05 August 2019

Τώρα είναι η ώρα των νοικοκυραίων

(χωρίς εισαγωγικά)

του Σάκη Μουμτζή, Liberal.gr, 5/8/2019

Όλοι οι άνθρωποι που ξυπνάνε το πρωί και πάνε στην δουλειά τους, χωρίς να γνωρίζουν αν θα βγει το μεροκάματο, όλοι αυτοί που θέλουν να επιστρέψουν στο σπίτι τους με ησυχία και στην ώρα τους, όλοι αυτοί που θέλουν να μην κινδυνεύει η ζωή τους και η περιουσία τους από παραβατικές συμπεριφορές, όλοι αυτοί έχουν αποκληθεί, περιφρονητικά, από την Αριστερά και τους αριστερούληδες, «νοικοκυραίοι».

Εγώ, αφαιρώ τα εισαγωγικά.

Όλοι αυτοί είναι οι κανονικοί άνθρωποι, και είναι τίτλος τιμής για κάποιον να ανήκει σε αυτήν την τεράστια κατηγορία. Γιατί, αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι, οι κανονικοί άνθρωποι, είναι η ραχοκοκαλιά της οικονομίας και της κοινωνίας.

Από τους φόρους τους ζουν λάθρα, οι «επαγγελματίες της επανάστασης», οι τεμπέληδες των διαφόρων καφέ, οι θεωρητικοί των διαφόρων τρόπων μετάβασης στον σοσιαλισμό, και οι υποτακτικοί τους.


Οι νοικοκυραίοι, ανέκαθεν ήταν για την Αριστερά ένα εχθρικό κοινωνικό στρώμα. Οι ιδρυτές της μαρξιστικής θεωρίας θεωρούσαν πως, στην κρίσιμη επαναστατική στιγμή, θα συντασσόταν με την αντίδραση.

Γι΄αυτό προσπαθούν οι εγχώριοι μαρξιστές, να αποδομήσουν όλα τα χαρακτηριστικά που έχει αυτή η πολύ μεγάλη κοινωνική κατηγορία, με το τρίπτυχο «ησυχία, τάξη κι ασφάλεια».

Λες και είναι κακό να επιζητεί κάποιος την ησυχία, την τάξη και την ασφάλεια.

Για τους αριστερούς και τους κάθε λογής αριστερούληδες, είναι. Ελεγαν πως πίσω από αυτό το τρίπτυχο κρύβεται μια κοινωνία-νεκροταφείο. Πάντα η Αριστερά, διακωμωδεί, διαστρεβλώνει, παραπλανά.

Την δική της κοινωνία την ζήσαμε 54 μήνες. Η πατρίδα μας έγινε μια ξεχαρβαλωμένη χώρα, με τα άβατα της, τους ερυθροτραμπούκους που δέρνουν και καταστρέφουν, τους κακοποιούς που αποφυλακίζονται και ξαναπιάνουν δουλειά, τα όργανα της τάξεως, εκτελώντας πολιτικές εντολές, να παρακολουθούν, μακρόθεν, όλα τα παραπάνω.

Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, οι νοικοκυραίοι μίλησαν. Και τώρα ήρθε η ώρα τους. Θέλουν να γίνουν πράξη αυτά που οι αριστεροί λοιδωρούσαν και ειρωνεύονταν.

Η ησυχία, η τάξη και η ασφάλεια.

Κάποιοι δεν κατάλαβαν ακόμα πως στις τέσσερις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις δεν κέρδισε μόνον η Νέα Δημοκρατία. Συγχρόνως, ηττήθηκαν και όλα τα ιδεολογήματα της Αριστεράς, που μαγάριζαν την μεταπολιτευτική μας κοινωνία.

Για πρώτη φορά η φιλελεύθερη παράταξη έθεσε στην κρίση του Ελληνικού λαού τα δικά της προτάγματα και νίκησε. Για πρώτη φορά η φιλελεύθερη παράταξη κοίταξε στα μάτια την Αριστερά στον ιδεολογικό τομέα και νίκησε.

Δεν έκανε παραχωρήσεις, δεν έκανε εκπτώσεις, δεν κρύφτηκε.

Μετά την λαίλαπα των 54 μηνών ριζοσπαστικής Αριστεράς και άκρας Δεξιάς, οι πολίτες είδαν, έζησαν, συνέκριναν, αποφάσισαν και περιμένουν.

Περιμένουν να δούν να γίνεται η Ελλάδα μια κανονική Ευρωπαϊκή χώρα, χωρίς άβατα, με καθαρά και ανοικτά πανεπιστήμια, με τις δυνάμεις της τάξεως να την επιβάλλουν όπου πρέπει, με τους δρόμους ανοικτούς για να πηγαίνει ο κόσμος στις δουλειές του και στα σπίτια του.

Πολύ απλά πράγματα που, επί σαράντα σχεδόν χρόνια, η Ελληνική κοινωνία τα στερήθηκε. Σχεδόν δύο γενιές μεγάλωσαν μέσα στο μπάχαλο και στην ανομία θλιβερών μειοψηφιών. Σχεδόν δύο γενιές αγνοούν τι σημαίνει «ησυχία, τάξη κι ασφάλεια».
Τώρα, όμως, ήρθε η ώρα των νοικοκυραίων.

03 August 2019

Τα «πέτρινα ψάρια» του Λιβάνου

in.gr, 3/8/2019

Τα «πέτρινα ψάρια» του Λιβάνου, μια πλούσια συλλογή των οποίων φιλοξενείται στο Memory of Time, είναι μεταξύ των πλέον εντυπωσιακών απολιθωμάτων στον κόσμο, «μάρτυρες» μιας ιστορίας 100 εκατομμυρίων χρόνων

Οι ακτίνες του ήλιου, που έχει αρχίσει δειλά-δειλά να ξεπροβάλλει στον καταγάλανο ουρανό της αρχαίας Βύβλου, προσπαθούν να βρουν διέξοδο στα πέτρινα σοκάκια της πόλης, το σημερινό Jbeil του Λιβάνου, με το γραφικό λιμανάκι και τον κοσμοπολίτικο μεσογειακό αέρα.
Περίπου τέτοια ώρα, ο Πιερ Άμπι Σαάντ (Pierre Abi Saad) παίρνει συνήθως το δρόμο προς τη Hjoula και ανηφορίζοντας στα ορεινά αναζητεί ζώα που έχουν χαθεί …εκατομμύρια χρόνια πριν.
Στο λιβανέζο παλαιοντολόγο με την ευγενική φυσιογνωμία και τη χαρακτηριστική, μελίρρυτη φωνή θα μπορούσε να αποδοθεί κάλλιστα ο χαρακτηρισμός «κυνηγός απολιθωμάτων», αφού έχει αφιερώσει τη ζωή του έως σήμερα στην αναζήτηση και ανάδειξη ενός ιδιαίτερου είδους απολιθωμάτων, αυτό των ψαριών.
Ψάρια, μαλακόστρακα, αστερίες -και όχι μόνο- συνθέτουν ένα μοναδικό μωσαϊκό απολιθωμάτων, υψηλής ποιότητας και αξίας, που συναγωνίζονται επί ίσοις όροις τα αντίστοιχα που έχουν βρεθεί σε περιοχές όπως το Monte Bolea στην Ιταλία, το Solnhofen στη Γερμανία και το Green River στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής

Το ιδιότυπο αυτό… ψάρεμα είναι, άλλωστε, οικογενειακή υπόθεση για τον Πιερ και τα αδέλφια του, καθώς ο παππούς τους ήταν αυτός που δεκαετίες πριν βρήκε τυχαία το πρώτο του απολίθωμα. Τότε ίσως να μην είχε συνειδητοποιήσει όχι μόνο πόσο προικισμένος από τη φύση είναι ο τόπος του, αλλά κυρίως ότι το «μικρόβιο» θα περνούσε από γενιά σε γενιά. Από τον παππού στο γιο κι από εκεί στα εγγόνια.
Οι τελευταίοι διατηρούν σήμερα έναν εκθεσιακό χώρο με απολιθώματα ψαριών -από τη (δική τους) μεγαλύτερη ιδιωτική συλλογή στη Μέση Ανατολή- στην παλαιά αγορά της Βύβλου, λίγα μέτρα μακριά από την πλατεία με τον παχύ ίσκιο που περίτεχνα «υφαίνουν» οι φορτωμένες με φούξια άνθη βουκαμβίλιες.
Το Memory of Time (όπως ονομάζεται ο εκθεσιακός χώρος), κάθε γωνιά του οποίου κρύβει κι ένα μικρό θησαυρό, αποτελεί το δεύτερο σπίτι του γνωστού λιβανέζου παλαιοντολόγου, ο οποίος απολαμβάνει να εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια στους επισκέπτες τη μοναδικότητα των εκθεμάτων.
«Εδώ έχουμε το μοναδικό απολίθωμα χταποδιού στον κόσμο, αλλά και ένα πολύ σπάνιο εύρημα στο οποίο βλέπουμε ένα ψάρι που έχει φάει ένα μικρότερο. Αυτό αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο απολίθωμα» λέει στο περιοδικό «ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ» ο Πιερ Άμπι Σαάντ, εξηγώντας πως το να γνωρίζεις πού πρέπει να αναζητήσεις τα απολιθώματα και ποιοι σχηματισμοί είναι αυτοί που αξίζουν είναι το «κλειδί» της όλης προσπάθειας.
Τα «πέτρινα ψάρια» του Λιβάνου, μια πλούσια συλλογή των οποίων φιλοξενείται στο Memory of Time, είναι μεταξύ των πλέον εντυπωσιακών απολιθωμάτων στον κόσμο, «μάρτυρες» μιας ιστορίας 100 εκατομμυρίων χρόνων.
Τότε η περιοχή όπου σήμερα εκτείνεται ο Λίβανος βρισκόταν 200 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας της Τηθύος (υπήρξε μεγάλη κεντρική θάλασσα, η οποία από την Παλαιοζωική μέχρι και την Τριτογενή Περίοδο εκτεινόταν ανάμεσα στην ευρασιατική και την αφρικανική ήπειρο και σημερινά υπολείμματά της είναι η Μεσόγειος και η Ερυθρά).
Τα χρόνια πέρασαν, έγιναν… αιώνες, και προτού ο Λίβανος γίνει χώρα -και δη ανεξάρτητη- οι ταξιδιώτες σε αυτήν την προικισμένη από τη φύση γωνιά του πλανήτη την είχαν κάνει διάσημη για τα απολιθώματά της με τις μορφές ψαριών και μαλακοστράκων, που σήμερα κοσμούν τις προθήκες μουσείων αλλά και ιδιωτικών συλλογών ανά τον πλανήτη.
Μάλιστα, πολλά από τα ερωτήματα που σχετίζονται με την απολιθωματοποίηση αυτών των θαλάσσιων ζώων και την παρουσία τους σε βουνοκορφές, μακριά από τις σημερινές ακτές της περιοχής, παραμένουν αναπάντητα.
Εκτός από τη Hjoula, όπου ο Πιερ και τα αδέλφια του -και σε λίγο καιρό και τα παιδιά τους- αναπτύσσουν τη δράση τους, βρίσκονται άλλα δύο χωριά (Haquel και Ennamura) που έχουν κερδίσει διεθνή αναγνώριση χάρη στα πλούσια θαλάσσια απολιθώματα που έχουν βρεθεί εκεί.
Ψάρια, μαλακόστρακα, αστερίες -και όχι μόνο- συνθέτουν ένα μοναδικό μωσαϊκό απολιθωμάτων, υψηλής ποιότητας και αξίας, που συναγωνίζονται επί ίσοις όροις τα αντίστοιχα που έχουν βρεθεί σε περιοχές όπως το Monte Bolea στην Ιταλία, το Solnhofen στη Γερμανία και το Green River στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Η παλαιότερη γραπτή αναφορά στα απολιθώματα της περιοχής, όπως εξηγεί ο Πιερ Άμπι Σαάντ, χρονολογείται από τον 4ο αιώνα π.Χ., όταν ο Ευσέβιος της Καισαρείας, επίσκοπος Παλαιστίνης, έγραφε για κάποιες μυστήριες πέτρες που βρέθηκαν στις υψηλότερες κορυφογραμμές του Λιβάνου.
Η πιο γνωστή, ωστόσο, αναφορά αποκαλύπτει το πώς ένα απολίθωμα ψαριού από τη συγκεκριμένη περιοχή δόθηκε ως δώρο στο βασιλιά Λουδοβίκο σε μια από τις εκστρατείες του στη Μέση Ανατολή.
Αργότερα ακολούθησαν δεκάδες εκπαιδευτικές αποστολές (Γάλλων, Ιταλών, Γερμανών και Αμερικανών), προκειμένου να διεξαχθούν ανασκαφές και να τεκμηριωθούν επιστημονικά τα ευρήματα.
Ο Πιερ Άμπι Σαάντ και η οικογένειά του έχουν βρει εκατοντάδες σπάνια απολιθώματα ψαριών, που έχουν καταστήσει τον εκθεσιακό τους χώρο στην παλαιά αγορά της αρχαίας Βύβλου πόλο έλξης των τουριστών της γραφικής αυτής πόλης.
Όταν, όμως, τον ρωτάς αν έχει εκπληρώσει όλα τα όνειρά του γύρω από την ιδιαίτερη αυτήν ενασχόληση, το βλέμμα του αρχίζει να πετά σπίθες και με αφοπλιστική ειλικρίνεια απαντά: «Όνειρό μου είναι να βρω μια γοργόνα!»

02 August 2019

Το Σύμπαν είναι φτιαγμένο από μαθηματικά

Φαφούτη Λαλίνα, ΒΗΜΑ, 5/2/2014

Από τι είναι φτιαγμένο το Σύμπαν; Οι πιο ρομαντικοί θα έλεγαν από αστερόσκονη, οι πιο πρακτικοί θα πουν από ύλη – φανερή, που τη βλέπουμε γύρω μας, και αόρατη, που την ονομάζουμε σκοτεινή. Ένας διάσημος κοσμολόγος, ο Μαξ Τέγκμαρκ του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), έχει μια διαφορετική ιδέα: υποστηρίζει ότι το Σύμπαν είναι φτιαγμένο από… μαθηματικά.

Ο καθηγητής Τέγκμαρκ, ο οποίος έχει επίσης διατυπώσει τη λεγόμενη Θεωρία των πάντων του απόλυτου συνόλου (Ultimate ensemble theory of everything), που υποστηρίζει ότι όλες οι δομές που υπάρχουν μαθηματικά υπάρχουν επίσης και φυσικά, κυκλοφόρησε μόλις ένα βιβλίο με τον τίτλο «Our Mathematical Universe: My Quest for the Ultimate Nature of Reality» (Knopf, 2014), στο οποίο αναλύει τις απόψεις του για το ευρύ κοινό. Με αυτή την αφορμή έδωσε τον περασμένο Ιανουάριο μια διάλεξη στη Νέα Υόρκη, από την οποία σας μεταφέρουμε – μέσω των όσων γράφτηκαν στον αμερικανικό Τύπο – την κεντρική ιδέα.

Μαθηματικές δομές

Σύμφωνα με τον καθηγητή Τέγκμαρκ, ό,τι υπάρχει στον κόσμο μας – από τα «άψυχα» πράγματα όπως οι πλανήτες ως τα έμψυχα όντα όπως οι άνθρωποι – αποτελεί μέρος μιας μαθηματικής δομής. Κάθε μορφή ύλης αποτελείται από άτομα τα οποία έχουν ιδιότητες, όπως π.χ. το φορτίο ή το σπιν τους, όμως αυτές οι ιδιότητες περιγράφονται μαθηματικά, επισημαίνει. Αντίστοιχα, προσθέτει, το ίδιο το Διάστημα έχει και αυτό ιδιότητες, όπως π.χ. οι διαστάσεις του, αλλά τελικά στο σύνολό του δεν είναι παρά μια μαθηματική δομή.

«Αν δεχθείτε την ιδέα ότι τόσο το ίδιο το Διάστημα όσο και όλα τα πράγματα που υπάρχουν μέσα σε αυτό δεν έχουν άλλες ιδιότητες εκτός από τις μαθηματικές, τότε η ιδέα ότι όλα είναι μαθηματικά αρχίζει να ακούγεται λίγο λιγότερο τρελή» είπε στη διάλεξή του. «Αν η ιδέα μου είναι λανθασμένη, τότε η Φυσική είναι τελικά καταδικασμένη. Αν όμως το Σύμπαν είναι μαθηματικά, τότε δεν υπάρχει σε αυτό τίποτε που να μην μπορούμε κατ’ αρχήν να καταλάβουμε».

Ο Μαξ Τέγκμαρκ, Σουηδός στην καταγωγή και καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης και το νέο του βιβλίο «Our Mathematical Universe»

Ο καθηγητής Τέγκμαρκ επεσήμανε ότι στη φύση βλέπουμε παντού μοτίβα. Ως ένα παράδειγμα ανέφερε την ακολουθία του Φιμπονάτσι, μια σειρά αριθμούς όπου ο κάθε αριθμός είναι το άθροισμα των δύο αριθμών που προηγούνται από αυτόν, την οποία βλέπουμε συχνά στη φύση: τα άνθη της αγκινάρας, μεταξύ άλλων, φαίνεται να υπακούν πιστά σε αυτό το μαθηματικό μοτίβο, αφού η απόσταση που έχει κάθε πέταλο από το προηγούμενο ακολουθεί κατ’ αναλογίαν αυτή την ακολουθία. Εκτός από τον έμβιο κόσμο, τα μαθηματικά, προσέθεσε, είναι επίσης πανταχού παρόντα στον άψυχο κόσμο: όταν πετάμε μια μπάλα του μπέιζμπολ στον αέρα, αυτή ακολουθεί σε γενικές γραμμές μια παραβολική πορεία, ενώ οι πλανήτες και τα άλλα αστροφυσικά σώματα ακολουθούν ελλειπτικές τροχιές.

Η αποτύπωση της ομορφιάς της φύσης

«Υπάρχει μια κομψή απλότητα και ομορφιά στη φύση που αποκαλύπτεται από μαθηματικά μοτίβα και σχήματα και την οποία τα μάτια μας μπόρεσαν να συλλάβουν» τόνισε, επισημαίνοντας ότι η μαθηματική φύση του Σύμπαντος είναι αυτή που δίνει στους επιστήμονες τη δυνατότητα να προβλέψουν θεωρητικά οποιαδήποτε παρατήρηση ή μέτρηση στη Φυσική. Ως παραδείγματα ανέφερε ότι τα μαθηματικά ήταν εκείνα που προέβλεψαν την ύπαρξη του πλανήτη Ποσειδώνα, των ραδιοκυμάτων και του μποζονίου Χιγκς πολύ πριν από την «απτή» απόδειξή τους.

Για τον Μαξ Τέγκμαρκ (ο οποίος λατρεύει τόσο τα μαθηματικά, ώστε έχει διακοσμήσει το σαλόνι του με κορνιζαρισμένες διάσημες εξισώσεις) η μαθηματική δομή που υπάρχει στον φυσικό κόσμο δείχνει ότι τα μαθηματικά είναι πραγματικά και δεν υπάρχουν μόνο μέσα στο ανθρώπινο μυαλό. Πιστεύει δε ότι κάποτε θα μπορέσουν να εξιχνιάσουν τα ίδια τα μυστικά του φωτίζοντας το εκπληκτικό μυστήριο του ανθρώπινου εγκεφάλου και της συνείδησης.


Ζούμε μια ζωή σε... πολλά σύμπαντα

Ηλίας Μαγκλίνης, Καθημερινή, 17/7/2016

Είδα πρώτη φορά τον Μαξ Τέγκμαρκ σε ένα ελκυστικό ντοκιμαντέρ του BBC, «Παράλληλοι κόσμοι, παράλληλες ζωές». Θέμα του, η προσπάθεια του τραγουδοποιού Μαρκ Εβερετ να κατανοήσει τον νεκρό πατέρα του, μια παραγνωρισμένη ιδιοφυΐα της φυσικής, τον Χιου Εβερετ. Σε μια απόπειρα να καταλάβει τι είχε μέσα στο κεφάλι του ο εσωστρεφής πατέρας του, ο Μαρκ συναντά τον φημισμένο Σουηδό φυσικό –που κάνει καριέρα στην Αμερική – Μαξ Τέγκμαρκ. Για τον τελευταίο, ο Χιου Εβερετ ήταν ένας μύθος και στο ντοκιμαντέρ τον βλέπουμε να συγκινείται που γνωρίζει τον γιο του ινδάλματός του και να προσπαθεί να του εξηγήσει τι εννοούσε ο πατέρας του όταν μιλούσε για «πολλούς κόσμους» και γιατί τη δεκαετία του ’50, η φυσική κοινότητα τον απομόνωσε. Σήμερα όμως, σε μια εποχή κατά την οποία η κβαντοφυσική κερδίζει έδαφος, οι ιδέες του (πρόωρα χαμένου) Χιου Εβερετ χαίρουν πλέον εκτίμησης.

Τι έλεγε όμως ο Χιου Εβερετ; Οτι κάθε φορά που αποφασίζουμε ανάμεσα σε δύο επιλογές, π.χ., να πάμε βόλτα ή να μείνουμε σπίτι, το σύμπαν χωρίζεται στα δύο και, κατά κάποιον τρόπο, ο ένας μας εαυτός μένει σπίτι, ενώ σε ένα άλλο σύμπαν βγαίνει έξω. Αυτή είναι και η μεταφορά της παραδοξότητας που επικρατεί στον μικρόκοσμο των μικροσωματιδίων (των κβάντων) στον δικό μας μακρόκοσμο. Απλώς, οι αισθήσεις μας δεν επαρκούν για να μπορέσουμε να το αντιληφθούμε. Για τον Τέγκμαρκ, ο Χιου Εβερετ ήταν ένα είδος «Κοπέρνικου και Γαλιλαίου», πολύ πιο μπροστά από την εποχή του.


Επιστημονική φαντασία;

Καλώς ήρθατε, λοιπόν, στον εξωφρενικό κόσμο της φυσικής των πολλαπλών συμπάντων, ένας από τους γνωστότερους εκπροσώπους της οποίας είναι ο Μαξ Τέγκμαρκ. Πρόσφατα είδαμε στα ελληνικά να κυκλοφορεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά του βιβλία, ιδανικό δείγμα εκλαϊκευμένης επιστήμης, το «Μαθηματικό σύμπαν μας». Με αυτή την ευκαιρία επικοινωνήσαμε διαδικτυακά με τον Σουηδό φυσικό. Οταν του τονίσαμε πως αυτές οι θεωρίες «βγαίνουν» στα μαθηματικά αλλά δεν αποδεικνύονται πειραματικά στο εργαστήριο, μας απάντησε πως και η θεωρία της Σχετικότητας στην αρχή ήταν απλώς αυτό: μια θεωρία στα χαρτιά (την οποία ελάχιστοι πίστεψαν). Προέβλεπε θεωρητικά την ύπαρξη των μαύρων τρυπών (τις οποίες αμφισβητούσε και ο ίδιος ο Αϊνστάιν), στην πορεία όμως, επαληθεύτηκαν όλα – και συνεχίζουν να επαληθεύονται, όπως πολύ πρόσφατα, με τον εντοπισμό των βαρυτικών κυμάτων.


Ο Μαξ Τέγκμαρκ, στο γραφείο του στο ΜΙΤ της Μασαχουσέτης.
Κύριο ερευνητικό του αντικείμενο, η κοσμολογία.
Πόσο διχασμένη όμως είναι η διεθνής κοινότητα των φυσικών απέναντι στις θεωρίες των παράλληλων συμπάντων; «Πέρασε η εποχή που πολλοί φυσικοί θεωρούσαν όλο αυτό επιστημονική φαντασία», μου γράφει ο Μαξ Τέγκμαρκ. «Ακόμα και όσοι διαφωνούν, το προσεγγίζουν ως ένα αξιοσέβαστο επιστημονικό ζήτημα προς συζήτηση σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια».

Στον Μαξ Τέγκμαρκ αρέσει η ιδέα ότι «η πραγματικότητα είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι νομίζουμε. Εάν στ’ αλήθεια έχω κάποια alter ego σε παράλληλα σύμπαντα, νιώθω λιγότερο πιεσμένος και δεν χρειάζεται να σκέφτομαι συνέχεια αν κάνω τις σωστές επιλογές».

Στο «Μαθηματικό σύμπαν μας», ο Τέγκμαρκ εξηγεί λεπτομερώς τα τέσσερα επίπεδα των παράλληλων συμπάντων που είναι και οι ευρύτερα σχετικές αποδεκτές ιδέες στον χώρο. Κατά τον Τέγκμαρκ, «και τα τέσσερα βρίσκονται “εκεί έξω”». Τα πρώτα δύο επίπεδα βρίσκονται μάλιστα εντός του τρισδιάστατου χώρου που γνωρίζουμε (αλλά απελπιστικά μακριά). Το τρίτο επίπεδο βρίσκεται σε μια άλλη διάσταση (στον λεγόμενο Χώρο Χίλμπερτ), σε μια κβαντική συνθήκη, ενώ το τέταρτο βρίσκεται «κάπου αλλού, στην πλατωνική σφαίρα των μαθηματικών δομών».

Το «Μαθηματικό σύμπαν μας» είναι όντως ένα γοητευτικό ταξίδι στο αίνιγμα που ορίζουμε ως «πραγματικότητα». Αλλά όχι μόνον. «Ηθελα με αυτό το βιβλίο να μοιραστώ όχι μόνον συναρπαστικές ιδέες γύρω από τη φύση», λέει ο Μαξ Τέγκμαρκ, αλλά και τη σαγήνη του να είναι κάποιος φυσικός. Εάν αυτό εμπνέει κάποια παιδιά να γίνουν επιστήμονες, τότε το βιβλίο εκπλήρωσε τον στόχο του».

05 July 2019

Ποιοι είναι οι «ιδιοκτήτες του λαού»;

Συνέντευξη στον Ηλία Μαγκλίνη, Καθημερινή, 1/7/2019


Ο Δημήτρης Ραυτόπουλος ήταν γνωστός ως λογοτεχνικός κριτικός της μαρξιστικής σχολής, μακριά όμως από τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και, βέβαια, από κάθε κομματικό δογματισμό. Γεννημένος το 1924 στον Πειραιά, έχει γράψει τη δική του ιστορία στα γράμματα και στην πολιτική ζωή της χώρας, παραμένοντας μάχιμος ως δημοκρατικός πολίτης, ως σχολιαστής, ως πολιτικό ον, στα ενενήντα πέντε του αισίως. Το 1952 άρχισε να εργάζεται στην «Αυγή», μαζί με τους Τάσο Λειβαδίτη, Τίτο Πατρίκιο και Κώστα Κουλουφάκο.
Υπήρξε συνιδρυτής της ιστορικής «Επιθεώρησης Τέχνης» το 1954 (την έκλεισε η δικτατορία), ενώ κατέγραψε και ανέλυσε την ελληνική λογοτεχνική παραγωγή καθ’ όλη τη διάρκεια του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα. Το 1996 απέσπασε το Κρατικό βραβείο για το βιβλίο «Αρης Αλεξάνδρου, ο εξόριστος», το 2008 ονομάστηκε επίτιμος διδάκτωρ στο Τμήμα Φιλολογίας ΑΠΘ και το 2013 απέσπασε το Μέγα βραβείο Γραμμάτων.
Μολονότι στρατευμένος στην Αριστερά από πολύ νωρίς (στην ΕΠΟΝ το 1943· βαριά τραυματίας στα Δεκεμβριανά το 1944· εξόριστος σε Ικαρία, Μακρόνησο και Αγιο Ευστράτιο από το 1947 έως το 1952· αυτοεξόριστος στο Παρίσι κατά τη χούντα), δεν τα πήγε ποτέ καλά με την «πρώτη φορά Αριστερά». Επανειλημμένα έχει ασκήσει δριμύτατη κριτική στην τωρινή κυβέρνηση, από την αρχή που εξελέγη.

Ο πολιτικός πολιτισμός
Σήμερα, μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, και στη σκιά μιας συζήτησης που προέκυψε μετά τις ευρωεκλογές περί πολιτικού πολιτισμού, σκεφτήκαμε να του θέσουμε ορισμένα ερωτήματα γύρω ακριβώς από αυτό το ζήτημα.

– Με την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές, τέθηκε ζήτημα, από στελέχη του μάλιστα, έλλειψης ήθους και αλαζονικής συμπεριφοράς, ότι αυτό πλήρωσε κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ. Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε τον ίδιο τον πρωθυπουργό να έχει ρίξει τους τόνους. Ελάχιστη σχέση έχει ο ΣΥΡΙΖΑ προ ευρωεκλογών με τον μετά. Συμφωνείτε εσείς με αυτή την άποψη και αν ναι, πώς θα ορίζατε αυτή την έλλειψη ήθους στην πολιτική; Είναι, π.χ., η επιθετική στάση των κυβερνώντων απέναντι στα θύματα του Ματιού, η γενική συμπεριφορά Πολάκη, η ανοχή απέναντι στον αντιεξουσιαστικό χώρο ή και κάτι άλλο, κάτι γενικότερο και βαθύτερο;

– Η πρωτοφανής αλαζονεία, το αρειμάνιο ήθος, ο διχαστικός λόγος και η δολιοφθορά των θεσμών συνδέονται, βέβαια, με τη γενική αποτυχία της πρώτης φοράς Αριστερά, της χειρότερης κυβέρνησης της δημοκρατικής Ελλάδας.
Η εμπειρία ΣΥΡΙΖΑ ήλθε να επιβεβαιώσει ότι δεν υπάρχει εξαίρεση –παγκοσμίως– στην καταστροφική πολιτεία της ριζοσπαστικής (κομμουνιστικής) Αριστεράς.
Παντού όπου επικράτησαν επιδείνωσαν τις συνθήκες ζωής των πολλών και κατάργησαν ή υπονόμευσαν τη δημοκρατία. Είναι «μέσα στη φύση τους», θα λέγαμε πάντως, είναι συνέπεια της ιδεολογίας τους, του μαρξισμού, κατά τον οποίο σοβεί στον καπιταλιστικό κόσμο «διαρκής εμφύλιος πόλεμος», η πάλη των τάξεων. Στον εμφύλιο δεν φοράς γάντια, ο αντίπαλος είναι εχθρός προς εξόντωσιν. «Ή αυτοί ή εμείς». Ο διχασμός, το μίσος, ο πολακισμός είναι αναγκαίο παρακολούθημα της διπλής αποτυχίας: της ιδεολογίας και της διαχείρισης, με το ζόρι, μιας ελεύθερης οικονομίας. Τα βρήκαν λοιπόν μια χαρά με το κεφάλαιο, με το ΝΑΤΟ, με την Εκκλησία, με τον «καταπιεστικό μηχανισμό». Τους έμεινε το κέλυφος, η εξίσωση του σωτήρα, του εντολοδόχου της Ιστορίας. Αυτοί είναι, εξ ορισμού, το Καλό, το προοδευτικό, το αγνό, είναι «ιδιοκτήτες του λαού», όπως είπε ο μεγάλος Κολακόφσκι. Απέναντι σε αυτό, όποια κριτική, κάθε αντιπολίτευση είναι συνωμοσία των εχθρών του λαού, της προόδου, της αλήθειας.
Νομίζω ότι ο Πολάκης είναι πολλάκις.
Αν είχαν πετύχει στην οικονομική διαχείριση έστω, απέναντί τους οι δημοσιογράφοι, οι διανοούμενοι, τα ΜΜΕ, εκτός εξαιρέσεων, θα ήταν μαζί τους, δεν θα χρειάζονταν γιουρούσια, θεσμικά και επιχειρηματικά, για να τα αλώσουν ή να τα πνίξουν. Τα «βοθροκάναλα» θα μοσχομύριζαν.

Αλλά τι δημοκρατική συνείδηση εκπέμπει ένας πρωθυπουργός που παροτρύνει τους πολίτες να μη διαβάζουν εφημερίδες «για να ’χουν την υγειά τους»; Σκεφθείτε την απόσταση μιας τέτοιας ορμήνειας από τον Διαφωτισμό και από τον φιλοσοφικό πρόδρομο του μαρξισμού, τον αριστερό εγελιανισμό. Ο Χέγκελ είχε απονείμει τον ωραιότερο τίτλο τιμής στον Τύπο: «Το διάβασμα της εφημερίδας είναι η πρωινή προσευχή του πολίτη». Οταν όμως θεωρείς τον πολίτη ιδιοκτησία του κράτους (και όχι το αντίθετο, το σωστό), τότε είναι φυσικό να μην ανέχεσαι την ελευθερία της γνώμης. Ο κ. Τσίπρας επανέφερε στην πολιτική γλώσσα την «υπακοή», κάτι που αρμόζει σε υπήκοο του μονάρχη.
Καλά το έχει πει ο Μοντεσκιέ στο «Πνεύμα των νόμων»: «Η υπακοή προϋποθέτει την άγνοια των υπηκόων, αλλά και εκείνου που διοικεί δεν επιτρέπεται να συζητήσει, να αμφιβάλλει, να σκέπτεται λογικά». Εξασφαλίζοντας την υπακοή «μπορείς να τους τα πάρεις όλα για να τους δώσεις κατιτί έτσι κάνεις έναν κακό πολίτη, έναν καλό δούλο». Να γιατί στη δημοκρατία ένιωσε χαστούκι στην αξιοπρέπειά του ο ψηφοφόρος με το πενηντάρικο μέσα στον εκλογικό φάκελο.
– Έλλειψη πολιτικού πολιτισμού έχουμε δει και από παλαιότερες κυβερνήσεις. Υπάρχει άραγε κάτι ειδικό που να διαχωρίζει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (και ΑΝΕΛ αρχικά) συγκριτικά με τις προηγούμενες; Μήπως το ότι δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα; Έχουν ουσία τα προσχήματα στην πολιτική είναι κάτι υποκριτικό, κάτι δήθεν;

– Η φραστική οξύτητα, η οργή, η ύβρις δεν έλειπαν ποτέ στον κοινοβουλευτικό μας πολιτισμό. Θυμάμαι, λ.χ., το «φτου σας!»» του Κουλουμβάκη κατά των βουλευτών της Αριστεράς. Θυμάμαι τον Κουτσόγιωργα και το αείμνηστο «εσείς δεν δικαιούσθε διά να ομιλείτε» ή την επιθετικότητα του Βαγγέλη Γιαννόπουλου... Αλλά δεν θυμάμαι ποτέ τέτοια παραταξιακή οίηση, ιταμότητα, αρχηγικό αυτοθαυμασμό και υποτίμηση του αντιπάλου.
Έχει κάνει και ο Ανδρέας Παπανδρέου παραπατήματα αντιδημοκρατικά. Μας είχε προτείνει «το αλβανικό μοντέλο» σοσιαλισμού μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού». Δεν ξεχνιόνται ο Αυριανισμός, ο Τόμπρας, ο Κοσκωτάς, το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα». Είχε ψιθυρίσει ακόμη ότι θα έκανε Σύνταγμα τέτοιο που θα απέκλειε την επανεκλογή της Δεξιάς! Και είχε πρασινίσει τη δημόσια διοίκηση, μέσα σε μια νύχτα, λ.χ., παραμονή των εκλογών του 1985 – ο πληθυσμός του ΙΚΑ διπλασιάστηκε. (Ηλθε ο Καραμανλής μετά και επανίδρυσε την Αγροφυλακή...)
Δεν ξεχνιόνται και αυτά. Καταδικάστηκαν, έμεινε ό,τι θετικό, η σοσιαλδημοκρατική τάση και το ευρωπαϊκό άνοιγμα Σημίτη, η σύμπραξη με τη φιλελεύθερη παράταξη για την αντιμετώπιση της κρίσης. Δεν ξεχνιόνται... Ελα όμως που έρχεται η νυν ηγεσία της, να μας θυμίσει το στερεότυπο το αθάνατο της συνεργασίας «με τις άλλες δημοκρατικές δυνάμεις» – τις οποίες έχει καταγγείλει για αντιδημοκρατία.
Αριστερά ίσον κουλτούρα: άλλος κραταιός μύθος της μεταπολίτευσης
 Παραδοσιακά, η Αριστερά ήταν πάντοτε συνυφασμένη με την κουλτούρα, με τα γράμματα και τη διανόηση. Πολλοί περίμεναν από μια αριστερή κυβέρνηση αυτό ακριβώς: την ανάδειξη ενός άλλου ήθους αλλά και μιας άλλης αισθητικής. Βάσιμα τα περίμεναν αυτά; Αν ναι, τι πιστεύετε ότι πήγε στραβά;

– Αριστερά ίσον κουλτούρα: άλλος κραταιός μύθος της μεταπολίτευσης. Πολλά οφείλει στην (επιλεκτική) ανάγνωση Γκράμσι, μετά την κατάρρευση του Τείχους. Στη Δύση, ο μαρξισμός μετακόμισε από το προλεταριάτο (ανύπαρκτο πλέον, αντίθετα από την πρόβλεψη του Μαρξ) στο πανεπιστήμιο. Στα περισσεύματα του επικατάρατου καπιταλισμού τρέφεται μια ιντελιγκέντσια με εκατομμύρια υποτροφίες, διδακτορικά, πρότζεκτ, συμβούλια, έδρες. Η μοιραία μετριότητα των περισσοτέρων ευνοεί τη «ριζοσπαστικοποίηση». Αλλά εκφράζονται και ο σκεπτικισμός, η δυσφορία του πνεύματος για τις θηριώδεις ανισότητες, τα προνόμια, τα προκλητικά εισοδήματα και τη διαφυγή φορολογίας με τον οφσορισμό, τους φορολογικούς παραδείσους, ακόμα και στην καρδιά της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Σε εμάς η πολεμική και πολιτική αποτυχία της Αριστεράς αντισταθμίστηκε με την έμφαση στον πολιτισμό, με τάσεις όμως αναθεωρητικές, πλουραλιστικές, δημοκρατικές. Αυτές ήλθε να διαψεύσει και να παραμερίσει ο τσιπρισμός, εκφράζοντας τον παραβολισμό του καταληψία, τις «συλλογικότητες» των επαναστατών εκ του ασφαλούς.
Τη συριζαϊκή κουλτούρα αντιπροσωπεύουν ο λόγος του πρωθυπουργού, το Αλ Τσαντίρι, η αμάθεια, αυτοί που διαβάζουν και Πασκάλ και Μπρικνέρ – κάτι όπως και Λέσβο και Μυτιλήνη.

– Σε μια χώρα που μαστίζεται δέκα χρόνια τώρα από κρίση και σε μια Ευρώπη που κλονίζεται διαρκώς, μήπως είναι πολυτέλεια να αξιώνουμε υψηλό πολιτικό πολιτισμό και φροντισμένη αισθητική από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση;
– Μόνον η γνώση, η παιδεία, η αξιολόγηση, η αριστεία –αυτά που έπληξε συστηματικά ο τσιπρισμός– μπορούν να βγάλουν την Ελλάδα (και την Ευρώπη) από την παρακμή και τη στασιμότητα. Ο πολιτικός πολιτισμός δεν είναι βέβαια πολυτέλεια. Είναι συνιστώσα στο αξιακό σύστημα του ελληνικού ευρωπαϊκού πολιτισμού.

– Εάν αλλάξει τελικώς η κυβέρνηση στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, τι θα περιμένατε, τι θα αξιώνατε από τους επόμενους, ειδικά σε ό,τι αφορά το ζήτημα του πολιτικού πολιτισμού;
– Περιμένω λίγα/πολλά από την πολιτική αλλαγή που υπόσχεται ο Ιούλιος. Από τα πρώτα: κατάργηση του αθλιέστατου πανεπιστημιακού ασύλου. Και να επανέλθει με ένα νόμο και με ένα άρθρο (έτσι για να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση) ο νόμος Διαμαντοπούλου. Περιμένω νομιμότητα, κανονικότητα μιας πολιτισμένης χώρας, κατοχύρωση της ανεξαρτησίας των θεσμών, της διάκρισης των εξουσιών, της ελευθερίας του Τύπου. Περιμένω μέτρα κοινωνικής δικαιοσύνης και ανόρθωσης της μεσαίας τάξης – δεν είναι αντίθετα αυτά, είναι αλληλένδετα. Ελπίζω να προωθηθεί πληρέστερη συνταγματική μεταρρύθμιση, να ξεπεραστούν τα εμπόδια που έσπευσε να ταμπουρώσει η αντιδραστική αριστερά.

Ευελπιστώ ότι θα διδαχθούμε όλοι από την ήττα του πολακισμού/τσιπρισμού, ότι θα επικρατήσει ήθος, ευπρέπεια, ευγένεια στην πολιτική αντιπαράθεση. Οτι θα ορθώσουμε τον πολιτισμό –και τον πολιτικό πολιτισμό– απέναντι στη βαρβαρότητα, στην απειλή του αντιδιαφωτισμού-λαϊκισμού.

04 July 2019

Πρόβλεψη αποτελεσμάτων των εκλογών Ιούλιος 2019

του Μανόλη Καψή, capital.gr, 3/7/2019
Τον Ανδρέα Δρυμιώτη τον συνάντησα πρώτη φορά στη δεκαετία του ‘80, στο υπουργείο Εσωτερικών, μια βραδιά εκλογών. Εκείνος επικεφαλής της Δέλτα Πληροφορικής, εγώ νεαρός ρεπόρτερ. Συναντηθήκαμε ξανά μετά από πολλά, πολλά χρόνια, για να συζητήσουμε τι θα βγάλει η κάλπη της Κυριακής. 
Πνεύμα οξύτατο, με χιούμορ, εξηγεί από την πρώτη στιγμή, ότι η ειδικότητά του δεν είναι η πρόβλεψη. Η δική του ειδικότητα είναι να βγάζει το τελικό αποτέλεσμα, με απόλυτη ακρίβεια, αφού πάρει την πρώτη φουρνιά των δεδομένων. Τα ποσοστά  που δίνει λοιπόν, είναι αυτό που ονομάζει educated guess.
Αλλά φυσικά, ένας άνθρωπος που ασχολείται  με τα εκλογικά αποτελέσματα από τη δεκαετία του ‘80, σίγουρα μπορεί να κάνει μια πολύ educated guess για το αποτέλεσμα της Κυριακής. 
Για τον Ανδρέα Δρυμιώτη, φυσικά και δεν υπάρχει ερώτημα για το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές. Αλλά αυτό δεν χρειάζεται τις γνώσεις του Α. Δρυμιώτη. Αυτό το ξέρουμε όλοι. Μόνο ο κ. Τσίπρας λέει ότι το παιχνίδι παίζεται…
Η άποψή του είναι ότι η Νέα Δημοκρατία θα φθάσει το 40% και ίσως και ψηλότερα. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ θα κινηθεί γύρω στο 28%. Θεωρεί την αυτοδυναμία δεδομένη, ακόμα και αν μπουν και τα 3 μικρά κόμματα στην Βουλή -έχουμε δηλαδή 7κομματική Βουλή - γεγονός το οποίο δεν το θεωρεί απίθανο, αλλά καθόλου σίγουρο. Όπως εξηγεί, οι δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να πιάσουν το ακριβές ποσοστό των κομμάτων που κινούνται κοντά στο 3%. 
Το ΚΙΝΑΛ πιστεύει ότι θα είναι το 3ο κόμμα με σιγουριά και ότι θα κινηθεί κοντά στο 7-8%. Παρά τα λάθη της ηγεσίας του με την πολιτική γραμμή, παρά τη ρήξη με τον Βενιζέλο. Ακολουθεί το ΚΚΕ με ένα ποσοστό γύρω στο 6%.
Και μετά θα έρθουν τα μικρότερα κόμματα, που ακόμα παλεύουν να μπουν στη Βουλή. Η Χρυσή Αυγή, το ΜεΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη και η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου. Αν κάποιο από αυτά δεν καταφέρει να μπει στη Βουλή, όπως παλεύει ο κ. Μητσοτάκης, τόσο θα μεγαλώσει η αυτοδυναμία της ΝΔ.
Στη συνέντευξη για το Capital.gr με τον Ανδρέα Δρυμιώτη, συζητήσαμε ακόμα αν έχουμε ελπίδες και πώς, να εξαφανιστεί από το προσκήνιο η Χρυσή Αυγή, πώς εξηγείται η ψήφος σε έναν πολιτικό που πουλάει τις αυθεντικές επιστολές του Ιησού Χριστού, αλλά και πώς θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση. Αλλά και υπό ποιες προϋποθέσεις θα ξαναγυρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα ποσοστά του προ κρίσης. Προϋπόθεση, λέει ο Ανδρέας Δρυμιώτης, είναι το ΚΙΝΑΛ να επιστρέψει σε διψήφιο ποσοστό... Σε αντίθετη περίπτωση, η εξέλιξη καθυστερεί...
'Ολη τη συνέντευξη του Ανδρέα Δρυμιώτη 
- Κύριε Δρυμιώτη, αφού λέτε ότι πέφτετε τόσο πολύ μέσα στις προβλέψεις σας και δεν έχετε πέσει και ποτέ έξω, ακούω την πρόβλεψη σας για την 7η Ιουλίου.
Να κάνω μία διευκρίνιση. Εγώ πέφτω μέσα μόλις δω τα πρώτα αποτελέσματα. Άρα τώρα θα σας δώσω αυτό που λέω educated guess. Δηλαδή είναι μερικές ημέρες πριν από τις εκλογές, διαισθητικά είναι τα νούμερα που θα σας δώσω.
- Έχετε δει και τις δημοσκοπήσεις, μπορείτε να τις διαβάσετε καλύτερα από όλους.
Εμένα η εκτίμηση μου, μπορεί να πέσω λίγο έξω, είναι ότι το πρώτο κόμμα που θα είναι η Νέα Δημοκρατία, αυτό δεν το συζητάμε, είναι 40%. 
- Τόσο ψηλά;
Τόσο ψηλά μπορεί και ψηλότερα. Το δεύτερο κόμμα που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πάει κι αυτό ψηλά, τον βλέπω στο 28%. Το 3ο κόμμα που είναι το ΚΙΝΑΛ το βλέπω μάξιμουμ, το ταβάνι του είναι 8%. Ακολουθεί το ΚΚΕ το οποίο είναι γύρω στο 6% και ας υποθέσουμε ότι θα μπουν και τα υπόλοιπα τρία, η Χρυσή Αυγή, το ΜεΡΑ και ο Βελόπουλος από 4%. Αυτά όλα μαζί μας κάνουν 94%. Και το 6% που μένει απ’ έξω, του δίνει μια αυτοδυναμία 160 έδρες.
- Είναι βέβαιο έτσι όπως εσείς βλέπετε, διαισθάνεστε ότι τα ποσοστά θα είναι..., είναι βέβαιη η αυτοδυναμία του Κυριάκου Μητσοτάκη;
Κοιτάξτε...
- Γιατί 6% να μένει έξω, είναι λίγο.
Ναι είναι λίγο. Συνήθως μένει γύρω στο 10%. Αν μείνει ένα κόμμα από τα 3 έξω, θα πάει στο 10% που είναι το σωστό ποσοστό. Στις ευρωεκλογές είχε μείνει έξω το 21%. Θα σας δώσω έναν μνημονικό κανόνα πολύ εύκολο, για να το θυμούνται οι ακροατές σας. Η αυτοδυναμία είναι 40,4%. Η απόλυτη αυτοδυναμία, του δίνει 151 έδρες, ανεξάρτητα, έστω κι αν δεν μείνει τίποτα απ’ έξω. Από κει και πέρα για κάθε 1% που μένει απ’ έξω, η αυτοδυναμία κατεβαίνει κατά  0,4%. Άμα μείνει 10% απέξω η αυτοδυναμία επιτυγχάνεται με 10 επί 0,4 βγάζει 4%. Δηλαδή με 36,4% βγάζεις αυτοδυναμία.
- Εν πάση περιπτώσει θεωρείτε βέβαιο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα προσεγγίσει  το 40% και θα έχει αυτοδυναμία. Για τα μικρά κόμματα δεν ήσασταν τόσο σίγουρος, ότι θα είναι μέσα στη Βουλή.
Όχι, και αυτά, εάν τυχόν ένα από τα τρία μείνει απ’ έξω, θα του δώσει ακόμα μεγαλύτερη ώθηση στην αυτοδυναμία. Δηλαδή αν ο Κυριάκος πιάσει το 40% και αντί να μπούνε τα τρία κόμματα, μπουν τα δύο, γιατί δεν μπορείς να το πιάσεις αυτό, το 3% με το 2,99% δεν πιάνεται ποτέ, ούτε στη δημοσκόπηση, ούτε πουθενά. Αυτό πρέπει να δούμε στα αποτελέσματα. Λοιπόν αν ένα κόμμα μείνει απ’ έξω η αυτοδυναμία του ακόμα μεγαλώνει. 
- Μου έκανε εντύπωση στα ποσοστά που μας δώσατε το 8% για το ΚΙΝΑΛ. Θα φτάσει τόσο ψηλά;
Εγώ προσωπικά λέω ότι θα είναι ευχαριστημένο αν πάρει το ποσοστό του...
- Γιατί εσείς έχετε επισημάνει ότι οι πρόσφατες διθυραμβικές, έτσι πολύ ενθουσιώδεις δηλώσεις της ηγεσίας του, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Όχι, αλλά του το έδωσα χατιρικά, γιατί δεν μου βγαίνουν τα νούμερα αλλιώτικα. (γέλια). Ας πούμε 7-8%.
- Αισθάνεστε δηλαδή ότι η ρήξη με τον Ευάγγελο Βενιζέλο  δεν θα κοστίσει στο ΚΙΝΑΛ;
Θα κοστίσει. Χάνει και προς τη Νέα Δημοκρατία και προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι ήταν μεγάλο λάθος. Αυτή είναι η πολιτική μου εκτίμηση.
- Αισθάνεστε ότι το Κίνημα Αλλαγής έχει πάρει την κατιούσα, βρίσκεται σε μια φάση αποδρομής;
Νομίζω ότι βρίσκεται σε κάποιου είδους σύγχυση. Υπάρχουν μέσα άνθρωποι που σου λένε αν πάρουμε τον καλό ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή αν γίνει συστημικός ο ΣΥΡΙΖΑ και ενωθούμε κι εμείς, μπορούμε να ξαναγίνουμε η κεντροαριστερά που θέλουμε. Κατά την άποψή μου, επικράτησαν τέτοιου είδους σκέψεις. Το είχε πει και καθαρά κάποιος, ο Μαλέλης αν δεν απατώμαι, ότι μπορούμε να τα βρούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ. 
- Τώρα υπάρχει μια αλλαγή στάσης.
Τώρα βλέπεις μια περίεργη αλλαγή στάσης, την οποία...
- Ενδεχομένως έχει να κάνει με τις μετρήσεις.
Δεν ξέρω. Πρώτον σταμάτησε να μιλά για την 3η εντολή. Δεύτερον λέει δεν θα μείνει ακυβέρνητη η Ελλάδα. Πώς το εννοεί αυτό;
- Σημαίνει  ότι αν δεν έχει αυτοδυναμία ο Κυριάκος, θα δώσει ψήφο ανοχής.
Και θα περιμένει ο Μητσοτάκης κάθε φορά που θα διαφωνεί κάποιος από το ΚΙΝΑΛ να τον ρίχνει... 
- Υποθέτω ότι θα σχηματιστεί μια κυβέρνηση  μόνο και μόνο για να αλλάξει το νόμο τον εκλογικό και θα ξαναπάμε σε εκλογές. Βλέπετε κάτι άλλο;
Όχι αλλά εάν θέλει η κ. Γεννηματά να το κάνει αναλογικότερο το σύστημα, πάλι δεν θα έχουμε κυβερνήσεις. Θα είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί και τώρα μ’ αυτές τις περίφημες... Καλά που το θίξατε. Γιατί με αυτόν τον ληστρικό νόμο που τον λένε όλοι ληστρικό...
- Λέτε ότι δεν είναι τόσο ληστρικός;
Δεν είναι καθόλου ληστρικός. Εφόσον οι 250 έδρες μοιράζονται αναλογικά, το 250 δια τριακόσια κάνει 83,3% απλή αναλογική. Δεύτερον, δεν μοιράζονται 50 έδρες. 30 έδρες παίρνει το πρώτο κόμμα. Όλοι δε οι νόμοι, αυτό μπορώ να το υπογράψω, του ‘81 που έγιναν οι εκλογές του ΠΑΣΟΚ, που τις κέρδισε το ΠΑΣΟΚ, και του ‘85, ο νόμος του Κουτσόγιωργα,  αυτός είναι ο νόμος, που κατά την άποψη μου ήταν ο καλύτερος που υπήρχε, έδιναν περίπου 32-33 έδρες στο πρώτο κόμμα. 
- Ελαφρά ενισχυμένη αναλογική.
Ναι, αυτό το πράγμα πέτυχε και ο τρέχων νόμος.
- Πόσο μάλλον που ζούμε σε μια φάση που δεν...
Δεν έχουμε τόσο μεγάλα κόμματα, ο διπολισμός έχει μειωθεί. Παλιά ήταν 80% ο διπολισμός, τώρα  μάξιμουμ να πιάσει 65%.
- Τώρα που μιλάμε για τις νέες συνθήκες και υποτίθεται ότι μπαίνουμε σε μια κανονικότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ μεταλλάσσεται, ξαναγυρίζουμε στον διπολισμό, έστω και με διαφορετική μορφή, δεν σας κάνει εντύπωση το ότι ενδέχεται να μπει στη Βουλή ένα κόμμα, του οποίου αρχηγός πουλούσε τις αυθεντικές επιστολές του Ιησού Χριστού από τηλεοράσεως; 
Όχι καμία εντύπωση. Θα σας πω γιατί.  Στην  έρευνα της ΔιαΝέοσις το 26% πιστεύει ότι μας ψεκάζουν. Από αυτό, το 4% μπορεί να πιστεύει ότι υπάρχουν οι πραγματικές επιστολές του Ιησού. 
- Δεν είναι πολύ θετικό για την ποιότητα του εκλογικού σώματος, να το πω πιο ευγενικά...
Έχετε δίκιο σε αυτό το πράμα, δυστυχώς όμως αυτή είναι η πραγματικότητα που ζούμε. Το ότι υπάρχουν συμπολίτες μας, οι οποίοι έχουν τα ίδια δικαιώματα με εσένα και με εμένα -εγώ ευτυχώς ψηφίζω στην Κύπρο- οι οποίοι πιστεύουν ότι υπάρχουν χειρόγραφες επιστολές του Ιησού Χριστού και μάλιστα στα ελληνικά. Τι να κάνουμε...
- Ελπίδα τουλάχιστον να μην μπει στη Βουλή η Χρυσή Αυγή που θα ήταν πραγματικά πολύ θετικό από όλες τις απόψεις υπάρχει; Όχι μόνο για την αυτοδυναμία του Κυριάκου Μητσοτάκη...
Πολύ σωστό, να φύγει απ’ τη μέση. Ξέρετε ποτέ φτιάχτηκε η Χρυσή Αυγή; Όταν δεν κατέβηκε το ΛΑΟΣ στις δημοτικές εκλογές του 2010. Μέχρι τότε η Χρυσή Αυγή, η ΕΠΕΝ, κατέβαινε, έπαιρνε 0,5%. Το ΛΑΟΣ μάζευε τα ακροδεξιά. Ήταν ένα είδος μαγνήτη για τους ακροδεξιούς. Δεν κατέβηκε το ΛΑΟΣ στις δημοτικές εκλογές, φτιάχτηκε η ΧΑ, η οποία μετά ενισχύθηκε περισσότερο στις εθνικές εκλογές.
- Ελπίδα να μην μπει τώρα έχουμε;
Κατά την άποψη τη δική μου ο Βελόπουλος λειτουργεί σαν μαγνήτης να πάρει ορισμένους από αυτούς τους ανθρώπους, επειδή δε έχει αρχίσει και η αποδόμηση της ΧΑ είναι πολύ πιθανόν...
- Να ευχόμαστε να μπει ο Βελόπουλος στη Βουλή δηλαδή;
Να ευχόμαστε να μπει ο Βελόπουλος στη Βουλή. Αν δεν είναι τώρα, πολύ πιθανόν στις επόμενες εκλογές να έχει φύγει εντελώς η Χ.Α.
- Πάντως αυτό είναι μια απόδειξη ότι τη Χρυσή Αυγή και τέτοιου είδους κόμματα, τα νεοναζιστικά, τα επικίνδυνα για τη Δημοκρατία, ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης είναι να ενισχυθούν τα συντηρητικά κόμματα.
Ναι, να ενσωματωθούν σε άλλα σχήματα, να μην έχουν σαν μοναδική επιλογή τη ναζιστική. Γιατί πρόκειται για απαράδεκτους ανθρώπους, δεν υπάρχει αμφιβολία. 
- Επικίνδυνοι...
Ναι επικίνδυνοι, πολύ ωραία το λέτε.
- Άφησα για το τέλος το πιο κρίσιμο. Σας έχω ακούσει να λέτε, καλύτερα σας έχω διαβάσει είναι το σωστό, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σιγά-σιγά θα επιστρέψει στα παλιά του ποσοστά προ κρίσης. Δεν το βλέπουμε ακόμα...
Αυτή η συνέντευξη δόθηκε, πριν από την ιστορία του Βενιζέλου. Εγώ προσωπικά πίστευα και το έχω γράψει σε ένα από τα άρθρα μου, ότι η πολιτική του ΚΙΝΑΛ έπρεπε να είναι επιθετική προς τον ΣΥΡΙΖΑ, πολύ επιθετική προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ φτιάχτηκε από τους ψηφοφόρους του ΚΙΝΑΛ. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα σύμπτωμα, δεν είναι κόμμα...
- Δεν έχει ρίζες...
Δεν έχει ρίζες, το ΠΑΣΟΚ τις είχε. Από το ‘74 που ήρθε, εξελίχθηκε, στο 17% αν θυμάστε, 34% και μετά στο 47%. Δεύτερον έγινε συστημικό κόμμα. Παρόλο που ξεκίνησε με τα μούσια και τους πρασινοφρουρούς, ύστερα από μερικά χρόνια έγινε ένα σοβαρό κόμμα. Ο Σημίτης, η πρώτη 4ετία του Σημίτη, ίσως είναι από τις καλύτερες 4ετίες που είχαμε στην Ελλάδα. Το ΚΙΝΑΛ έχασε αυτούς τους ψηφοφόρους προς τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν τους έχασε προς τη ΝΔ. Η Νέα Δημοκρατία έχει τη βάση της, η οποία λίγο πολύ μειώθηκε με...
- Που θα καταλήξετε;
Το ότι αν γινόταν αυτό που σας έλεγα, δηλαδή να πήγαινε σε διψήφιο ποσοστό το ΚΙΝΑΛ, που θα ήταν επιθυμητό, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατέβαινε κάτω από το 23% που πήρε και θα άρχιζε η αποδόμησή του. Τώρα, αν τυχόν πάρει και 25 και 26%, θα φωνάζουν όλοι κερδίσαμε. 
- Διορθώνετε την πρόβλεψή σας. Δεν είμαστε ακόμα στην φάση αυτή...
Όχι. Μακάρι να έχω λάθος, είναι η πρώτη φορά που θα ήθελα να έχω λάθος, γιατί ακριβώς οι κινήσεις που έγιναν στο ΚΙΝΑΛ, τον τελευταίο καιρό, κατά την άποψή μου και η επιλογή του Καμίνη… Αν αυτός αντιπροσωπεύει το καλύτερο που έχεις για το Επικρατείας, πρέπει να τραβάμε τα μαλλιά μας. Ήταν ένας αποτυχημένος Δήμαρχος. Η Αθήνα είναι η χειρότερη πόλη που είχαμε τα τελευταία 10 χρόνια. Λοιπόν...
- Φαντάζομαι η επιλογή του ήταν για να μην υπάρχει άδεια θέση για τον Βαγγέλη Βενιζέλο. 
Μα δεν είναι να υπάρχει άδεια θέση για τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Αυτόν θα τον έχουμε αύριο στο Κοινοβούλιο. Αν ρωτήσεις έναν Αθηναίο, δεν υπάρχει ένας ευχαριστημένος.
- Λέτε εν πάση περιπτώσει, ότι το γεγονός πως το ΚΙΝΑΛ δεν καταφέρνει να αυξήσει τα ποσοστά του, να πάει σε διψήφιο νούμερο, κρατάει τον ΣΥΡΙΖΑ ψηλά.
Κρατάει τον ΣΥΡΙΖΑ σε υψηλά ποσοστά και αν αρχίσει η αποδόμηση, θα καθυστερήσει λόγω αυτού.
- Σας κάνει εντύπωση ότι μετά από 4 χρόνια πιστής και σκληρής εφαρμογής του μνημονίου, σε πλήρη αντίθεση με όσα υποσχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν, κρατάει τόσο ισχυρές δυνάμεις;
Δεν μου κάνει καμία εντύπωση,  γιατί υπάρχουν οι άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι δεν μπορούν να ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία.
- Το αντιδεξιό σύνδρομο.
Βεβαίως υπάρχει. Υπάρχει παρά πολύς κόσμος που δεν μπορεί να ψηφίσει Νέα Δημοκρατία. Αρρωσταίνει. Πού θα πάει αυτός ο άνθρωπος; Έχει αρχίσει το ΚΙΝΑΛ να μην τον εκπροσωπεί. Εγώ έκανα την εξής ερώτηση χθες το βράδυ. Το ΚΙΝΑΛ ετεροπροσδιορίζεται. Λέει δεν θα είμαστε το δεκανίκι της ΝΔ αλλά δεν θα πάνε και στον λαϊκιστή ΣΥΡΙΖΑ. Πού θα πάνε; Δηλαδή ο κόσμος δεν θέλει να τοποθετείσαι αρνητικά. Πες μας τι είσαι.
- Η αλήθεια είναι όταν δεν διεκδικείς την εξουσία έχεις μια δυσκολία να δείξεις το πρόγραμμά σου, να προσδιορίσεις τα χρώματά σου.
Μα δεν είναι έτσι. Γιατί αν δεν τα προσδιορίσεις, πώς θα ξανακερδίσεις; Εγώ προσωπικά θα ήθελα να ξαναδώ το παλιό ΠΑΣΟΚ. Το παλιό ΠΑΣΟΚ είναι άνθρωποι οι οποίοι κυβέρνησαν, διοίκησαν, έμαθαν. Δεν θέλουμε να ξαναδούμε άσχετους. Αυτό που έγινε τα τελευταία 4 χρόνια είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι βρέθηκαν κατά λάθος στην εξουσία. Ποτέ τους δεν εκπαιδεύτηκαν για την εξουσία. Ας το πούμε έτσι. Ήταν οι άνθρωποι το καφενείου, που το μόνο που έκαναν ήταν να συζητάνε. Αυτό κάνουν οι αριστεροί. Δεν έχουν κάνει και ποτέ καμία δουλειά. Δεν ξέρω αν θυμάστε τον Νοτιά του Μπουλμέτη, που τους έχει στη δεκαετία του 60-70 πότε ήταν, να συζητάνε και να φτιάχνουν επιτροπή για το αν θα βάλουν τηλεφακό ή ευρυγώνιο στη σκηνή που θα τραβήξουν. Αυτή είναι η αριστερά, πώς να το κάνουμε.
- Τελευταία ερώτηση. Πώς θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση;
Αν ξαναγίνει ό,τι ήτανε, θα είναι η καταστροφή του. 
- Να ξαναγυρίσει στα ριζοσπαστικά του...
Στα ριζοσπαστικά, αγανακτισμένους...
- Μπορεί να μεταλλαχθεί σε ένα σοβαρό, κεντροαριστερό κόμμα;
Αν δεν μεταλλαχθεί, τότε θα πάει ξανά στο 6%. Ο Έλληνας δεν είναι… Αν ήταν κομμουνιστής θα ψήφιζε το ΚΚΕ. Ο Έλληνας είναι καλοπερασάκιας. Πίστεψε τον Τσίπρα ότι θα του άλλαζε τη ζωή. Και κατά λάθος βρέθηκε να κυβερνάει. Τώρα πώς θα διαχειριστεί αυτό το πράγμα. Θα γίνει συστημικός ο Τσίπρας, θα διώξει, όπως έδιωξε την πρώτη φουρνιά, τον Λαφαζάνη, και άλλους τόσους; 
- Πάντως λέτε ότι είναι η μοναδική του ελπίδα να ανασυγκροτηθεί.
Αν ξαναγίνει ό,τι ήταν, θα καταρρεύσει. Ο κόσμος δεν τρώει το ίδιο παραμύθι δυο φορές.
- Η αλήθεια είναι ότι θα είναι λίγο δύσκολο...
Μα γι’ αυτό και παρά το γεγονός ότι όλη του η προσπάθεια είναι καθαρά αρνητική διαφήμιση όπως βλέπετε, εντούτοις βλέπετε ότι ο Κυριάκος, χωρίς να πολώσει, χωρίς να κάνει οτιδήποτε, συνεχώς ανεβαίνει και ανεβαίνει. Βλέπετε ότι ο κόσμος είναι αποφασισμένος να πάει στα δοκιμασμένα. Ίσως το καλύτερο που έχει κάνει η αριστερά στην Ελλάδα, είναι..
- Είναι ότι κατέρρευσαν οι μύθοι...
Κατέρρευσε ο μύθος της αριστεράς. Η αριστερά θέλει να φτωχοποιήσει τους πάντες. Και ο άνθρωπος από τη φύση του, θέλει κάθε μέρα, το παιδί του, να είναι καλύτερα από ό,τι ήταν αυτός. Όχι να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, να αποκτήσουμε κι εμείς κατσίκα.
- Λοιπόν κρατάμε τα ποσοστά και θα τα τσεκάρουμε στις 8 Ιουλίου (γέλια)
Προσέξτε educated guess είναι. Δεν είναι ούτε βασισμένη σε δημοσκόπηση ούτε πουθενά. Τώρα μιλάω διαισθητικά. Εμένα η δουλειά μου ήταν και μπορώ να κάνω πρόβλεψη με μεγάλη ακρίβεια, όταν θα έχω τα πρώτα αποτελέσματα.
- Σίγουρα η δική σας διαίσθηση είναι καλύτερη από πολλών άλλων. Κρατάμε την πρόβλεψη και την τσεκάρουμε την Κυριακή.
Ευχαριστώ πολύ...