.

Αρκετούς μήνες μετά, ο Παππάς καταγράφει και αναλύει αυτές τις τρεις ιδέες, που είναι στην ουσία πλευρές μιας πολύ ενδιαφέρουσας ανάλυσης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας στο νέο του βιβλίο, “Σε Τεντωμένο Σκοινί - Εθνικές κρίσεις και πολιτικοί ακροβατισμοί, από τον Τρικούπη έως τον Τσίπρα”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.

Σύμφωνα με τον Παππά, οι τρεις προηγούμενες κρίσεις που είναι παρόμοιες με τη δικιά μας είναι οι εξής:

1) Η κρίση του 1893 με το “δυστυχώς επτωχεύσαμεν” του Χαριλάου Τρικούπη, που οδήγησε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο, στο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο και σε πολύχρονη και διαβρωτική πολιτική και οικονομική αστάθεια. Αυτή κράτησε 17 χρόνια.

2) Η κρίση που ξεκίνησε με το αποτυχημένο πραξικόπημα των βενιζελικών του 1935 και οδήγησε στην παλινόρθωση της μοναρχίας, τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου, ενώ ακολούθησαν η Κατοχή, ο εμφύλιος πόλεμος και στη συνέχεια μερικά ακόμα χρόνια πολιτικής αστάθειας. Κι αυτή η κρίση κράτησε επίσης 17 χρόνια.

3) Η κρίση που ξεκίνησε λίγα χρόνια μετά, το 1961, με τον “Ανένδοτο” του Γεωργίου Παπανδρέου. Η έντονη πολιτική αστάθεια και η ακραία πόλωση οδήγησαν στη δικτατορία του ’67 και την κυπριακή τραγωδία. Αυτή η κρίση κράτησε 13 χρόνια.

Και οι τρεις περιπτώσεις είχαν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Πρώτα απ’ όλα, παρ’ όλο που αυτές οι κρίσεις είχαν διαφορετικές αφορμές (μια χρεοκοπία, μια δικτατορία και μια προσπάθεια απονομιμοποίησης μιας εκλεγμένης κυβέρνησης), σε όλες υπήρξε μια έντονη κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος. Παρ’ όλο που πολλοί πιστεύουν ότι κρίσεις σαν την σημερινή οφείλονται κυρίως σε οικονομικά αίτια, φαίνεται ότι αυτό δεν είναι απαραίτητο. Η κρίση του ’61 ξεκίνησε σε μια εποχή οικονομικής ανάπτυξης, ενώ η κρίση του ’35 ξεκίνησε τρία χρόνια μετά τη χρεοκοπία (και η τρέχουσα, σύμφωνα με τον ορισμό του Παππά, ξεκίνησε δύο χρόνια πριν από τη δική μας χρεοκοπία). Αντίθετα, σε όλες τις περιπτώσεις φαίνεται ότι τα αίτια ήταν αμιγώς πολιτικά: Οι ηγεσίες ήταν ανεπαρκείς, ο κοινοβουλευτισμός ήταν σαθρός, και η μεσαία τάξη, που αποτελεί τη ραχοκοκκαλιά της φιλελεύθερης δημοκρατίας, ήταν αδύναμη. Αυτοί οι τρεις παράγοντες, σύμφωνα με τον συγγραφέα, είναι οι αιτίες όλων αυτών των κρίσεων, και ταυτόχρονα οι αιτίες που δεν επέτρεπαν στις κρίσεις να τελειώσουν.

Ο Παππάς τεκμηριώνει με τις απαραίτητες ιστορικές αναδρομές ότι η σημερινή κρίση είναι μια τέτοια κρίση. Αν και διαφωνίες μπορούν να εκφραστούν στις επιμέρους παραδοχές, η σύγκριση και η ανάδειξη των ομοιοτήτων αποτελούν αφορμή για σκέψη. Για παράδειγμα, κατά τη γνώμη μου βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η ιστορία θα καταγράψει τους ηγέτες της σημερινής κρίσης (Καραμανλής, Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς, Τσίπρας), στην ίδια συνομοταξία των μέτριων, ανεπαρκών ή επικίνδυνα ανίκανων ηγετών προηγούμενων κρίσεων, σαν το Θόδωρο Δηλιγιάννη, το Δημήτριο Ράλλη, το Γιώργο Θεοτοκά, το Γεώργιο Παπανδρέου, οι επιλογές των οποίων όχι απλά δεν έδωσαν τέλος στην εκάστοτε κρίση, αλλά εξασφάλισαν τη μεγάλη της διάρκεια.

Το σημαντικότερο από όλα σε μια τέτοια ιστορική καταγραφή, βέβαια, είναι το τέλος. Πώς τελειώνει η κρίση. Αυτό θέλουμε να ξέρουμε όλοι, έτσι δεν είναι; Αν οι προηγούμενες κρίσεις ήταν τόσο παρόμοιες με τη δική μας, πώς τελείωσαν αυτές; Πώς μελετώντας τις μπορούμε να φανταστούμε το τέλος της δικιάς μας;

Η απάντηση, φοβάμαι, είναι “δύσκολα”.

Και οι τρεις κρίσεις τελείωσαν με τον ίδιο, απαράλλαχτο τρόπο: Στο τέλος, το κατεστραμμένο και απολύτως εξευτελισμένο πολιτικό προσωπικό κάλεσε έναν ηγέτη ο οποίος είχε προηγούμενη πολιτική (ή στρατιωτική) εμπειρία και αρκετά ευρεία αποδοχή αλλά βρισκόταν εκτός πολιτικής σκηνής, να έρθει και να αναλάβει την ηγεσία της χώρας, δημιουργώντας σε όλες -μα όλες- στις περιπτώσεις έναν εντελώς νέο πολιτικό σχηματισμό. Το 1910 ήρθε ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ίδρυσε το Κόμμα Φιλελευθέρων, το 1952 ο Αλέξανδρος Παπάγος που ίδρυσε τον Ελληνικό Συναγερμό και το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που ίδρυσε τη Νέα Δημοκρατία. Όλοι αυτοί οι ηγέτες είχαν ένα κάποιο όραμα για το μέλλον, όλοι στελέχωσαν τα νέα πολιτικά τους κόμματα με νέα και σχετικά άφθαρτα στελέχη (πολύ σημαντικό αυτό, είπαμε για το μύθο του “ισχυρού ηγέτη” την προηγούμενη φορά) και όλοι έθεσαν ως προτεραιότητά τους την ισχυροποίηση της μεσαίας τάξης. Όλοι τους δέχτηκαν να έρθουν θέτοντας αυστηρούς όρους, αρνούμενοι σε κάποιες περιπτώσεις να αναλάβουν την πρωθυπουργία χωρίς ισχυρές κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες.

Οπότε τι συμπέρασμα μπορεί να βγάλει κανείς για το σήμερα;

Αν η κρίση που περνάμε σήμερα είναι, όπως αναλύεται εκτενώς στο κεφάλαιο 8 του βιβλίου του Παππά, αντίστοιχη αυτών των τριών, μπορεί να υποθέσει κανείς ότι θα τελειώσει και με παρόμοιο τρόπο: Όταν θα πιάσουμε πάτο, θα καλέσουμε κάποιον πολιτικό εκτός πολιτικού συστήματος, ο οποίος θα φτιάξει ένα νέο κόμμα και θα κατοχυρώσει την πολιτική νομιμοποίηση που οι υπάρχουσες δυνάμεις έχουν χάσει. Αν όντως ισχύει η αντιστοιχία, τότε και στη σημερινή κρίση είναι εντελώς αδύνατο να βγούμε με ένα από τα υπάρχοντα κόμματα, ή με κυβερνήσεις συνεργασίας του παλιού πολιτικού προσωπικού. Όχι μόνο επειδή δεν είναι καλά (που δεν είναι), αλλά επειδή δεν έχουν την πολιτική νομιμοποίηση και την εμπιστοσύνη του λαού για να βγάλουν τη χώρα από την κρίση. Αν κάτι μας διδάσκουν οι προηγούμενες κρίσεις -και το βιβλίο του Παππά- είναι πως μόνο κάτι εντελώς νέο με ηγέτη ένα πρόσωπο ευρείας αποδοχής μπορεί να κερδίσει αυτή την εμπιστοσύνη.

Αυτό το “νέο” μπορεί να μοιάζει αδιόρατο αυτή τη στιγμή, δύσκολο να μαντέψει κανείς από πού μπορεί να ξεπεταχτεί, με ποια πολιτική διαδικασία να διαμορφωθεί και να προκύψει. Εγώ έχω μερικές θολές ιδέες, είμαι σίγουρος ότι έχετε και εσείς (εντελώς διαφορετικές μεταξύ σας). Αλλά δεν είναι εύκολο να το φανταστεί κανείς.

Φυσικά είναι δύσκολο. Όπως είπαμε, οι προηγούμενες κρίσεις διήρκεσαν κατά μέσο όρο 16 χρόνια. Πώς να μαντέψουμε με σαφήνεια το τέλος εμείς;

Αφού είμαστε ακόμη στα μισά.