26 October 2020

Ένας υπνάκος σε ακατάλληλη θέση και στιγμή

Στα πρώτα 2-3 χρόνια σπουδών, έμεινα σε φοιτητική εστία μιας οργάνωσης όπου καλλιεργούσαν ιστορικές γερμανικές παραδόσεις και μπυροποσία. Να πηδήξουν ήθελαν κι αυτοί, αλλά το έκαναν με πολιτισμένο τρόπο! Επειδή δε δεν υπήρχαν πολλοί Γερμανοί ενδιαφερόμενοι (οι ένοικοι έπρεπε να γίνουν μέλη της οργάνωσης), νοικιάζονταν μερικά δωμάτια σε ξένους, οι περισσότεροι Έλληνες, οι οποίοι και να ήθελαν δεν γινόντουσαν δεκτοί ως μέλη. Μπήκε ένας λοιπόν και έφερε και τους άλλους. Ήμασταν έτσι 5 Έλληνες, ένα Αφρικανός, ένας Πέρσης και 10-15 Γερμανοί.

Από τους 5 Έλληνες συγκατοίκους οι τρεις χαρτόπαιζαν, εγώ κι άλλος ένας ήμασταν θεατές. Ερχόντουσαν λοιπόν ακόμα 2-3 απ' έξω και έστηναν τραπέζι, όπου παιζόντουσαν αρκετά λεφτά για την εποχή και για φοιτητές, ακόμα και 200 Μάρκα. Όταν παιζόταν λοιπόν σε ένα δωμάτιο πόκερ, με όλες τις συνοδευτικές αμαρτίες (τσιγάρα, φωνές κ.λπ.), εμείς οι άλλοι δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε, αναγκαστικά καθόμασταν μαζί και σχολιάζαμε. Κάποιες φορές έφτιαχνα εγώ τσάι για τους χαρτοπαίκτες και έπαιρνα βιδάνιο 1 Μάρκο. Ήμουν πάντα κερδισμένος!

Ένα βράδυ κράτησε το παιχνίδι πολύ και έπρεπε την άλλη μέρα να πάω στις 8.15' για παράδοση στα Μαθηματικά, δεν ήθελα να την χάσω. Πέρασε η ώρα, πήγε 5, πήγε 6 και συνεχιζόταν το παιχνίδι. Στις 7 λένε σταματάμε και συνεχίζουμε σε 1-2 ώρες. Καμιά σκέψη βέβαια για ύπνο.

Αποφασίζω να πάω εγώ στην παράδοση έτσι άυπνος. Φτάνω στις 8 παρά τέταρτο στη μεγάλη αίθουσα Φυσικής (Physikhörsaal) και κάθομαι στην άδεια αίθουσα στην πρώτη σειρά, στη μέση. Εκεί πρέπει να ακούμπησα το κεφάλι στα χέρια και να με πήρε ο ύπνος.

Κάποια στιγμή πετάχτηκα από τα χτυπήματα των φοιτητών στα έδρανα (klopfen), κοιτάω το ρολόι μου και βλέπω ότι ήταν 10 η ώρα. Κοιμόμουν δύο ώρες στην πρώτη σειρά των εδράνων, απέναντι στο διδάσκοντα. Εκείνη τη στιγμή που ξύπνησα ο  καθηγητής, Curt Schmieden, έφευγε από τη δεξιά πόρτα και οι συμφοιτητές αποχωρούσαν από την αίθουσα. Θυμάμαι μόνο τη φυσιογνωμία ενός συμφοιτητή που καθόταν δεξιά δίπλα μου...

Φυσικά δεν έγινε τίποτα, αρκετές φορές θυμάμαι που κάποιοι συμφοιτητές κοιμόντουσαν στα έδρανα την ώρα της παράδοσης, κανείς δεν τους ενοχλούσε. Μια απογοήτευση την αισθανόμουν όμως που δεν κατάφερα να μείνω ξύπνιος.

Πέρασαν 1-2 χρόνια μέχρι να πάρω το προδίπλωμα και, χωρίς να το περιμένω, με κάλεσε ένας επιμελητής από το Mathematisches Institut, Hans Friedrich Walter λεγόταν, καλή του ώρα, να μου πει κάτι. Πάω στο γραφείο του και μου ανακοινώνει ότι λόγω των επιδόσεών μου στις εξετάσεις προτάθηκα, μαζί με άλλους 2-3 Γερμανούς συμφοιτητές, να γίνουμε Hilfsassistenten στα Μαθηματικά. 

Φυσικά χάρηκα πολύ για την τιμή, αλλά κυρίως επειδή θα έπαιρνα και 400 Μάρκα το μήνα ως αποζημίωση, πολλά λεφτά τότε για φοιτητή. Μου λέει ο επιμελητής, πάμε απέναντι στο γραφείο του κ. Schmieden να του ανακοινώσουμε ότι δέχεσαι. 

Μπαίνουμε μέσα, του λέει ο Walter τα καθέκαστα, με κοιτάει ο Schmieden από πάνω μέχρι κάτω και μου λέει χαμογελώντας, «Α μάλιστα, mein lieber, εσείς δεν ήσασταν που κοιμόσασταν μια φορά στην πρώτη σειρά της παράδοσής μου;» Γκλουπ, σχεδόν το είχα ξεχάσει εγώ και μου το θύμισε την πιο ακατάλληλη στιγμή ο καθηγητής. Δεν έβρισκα τι να πω, ένα κλαδάκι να κρατηθώ, να μη με πάρει το ρεύμα, αλλά η μεγαλύτερη σαστιμάρα του επιμελητή δίπλα με έβγαλε από την αμηχανία. «Τι, πότε, δεν ξέρω τίποτα», φοβήθηκε μήπως έκανε κάποια γκάφα αυτός. Τον καθησύχασε ο καθηγητής και του είπε ότι για αστείο το ανέφερε. 

Όταν βρεθήκαμε αργότερα όλοι οι Hilfsassistenten, παλιοί και νέοι για να γνωριστούμε αμοιβαία και να πάρουμε οδηγίες για το νέο εξάμηνο, διαπίστωσα ότι ένας από τους νέους, όπως εγώ, ήταν ο φοιτητής που καθόταν δίπλα μου, τότε που αποκοιμήθηκα. Γνωριζόμασταν και είχαμε μιλήσει αρκετές φορές. Του λέω, θυμάσαι εκείνο το περιστατικό στην παράδοση Μαθηματικών που καθόσουν δίπλα μου κι εγώ κοιμόμουν επί δίωρο πάνω στο έδρανο; Δεν θυμόταν τίποτα... Ο καθηγητής στα 4-5 μέτρα απόσταση, με 200+ φοιτητές στο αμφιθέατρο και μετά από 2 χρόνια το θυμόταν όμως!