Τα «χρυσόβουλα» του Χίτλερ

Ιός, Ελευθεροτυπία, 20/9/2008

Ανάμεσα σε όλα τα «ιστορικά ντοκουμέντα» που επικαλείται η Μονή Βατοπεδίου για να θεμελιώσει τις αξιώσεις της στη λίμνη Βιστονίδα έχει προκαλέσει ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι στα συμβόλαια μεταξύ ΚΕΔ (δηλαδή ελληνικής κυβέρνησης) και ηγουμένου Εφραίμ, επισημαίνεται το γεγονός ότι το Αγιον Ορος πρόλαβε και προσκύνησε τους Οθωμανούς εγκαίρως, εξασφαλίζοντας έτσι την περιουσία του, Ιός, 7/9/08).

Δυστυχώς υπάρχουν και χειρότερα. Οι περιβόητες γνωματεύσεις υπέρ της μονής του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Δημοσίων Κτημάτων και Ανταλλάξιμης Περιουσίας, αυτές που κατά τον κ. Σανιδά «παραπλάνησαν» τους υπουργούς, στηρίζονται στο Ν.Δ. 271/1941. Πρόκειται για έναν από τους πρώτους κατοχικούς νόμους και προκαλεί μεγάλη εντύπωση η ειδική μεταχείριση που επιφύλασσε για το Βατοπέδι η κυβέρνηση των δωσιλόγων.

Το Ν.Δ. 271 «ερμηνεύει» παλιότερο Ν.Δ. του 1924, λέγοντας ότι η «αληθής έννοιά» του είναι ότι με τις διατάξεις του «ανεγνωρίσθησαν τα επί της εν τω Πορτολάγω της Ξάνθης Λίμνης Μπουρού, μεθ' απάντων των ιχθυοτροφείων αυτής των παρά την νησίδα και τα στόμια της Λίμνης κειμένων (Δαλλιάνι, Καραψέ, Ταουσαντζίκ κλπ.) με τα ανέκαθεν γνωστά τούτων όρια, υφιστάμενα δυνάμει χρυσοβούλων απαράγραπτα δικαιώματα κυριότητος και αποκλειστικής εκμεταλλεύσεως της εν Αγίω Ορει Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, η δε μεταξύ ταύτης και του Δημοσίου εκκρεμής δίκη επί της από 1 Μαΐου 1922 αγωγής της πρώτης κατ' αυτού, κατηργήθη, του Δημοσίου παραιτηθέντος πάσης αξιώσεως επί της λίμνης και των ιχθυοτροφείων, αποδιδομένων εις την ρηθείσαν Ιεράν Μονήν, άνευ ετέρου τινός ανταλλάγματος, πλην των διά των αυτών ως άνω διατάξεων επιβληθέντων εις βάρος αυτής, ήτοι της άνευ αποζημιώσεως μεταβιβάσεως εις το Δημόσιον των εν Χαλκιδική δύο αγροκτημάτων της». Το διάταγμα υπογράφεται από τον πρωθυπουργό της πρώτης κυβέρνησης των δωσιλόγων Γεώργιο Τσολάκογλου.

Αλλά πώς της ήρθε της κατοχικής κυβέρνησης να αφιερώσει ολόκληρο διάταγμα για να «τακτοποιήσει» τη Μονή Βατοπεδίου; Η απάντηση είναι απλή. Οι εκπρόσωποι της μονής, μαζί με τους εκπροσώπους των άλλων μοναστηριών του Αγίου Ορους, είχαν σπεύσει πρώτοι να δηλώσουν υποταγή στους εισβολείς και να ζητήσουν την προστασία του ίδιου του φίρερ. Με επιστολή τους προς την «Αυτού Εξοχότητα τον Αρχικαγκελλάριον του ενδόξου Γερμανικού Κράτους Κύριον Αδόλφον Χίτλερ εις Βερολίνον», οι «βαθυσεβάστως υποσημειούμενοι Αντιπρόσωποι των Είκοσιν Ιερών Βασιλικών Πατριαρχικών και Σταυροπηγιακών Μονών του Αγίου Ορους Αθω, λαμβάνομεν την εξαιρετικήν τιμήν ν' απευθυνθώμεν προς την Υμετέραν Εξοχότητα και παρακαλέσωμεν Αυτήν θερμώς, όπως, ευαρεστούμενη, αναλάβη υπό την Υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν τον Ιερόν τούτον Τόπον, του οποίου Ηγούμενοι και αντιπρόσωποι τυγχάνομεν, διαδεχομένη εν τούτω τους ιδρυτάς και Ευεργέτας του Ιερού τούτου Τόπου Βυζαντινούς Αυτοκράτορας και διαδόχους τούτων».

Η επιστολή φέρει ημερομηνία 26 Απριλίου 1941. Γράφτηκε δηλαδή μια μέρα προτού μπουν οι Γερμανοί στην Αθήνα. Οι ηγούμενοι εξηγούν στον Χίτλερ:

«Το Αγιον Ορος, Εξοχώτατε, συνέστη εις Πανορθόδοξον μοναχικήν πολιτείαν, εις ην ανέκαθεν διαβιούν εν αγαστή ομονοία μοναχοί ακωλύτως προσερχόμενοι από διάφορα ορθόδοξα Εθνη, κατά τον Θ' μ.Χ. αιώνα, πνευματικώς μεν εξαρτωμένων από του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, πολιτικώς δε αυτοδιοικούμενον υπό της Ιεράς Συνάξεως των Αντιπροσώπων των Είκοσιν Ιερών και Κυριάρχων Μονών και πολιτειακώς υπαγομένων υπό την προστασίαν και κηδεμονίαν των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και των διαδόχων Αυτών.

Το Αυτονομιακόν τούτο πολίτευμα περιεθριγκώθη δι' αλλεπαλλήλων τυπικών και Χρυσοβούλων των ιδρυτών και ευεργετών των Ιερών μονών Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Βασιλείου του Μακεδόνος (882), Ιωάννου Τσιμισκή (972), Κωνσταντίνου Μονομάχου (1046), Στεφάνου Δουσάν (1346) και άλλων Σλαύων, Ουγγροβλάχων Ηγεμόνων και των μετέπειτα Σουλτανικών Φιρμανίων τελευταίως δε υπό του Καταστατικού Χάρτου του 1926, ούτινος δύο αντίτυπα εσωκλείομεν.

Το ουτωσί καθιερωθέν προνομιακόν καί αυτοδιοίκητον καθεστώς του Ιερού τούτου Τόπου, αποτελέσαν αντικείμενον συζητήσεων και επικυρώσεων διαφόρων διεθνών συνθηκών περιεθριγκώθη τέλος, διά του 62ου άρθρου της Βερολινείου συνθήκης του έτους 1878, έχοντος ούτω, οι μοναχοί του Ορους Αθω οθενδήποτε και αν κατάγωνται θα διατηρήσωσι τα κτήματα και τα πρότερα αυτών δικαιώματα και θ' απολαύωσιν, άνευ ουδεμιάς εξαιρέσεως, πλήρους ισότητος δικαιωμάτων και προνομίων.

Των εν Αγίω Ορει ενασκουμένων Μοναχών, ανεξαρτήτως τόπου προελεύσεως και Εθνικότητος, σκοπός και αποστολή καθ' όλον τον υπερχιλιετή βίον του Αγίου Ορους, υπήρξεν η διατήρησις, προαγωγή και εξασφάλισις των Ιερών αυτού σκηνωμάτων, η διά της ακαταπονήτου φιλεργίας των εν αυτώ ενασκουμένων μοναχών καλλιέργεια της τε εκκλησιαστικής και κλασσικής φιλολογίας και καλλιτεχνίας, ο ασκητικός βίος και η διηνεκής προσευχή υπέρ του σύμπαντος κόσμου.

Την διατήρησιν του καθεστώτος τούτου της αυτονόμου μοναχικής πολιτείας, ικανοποιούντος πλήρως άπαντας τους εν Αγίω Ορει ενασκουμένους ανεξαρτήτως εθνικότητος Ορθοδόξους μοναχούς και εναρμονιζόμενοι προς τον σκοπόν και την αποστολήν αυτών, παρακαλούμεν και ικετεύομεν θερμώς την Υμετέραν Εξοχότητα όπως αναλάβη υπό την υψηλήν προστασίαν και κηδεμονίαν Αυτής.

Τον Βασιλέα των Βασιλευόντων και Κύριον των Κυριευόντων εξ όλης ψυχής και καρδίας ικετεύοντες, όπως επιδαψιλεύση τη Υμετέρα Εξοχότητι υγείαν και μακροημέρευσιν επ' αγαθώ του ενδόξου Γερμανικού Εθνους».

Μ' άλλα λόγια, οι Μονές του Αγίου Ορους κράτησαν και απέναντι στη γερμανική κατοχή την ίδια δουλική στάση που είχαν επιδείξει και απέναντι στην απειλή των Οθωμανών. Οπως έσπευσαν τότε να προσκυνήσουν τον Σουλτάνο, εξασφαλίζοντας την εύνοιά του για να μην κινδυνεύσουν τα κεκτημένα προνόμιά τους, έτσι και το 1941 βιάστηκαν να ταχθούν με το μέρος του Χίτλερ για να εξασφαλίσουν μεταξύ άλλων και ...τη Βιστονίδα. Ο αναγνώστης της αποκαλυπτικής αυτής επιστολής θα διαπιστώσει άλλωστε ότι οι μοναχοί ονομάζουν «ευεργέτες» και "κηδεμόνες" τους διαδόχους των Βυζαντινών, δηλαδή τους Οθωμανούς, ενώ από τις διάφορες εθνότητες που κατονομάζονται παραλείπεται η ελληνική!

Η γνησιότητα αυτής της επιστολής επιβεβαιώνεται και από την επίσημη έκδοση της Εκκλησίας της Ελλάδος «Μνήμες και μαρτυρίες από το '40 και την Κατοχή» (Αθήνα 2000, χορηγός Interamerican). Εκεί αποκαλύπτεται, μάλιστα ότι η επιστολή συντάχθηκε με την υπόδειξη Γερμανού ταγματάρχη, ενώ επιχειρείται να αποδοθεί στη βουλγαρική απειλή η προδοτική στάση των Αγίων Πατέρων (σελ. 354-6).

Το βέβαιο είναι ότι αποτέλεσμα της δωσιλογικής αυτής στάσης του Αγίου Ορους προς τον ηγέτη της ναζιστικής Γερμανίας ήταν η εύνοια της κυβέρνησης Τσολάκογλου και η αναγνώριση των διεκδικήσεων της Μονής Βατοπεδίου.

Αλλά η υπόθεση δεν σταματά εδώ. Διότι το Ν.Δ. 271/1941 ήταν τόσο εξόφθαλμα χαριστικό, ώστε λίγους μήνες μετά την απελευθέρωση, καταργήθηκε.

Στον Α.Ν. 476/9/7/1945 έχει περιληφθεί ειδικό άρθρο, στο οποίο ρητά αναφέρεται ότι «το Ν.Δ. 271/1941 περί εξουσιοδοτήσεως του υπουργού της Γεωργίας να υπογράψει δύο συμβάσεις μετά της Ιεράς Κοινότητος Αγίου Ορους και Ιεράς Μονής Βατοπεδίου κλπ. καταργείται». Ειρωνεία της τύχης: ο νόμος φέρει την υπογραφή ενός ιερωμένου, του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, με την ιδιότητα του αντιβασιλέως.

Ενας καταργημένος κατοχικός νόμος είναι, λοιπόν, τώρα σύμφωνα με τις «γνωμοδοτήσεις» των οργάνων του Δημοσίου και σύμφωνα με τις υπουργικές αποφάσεις της κυβέρνησης το νομικό ντοκουμέντο που στηρίζει τις διεκδικήσεις της μονής.

Αυτός ο καταργημένος κατοχικός νόμος, προϊόν της συναλλαγής των μονών με τον ίδιο τον Χίτλερ, βρίσκεται στη βάση του σημερινού σκανδάλου.
 

Ανθέλληνες...

του Νίκου Δήμου, lifo.gr, 5/6/2013

Ως παλαιός «ανθέλλην» την καλωσορίζω στην τάξη των ανθελλήνων, που για μένα είναι οι πιο σωστοί και χρήσιμοι Έλληνες.  

► Δεν γνωρίζω τη Μαρία Ρεπούση. Ωστόσο, παρακολουθώ τα όσα λέει, γράφει και τα όσα υφίσταται.  

► Ως παλαιός «ανθέλλην» την καλωσορίζω στην τάξη των ανθελλήνων, που για μένα είναι οι πιο σωστοί και χρήσιμοι Έλληνες. Είναι οι μόνοι που πραγματικά αγαπούν την πατρίδα τους και της λένε αλήθειες – έστω και δυσάρεστες. Μόνο πάνω σε αλήθειες μπορεί να χτιστεί μία υγιής και ρωμαλέα εθνική ταυτότητα.

► Οι μύθοι βούλιαξαν τούτο το έθνος. Δεν μας άφησαν ποτέ να αντικρίσουμε την πραγματικότητα, να δούμε το αληθινό μας πρόσωπο στον καθρέφτη. Το πόσο σημαντικό είναι το ψεύδος για μας φαίνεται από την αντίδρασή μας: σε κάθε αμφισβήτησή τους εκλύεται υστερία που πλημμυρίζει το Διαδίκτυο.

► Νομίζουμε πως είμαστε λαός σπλαχνικός και φιλάνθρωπος: όμως έχουμε κάνει θηριωδίες φοβερές. Στην κατάληψη της Τριπολιτσάς σφάχτηκαν αναίτια χιλιάδες άμαχοι. Στη Μικρασιατική Εκστρατεία ο Ελληνικός Στρατός έκανε απίστευτες σφαγές και ωμότητες – προκαλώντας τα άγρια αντίποινα. Αυτά δεν μας τα είπαν στο σχολείο.

► Νομίζουμε πως η εκκλησία μας είναι ανώτερη: μπορεί να μην είχε Ιερά Εξέταση αλλά έκαψε, έσφαξε και βασάνισε τους Έλληνες εθνικούς και στην Εικονομαχία σκότωσε εκατό χιλιάδες «αντιφρονούντες». Αργότερα καταράστηκε τον Ρήγα, πολέμησε και αφόρισε την Επανάσταση, και για να καλύψει την ντροπή επινόησε μετά τους μύθους της Αγίας Λαύρας και του Κρυφού Σχολειού.

► Νομίζουμε ότι κρατάμε από μεγάλο σόι, αλλά το Βυζάντιο ήταν πολυεθνικό ρωμαϊκό και όχι ελληνικό κράτος. Ούτε ένας αυτοκράτορας δεν καταγόταν από την κυρίως Ελλάδα. Ρωμιοί (δηλαδή Ρωμαίοι) ονομαζόμασταν, μέχρι που μας ξαναβάφτισαν Έλληνες οι Δυτικοί. Οι οποίοι και μας απελευθέρωσαν, όταν η Επανάστασή μας είχε αποτύχει – χάρη στο αλληλοφάγωμά μας.

► Και βέβαια ο Xορός του Ζαλόγγου ήταν μύθος. Το τραγούδι που (δήθεν) τραγούδαγαν οι Σουλιώτισσες γράφτηκε 106 χρόνια μετά. Και θα ήταν δύσκολο να το τραγουδάνε, αφού ήταν αλβανόφωνες. Σαν τα πληρώματα του ελληνικού στόλου, που, όπως γράφει ο Παπαρρηγόπουλος, δεν κατάλαβαν λέξη από τον λόγο που τους έβγαλε ο Μαυροκορδάτος στα ελληνικά. Ούτε αυτά τα μάθαμε ποτέ.

► Πατώντας πάνω στους μύθους, χτίσαμε μια ψεύτικη ταυτότητα. Γίναμε «κακομαθημένα παιδιά», όπως σωστά μας αποκάλεσε ο Ζαμπέλιος, και περιμένουμε από τους άλλους λαούς ειδική μεταχείριση. Οπότε η Μαρία Ρεπούση κάνει άγια δουλειά όταν προσπαθεί να μας συνεφέρει. Μακάρι και οι άλλοι ιστορικοί (που όλα αυτά τα γνωρίζουν καλά) να είχαν το θάρρος της.  

Ως παλαιός «ανθέλλην» την καλωσορίζω στην τάξη των ανθελλήνων, που για μένα είναι οι πιο σωστοί και χρήσιμοι Έλληνες. ΣΧΟΛΙΑ (284) 5079 4 Δεν γνωρίζω τη Μαρία Ρεπούση. Ωστόσο, παρακολουθώ τα όσα λέει, γράφει και τα όσα υφίσταται. Ως παλαιός «ανθέλλην» την καλωσορίζω στην τάξη των ανθελλήνων, που για μένα είναι οι πιο σωστοί και χρήσιμοι Έλληνες. Είναι οι μόνοι που πραγματικά αγαπούν την πατρίδα τους και της λένε αλήθειες – έστω και δυσάρεστες. Μόνο πάνω σε αλήθειες μπορεί να χτιστεί μία υγιής και ρωμαλέα εθνική ταυτότητα. Οι μύθοι βούλιαξαν τούτο το έθνος. Δεν μας άφησαν ποτέ να αντικρίσουμε την πραγματικότητα, να δούμε το αληθινό μας πρόσωπο στον καθρέφτη. Το πόσο σημαντικό είναι το ψεύδος για μας φαίνεται από την αντίδρασή μας: σε κάθε αμφισβήτησή τους εκλύεται υστερία που πλημμυρίζει το Διαδίκτυο. Νομίζουμε πως είμαστε λαός σπλαχνικός και φιλάνθρωπος: όμως έχουμε κάνει θηριωδίες φοβερές. Στην κατάληψη της Τριπολιτσάς σφάχτηκαν αναίτια χιλιάδες άμαχοι. Στη Μικρασιατική Εκστρατεία ο Ελληνικός Στρατός έκανε απίστευτες σφαγές και ωμότητες – προκαλώντας τα άγρια αντίποινα. Αυτά δεν μας τα είπαν στο σχολείο. Νομίζουμε πως η εκκλησία μας είναι ανώτερη: μπορεί να μην είχε Ιερά Εξέταση αλλά έκαψε, έσφαξε και βασάνισε τους Έλληνες εθνικούς και στην Εικονομαχία σκότωσε εκατό χιλιάδες «αντιφρονούντες». Αργότερα καταράστηκε τον Ρήγα, πολέμησε και αφόρισε την Επανάσταση, και για να καλύψει την ντροπή επινόησε μετά τους μύθους της Αγίας Λαύρας και του Κρυφού Σχολειού. Νομίζουμε ότι κρατάμε από μεγάλο σόι, αλλά το Βυζάντιο ήταν πολυεθνικό ρωμαϊκό και όχι ελληνικό κράτος. Ούτε ένας αυτοκράτορας δεν καταγόταν από την κυρίως Ελλάδα. Ρωμιοί (δηλαδή Ρωμαίοι) ονομαζόμασταν, μέχρι που μας ξαναβάφτισαν Έλληνες οι Δυτικοί. Οι οποίοι και μας απελευθέρωσαν, όταν η Επανάστασή μας είχε αποτύχει – χάρη στο αλληλοφάγωμά μας. Και βέβαια ο Xορός του Ζαλόγγου ήταν μύθος. Το τραγούδι που (δήθεν) τραγούδαγαν οι Σουλιώτισσες γράφτηκε 106 χρόνια μετά. Και θα ήταν δύσκολο να το τραγουδάνε, αφού ήταν αλβανόφωνες. Σαν τα πληρώματα του ελληνικού στόλου, που, όπως γράφει ο Παπαρρηγόπουλος, δεν κατάλαβαν λέξη από τον λόγο που τους έβγαλε ο Μαυροκορδάτος στα ελληνικά. Ούτε αυτά τα μάθαμε ποτέ. Πατώντας πάνω στους μύθους, χτίσαμε μια ψεύτικη ταυτότητα. Γίναμε «κακομαθημένα παιδιά», όπως σωστά μας αποκάλεσε ο Ζαμπέλιος, και περιμένουμε από τους άλλους λαούς ειδική μεταχείριση. Οπότε η Μαρία Ρεπούση κάνει άγια δουλειά όταν προσπαθεί να μας συνεφέρει. Μακάρι και οι άλλοι ιστορικοί (που όλα αυτά τα γνωρίζουν καλά) να είχαν το θάρρος της. Πηγή: www.lifo.gr

Ως παλαιός «ανθέλλην» την καλωσορίζω στην τάξη των ανθελλήνων, που για μένα είναι οι πιο σωστοί και χρήσιμοι Έλληνες. ΣΧΟΛΙΑ (284) 5079 4 Δεν γνωρίζω τη Μαρία Ρεπούση. Ωστόσο, παρακολουθώ τα όσα λέει, γράφει και τα όσα υφίσταται. Ως παλαιός «ανθέλλην» την καλωσορίζω στην τάξη των ανθελλήνων, που για μένα είναι οι πιο σωστοί και χρήσιμοι Έλληνες. Είναι οι μόνοι που πραγματικά αγαπούν την πατρίδα τους και της λένε αλήθειες – έστω και δυσάρεστες. Μόνο πάνω σε αλήθειες μπορεί να χτιστεί μία υγιής και ρωμαλέα εθνική ταυτότητα. Οι μύθοι βούλιαξαν τούτο το έθνος. Δεν μας άφησαν ποτέ να αντικρίσουμε την πραγματικότητα, να δούμε το αληθινό μας πρόσωπο στον καθρέφτη. Το πόσο σημαντικό είναι το ψεύδος για μας φαίνεται από την αντίδρασή μας: σε κάθε αμφισβήτησή τους εκλύεται υστερία που πλημμυρίζει το Διαδίκτυο. Νομίζουμε πως είμαστε λαός σπλαχνικός και φιλάνθρωπος: όμως έχουμε κάνει θηριωδίες φοβερές. Στην κατάληψη της Τριπολιτσάς σφάχτηκαν αναίτια χιλιάδες άμαχοι. Στη Μικρασιατική Εκστρατεία ο Ελληνικός Στρατός έκανε απίστευτες σφαγές και ωμότητες – προκαλώντας τα άγρια αντίποινα. Αυτά δεν μας τα είπαν στο σχολείο. Νομίζουμε πως η εκκλησία μας είναι ανώτερη: μπορεί να μην είχε Ιερά Εξέταση αλλά έκαψε, έσφαξε και βασάνισε τους Έλληνες εθνικούς και στην Εικονομαχία σκότωσε εκατό χιλιάδες «αντιφρονούντες». Αργότερα καταράστηκε τον Ρήγα, πολέμησε και αφόρισε την Επανάσταση, και για να καλύψει την ντροπή επινόησε μετά τους μύθους της Αγίας Λαύρας και του Κρυφού Σχολειού. Νομίζουμε ότι κρατάμε από μεγάλο σόι, αλλά το Βυζάντιο ήταν πολυεθνικό ρωμαϊκό και όχι ελληνικό κράτος. Ούτε ένας αυτοκράτορας δεν καταγόταν από την κυρίως Ελλάδα. Ρωμιοί (δηλαδή Ρωμαίοι) ονομαζόμασταν, μέχρι που μας ξαναβάφτισαν Έλληνες οι Δυτικοί. Οι οποίοι και μας απελευθέρωσαν, όταν η Επανάστασή μας είχε αποτύχει – χάρη στο αλληλοφάγωμά μας. Και βέβαια ο Xορός του Ζαλόγγου ήταν μύθος. Το τραγούδι που (δήθεν) τραγούδαγαν οι Σουλιώτισσες γράφτηκε 106 χρόνια μετά. Και θα ήταν δύσκολο να το τραγουδάνε, αφού ήταν αλβανόφωνες. Σαν τα πληρώματα του ελληνικού στόλου, που, όπως γράφει ο Παπαρρηγόπουλος, δεν κατάλαβαν λέξη από τον λόγο που τους έβγαλε ο Μαυροκορδάτος στα ελληνικά. Ούτε αυτά τα μάθαμε ποτέ. Πατώντας πάνω στους μύθους, χτίσαμε μια ψεύτικη ταυτότητα. Γίναμε «κακομαθημένα παιδιά», όπως σωστά μας αποκάλεσε ο Ζαμπέλιος, και περιμένουμε από τους άλλους λαούς ειδική μεταχείριση. Οπότε η Μαρία Ρεπούση κάνει άγια δουλειά όταν προσπαθεί να μας συνεφέρει. Μακάρι και οι άλλοι ιστορικοί (που όλα αυτά τα γνωρίζουν καλά) να είχαν το θάρρος της. Πηγή: www.lifo.gr

Άλλη μια εποχή μεγαλείου για το χριστιανισμό

Ο πάπας Γρηγόριος ΙΑ' και η σφαγή της Cesena

Ο πάπας Γρηγόριος ΙΑ' ανέβηκε στο θρόνο το έτος 1370 σε ηλικία 42 ετών. Το όνομά του ήταν Pierre Roger de Baufort (1329-1378), ήταν Γάλλος εκ καταγωγής και απόγονος πλούσιας οικογένειας προορισμένος από μικρός για τον ιερατικό κλάδο. Σε ηλικία 11 ετών έγινε βοηθός ιερέα στη λειτουργία και εντάχθηκε στην ομαδική διαβίωση σε οικοτροφείο της εκκλησίας. Εκεί φαίνεται ότι σπούδασε τη θεολογία, μάλλον μόνο προφορικά, γιατί ήδη στα 18 ή 19 χρόνια του έγινε καρδινάλιος, προωθούμενος από έναν μεγαλόσχημο θείο.

Ο προκάτοχος πάπας, Ουρβανός Ε', είχε εγκατασταθεί στην Αβινιόν, παρά την αντίδραση πολλών θιγομένων για οικονομικούς και πολιτικούς λόγους και εκεί ανέλαβε το θρόνο και ο Γρηγόριος.

Οι απολογητές των παπών, καθηγητές Ιστορίας όλοι τους, και ειδικότερα του Γρηγορίου ΙΑ' τον περιγράφουν με χαρακτηρισμούς όπως ευλαβής, καλοπροαίρετος, ήπιος, ταπεινός, βαθιά θρησκευόμενος, απόμακρος από τα εγκόσμια και άλλα συναφή, προσπερνώντας ως ασήμαντα διάφορα περιστατικά μαζικών δολοφονιών που μεθόδευσε ο συγκεκριμένος. Έτσι συντηρείται η «εντεταλμένη Ιστορία» που γράφεται έναντι αδρής αμοιβής και επιβάλλεται σε πανεπιστήμια κ.λπ., ενώ η Ιστορία που καταγράφουν ανεξάρτητοι ερευνητές συκοφαντείται από τους επαγγελματίες πιστούς –όχι μόνο στην Ελλάδα–, επειδή αυτοί οι ανεξάρτητοι και αδέσμευτοι βγάζουν τα αληθινά περιστατικά στη δημοσιότητα και διαφωτίζουν τον κόσμο.

Πρώτιστο μέλημα του Γρηγόριου με την ανάληψη της παπικής εξουσίας ήταν να εξοντώσει τους «αιρετικούς» και, φυσικά, ενεργοποίησε για το σκοπό αυτό την Ιερά Εξέταση. «Αιρετικοί» ήταν δε διάφοροι αντίπαλοι του συγκεκριμένου πάπα ή του παπισμού γενικότερα και όλοι εκείνοι που δεν συναινούσαν στις οικονομικές και πολιτικές διευθετήσεις.

Έτσι, το έτος 1372 ορίστηκαν για μια ευρεία περιοχή της κεντρικής Ευρώπης πέντε Δομινικανοί μοναχοί ως ιεροεξεταστές και ταυτόχρονα απαγορεύτηκε στους αξιωματούχους των περιοχών αυτών, πρίγκιπες, δούκες κ.λπ. να παρεμβαίνουν στο «θείο έργο» της Ιεράς Εξέτασης. Το τάγμα των Δομινικανών είχε ευδόκιμη προϋπηρεσία στα συγκεκριμένα εγκλήματα, αφού το έτος 1369 ο «ευλογημένος ιεροεξεταστής» Κέρλινγκ είχε στείλει στο Nordhausen της Γερμανίας στην πυρά πέντε «αιρετικούς» και κατάσχεσε την όχι ασήμαντη κινητή και ακίνητη περιουσία τους, την οποία απέδωσε στην εκκλησία. Έτσι ακριβώς βρέθηκε η εκκλησία με τεράστιες ιδιόκτητες εκτάσεις και ολόκληρες πόλεις με κατοικίες και μονάδες παραγωγής, τις οποίες νοίκιαζε και εισέπραττε χρήμα – για το φιλανθρωπικό έργο, εννοείται!

Στις γαλλικές επαρχίες ανέλαβε με εντολή του Γρηγόριου το θεάρεστο έργο των ιερών δολοφονιών ο «αγαπητός υιός μας» Φραγκισκανός Λορελί, ο οποίος οδήγησε στην πυρά εκατοντάδες Βαλδενσιανούς (πνευματικούς απόγονους των βυζαντινών Βογόμιλων). Στην Γκρενόμπλ κάηκαν σε μία ημέρα 150 «αιρετικοί» από τον Λορελί – τέτοια αποδοτικότητα!

Το έτος 1377 κήρυξε ο Γρηγόριος αιρετικό τον Άγγλο θεολόγο διανοούμενο John Wycliffe και έψαχνε κάθε ευκαιρία για να τον εκτελέσει πανηγυρικά στην πυρά. Ο Άγγλος περιγράφεται από ανεξάρτητους χρονικογράφους της εποχής ως ηθικολόγος, ειρηνιστής και φιλάνθρωπος. Να σημειωθεί δε ότι ο Γουίκλιφ διέδιδε τα αυτονόητα, ότι οι πάπες δεν ήταν διάδοχοι του Αποστόλου Πέτρου, αλλά του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, γι’ αυτό είναι αιμοχαρείς, πολεμοκάπηλοι, φιλοχρήματοι, έμποροι κειμηλίων, καταπατητές και άρπαγες περιουσιών και όλα αυτά που μπορεί καθένας να προσάψει στους εκπροσώπους του θεού επί γης. Η φήμη του Γουίκλιφ επεκτάθηκε σταδιακά σε όλη την Ευρώπη και από τα κείμενά του απήγγειλε αργότερα ο Χους (Jan Hus) στο ακροατήριό του, ενώ τρεις αιώνες μετά επηρεάστηκαν από αυτόν ο Λούθηρος και οι άλλοι Προτεστάντες ανανεωτές.

Ο πάπας Γρηγόριος ΙΑ' επιστρέφει στη Ρώμη, συνοδευόμενος από την αγία Αικατερίνη, Πίνακας του Giorgio Vasari περίπου 200 χρόνια μετά το θάνατο του πάπα. Στην πραγματικότητα ο άγιος αυτός κληρικός συνοδευόταν κατά την επιστροφή του από 2000 στρατιώτες.

Ο Γρηγόριος έστειλε πέντε αφορισμούς εναντίον του Γουίκλιφ καταγράφοντας τις εσφαλμένες αντιλήψεις του «αιρετικού» στον Άγγλο βασιλιά, στους επισκόπους και στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου δίδασκε ο θεολόγος. Ζητούσε δε να τον στείλουν στην Ιερά Εξέταση, όμως οι αποδέκτες των παπικών εγγράφων δεν έδιναν και μεγάλη σημασία. Μόνο οι επίσκοποι έκαναν –εικονικά; πραγματικά;– ανακρίσεις για τυχόν αιρετικές αντιλήψεις, οι οποίες δεν οδηγούσαν πουθενά, μέχρι που ο Γουίκλιφ πέθανε το έτος 1384 ασθενής σε ηλικία 54 ετών, επιζήσας του πάπα κατά 6 χρόνια.

Όμως, ο παπικός μηχανισμός δεν ηρέμησε και συνέχισε να μαζεύει «αποδεικτικά στοιχεία για αίρεση» εναντίον του νεκρού. Όταν συγκεντρώθηκε λοιπόν ικανός αριθμός «στοιχείων», έγινε εκταφή του σκελετού του Γουίκλιφ το έτος 1428, μετά από 44 χρόνια, με άλλο πάπα φυσικά στην εξουσία, και κάηκε ο «αιρετικός» πανηγυρικά, όπως επιτάσσει η χριστιανική αγάπη.

Η μετακίνηση στη Ρώμη

Ο Γρηγόριος IA'  ήθελε να επιστρέψει ο παπισμός από την Αβινιόν στη Ρώμη, παρότι ο ίδιος ήταν Γάλλος, αλλά τον δυσκόλευαν οι διαρκείς πόλεμοι με εναλλασσόμενες συμμαχίες των αντιμαχομένων στην ιταλική χερσόνησο, έτσι ώστε να μην ξέρει κάθε ιδιοτελής ποια πλευρά να υποστηρίξει, για να διεκδικήσει μετά τα σχετικά οφέλη.

Υπήρχαν βέβαια και εξωτερικές αντίρροπες δυνάμεις κατά και υπέρ της μετακόμισης: Απ’ τη μια μεριά ο βασιλιάς της Γαλλίας, ο δούκας του Ανζού, οι Γάλλοι καρδινάλιοι και πολλοί φεουδάρχες ήθελαν τον πάπα στην Αβινιόν για να διεκπεραιώνουν εύκολα τις δουλειές τους — για να τους καθοδηγεί πνευματικά, όπως λένε κατ' ευφημισμόν μέχρι σήμερα σ’ αυτές τις περιπτώσεις…

Απ’ την άλλη μεριά πίεζαν για επιστροφή στη Ρώμη οι αντίστοιχοι Ιταλοί παράγοντες, οι οποίοι ήταν όμως ενισχυμένοι με την (μετέπειτα) «αγία» Κατερίνα της Σιένα, η οποία προπαγάνδιζε ταυτόχρονα να αναληφθεί σταυροφορία για την «απελευθέρωση των αγίων τόπων» —  γνωστό σύνθημα για πλιάτσικο. Η συγκεκριμένη «αγία» είχε δει σε μικρή ηλικία στον ύπνο της τον Ιησού, ο οποίος της ζήτησε να τον παντρευτεί και έκτοτε αυτή αφιερώθηκε στο φανταστικό σύζυγό της. Μάλιστα φορούσε στο δάκτυλο ως δαχτυλίδι την ακροβυστία του κυρίου της (το απόκομμα κατά την ιουδαϊκή περιτομή), το οποίο διετηρείτο κάπου επί 14 αιώνες και της το φόρεσε ιδιοχείρως στο δάχτυλο ο Ιησούς. Αυτό ήταν δε τόσο ιερό και άχραντο, ώστε δεν το έβλεπε κανένας άλλος στο δάκτυλο της «αγίας», παρά μόνο η ίδια…

Εκτός από την «αγία» Κατερίνα πίεζε τον πάπα για μετακόμιση και η (μετέπειτα) «αγία» Μπριγκίτα, η οποία προφήτευσε μάλιστα ότι, αν δεν μετακομίσει ο Γρηγόριος ως πάπας στη Ρώμη, θα πεθάνει σύντομα. Η προφητεία ήταν τόσο πετυχημένη, ώστε το καλοκαίρι του 1373 πέθανε η ίδια η «αγία»…

Στα χρόνια 1374/75 προέκυψε σιτοδεία στην κεντρική Ιταλία λόγω περιορισμένων βροχοπτώσεων και άλλων παραγόντων. Ο πάπας υποσχέθηκε να στείλει τρόφιμα στους πεινασμένους, αλλά στην πραγματικότητα έστειλε ένα μισθοφορικό στρατό για να καταλάβει την Φλωρεντία, η οποία δεν δεχόταν να υποταχθεί στην εξουσία τού πάπα και είχε συνάψει αντιπαπική συμμαχία με μερικές δεκάδες πόλεων. Αυτό το επεισόδιο ήταν η τελευταία σταγόνα που οδήγησε σε έκρηξη την αντιπαπική και αντικληρική προδιάθεση του λαού, λόγω των συνεχών υποχρεωτικών και «εθελοντικών» οικονομικών αφαιμάξεων που είχε υποστεί.

Σε πολλές πόλεις καταλήφθηκαν και λεηλατήθηκαν από τους επαναστατημένους αγρότες τα ανάκτορα των επισκόπων, στη Φλωρεντία ξεθεμελιώθηκε το κτίριο της «Ιεράς Εξέτασης», ενώ οι εργάτες φώναζαν «Θάνατος στο παπαδαριό!», στην Περούτζια αναρτήθηκαν επιγραφές με προτροπές «Θάνατος στον επίσκοπο και τους παπάδες του!», σε διάφορε πόλεις κρεμάστηκαν επιφανείς κληρικοί κι άλλοι χώθηκαν στα κάτεργα, σε όλες τις πόλεις είχαν αντικατασταθεί οι τοπικές σημαίες των ηγεμόνων με την κόκκινη σημαία της επανάστασης. Είχε συγκεντρωθεί δε τόσος πλούτος από τις λεηλασίες, ώστε συγκροτήθηκε οκταμελής επιτροπή αδιάφθορων (otto santi) για να αξιοποιήσουν τα χρυσαφικά και τους πολύτιμους λίθους και να προμηθευτούν τρόφιμα για τον κόσμο.

Ο Γρηγόριος κάλεσε τους ευλαβείς χριστιανούς από την κεντρική Ευρώπη σε σταυροφορία εναντίον των επαναστατών αγροτών και των Φλορεντίνων ειδικότερα, αναθεμάτισε και αφόρισε όλα τα μέλη της ηγετικής Φλωρεντινής οικογένειας Βισκόντι και διέταξε τους απανταχού πιστούς να συλλαμβάνουν και να υποδουλώνουν (συνήθως ανύποπτους) Φλωρεντίνους που έβρισκαν στην επικράτειά τους. Η Γαλλία και η Αγγλία έκαναν με ευχαρίστηση χρήση αυτής της παπικής «εντολής» και δημιούργησαν δυναμικό σκλάβων από Φλωρεντίνους και θησαυροφυλάκιο από τις περιουσίες τους, πολλές ιταλικές πόλεις αρνήθηκαν όμως να συμμαχήσουν με τον πάπα και υπέστησαν επίσης διώξεις. Γενικά στην Ιταλία επικρατούσε εκείνη την εποχή μια «ωραία ατμόσφαιρα»…

Η σφαγή της Cesena

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα αλληλοσπαραγμού και διάλυσης δύο στενοί συνεργάτες του πάπα οργάνωσαν για αντεκδίκηση φοβερές σφαγές: Απ’ την μια ο καρδινάλιος της Όστια έστειλε μια συμμορία μισθοφόρων που δεν είχε πληρωθεί επί μήνες στην πόλη Faenza, όπου σφαγιάστηκαν όσοι πολίτες δεν πρόλαβαν να διαφύγουν και λεηλατήθηκαν όλες οι περιουσίες. Έτσι έβγαλε καθένας μισθοφόρος ό,τι μεροκάματο νόμιζε ότι δικαιούται… Απ’ την άλλη ο καρδινάλιος Ροβέρτος της Γενεύης, τον οποίο ο επίσκοπος της Φλωρεντίας συνέκρινε με τον Ηρώδη και τον Νέρωνα, ηγήθηκε του παπικού στρατού με 6000 ιππείς και 4000 πεζοπόρους και ισοπέδωσαν την περιοχή γύρω από την Μπολόνια.

Το έτος 1377 επαναστάτησαν οι κάτοικοι της Cesena, συνέλαβαν και λύντσαραν 300 μισθοφόρους από τη συμμορία του καρδιναλίου Ροβέρτου της Γενεύης, οπότε ο συγκεκριμένος εκπρόσωπος του θεού έφερε όλη τη δύναμη της συμμορίας του στην Τσεζένα όπου κατακρεουργήθηκαν 4000 πολίτες — όσοι δεν κατάφεραν να διαφύγουν. Στον Ροβέρτο, ο οποίος έγινε αργότερα επίσης πάπας, κόλλησε ο λαός το παρατσούκλι «σφαγέας της Τσεζένα», ενώ ο πάπας Γρηγόριος ονομάστηκε «papa guastamondo», καταστροφέας του κόσμου…

Η «σφαγή της Τσεζένα» προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στον ιταλικό χώρο και οδήγησε σε περαιτέρω συγκρούσεις μεταξύ επαναστατών και στρατιωτικών τμημάτων των καρδιναλίων — κανονικοί πολέμαρχοι οι εκπρόσωποι του κυρίου!  

Το ίδιο έτος της σφαγής αποφάσισε τελικά ο Γρηγόριος να επιστρέψει στη Ρώμη, όχι βέβαια με εκκλησιαστικές τιμές, αλλά συνοδευόμενος από 2000 πολεμιστές. Πάνω που προσπάθησε ο λαμπρός αυτός κληρικός να αποκτήσει κύρος ως θρησκευτικός ηγέτης, πληρώνοντας πτωχευμένους πρίγκιπες και βασιλιάδες και προσφέροντας υποστήριξη σε αντιμαχόμενους τοπικούς ηγεμόνες, πέθανε απρόβλεπτα, ίσως και δηλητηριασμένος, σίγουρα όμως μετανοιωμένος που επέστρεψε στη Ρώμη «παρασυρμένος από τις προτροπές ευσεβών γυναικών», όπως λέγεται ότι ψέλλισε πριν ξεψυχήσει… 

(βλέπε επίσης >>>)

Mozart Piano Rondo D KV 382

pianist: Alfred Brendel, cond.: Neville Marriner, orchestra Academy St Martin of the Fields 

Η κατάργηση της ΕΡΤ και οι ευθύνες για την κρίση...

του Αλέξανδρου Αχελινού, ΚΣΜ

Η σύγκρουση για την Ε.Ρ.Τ. ενδέχεται, με τις διαστάσεις που πήρε, να έχει επιπτώσεις πολύ μεγαλύτερες από την πραγματική σημασία της. Το γεγονός ότι έγινε πρωτοσέλιδο στον διεθνή τύπο και ότι ασχολούνται με αυτήν διεθνείς οργανισμοί, δείχνει πόσο ξέφυγε το ζήτημα από τα όρια, μέσα στα οποία επιθυμούσε να περιορίσει την παρέμβασή της η κυβέρνηση, αλλά και τη δύναμη που έχουν ορισμένοι κύκλοι να επιβάλλουν τη στρεβλή εικόνα μιας κατάστασης. Αποδεικνύει, όμως, και πόσο δύσκολο είναι να προωθηθεί μία μεταρρύθμιση στον τομέα που χρειάζεται κατά προτεραιότητα μεταρρυθμίσεις, ακόμα και στο απόγειο της κρίσης που ταλαιπωρεί χώρα και κοινωνία.

Το ιστορικό

Η “εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα” φωνή (της Αγίας Παρασκευής) κουβαλά στην πλάτη της ένα όντως αμαρτωλό παρελθόν. Το πολιτικο-κομματικό και το συνδικαλιστικό κατεστημένο της εποχής δεν επιτρέψανε το νοικοκύρεμά της και τον εκσυγχρονισμό της ακόμα και όταν, την δεκαετία του 1970, το εγχείρημα ανατέθηκε, με πρωθυπουργική υποστήριξη, σε μία καταξιωμένη ανεξάρτητη προσωπικότητα (τον σερ Χιου Γκρήν), ενώ στην στελέχωσή της είχαν παρεισφρήσει μερικά από τα πιο αξιόλογα άτομα που διέθετε η κοινωνία.

Στη συνέχεια ο κυβερνητικός έλεγχος μετατράπηκε σε απόλυτη κομματικοποίηση, ενώ το συνδικάτο των εργαζομένων στην Ε.Ρ.Τ. μετατράπηκε, όπως και σε πολλούς άλλους φορείς του δημοσίου, σε “κράτος εν κράτει” με την ασφάλεια που παρείχε το μονοπώλιο της μετάδοσης ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών και η πολιτική βούληση διατήρησης αυτού του μονοπωλίου, όπως είχε εκφρασθεί από τον απερίγραπτο υπουργό που απειλούσε με κατάρριψη τους δορυφόρους που θα αποτολμούσαν να απευθύνουν άλλα προγράμματα στο ελληνικό κοινό.

Η άναρχη, όπως έγινε, απελευθέρωση της αγοράς δεν βοήθησε την εξυγίανση του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα, αφού η διατήρηση της χρηματοδότησης από αναγκαστική εισφορά των πολιτών και η κρατική κάλυψη των ελλειμμάτων δεν άφησαν να γίνει αισθητή η επίδραση του ανταγωνισμού. Αποτέλεσμα της συνακόλουθης αβελτηρίας ήταν πληθωρισμός προσωπικού, σπατάλη οικονομικών και τεχνικών μέσων, σκανδαλώδεις συμβάσεις με εξωτερικούς συνεργάτες κ.λπ.

Βέβαια, υπήρχε και η άλλη πλευρά του νομίσματος που έλεγε ότι η Ε.Ρ.Τ. δεν μπορούσε να είναι ανταγωνιστική σε επίπεδο ακρόασης/θέασης με στελέχη που αμείβονται χαμηλότερα από τα ομόλογά τους του ιδιωτικού τομέα, ότι παρέχει υπηρεσίες που δεν παρέχουν τα ιδιωτικά μέσα λόγω της κερδοσκοπικής φύσης τους, ότι ικανοποιεί, έστω και περιθωριακά, τμήματα του κοινού, τα οποία για τον ίδιο λόγο δεν ικανοποιούνται από τα πολύ χαμηλής ποιοτικής στάθμης προγράμματα των ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, παρότι συνεισφέρουν ίσως και με το παραπάνω τον οβολό τους στην χρηματοδότηση όλων των μέσων, δημόσιων και ιδιωτικών. Διότι και αυτά πληρώνουν τόσο την υποχρεωτική εισφορά για τα πρώτα όσο και το κόστος διαφήμισης που έχει ενσωματωθεί στην τιμή των προϊόντων που αγοράζουν, το οποίο συντηρεί τα δεύτερα.

Αυτά τα ελαφρυντικά, ωστόσο, δεν αναιρούσαν την ανάγκη της αναδιάρθρωσης της Ε.Ρ.Τ., όπως επισημαινόταν επανειλημμένα από πολλές πλευρές. Ακόμα, όμως, και όταν υπήρχε έστω και μια κολοβή ή όχι απόλυτα ειλικρινής πρόθεση από μία κυβέρνηση, η εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση όρθωνε το αρνητικό ανάστημά της, ενώ τα κόμματα της αριστεράς δεν έχαναν την ευκαιρία να συμπαρίστανται στα συνδικάτα των εργαζομένων, ακόμα και αν βρίσκονταν εν αδίκω. Η δύναμη των τελευταίων και η συν-διοίκηση που ασκούσαν υπερίσχυε ορισμένες φορές ακόμα και της εκάστοτε παραδοσιακής κυβερνητικής παρεμβατικότητας!

Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Η αδυναμία προώθησης μεταρρυθμίσεων απαξίωσε τους μηχανισμούς, με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί η απήχηση των σταθμών του δημόσιου φορέα, παρότι μερικά προγράμματά του εξακολουθούσαν να αποτελούν οάσεις στο απαράδεκτο από κάθε άποψη ελληνικό ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Η απάντηση σε κάθε επιχείρηση ανόρθωσης ήταν η άγρια απεργία.

Η κυβερνητική πρωτοβουλία

Μίαν ωραίαν πρωίαν τελικά η σημερινή κυβέρνηση διαπίστωσε ότι η κατάσταση είχε φτάσει στο “μη παρέκει”. Και αποφάσισε το κλείσιμο της Ε.Ρ.Τ. και την αναστολή των εκπομπών των σταθμών της μέχρις ότου στηθεί μια υγιής διάδοχος εταιρεία.

Η μεθόδευση δεν μπορούσε να είναι πιο “άκομψη”. Έτσι, έδωσαν την ευκαιρία ακόμα και στην εσωτερική αντιπολίτευση της τρικομματικής, αλλά κυρίως στους συνδικαλιστές και στους θεματοφύλακες του status quo να την παραλληλίσουν με τις βολονταριστικές μεθοδεύσεις του πρωθυπουργού της Τουρκίας που κατέβασαν τον κόσμο στην Πλατεία Ταξίμ.

Θα ήταν πολύ πιο ευπρόσωπος ένας διαφορετικός δρόμος, όπως η πλήρης προετοιμασία της διάδοχης κατάστασης πριν από την “αλλαγή φρουράς” και η παράδοση της σκυτάλης χωρίς καμία διακοπή εκπομπών.

Βέβαια, θα μπορούσε να αντιτείνει κανείς ότι, με την εμπειρία των αντιδράσεων των συνδικάτων τον τελευταίο καιρό, μια εν κρυφώ και παραβύστω προετοιμασία δεν θα είχε καμία πιθανότητα επιτυχίας γιατί το σχέδιο θα διέρρεε πριν από την ολοκλήρωσή του. Θα μπορούσε να αντιτείνει και το ότι η μέθοδος που επελέγη ήταν η μοναδική, με δεδομένη την αδιαλλαξία των συνδικαλιστών και των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Αν ο Μέγας Αλέξανδρος είχε εμπλακεί σε συζητήσεις σχετικά με την κατάσταση στην οποία θα έπρεπε να βρίσκεται ο φλοιός κρανιάς του Γόρδιου Δεσμού, είτε δεν θα τον είχε λύσει (όπως τον έλυσε) είτε δεν θα είχε προφτάσει να προχωρήσει ούτε καν ως την Κιλικία! Ανάλογα, δεν θα μιλούσαμε σήμερα για το «Αυγό του Κολόμβου» αν ο γενουάτης διαπραγματευόταν το αν έπρεπε να παραμείνει ανέπαφος ή όχι ο φλοιός του όταν αυτό στεκόταν όρθιο.

Το χειρότερο πάντως ήταν το ότι οι κυβερνητικοί χειρισμοί υπήρξαν κακοί και ανεπιτυχείς: έριξαν τη χώρα σε μία αχρείαστη κρίση.

Οι ευθύνες

Η πιο δυσοίωνη πλευρά της αιφνίδιας κρίσης, πάντως, έγκειται στο ότι η στάση όλων είναι κατακριτέα.

Η Νέα Δημοκρατία και ο πρωθυπουργός προσωπικά, με δεδομένη την πατρότητα της πρωτοβουλίας, είναι υπεύθυνοι τόσο για τον σχεδόν “πραξικοπηματικό” τρόπο φίμωσης των κρατικών σταθμών, όσο και για το ότι καταρράκωσαν ακόμα πιο πολύ την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Πρόσθετα, βαρύνονται για το ότι με τον χειρισμό που επιλέξανε παραλείψανε ένα θεμελιώδες στάδιο: να προτείνουν ένα αξιόπιστο σχέδιο και να εκθέσουν αυτούς που θα αντιδρούσαν. Επιπλέον, θα ήταν πολύ πιο πειστική η εξυγιαντική πρόθεσή τους αν δεν είχαν απορρίψει ως αντιπολίτευση μόλις προ διετίας το πολύ πιο μετριοπαθές εξυγιαντικό πλάνο της υπό τον καθηγητή Αλιβιζάτο επιτροπής, που αποτέλεσε και τη μήτρα του δικού τους πλάνου.

Τέλος, αν κυριαρχήθηκαν από την υστερόβουλη πρόθεση να προκαλέσουν μια (ολέθρια για τον τόπο) πρόωρη εκλογική αναμέτρηση για να εξαργυρώσουν τα κέρδη τους στις δημοσκοπήσεις, η ευθύνη τους είναι εγκληματική.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ο πρόεδρός του είναι εκτεθειμένοι γιατί, ενώ με την υποστήριξη του πλάνου Αλιβιζάτου παραδέχονταν την ανάγκη μεταρρυθμίσεων, σήμερα, και αυτοί για κομματικά οφέλη, παίρνουν τελείως αρνητική θέση απέναντι σε ένα αναμφίβολα τολμηρότερο σχέδιο. Ας διαχώριζαν ξεκάθαρα, τουλάχιστον, τη θέση τους για τις μεταρρυθμίσεις από τη θέση τους για τους κυβερνητικούς χειρισμούς.

Η ΔΗΜ.ΑΡ. παραμένει εγκλωβισμένη στην άρνηση κάθε τομής σε βάθος στον νοσηρό ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εκτίθεται διαρκώς με τη διγλωσσία του. Από τη μία καταγγέλλει το πελατειακό κράτος που δόμησαν, όπως αναληθώς ισχυρίζεται, μόνον τα κόμματα που κυβέρνησαν τον τόπο, στους χώρους του οποίου πάντως είχε ανέκαθεν μεγαλύτερη απήχηση απ’ό,τι στην υπόλοιπη κοινωνία. Από την άλλη προασπίζεται με νύχια και με δόντια όλες τις εκφάνσεις του με στόχο να προσεταιρισθεί τις δυνάμεις που τον λυμαίνονται και αποτελούν ανεκτίμητο όπλο για την άσκηση της βολονταριστικής εξουσίας που πρεσβεύει.

Το Κ.Κ.Ε. εξακολουθεί να ζει στον κόσμο του, ενώ για τις “δεξιές της δεξιάς” καλύτερα να μην γίνεται λόγος.

Η Π.Ο.Σ.Π.Ε.Ρ.Τ. (με όλα τα παρακλάδια της) με τη διαχρονική στάση της έχει αποδείξει ότι δεν αποτελεί αξιόπιστο συνομιλητή για την αναζήτηση καλύτερου μέλλοντος. Έχει και αυτή εγκλωβιστεί σε μία αποκλειστικά συντεχνιακή στρατηγική και υιοθετεί την γενική αρχή των περισσότερων συνδικάτων του ευρύτερου δημόσιου τομέα: «μεταρρυθμιστείτε κατά προτεραιότητα εσείς για να μπορούμε να τρώμε όλοι μας και κατά προτεραιότητα εμείς»! Θα μπορούσε να διασκεδάσει την αδιαλλαξία της και να πείσει για το δήθεν ενδιαφέρον της για τον δημόσιο χαρακτήρα της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, αν δεν έκανε τα πάντα για να την απαξιώσει. Αν δεν την “φίμωνε” πραξικοπηματικά (και εκείνη) σε κρίσιμες στιγμές για μεγάλα χρονικά διαστήματα, εξυπηρετώντας απροκάλυπτα κομματικά συμφέροντα (της αντιπολίτευσης). Αλλά και αν προέβαινε (ακόμα και τώρα) σε μία χειρονομία καλής θέλησης: αν κατέβαλλε αναδρομικά το αντίτιμο της δωρεάν μετάδοσης των μηνυμάτων της στη διάρκεια των απεργιών της (έστω και μόνον των τελευταίων μηνών), όπως θα υποχρεωνόταν ο κάθε ιδιώτης, ακόμα και εάν επρόκειτο για συνδικάτο. Η Ε.Ρ.Τ. δεν είναι ιδιοκτησία της!

Η Ε.Σ.Η.Ε.Α., η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. και η Γ.Σ.Ε.Ε. (ως εκπρόσωπος των συνδικάτων του ευρύτερου δημόσιου τομέα) καλά θα έκαναν να μην είχαν κηρύξει μια απεργία συμπαράστασης που στρεφόταν αποκλειστικά εναντίον των συνήθων αμέτοχων των συγκρούσεων: των εργαζομένων και των επαγγελματιών του ιδιωτικού τομέα που είτε ταλαιπωρήθηκαν είτε έχασαν εισόδημα. Ωστόσο, η πρεμούρα τους είναι απόλυτα κατανοητή: αν χάσουν την μάχη των προνομίων τα συνδικάτα της Ε.Ρ.Τ. θα έρθει σύντομα και η σειρά των υπόλοιπων συνδικάτων (των Δ.Ε.Κ.Ο. κ.λπ.) για τα οποία νοιάζονται κατά προτεραιότητα (αν όχι κατ’ αποκλειστικότητα).

Όσο για τους σχολιαστές και το μέρος του κοινού, που ευαισθητοποιήθηκαν, κάπως όψιμα είναι η αλήθεια, για τη συρρίκνωση της ραδιοτηλεοπτικής πολυφωνίας, ας έχυναν νωρίτερα τα κροκοδείλια δάκρυά τους κι ας έψαχναν με το τηλεχειριστήριο πιο συχνά τις κρατικές συχνότητες για να ανεβάσουν την κατά περίπτωση ακρόαση ή θέασή τους, αποσοβώντας τον μαρασμό τους.

Τώρα πια είναι αργά για όλους!