Κράτος χωρίς Εκκλησία

(του Θ. Π. ΛΙΑΝΟΥ, καθηγ. Οικον. Πανεπιστήμιου)

Σε πρόσφατο άρθρο του στο «Βήμα» (12.10.2008), ο κ. Αν. Μαρίνος, σχολιάζοντας προηγούμενο δικό μου άρθρο («Το Βήμα», 21.9.2008) σχετικό με τον χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, αναφέρει ότι (α) η βάπτιση στην εκκλησία δεν είναι αναγκαία και (β) η θρησκευτική κηδεία δεν είναι υποχρεωτική. Αν τώρα λάβουμε υπόψη ότι ούτε ο θρησκευτικός γάμος είναι υποχρεωτικός, τότε ένας έλληνας πολίτης μπορεί να γεννηθεί, να παντρευτεί και να πεθάνει χωρίς να διαβεί ποτέ στο σκαλοπάτι της εκκλησίας και χωρίς να δεχθεί ανεπιθύμητη ευλογία παπά. Αρα, υπαινίσσεται ο κ. Μαρίνος και φαίνεται να λυπάται για αυτό, Κράτος και Εκκλησία είναι ήδη ανεξάρτητοι αλλήλων οργανισμοί και η πρότασή μου είναι άνευ αντικειμένου.

Το ερώτημα που γεννάται είναι το εξής: Αν ο έλληνας πολίτης δεν χρειάζεται την Εκκλησία σε καμία από τις κοσμικές του δραστηριότητες, γιατί να πληρώνει φόρους για τη χρηματοδότηση της Εκκλησίας, τους μισθούς των κληρικών κτλ.; Φυσικά αναφέρομαι σε κάθε Εκκλησία, όχι μόνο στην Ορθόδοξη. Ο αναγνώστης και ίσως ο κ. Μαρίνος απαντήσουν με άλλο ερώτημα: γιατί όσοι δεν έχουν παιδιά πληρώνουν φόρους για τη δημόσια εκπαίδευση; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δίδει ταυτόχρονα και την απάντηση στο πρώτο.

Η δημόσια εκπαίδευση χρηματοδοτείται απ' όλους διότι όλοι ωφελούνται απ' αυτή. Εχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι η εκπαίδευση βελτιώνει την ποιότητα των πολιτών διότι αυξάνει τις γνώσεις τους, τις επαγγελματικές τους δεξιότητες, μπορούν να αναλύσουν καλύτερα τις υπάρχουσες καταστάσεις και να πάρουν καλύτερες αποφάσεις για το μέλλον όλων, αντιλαμβάνονται τη σημασία των νόμων και της τήρησής των κτλ. Με λίγα λόγια, η εκπαίδευση ωφελεί όχι μόνο τους εκπαιδευόμενους αλλά όλους τους πολίτες.

Δεν ισχύει το ίδιο για την Εκκλησία. Μπορεί ο εκκλησιαζόμενος να αντλεί μεγάλα οφέλη για τον εαυτό του (παρηγοριά, ελπίδα, συγχώρεση...) αλλά αυτά περιορίζονται στον ίδιο και δεν εξαπλώνονται στο σύνολο της κοινωνίας. Ο ρόλος της Εκκλησίας είναι να κάνει καλούς χριστιανούς, όχι καλούς πολίτες. Επιπλέον, ο καλός χριστιανός και ο καλός πολίτης είναι ανεξάρτητα γεγονότα. Περί αυτού δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω. Τα γεγονότα που ζούμε σήμερα, καθώς και οι περιπτώσεις Παντελεημώνων, Γιοσάκηδων, εκπτώτου πατριάρχου Ιεροσολύμων κτλ. αποτελούν απόδειξη της πρότασης αυτής. Κατά συνέπεια, όποιος αισθάνεται ότι η Εκκλησία τού προσφέρει κάτι, τότε πρέπει ο ίδιος να φέρει το κόστος της Εκκλησίας. Εγώ που είμαι θρήσκος, αλλά πιστεύω στον Βούδα, στον Μωάμεθ, στον Σμιθ ή στον οποιοδήποτε θεό ή προφήτη, ή είμαι άθεος δεν έχω λόγο να υφίσταμαι το κόστος της Εκκλησίας κάποιου άλλου.

Προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η πληρωμή φόρων για τη χρηματοδότηση της Εκκλησίας πρέπει να είναι προαιρετική. Τέλος, υπάρχουν τουλάχιστον δύο ακόμη μέτρα που πρέπει να ληφθούν ταυτόχρονα από την Πολιτεία σε σχέση με την Εκκλησία. Πρώτον, οι εμπορικές δραστηριότητες της Εκκλησίας και η περιουσία της πρέπει να υπαχθούν σε φορολογία. Δεύτερον, πρέπει να καταργηθούν πολλές επίσημες θρησκευτικές αργίες. Υπάρχουν κι άλλα, αλλά δεν είναι της ώρας.

(Το ΒΗΜΑ, 09/11/2008)

Άλλη μια εποχή μεγαλείου για το χριστιανισμό

Ο πάπας Βενέδικτος Θ' (Benedict IX)

Έγραψε ο αγαπητός συνάδελφος και φίλος Α. Καμάς μια σύντομη παρουσίαση της λεγόμενης εποχής της «πτωματικής συνόδου και της πορνοκρατίας» και την χαρακτήρισε ως τη χειρότερη στιγμή του χριστιανισμού. Συμφωνώ ότι δεν θεωρείται από τις λαμπρές στιγμές του, αλλά υπάρχουν κι άλλες πολλές αξιομνημόνευτες εποχές, ώστε δύσκολα ο αναγνώστης θα μπορέσει να απονείμει το βραβείο για πρωτιά. Υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός!

Ο ποντίφικας Βενέδικτος Θ' που αναφέρεται στον τίτλο της ανάρτησης, γεννήθηκε πιθανόν το έτος 1014 και ανέλαβε τον παπικό θρόνο σε ηλικία 18 ετών. Κατά μία άλλη εκδοχή, γεννήθηκε το 1021 και έγινε πάπας μόλις στα 11 χρόνια του. Ούτε που ενδιαφέρονταν να καταθέσουν τα βιογραφικά τους στοιχεία, έπεφταν με την πρώτη στο πλιάτσικο! Ό,τι κι αν ισχύει στο θέμα της ηλικίας, αυτός ο Βενέδικτος είχε πολύ ζωηρή ζωή, με διασκεδάσεις, κυνήγι στα δάση, πανηγύρια, ερωμένες, ομαδικά όργια και άλλα συναφή. Έφηβος ήταν, έστω μόλις είχε ενηλικιωθεί, τί άλλο θα μπορούσε να κάνει; (Πέρα από τα υψηλά χριστιανικά καθήκοντά του, εννοείται...)

Βέβαια, οι δραστηριότητες αυτές του Βενέδικτου μπορεί να μην είναι από τη φύση τους εξ ολοκλήρου απορριπτέες, αλλά μόνοι τους δηλώνουν οι κληρικοί ότι όλα αυτά αποτελούν πηγή «αμαρτίας», άρα πρέπει να τηρούν πρώτοι τις αρχές που οι ίδιοι προβάλλουν.

Πέρα απ’ αυτά, όμως, αυτός ο Βενέδικτος ήταν και τραμπούκος: έβαζε συμμορίες και σκότωναν ή καθιστούσαν ανάπηρους διαφόρους αντιπάλους του. Γι’ αυτό το λόγο ήταν και πολύ αντιπαθής στο λαό της Ρώμης. Έτσι το έτος 1033 εκδιώχθηκε από τη Ρώμη, παραμένοντας όμως πάπας. Κάποια στιγμή ξαναγύρισε στην "άγια έδρα" και, μέχρι το 1044 που ξαναδιώχθηκε, επέζησε από πολλές απόπειρες σε βάρος της ζωής του. Προφανώς τον έσωζε η θεία πρόνοια.

Συνέβη τώρα το εξής: στα χρόνια που βρέθηκε ο Βενέδικτος μακριά από τη Ρώμη, εξέλεξαν οι συνοδικοί έναν νέο πάπα, τον Σιλβέστρο Γ’, ο οποίος όμως το έτος 1045 εκδιώχθηκε κι αυτός, επειδή είχε εξαγοράσει τους καρδιναλίους για να τον ψηφίσουν. Κατά μια άλλη εκδοχή, εκδιώχθηκε γιατί οι ισχυρές οικογένειες της Ρώμης δεν τον συμπαθούσαν. Άμα δεν σε θέλει το άγριο ψέμα που εποπτεύει στην εκλογή, πώς θα συμφωνήσουν οι οικογένειες των μαφιόζων της εποχής;

Με την εκδίωξη του Σιλβέστρου επέστρεψε ο αρχικός Βενέδικτος και κατέλαβε τη «θέση του»! Δική του ήταν, σιγά μην την άφηνε ελεύθερη. Πάνω εκεί, σκέφτηκε εμπορικά το άτομο και πούλησε το παπικό δικαίωμα στον νονό του, ο οποίος, εκεί που δεν το περίμενε, βρέθηκε να εκπροσωπεί τον θεούλη ως πάπας Γρηγόριος ΙΣΤ'. Τώρα, ο λόγος για την πώληση του δικαιώματος της «διαδοχής του Αποστόλου Πέτρου» ήταν πολύ ανθρώπινος: ο Βενέδικτος ήταν σε ηλικία γάμου και ήθελε να παντρευτεί την εξαδέλφη του. Τι πιο φυσιολογικό; Καλού κακού κατήργησε όμως και την απαγόρευση γάμου για τους ανώτερους κληρικούς (Αγαμία, Celibacy, Zölibat), ώστε να κρατήσει ανοικτές τις μελλοντικές προοπτικές του, αν παντρευόταν.

Αυτά όλα προκάλεσαν ευχαρίστηση στο ρωμαϊκό λαό, αφενός επειδή θα γλίτωναν από τον μαφιόζο πάπα, αφετέρου επειδή θα γινόταν μεγάλη γαμήλια γιορτή και όλο και κάτι θα τσιμπούσε η φτωχολογιά. Τα πράγματα ήρθα όμως διαφορετικά: η εξαδέλφη δεν ενδιαφερόταν πια να τον παντρευτεί, γιατί αυτή απέβλεπε σε γάμο με πάπα, όχι με πρώην πάπα. Αφού ήρθαν όλα έτσι ανάποδα και δεν μπόρεσε να μεταπείσει ο Βενέδικτος την εξαδέλφη, δήλωσε ότι η πώληση του «παπικού δικαιώματος» που είχε γίνει, είναι άκυρη και ζήτησε από τον Γρηγόριο να του ελευθερώσει τη θέση, γιατί αναλαμβάνει πάλι ο ίδιος τον υψηλό ρόλο του πάπα. Δεν γνωρίζω αν επέστρεψε και το χρήμα που είχε εισπράξει από την πώληση, αλλά αυτό είναι μια λεπτομέρεια. Όπως νοείται, ο Γρηγόριος δεν δεχόταν να παραιτηθεί – τσάμπα προσευχήθηκε στο άγριο ψέμα να τον αναδείξει;

Έτσι θα έβγαζε κάποιος το συμπέρασμα ότι υπήρχαν την ίδια στιγμή στη Ρώμη 2 διαφορετικοί πάπες. Ουχί! Υπήρχαν ταυτόχρονα 3, γιατί στην αναμπουμπούλα ανακηρύχθηκε πάπας και ένας Δαμάσιος Β' (ο Διαμαντένιος), ο οποίος ανέλαβε τη θέση στα μουλωχτά, όταν ο κόσμος ήταν απασχολημένος με τους καυγάδες των άλλων δύο. Ο λαός είχε χωριστεί εκ των πραγμάτων σε παρατάξεις: οι μεν κατηγορούσαν τον Βενέδικτο ότι πούλησε την παπική τιμή για μια γυναίκα (τρίχα… καράβι σέρνει), οι δε έβριζαν τον Γρηγόριο ότι είχε αγοράσει το αξίωμα από έναν πάπα εν ενεργεία, ενώ μέχρι τότε μόνο με κενό τον παπικό θρόνο επιτρέπονταν αγοραπωλησίες -όλα κι όλα- και οι υπόλοιποι καταριόνταν τον Δαμάσιο ότι ξεφύτρωσε από το πουθενά και τους μπερδεύει.

Πάνω στην αναμπουμπούλα με 3 πάπες εν ενεργεία, συνήλθε το έτος 1046 σύνοδος στο ιταλικό Σούτριο και καθαίρεσε και τους τρεις! Αυτό δε, όχι επειδή οι καρδινάλιοι είχαν κάποια επιφοίτηση, αλλά επειδή τους το επέβαλε ο Βαυαρός βασιλιάς Ερρίκος Γ' (Heinrich III) που παραμόνευε εκεί κοντά με ισχυρό στρατό. Εκείνα τα χρόνια σημαντικότερο ρόλο στην ευρωπαϊκή Ιστορία έπαιζαν οι γερμανικές δυναστείες (Φράγκοι), από τον Καρλομάγνο, τους γιους του, τους Όθωνες και μετά.

Στη θέση του πάπα τοποθετήθηκε λοιπόν κάποιος Κλήμης Β', ο οποίος πέθανε όμως από δηλητηρίαση ήδη το έτος 1047 — και όλοι ήταν βέβαιοι ότι τον φαρμάκωσε ο Βενέδικτος. Πράγματι, όταν στα μέσα του 20ου αιώνα ανοίχθηκε για πρώτη φορά ο τάφος αυτού του πάπα και έγιναν αναλύσεις στα οστά του μακαρίτη, βρέθηκε υπερβολικά μεγάλη συγκέντρωση μολύβδου. Προφανώς δεν προκύπτει από αυτό το εύρημα και ο δράστης, αλλά η φήμη που κυριαρχούσε στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας για τον Βενέδικτο Θ', δεν φαίνεται να ήταν εξωπραγματική.

Με κενό πλέον τον άγιο θρόνο, γύρισε πάλι ο Βενέδικτος στη Ρώμη και, πάνω που ξανάγινε πάπας, επιστρέφει σε 8 μήνες και ο Δαμάσιος με στρατιωτική συμμορία και κατατροπώνει τον πρώτο. Πάπας έγινε τώρα πλέον ένας Λέων Θ'. Ο Βενέδικτος δεν το έβαλε όμως κάτω και συνέχισε τον πόλεμο, αλλά μια σύνοδος στο Λατερανό του έτους 1049 αφορίζει τον επίμονο διεκδικητή και του κόβει την όρεξη να ηγηθεί εκ νέου του ποιμνίου. Αποσύρθηκε λοιπόν ο χαμένος σε ένα μοναστήρι, περιμένοντας κάποια νέα ευκαιρία, αλλά πέθανε το 1055 σε ηλικία μικρότερη των 4Ο ετών. Τώρα, πώς και γιατί πέθανε τόσο νέος, κανείς δεν ξέρει. Υποψιάζομαι ότι θα τον κάλεσε ο θεός του για να συνεχίσει στον παράδεισο το πατρικό έργο που ξεκίνησε στη γη!

Αληθώς, δεν θα μπορούσε να γίνει αυτή η ιστορία ένα πολύ καλό σίριαλ στην τηλεόραση, με Βενέδικτο έναν εμφανίσιμο νεαρό ηθοποιό; Για κάντε προτάσεις... Θα επανέλθω με περισσότερες ιστορίες παπών και, αν έχει κάποιος ενδιαφέρον, μπορώ να αναφερθώ και σε πατριάρχες. Άγιοι άνθρωποι κι αυτοί!

(βλέπε επίσης >>>)

(Stelios Frangopoulos, Στέλιος Φραγκόπουλος)

Ένα χαστούκι για τον καγκελάριο

Τον Νοέμβριο του 1968, πριν από 40 χρόνια, συνέβη στη Γερμανία ένα περιστατικό, το οποίο έκανε τον γύρο του κόσμου και, κυρίως, έκανε παγκοσμίως γνωστό το πολιτικό παρλεθόν του Γερμανού Καγκελάριου Kurt-Georg Kiesinger (Κίζινγκερ, καμία σχέση με τον επίσης Γερμανό στην καταγωγή Henry Kissinger).

Η 29-χρονη Beate Auguste Klarsfeld (Κλάρσφελτ), έδωσε ένα ανάποδο χαστούκι στον καγκελάριο, το οποίο αντήχησε σε όλη την υφήλιο. Ταυτόχρονα την άκουσαν όλοι στην αίθουσα του συνεδρίου που συνέβη το περιστατικό και από τις τηλεοράσεις να φωνάζει «Ναζί, Ναζί, Ναζί,...» μέχρι που την απομάκρυνε η Αστυνομία από την αίθουσα. Δυστυχώς, δεν είχαν συντονιστεί κατάλληλα τα τηλεοπτικά συνεργεία και οι φωτογράφοι κι έτσι υπάρχει από το περιστατικό μόνο μια θολή εικόνα. Ο Κίζνγκερ πιάνει το κεφάλι του για να μην του φύγει, η Κλάρσφελτ κινείται για να απομακρυνθεί και δίπλα τους ο παλιός καγκελάριος Έρχαρτ καπνίζει αμέριμνος το πούρο του.

::

(click)

Ο καγκελάριος Κίζινγκερ είχε γίνει μέλος του ναζιστικού κόμματος ήδη το έτος 1933, μόλις το κόμμα ανέβηκε στην εξουσία, χωρίς να υπάρχει (τότε ακόμα) καμιά πίεση ή υποχρέωση γι' αυτό. Από το 1943 έγινε δε ο ίδιος αναπληρωτής διευθυντής του προπαγανδιστικού ραδιοφωνικού σταθμού του ναζιστικού Υπουργείου Εξωτερικών. Είναι προφανές ότι δεν επρόκειτο για κάποιον ουδέτερο υπάλληλο, αλλά για πιστό οπαδό και συνοδοιπόρο του ναζιστικού συστήματος. Όταν αργότερα, καγκελάριος πλέον ο Κίζινγκερ, έπρεπε να απαντήσει στο ερώτημα, γιατί είχε γίνει μέλος του ναζιστικού κόμματος, έλεγε με στόμφο ότι σ' αυτή την απόφαση δεν υπήρχε «ούτε πεποίθηση, ούτε καιροσκοπισμός!» (Weder aus Überzeugung, noch aus Opportunismus). Εννοείται, η αμέσως επόμενη ερώτηση ήταν, καλά γιατί έγινε τότε μέλος (warum dann?), αφού ούτε φιλοναζί (έλεγε ότι) ήταν, ούτε καιροσκόπος. Στο συγκεκριμένο ερώτημα δεν έδωσε όμως ποτέ απάντηση, τι να πει εξ άλλου; 

Ο Κίζινγκερ ετοιμαζόταν στο τέλος του 1968 να επισκεφτεί την Αμερική (πρόεδρος ο Nixon) και ήλπιζε να κερδίσει το 1969 τις βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία ως πολιτικός παγκόσμιου κύρους. Με το ανάποδο χαστούκι από την Κλάρσφελτ τσαλακώθηκε αυτό το σχέδιό του, τον πήραν χαμπάρι και οι εβραϊκές οργανώσεις στις ΗΠΑ και τον περίμεναν με διαδηλώσεις. Επίσης, διαδόθηκε τότε σε όλο τον κόσμο αυτό που επιθυμούσε να δείξει και η Κλάρσφελτ: «Δεν είμασταν όλοι οι Γερμανοί φίλοι των Ναζί». Η ίδια η Κλάρσφελτ (πατρικό όνομα Künzel) ήταν παντρεμένη με τον Γάλλο Σέργιο Κλαρσφελτ, του οποίου αμφότεροι οι γονείς είχαν δολοφονηθεί στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Auschwitz. Μαζί οργάνωσαν οι δύο την ενέργεια εναντίον του Κίζινγκερ, σε μια εποχή που δεν λαμβάνονταν ακόμα πολλά μέτρα προστασίας για τους πολιτικούς.

Beate Klarsfeld με σύζυγο

Μετά την ανάποδη χαστούκα, η οποία τραυμάτισε τον Κίζινγκερ λίγο στο μάτι, καταδικάστηκε η Κλάρσφελτ σε 1 χρόνο φυλακή, ποινή που μειώθηκε στη συνέχεια σε 4 μήνες με αναστολή... Στα επόμενα χρόνια έψαχναν ο Σέργιος και η Μπεάτε Κλάρσφελτ τα βιογραφικά διαφόρων πολιτικών και παραγόντων της γερμανικής δημόσιας ζωής και κατά καιρούς ανακάλυψαν και κατήγγειλαν πολλούς παλιούς φίλους και συνεργάτες του ναζιστικού καθεστώτος. 

Χαστούκι δεν βάρεσαν πλέον σε κανέναν -όπου έβλεπαν οι ένοχοι τους δύο, το έβαζαν στα πόδια- αλλά το έτος 1971 προσπάθησαν ανεπιτυχώς ο Σέργιος και η Μπεάτε να απαγάγουν τον Kurt Lischka, υπεύθυνο για τη μεταφορά των Εβραίων της Γαλλίας στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως! Σκοπός της απαγωγής ήταν να μεταφερθεί ο Λίσκα στη Γαλλία για να δικαστεί, επειδή στη Γερμανία είχε ήδη δικαστεί παλαιότερα από τα στρατεύματα κατοχής κι έτσι δεν ήταν δυνατόν να προσαχθεί πάλι σε δίκη για το ίδιο αδίκημα.

Τελικά, καταδικάστηκε επιεικώς η Κλάρσφελτ για την απόπειρα απαγωγής σε δίμηνη φυλάκιση με αναστολή, ο δε Λίσκα προσήχθη σε δίκη στη Γερμανία το 1979 και καταδικάστηκε σε ηλικία 70 ετών σε 10ετή φυλάκιση.

(Stelios Frangopoulos, Στέλιος Φραγκόπουλος)

Άλλη μια εποχή μεγαλείου για το χριστιανισμό

Η πτωματική σύνοδος και η περίοδος της πορνοκρατίας 

του Αντωνίου Καμμά
Δρ. Ιατρικής
Αντιπροέδρου ΤΕΙ Αθήνας

Υπάρχουν στιγμές και περίοδοι στην ιστορία του Χριστιανισμού που πολλοί δεν πιστεύουν καν ότι έχουν συμβεί. Η ιστορία όμως καταγράφει, αναλύει και εξηγεί τα γεγονότα και αφήνει σε όλους εμάς τους αναγνώστες της την κρίση και την κριτική γι’ αυτά. Με τον όρο «Πορνοκρατία» χαρακτηρίζεται, διεθνώς και επισήμως, μία σκοτεινή ιστορική περίοδος της παπικής εκκλησίας που ξεκινά το 904 μ.Χ. με την άνοδο στον παπικό θρόνο του πάπα Σέργιου Γ' (Serge III) και τελειώνει το 963 μ.Χ. με την καθαίρεση του πάπα Ιωάννη ΙΒ' (Jean XII).

Το χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου ήταν ο ασφυκτικός εναγκαλισμός της Αγίας Έδρας από τη μεγάλη και ισχυρή οικογένεια του Θεοφύλακτου (Thèophylacte), κόμη του Τούσκουλου και, κυρίως, των γυναικών της οικογένειάς του, της συζύγου του Θεοδώρας (Thèodora l’ Ancienne) και των δύο θυγατέρων τους, της Θεοδώρας της Νεώτερης (Thèodora la Jeune) και της Μαροζίας (Marozie de Tusculum) οι οποίες, μέσα από συνωμοσίες και ερωτικές μεθοδεύσεις (εξ ου και ο όρος πορνοκρατία), καθαιρούσαν και αναγόρευαν προκαθημένους της Ρωμαϊκής εκκλησίας.

"Δίκη" του πτώματος του πεθαμένου πάπα Φορμόζο υπό την προεδρία του πάπα Ετιέν ΣΤ'. Δεξιά το πτώμα, αριστερά ο κατήγορος, στη μέση ο συνήγορος!

Αν και επίσημα η μαύρη αυτή περίοδος ξεκινά από το 904 μ.Χ., οι προϋποθέσεις της ξεκινούν περίπου δύο δεκαετίες νωρίτερα, όταν το 882 μ.Χ. πέθανε ο πάπας Ιωάννης Η' (Jean VIII) την εποχή που διαλυόταν το κράτος των Καρολιδών και οι μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες της Ρώμης επιχειρούσαν τον έλεγχο της Αγίας Έδρας.

Στην Ιταλία ήταν διάχυτη η προτίμηση του λαού για επιλογή στο αξίωμα του αυτοκράτορα, του Αρνούλφου της Καρίνθιας (Arnulf de Carinthie), νόθου γιου του βασιλιά της Βαυαρίας και δούκα της Καρίνθιας, Καρόλου (Charles de Carinthie). Στη λαϊκή αυτή προτίμηση αντιτάχθηκε όμως η πανίσχυρη οικογένεια των Spoleti που υποχρέωσε το διάδοχο του πάπα Ιωάννη Η', Ετιέν Ε' (Etienne V), να στέψει αυτοκράτορα της Ιταλίας τον Γκυ του Σπολέτ (Guy de Spolète).

Τον Ετιέν Ε', μετά το θάνατό του, διαδέχθηκε ο πάπας Φορμόζο (Formose) ο οποίος, κάτω και πάλι από την ισχυρή πίεση των Σπολέτι, έστεψε αυτοκράτορα, μετά το θάνατο του Γκυ (894), τον γιο του Λαμπέρ (Lambert de Spolète). Όταν όμως, το 896 μ.Χ. πέθανε ο Λαμπέρ, ο Φορμόζο έκρινε ότι ήλθε η στιγμή να απαλλαγεί η Αγία Έδρα, από την κηδεμονία της Ιταλικής αριστοκρατίας και, αυθαίρετα, έστεψε αυτοκράτορα της Ιταλίας τον Αρνούλφο της Καρίνθιας.

Οι Σπολέτι, οργισμένοι, εγκατέλειψαν τη Ρώμη, σχεδιάζοντες την επάνοδό τους και την εκδίκηση εναντίον του Φορμόζο, τον οποίο θεωρούσαν προδότη της μεταξύ των συμφωνίας. Λίγο αργότερα (897) ο Φορμόζο πέθανε και τον διαδέχθηκε ο Βονιφάτιος ΣΤ' (Boniface VI), του οποίου όμως η πρωτοκαθεδρία κράτησε μόνο 15 ημέρες.

Οι Σπολέτι επανήλθαν στη Ρώμη και «αναγόρευσαν» πάπα της ρωμαϊκής εκκλησίας τον Ετιέν ΣΤ' (Etienne VI), πειθήνιο όργανό τους και ορκισμένο εχθρό του, νεκρού πια, Φορμόζο. Και τότε αποφασίσθηκε και υλοποιήθηκε από τους Σπολέτι και τον πάπα το πιο φρικιαστικό γεγονός στην ιστορία της χριστιανικής εκκλησίας: η δίκη του πτώματος του πάπα Φορμόζο από μία σύνοδο ιταλών καρδινάλιων υπό την προεδρία του πάπα Ετιέν ΣΤ'.

Η σύνοδος αυτή που συνήλθε το 897 στη Ρώμη, ξέθαψε το από εννεαμήνου ενταφιασμένο πτώμα του Φορμόζο, το έντυσε με τα παπικά ενδύματα, το κάθισε στον παπικό θρόνο και ανέθεσε σ’ έναν έντρομο διάκονο το ρόλο του συνηγόρου του πτώματος. Η μακάβρια αυτή παράσταση, που καταγράφηκε στην ιστορία με το όνομα «πτωματική σύνοδος» ("Synodus Horrenda" λατ. ή "Concile cadaverique" γαλ.), διήρκεσε πολλές ημέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων ο νεκρός Φορμόζο κατηγορήθηκε για άπειρα αδικήματα, όπως προδοσία, κατάλυση των εκκλησιαστικών κανόνων και άλλα.

Όπως ήταν φυσικό, κηρύχθηκε έκπτωτος του παπικού αξιώματος, ακυρώθηκαν όλες οι πράξεις (βούλες) που υπέγραψε ως προκαθήμενος της ρωμαϊκής εκκλησίας, του αφαιρέθηκαν τα παπικά διάσημα της στολής του και του απεκόπησαν τα τρία δάκτυλα του δεξιού χεριού του με τα οποία ευλογούσε -εν ζωή- το ποίμνιό του. Τέλος το ημιαποσυντεθημένο πλέον πτώμα του ρίχτηκε στο Τίβερι απ’ όπου, μέρες αργότερα, περισυνελέγη από κάποιους ψαράδες.

Η πτωματική σύνοδος αποτέλεσε το έναυσμα σειράς συγκρούσεων μεταξύ Φορμοζιανών και Σπολετιανών. Ο Ετιέν ΣΤ' συνελήφθη και στραγγαλίστηκε στο κελί της φυλακής του, τύχη που είχε αργότερα και ο πάπας Λέων Ε' (Leon V) που ανήκε στους Σπολετιανούς αλλά δολοφονήθηκε από τον αντιπάπα Χριστόφορο (Christophore), τον τελευταίο Φορμοζιανό που, και αυτός με τη σειρά του, ανατράπηκε (904) από τον Σέργιο Γ' (Serge III), πιστό τοποτηρητή των αριστοκρατικών οικογενειών της Ρώμης. Η περίοδος της πορνοκρατίας είχε πια ξεκινήσει.

Η Μαροζία (Marozie, Duchesse de Toscane, 892-937) ήταν κόρη του Θεοφύλακτου και της Θεοδώρας της Παλαιάς και αδελφή της Θεοδώρας της Νεώτερης. Σε ηλικία 13 ετών έγινε, με την προτροπή των γονέων της, ερωμένη του πάπα Σέργιου 3ου και απέκτησε από αυτόν ένα γιο, τον μετέπειτα πάπα Ιωάννη ΙΑ' (Jean XI) με τον οποίον, αργότερα, συνήψε και αιμομικτικές σχέσεις. Παντρεύτηκε, σε πρώτο γάμο τον Αλμπερίκ, δούκα του Σπολέτο (Albèric, duc de Spolète) με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον Albèric II.

Αριστερά: Η Μαροζία του Τούσκουλου, έγινε ερωμένη του πάπα στα 13 της χρόνια, αποτέλεσε υπόδειγμα για την "Πάπισσα Ιωάννα", Μέση: Η Θεοδώρα του Τούσκουλου, ερωμένη του πάπα Σέργιου Γ' και μητέρα της Μαροζία, Δεξιά: Ο Σέργιος ο 3ος, ερωμένος των προαναφερόμενων και άλλων υψηλών κυριών. Άλλος ένας πάπας που αναδείχθηκε με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος

Κατηγόρησε τη μητέρα της ως ερωμένη του πάπα Ιωάννη Ι' (Jean X) και τους δύο εραστές σαν υπεύθυνους του θανάτου του συζύγου της. Με τη βοήθεια του αδελφού της Πέτρου συνέλαβε, φυλάκισε και, τελικά, δηλητηρίασε τον πάπα Ιωάννη Ι' για να επιτύχει, λίγα χρόνια αργότερα (931) την άνοδο στο παπικό αξίωμα του γιου της (από τον πάπα Σέργιο Γ') Ιωάννη ΙΑ' (Jean XI).

Οι δύο επόμενοι γάμοι της με τον Γκυ της Τοσκάνης (Guy de Toscane) και τον Ούγο της Άρλ (Hugues d’ Arles) αύξησαν σημαντικά την εξουσία της όχι όμως και την επιρροή της στο γιο της Alberic II, ο οποίος το 932 εξεγέρθηκε εναντίον της και εναντίον του Hugues, τον εξεδίωξε από τη Ρώμη, ενώ έκλεισε στη φυλακή τη μητέρα του, η οποία και πέθανε φυλακισμένη, πέντε χρόνια αργότερα.

Αυτό ήταν και το άδοξο τέλος αυτής της φοβερής γυναίκας που δεν δίσταζε μπροστά σε οποιοδήποτε εμπόδιο προκειμένου να κρατά τα ηνία της εξουσίας και της οποίας η ζωή και η δράση σημάδεψαν τόσο αρνητικά την ιστορία του Χριστιανισμού.

Η επικράτηση του Albèric II και ο θάνατος της Μαροζίας κάθε άλλο παρά ηρέμησαν το πολιτικο-εκκλησιαστικό κλίμα στη Ρώμη. Ο νέος ισχυρός άνδρας της αριστοκρατίας αρχικά στήριξε τον ετεροθαλή αδελφό του (από την ίδια μητέρα) πάπα Ιωάννη ΙΑ', αργότερα όμως (935) ήλθε σε ρήξη μ’ αυτόν, τον συνέλαβε και τον έκλεισε στη φυλακή.

Ακολούθησε μία σειρά παπών-ανδρικέλων του Albèric II μέχρι τον Δεκέμβριο του 955 οπότε, ο αδίστακτος αυτός ηγέτης αποφάσισε να αναδείξει στο ύπατο ιερατικό αξίωμα της Ρωμαϊκής εκκλησίας τον ηλικίας μόλις 18 ετών νόθο γιο του Οκταβιανό (Ottaviano), τον οποίο είχε αναγορεύσει καρδινάλιο σε ηλικία 8 ετών. Ο νέος πάπας πήρε το όνομα Ιωάννης ΙΒ'.

Τα εννέα χρόνια της πρωτοκαθεδρίας του στη Ρωμαϊκή εκκλησία αποτέλεσαν την κορωνίδα και το επιστέγασμα αυτής της σκοτεινής περιόδου της μεσαιωνικής Ιστορίας. Χωρίς στοιχειώδη εκκλησιαστική παιδεία και αγνοώντας τελείως τη λατινική γλώσσα, ο νέος πάπας μετέτρεψε την αυλή του σ’ ένα τεράστιο οίκο ανοχής, όπου οι ερωτικές απολαύσεις και η τρυφηλή ζωή βρισκόντουσαν σε καθημερινή συνύπαρξη με φρικαλεότητες και ωμή βία εναντίον όποιου εκρίνετο ανεπιθύμητος σ’ αυτήν.

Το παλάτι του Lateran στέγαζε τα χωρίς φραγμό όργια της παπικής αυλής όπου οι συνδαιτυμόνες έπιναν εις υγείαν του Διαβόλου, τύφλωναν και ευνούχιζαν όσους τους κατέκριναν και σπαταλούσαν απλόχερα τους εκκλησιαστικούς θησαυρούς.

Σε πολιτικό επίπεδο, ο Ιωάννης ΙΒ' δεν δίστασε να ανοίξει την πόρτα της εξουσίας στον Γερμανό αυτοκράτορα Όθωνα Α' (Otto I), ο οποίος του εγγυήθηκε τα προνόμιά του, για να έλθει αργότερα σε ρήξη με αυτόν, να εκδιωχθεί από τη Ρώμη, να επανέλθει όμως αργότερα σ’ αυτήν επιδιώκοντας νέα σύμπραξη με τους Γερμανούς και τελικά να αφήσει την τελευταία του πνοή το 964, σε ηλικία μόλις 27 ετών, πιθανότατα κάτω από τα κτυπήματα ενός ζηλιάρη συζύγου μιας από τις ερωμένες του.

Με το θάνατο του Ιωάννη ΙΒ' έκλεισε ιστορικά η περίοδος της πορνοκρατίας όχι όμως και τα προβλήματα της ρωμαϊκής εκκλησίας, τα οποία συνεχίσθηκαν για ένα περίπου αιώνα ακόμα, μέχρι την ιστορική σύνοδο του Sutri, το 1046. Εκεί μπήκαν προσωρινά σε τάξη όλα τα ζητήματα, τα οποία επί ενάμιση αιώνα διέσυραν και εξευτέλισαν αξίες, αρχές και κάθε έννοια δικαίου και ηθικής.

(βλέπε επίσης >>>)

.

Είναι χριστιανοί οι Αρμένιοι;

...

Γιατί δέρνονται με τους δικούς μας; (Το ερώτημα μπορεί να τεθεί και αντίστροφα...)

Είδα στην τηλεόραση ένα πανηγύρι από ξυλοδαρμούς πιστών χριστιανών μέσα σε κάποιο ναό στην Ιερουσαλήμ -μην το χάσετε στα βραδινά δελτία- να δέρνουν γέρους και νέους παπάδες, να προσπαθούν οι (άπιστοι) Ισραηλινοί στρατιώτες να τους χωρίσουν (όχι και πολύ φανατικά, έκαναν πλάκα), να πετάγονται αντικείμενα και να ακούγονται βρισιές και κατάρες... Καλέ, τί αγάπη είναι αυτή, πώς την αντέχουν οι δούλοι του Κυρίου;
Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το site της Καθημερινής, η οποία διαβάζεται κυρίως από Έλληνες και γι' αυτό μάλλον τους δίνει δίκιο. Εγώ πιστεύω όμως ότι στο ξύλο στάθηκαν αμφότεροι οι μαχόμενοι σαν πετυχημένοι παλεστές και όχι χριστιανικά! Ουδείς γύρισε και το άλλο μάγουλο να φάει δεύτερη σφαλιάρα, αλλά ανταπέδωσε αντιχριστιανικά!

Για απόπειρα δημιουργίας τετελεσμένων από την πλευρά των Αρμένιων κληρικών και ιεραρχών κάνει λόγο το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων κατόπιν των σοβαρών επεισοδίων που έλαβαν χώρα το πρωί της Κυριακής στο ναό της Αναστάσεως. Συγκεκριμένα ομάδα περιπου 5Ο Αρμένιων κληρικών πήγε νωρίς το πρωί στο Ναό της Αναστάσεως για την προγραμματισμένη τελετή του Τιμίου Σταυρού με βάση το αρμένικο ημερολόγιο.

Αμέσως προχώρησαν στην βίαιη απομάκρυνση του ελληνορθόδοξου φύλακα από το παρεκκλήσι του ναού και παρά τις διαβουλεύσεις με ελληνορθόδοξους αρχιερείς, οι οποίοι επικαλέστηκαν τους εκκλησιαστικούς κανόνες και το ισχύον καθεστώς και επιχείρησαν να επαναφέρουν το φύλακα στη θέση του.

Οι Αρμένιοι αρνήθηκαν απωθώντας βίαια τους ορθόδοξους ιερείς και στη συνέχεια συνεπλάκησαν με αυτούς, καθώς επίσης και με την Αστυνομία που βρισκόταν στο σημείο. Αποτέλεσμα ήταν ο τραυματισμός από τις αστυνομικές δυνάμεις αρκετών Αρμένιων κληρικών, ενώ τραυματίστηκαν και τρεις Έλληνες κληρικοί κατά τις συμπλοκές. Χαρακτηριστικό της αντιπαράθεσης είναι το γεγονός ότι ένας δόκιμος κληρικός ηλικίας 16 ετών δέχθηκε επίθεση με μαχαίρι από Αρμένιο δίχως ευτυχώς να τραυματιστεσί σοβαρά.

Το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων καταδίκασε τα επεισόδια και μέσω του Αρχιγραμματέα του Παναγίου Τάφου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης Αριστάρχου τόνισε ότι «για τέταρτη συνεχόμενη φορά οι Αρμένιοι αμφισβητούν τους κανόνες λειτουργίας του Παναγίου Τάφου και επιχειρούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα κάτι το οποίο απεφεύχθη χάριν στην αντίδραση των ελληνορθόδοξων κληρικών αλλά και τη στάση της Αστυνομίας».

(kathimerini.gr, 9/11/2008)

Μερικά ερωτήματα και συμπεράσματα:

1. Γιατί στο αρμένικο ημερολόγιο είναι η γιορτή του σταυρού Νοέμβριο και όχι στις 14 Σεπτεμβρίου που λέει η (ελληνική) Ιστορία ότι βρέθηκε ο σταυρός;
2. Αφού οι ελληνορθόδοξοι ήξεραν ότι θα πάνε 5Ο Αρμένηδες για πλάκωμα, γιατί δεν μάζεψαν τους δικούς τους να γίνει ένα μεγαλοπρεπέστερο πλάκωμα; Μήπως δεν διαθέτουν άλλες δυνάμεις αφότου έφυγαν ο Βαβύλης και ο Τριανταφυλλάκης;
3. Οι εκκλησιαστικοί κανόνες που επικαλούνται οι ελληνορθόδοξοι από ποιους φτιάχτηκαν; Αν φτιάχτηκαν από ελληνορθόδοξους εννοείται ότι αυτούς θα βολεύουν, αν φτιάχτηκαν από αρμενορθόδοξους, ισχύει αντίστοιχα! Τελικά, θα φτιάχτηκαν από αυτούς που τους επικαλούνται!
4. Τί ακριβώς συμβαίνει με τον "δόκιμο κληρικό 16 ετών"; Είναι δυνατόν να έχουν εκεί ένα μικρό παιδί, το οποίο ούτε που καταλαβαίνει ακόμα περί τίνος πρόκειται και να το ετοιμάζουν για παπά; Ποιος μπορεί να προβλέψει τι θα λέει αυτό το άτομο σε 5-10 χρόνια ότι πέρασε εκεί μέσα, όταν απεξαρτηθεί από το παπαδαριό;
5. Για το μαχαίρι που είχε ο άλλος μαζί του, δεν γράφω τίποτα. Θα το είχε για να κόψει τον άρτον τον επιούσιον και κατα λάθος έπεσε ο 16χρονος 5-6 φορές επάνω... Συμβαίνουν αυτά μεταξύ πιστών!
6. Όσο για τη δήλωση του κ. Αρίσταρχου, συμπεραίνω ότι είναι κι αυτός ένας δάσκαλος της "αγάπης του πλησίον". Έλυσε το πρόβλημά του με τη βοήθεια της ισραηλινής Αστυνομίας. Σε άλλη περίπτωση που τον ξυλοφορτώσει η ίδια ή άλλη Αστυνομία, θα επικαλείται τη θεία χάρη και την άφεση αμαρτιών...

Βρε πώς καταφέρνει το χρήμα και τους ξεφτιλίζει έτσι;

Εδώ το βίντεο για ενημέρωση των χριστιανών επισκεπτών αυτού του θεοσεβούς blog.

Εννοείται ότι ο υπότιτλος "Στα χέρια Ορθόδοξοι και Αρμένιοι" είναι τελείως λάθος. Και οι Αρμένιοι "εν Χριστώ ορθόδοξοι αδελφοί" είναι, αλλά διεκδικούν το ταμείο και με τέτοια θέματα δεν παίζουν οι Ελληναράδες αδελφοί. Ίσως να μην έγραψαν "στα χέρια Έλληνες και Αρμένιοι", επειδή δεν συμμετέχουν όλοι οι Έλληνες σ' αυτές τις θεάρεστες μπουνιές, αλλά ούτε και όλοι οι Αρμένιοι συμμετέχουν. Σωστός τίτλος θα ήταν "Το χριστιανικό μήνυμα της αγάπης, όταν κινδυνεύει το ταμείο!"

Εδώ το βίντεο από τα περσινά πλακώματα...