Πέθανε η Μάνια Τεγοπούλου, κληρονόμος της «Ελευθεροτυπίας»

Βιογραφικά

Πρώτο Θέμα, 6/6/2018

Την τελευταία της πνοή άφησε χθες η Μάνια Τεγοπούλου, στο νοσοκομείο Ιασώ General όπου νοσηλευόταν τον τελευταίο μήνα. Ήταν κόρη του Κίτσου Τεγόπουλου και τελευταία εκδότρια της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία". 

Η Μάνια Τεγοπούλου νοσηλευόταν με κίρρωση του ήπατος και ηπατική ανεπάρκεια και αναζητείτο μόσχευμα προκειμένου να υποβληθεί σε μεταμόσχευση, πράγμα που δεν κατέστη εφικτό, οπότε κατέληξε λόγω σηψαιμίας. 

Η Μάνια Τεγοπούλου είχε αναλάβει τα ηνία της Ελευθεροτυπίας το 2008, μετά το θάνατο του πατέρα της. 

Η συνέντευξη στο περιοδικό Οδός Πανός

Η Μάνια Τεγοπούλου είχε απασχολήσει την επικαιρότητα πέρσι το Σεπτέμβιο όταν είχε δώσει μία χειμαρρώδη συνέντευξη στην οποία μιλούσε για όλους και για όλα. Η συνέντευξη είχε παραχωρηθεί στο περιοδικό Οδός Πανός και αποσπάσματά της είχαν δημοσιευθεί στη Lifo. 

Είχε πει σ'εκείνη τη συνέντευξη: 

Η Μάνια Τεγοπούλου αναφέρθηκε στους «εχθρούς» της που απέλυσε από την Ελευθεροτυπία, μεταξύ των οποίων και ο θείος της, υπογραμμίζοντας ότι τους ήξερε και ότι «της έσπαγαν τα αρχ...α».

«(...) Τους μισούς τους είχα απολύσει. Κάποιος έχει βγάλει και βιβλίο τώρα τελευταία. Και τον θείο μου απέλυσα», ήταν η χαρακτηριστική δήλωσή της. Σε ερώτηση για το αν αυτό σήμαινε δύναμη ή όσφρηση του μέλλοντος, εκείνη απάντησε αφοπλιστικά: «Αυτό σημαίνει ότι μου έσπαγαν τα αρχ...α»

Σε άλλο απόσπασμα της συνέντευξης, η Μάνια Τεγοπούλου θυμόταν το τελευταίο φύλλο της Ελευθεροτυπίας που κυκλοφόρησε στις 22 Δεκεμβρίου 2011, υπογραμμίζοντας ότι που είχε η ίδια ζητήσει και μάλιστα πολλούς μήνες πριν.

«Ήταν κάτι που είχα ζητήσει. Να κλείσει η εφημερίδα πολλούς μήνες πριν. Ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε περίπτωση να επιβιώσει. Είχε προβλήματα. Είχαν έρθει εδώ, οι διευθυντές, σπίτι μου, τους είχα πει πρέπει να κλείσει. Είχαν έρθει και οι συνδικαλιστές, σπίτι μου, ήταν ο εκπρόσωπος των συντακτών, και τους είπα, αυτό πρέπει να κλείσει (...)», τόνισε. 

Ερωτηθείσα αν της λείπει η εφημερίδα, απάντησε αρνητικά. «Δεν ήταν δικό μου δημιούργημα. Δεν μου λείπει, αλλά δεν θα την έκλεινα. Την περιουσία μου έχασα. Αν μου λείπει η περιουσία μου με ρωτάτε; Τι να σας απαντήσω. Εσάς σας λείπει η περιουσία που είχατε ή δεν είχατε; ».

Η ίδια είπε ότι έχει να πάει από το 2012 στο κτίριο της οδού Μίνωος. «Ήταν ένα βράδυ που είχε κοπεί το ρεύμα, ήταν λίγο πριν βγει η number two Ελευθεροτυπία. Τέλου του '12 πρέπει να ήταν, όταν ο Παναγόπουλος έφτιαχνε την νέα μαζί με τον Οικονομόπουλο, με τη δική μου άδεια φυσικά, δεν το συζητώ (...)», είπε η κυρία Τεγοπούλου.

Σύμφωνα πάντα με τα αποσπάσματα που αναδημοσιεύονται στη Lifo, η Μάνια Τεγοπούλου αναφέρθηκε και στον Σεραφείμ Φυντανίδη, επισημαίνοντας: «Είναι μεγάλη ιστορία, αυτή, διότι ο πατέρας μου ήθελε να του πει ότι δεν μπορεί να παίρνει 55.000-60.000 ευρώ το μήνα. Το νούμερο αυτό του το είπα εγώ. Μου λέει να τον πάρω τώρα. Δεν είναι δυνατόν του λέω, δεν θα τον πάρεις τώρα θα τον πάρεις το Σάββατο γιατί εγώ έχω μια δουλειά και θα μου την χαλάσεις. Μου λέει εντάξει, το Σάββατο θα τον φωνάξω. Την Τρίτη έγινε η κουβέντα και ο πατέρας μου πέθανε την Τετάρτη.

Που να τον φωνάξει να του πει ότι παίρνεις 55.000; Όχι μόνο ο Φυντανίδης όμως. Όλοι αυξάνανε μόνοι τους το μισθό τους. Δεν ήταν η μοναδική περίπτωση. Οπότε πάει αυτό χάθηκε, οπότε λέω πως θα πολεμήσω τον Φυντανίδη; Περνάει Γενάρης, Φλεβάρης και μετά ο Φυντανίδης δίνει για εγγύηση στη Millennium Bank το μισθό του, που δεν ήταν μισθός, τα έβαζε σε μια εταιρεία γιατί αυτός ήταν συνταξιούχος. Έπαιρνε δηλαδή και δύο τρία χιλιάρικα από το ταμείο(...)», ανέφερε.

Η Μάνια Τεγοπούλου δήλωσε ότι δεν διαβάζει πλέον εφημερίδες, λέγοντας ότι πού και πού «αγοράζει το Βήμα και τα Νέα», ενώ -όπως τόνισε- δεν σκέφετεται να γράψει βιογραφία.

Αποσπάσματα της συνέντευξης της Μάνιας Τεγοπούλου στο περιοδικό «Οδός Πανός» όπως δημοσιεύθηκαν στη Lifo, το Σεπτέμβριο του 2017:

- Κυρία Τεγοπούλου θυμάστε πότε βγήκε το τελευταίο φύλλο της Ελευθεροτυπίας; Πότε κυκλοφόρησε. 

- 22 Δεκεμβρίου του 2011 

- Ήταν κάτι που εσείς επιθυμούσατε ή το θέλανε οι δημοσιογράφοι; 

-Ήταν κάτι που είχα ζητήσει. Να κλείσει η εφημερίδα πολλούς μήνες πριν. Ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε περίπτωση να επιβιώσει. Είχε προβλήματα. Είχαν έρθει εδώ, οι διευθυντές, σπίτι μου, τους είχα πει πρέπει να κλείσει. Είχαν έρθει και οι συνδικαλιστές, σπίτι μου, ήταν ο εκπρόσωπος των συντακτών, και τους είπα, αυτό- πρέπει να κλείσει. Πρέπει να έγινε αρχές Οκτώβρη ή λίγο μετά, όταν αρνήθηκε το δάνειο ο κύριος Κωστόπουλος της Alpha Bank. Και αυτοί είπαν όχι, θα βάλουμε πλάτη. 

- Υπάρχει όμως μια πληροφορία ότι τους είπατε, να ξεκινήσουν ξανά τα φύλλα μετά τις 20 Ιανουαρίου του '12 και ό,τι εισπράττετε από το Πρακτορείο και από τις διαφημίσεις, κάτι το οποίο συμβαίνει τώρα στα Νέα και στο Βήμα, να αποδίδετε στους δημοσιογράφους, και ρώτησαν τότε, πότε ακριβώς θα μπαίνει ο μισθός μας; 

- Ναι. Πριν από αυτό όμως, το οποίο είναι πολύ σημαντικό, διότι η Ελευθεροτυπία δεν ήτανε μόνο ένας τίτλος, η Ελευθερία είχε και το πιεστήριο. Και είχα πει να δουλέψει το πιεστήριο, γιατί υπήρχαν συμβόλαια με τη Χρυσή Ευκαιρία, τα οποία συμβόλαια δεν επέτρεπαν να φύγει η Χρυσή Ευκαιρία και να πάει να τυπωθεί στην Ίριδα, όπως τελικά έγινε. Θα έπρεπε να τυπώνεται και να πληρώνει κανονικά την Ελευθεροτυπία μέχρι τέλη του 2012. Ήταν μέσα στο συμβόλαιο. Και είπα δουλέψτε το πιεστήριο και παίρνετε τα λεφτά εσείς.

Έπεται αυτό που λέτε εσείς, γιατί πήγα να μπω στο άρθρο 99 αλλά δεν κατάλαβε κανένας ότι έκλεισε η τράπεζα την Ελευθεροτυπία. Θεώρησαν όλοι ότι την έκλεισα εγώ. Βεβαίως είχα πει να ξαναδουλέψει και να παίρνουν τα λεφτά για να δω, αν θα τα καταφέρουν, να παίρνουν τα λεφτά, αφού έτσι και αλλιώς οι επιχειρήσεις πηγαίνανε κατά διαόλου. Του Τύπου οι επιχειρήσεις. Και οι υπόλοιπες που δεν με ενδιέφεραν, έτσι κι αλλιώς. 

- Σας λείπει; 

- Όχι. Δεν ήταν δικό μου δημιούργημα. Δεν μου λείπει αλλά δεν θα την έκλεινα. Την περιουσία μου έχασα. Αν μου λείπει η περιουσία μου με ρωτάτε; Τι να σας απαντήσω. Εσάς σας λείπει η περιουσία που είχατε ή δεν είχατε; 

- Έχετε καιρόν να πάτε στο κτήριο της οδού Μίνωος; 

- Έχω να πάω από το 2012. 

- Δεν ξαναπήγατε; 

- Όχι. Πήγα ένα βράδυ που είχε κοπεί το ρεύμα, ήταν λίγο πριν βγει η number two Ελευθεροτυπία. Τέλος του '12 πρέπει να ήταν, όταν ο Παναγόπουλος έφτιαχνε την νέα μαζί με τον Οικονομόπουλο, με τη δική μου άδεια φυσικά, δεν το συζητώ. {...} 

- Πιστεύετε ότι με το κλείσιμο της εφημερίδας αποκτήσατε εχθρούς, από το δημοσιογραφικό μέρος που δούλευε σε σας; 

- Όχι, είχα αποκτήσει ήδη.

- Τους ξέρατε;

- Πολύ καλά. Τους μισούς τους είχα απολύσει. Κάποιος έχει βγάλει και βιβλίο τώρα τελευταία. Και τον θείο μου απέλυσα. 

- Αυτό σημαίνει δύναμη, εκ μέρους σας ή όσφρηση του μέλλοντος να συμβεί; 

- Αυτό σημαίνει ότι μου έσπαγαν τα αρχίδια. 

- Έχετε σκεφτεί τι οφείλει η Α.Ε., μπαίνοντας στο νόμο 99; 

- Ναι. 

- Πόσα; 

- Οι υποχρεώσεις προς τις τράπεζες ήταν 50 εκατ. ευρώ, πολύ λιγότερες απ' όσες είχαν άλλα ΜΜΕ, ο ΔΟΛ και ο Πήγασος π.χ. Οι αποζημιώσεις και οι μισθοί των εργαζομένων έφθαναν τα 35 εκατ. Ευρώ. Η μόνη πιθανότητα που υπήρχε για να πάρουν οι εργαζόμενοι αυτά τα ποσά ήταν μέσα από την ένταξη στο άρθρο 99 και την συνέχεια της λειτουργίας. Με την πτώχευση και το κλείσιμο των εφημερίδων αυτά τα ποσά τα χάσανε. Το άρθρο 99 προστάτευε τα δικαιώματα των εργαζομένων και όχι των τραπεζών. Οι τράπεζες θα την πατούσαν. 

- Άρα προηγούνται οι υπάλληλοι και μετά οι τράπεζες. 

- Ναι τότε. Αλλά τώρα έχουν αλλάξει οι νόμοι. Μιλάμε για πράγματα που είναι αλλιώτικα. Τώρα προηγείται το κράτος. Είναι μεσαιωνικό πλέον. Το κράτος μόνο παίρνει δεν δίνει. 

- Είναι αυτά που γράψατε στα δύο άρθρα, μια στα Νέα και μία στο Βήμα; 

- Ναι. Το πρώτο που έγραψα ήτανε μια δοκιμή που έκανα για να δω κατά πόσο ο Ψυχάρης θα βάλει αυτό που θα του στείλω. Το έβαλε αμέσως στα Νέα. 

- Ναι το έβαλε. Ναι αλλά εσείς ξέρετε τι θα πει αυτή η φράση; 

- Όχι. 

- Τι έγινε με τον Φυντανίδη και σας είχε σε στόχο όλες τις συνεντεύξεις που έδινε; Ο διάλογος, λέει, έγινε στο διάδρομο της Ελευθεροτυπίας, την επομένη της κηδείας του πατέρα σας. 

- Δεν έγινε την επομένη της κηδείας του πατέρα μου. Ο πατέρας μου πέθανε 29 Νοέμβρη του 2006. Ο Φυντανίδης παραιτήθηκε τον Μάιο του 2007. 

- Είναι αλήθεια ότι ο πατέρας σας είχε πει ότι πρέπει να αλλάξει η διεύθυνση από τα χέρια του Φυντανίδη προτού πεθάνει; 

- Είναι μεγάλη ιστορία, αυτή, διότι ο πατέρας μου ήθελε να του πει ότι δεν μπορεί να παίρνει 55.000-60.000 ευρώ το μήνα. Το νούμερο αυτό του το είπα εγώ. Μου λέει να τον πάρω τώρα. Δεν είναι δυνατόν του λέω, δεν θα τον πάρεις τώρα, θα τον πάρεις το Σάββατο γιατί εγώ έχω μια δουλειά και θα μου την χαλάσεις. Μου λέει εντάξει, το Σάββατο θα τον φωνάξω. Την Τρίτη έγινε η κουβέντα και ο πατέρας μου πέθανε την Τετάρτη.

Που να τον φωνάξει να του πει ότι παίρνεις 55.000; Όχι μόνο ο Φυντανίδης όμως. Όλοι αυξάνανε μόνοι τους το μισθό τους. Δεν ήταν η μοναδική περίπτωση. Οπότε πάει αυτό χάθηκε, οπότε λέω πως θα πολεμήσω τον Φυντανίδη;

Περνάει Γενάρης, Φλεβάρης και μετά ο Φυντανίδης δίνει για εγγύηση στη Millennium Bank το μισθό του, που δεν ήταν μισθός, τα έβαζε σε μια εταιρεία γιατί αυτός ήταν συνταξιούχος. Έπαιρνε δηλαδή και δύο τρία χιλιάρικα από το ταμείο. Και τα 55 τα έβαζε σε εταιρεία. Και δεν πλήρωνε ούτε φόρους πάνω σε αυτό. Και τα δεσμεύει κιόλας γιατί είχε δάνειο στη Millennium.

Οπότε εκεί άδραξα την ευκαιρία και όπως έφευγε από το γραφείο του και την αίθουσα συσκέψεων, που ήταν στον δεύτερο όροφο, φορούσε μάλιστα ένα παλτό μαύρο σαν 1925 και του λέω κύριε Φυντανίδη να σας πω κάτι; Ήμουν με τον Θανάση, τον θείο μου, και τον φώναξα και του λέω πρέπει να μειώσετε τον μισθό σας. Μου λέει και λέει και στον Θανάση που ήταν εκεί, να τον μειώσω, πόσο να τον κάνω, να τον μειώσω 10.000;

Του λέει ο Θανάσης κάτω από το μισό. Ο Φυντανίδης χλωμιάζει. Το μισό του 55 δεν είναι και λίγα λεφτά το μήνα. Και μετά είπε, εντάξει τότε θα φύγω. Όμως επειδή κλείνω τα 75 θα το ανακοινώσω εγώ μετά τα γενέθλιά μου –είπε. Και έτσι το ανακοίνωσε το Μάϊο. 

- Όταν κόπηκε το παραδάκι αποκτήσατε και άλλους καινούργιους εχθρούς; Έκφραση του Χριστιανόπουλου «το παραδάκι». 

- Δεν απέκτησα εχθρούς. Δεν είχα πλέον φίλους. 

- Ακόμη και τώρα; 

- Βεβαίως. 

- Σας έμαθε πολλά πράγματα το κλείσιμο της εφημερίδας; 

- Απολύτως τίποτα. 

 -Τα ξέρατε και πριν. 

- Ναι {...} 

- Τα σαιτ σας, τα μαίηλς της Ελευθεροτυπίας, έχουν πάψει, δεν υπάρχουν; 

- Έχει παύσει το σάιτ εδώ και χρόνια. Από τότε που έκλεισε. Μετά την Ελευθεροτυπία νούμερο δύο. 

- Σκέφτεστε κάτι για την Ελευθεροτυπία ή είστε αναγνώστης άλλων φύλλων που αγοράζετε στο περίπτερο; 

- Δεν είμαι αναγνώστης πια γιατί δεν μπορώ να διαβάσω τίποτα. Αγοράζω που και που το Βήμα και τα Νέα, την Καθημερινή δεν τολμώ να την αγγίξω. {...} 

- Σκεφτόσαστε να γράψετε βιογραφία; 

- Δεν ξέρω να γράφω. 

- Να τα υπαγορεύσετε τουλάχιστον. 

- Όχι. Σκέφτομαι να γράψω ένα αστυνομικό. 

- Όπου θα περιέχονται όλα αυτά. 

- Ναι. Αλλά δεν ξέρω να γράφω. Το σκέφτομαι. Μόνο που το σκέφτομαι δεν φτάνει. 

- Αυτή είναι η πρώτη φορά που μιλάτε μετά το κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας; 

- Είναι η πρώτη φορά που μιλάω γενικότερα. Δεν έχω μιλήσει ποτέ σε κανέναν. 

Από τον Κίτσο Τεγόπουλο στη Μάνια Τεγοπούλου

του Γιώργου Βότση, Huffington Post, 6/6/2018

Λυπάμαι πολύ που έφυγε από τη ζωή η Μάνια Τεγοπούλου. Από εκεί και πέρα ο Μανώλης Αναγνωστάκης στους γνωστούς στίχους του για τον εγκωμιαζόμενο μακαρίτη, δεν κατάφερε να σκοτώσει το «αποθανών δεδικαίωται». 

Δεν θα πω όμως πολλά άσχημα πράγματα για την Μάνια που ήταν η συνηθισμένη περίπτωση του κακομαθημένου πλουσιόπαιδου που εκ του ασφαλούς το έπαιζε αναρχοχαρούμενη. Προδιέγραψε την μοίρα της αυτή ο πατέρας της, ο χαρισματικός Κίτσος Τεγόπουλος, ο οποίος -εγωκεντρικός όπως ήταν- θα ήθελε να ισχύσει το μετά από εμένα το χάος και να δει την υπόθεση Ελευθεροτυπία σαν αποκλειστικά δική του ή οικογενειακή του υπόθεση. Έτσι άφησε την ιδιοκτησία και ουσιαστικά την διεύθυνση της Ελευθεροτυπίας μετά το θάνατό του στις κόρες του και κυρίως στην Μάνια, οι οποίες ήταν ανίκανες να σηκώσουν αυτό το βάρος.

Αναπόφευκτο, επομένως, ήταν μαζί με την κρίση του Τύπου να χρεοκοπήσει η όλη ιστορία και έτσι το θέλησε προφανώς ο Τεγόπουλος να αρχίσει με το όνομά του η Ελευθεροτυπία και να τελειώσει με το όνομά του Τεγόπουλος – Τεγοπούλου. 

Θα έλεγα ότι έτσι αδικήθηκε όλη η ιστορία της Ελευθεροτυπίας που υπήρξε για εμένα ότι σημαντικότερο έχει συμβεί, όχι στην μεταπολίτευση και δώθε, αλλά συνολικά στην ιστορία του ελληνικού Τύπου. Και μάλιστα κυρίως τους πρώτους μήνες της έκδοσής της και τους καθοριστικούς για την μετέπειτα εξέλιξή της. Θυμίζω ότι εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1975 όταν ο ευφυέστατος Κίτσος Τεγόπουλος εκμεταλλεύθηκε δύο τινά.

Πρώτον ότι στη συνείδηση του κοσμάκη, παρότι δεν αντιστάθηκε πολύ στη Χούντα, πολύ χάρηκε ότι γλίτωσε από δαύτη και τα μαγαζιά τα δημοσιογραφικά έως τότε είχαν λερωμένη τη φωλιά τους με εξαίρεση τη Βλάχου που έκλεισε τις εφημερίδες της, άρα ήταν πρόσφορη στιγμή για μια νέα εκδοτική προσπάθεια προοδευτική και δημοκρατική.

Το δεύτερο ήταν πως έγινε η μοναδική στα χρονικά μεγάλη απεργία των δημοσιογράφων, τον Μάιο του ’75 που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά γιατί δεν είχε ξαναγίνει ποτέ τέτοια απεργία δημοσιογράφων ούτε ξανάγινε έκτοτε γιατί ήταν και παραμένει συντεχνιακή οργάνωση η  ΕΣΗΕΑ. Λοιπόν αυτά εκμεταλλεύθηκε ο Τεγόπουλος και με ελάχιστα χρήματα και μπλοφάροντας, δηλαδή επηρεασμένος από την παραμονή του στο Παρίσι και τις ιδέες τις ελευθεριακές που κυριαρχούσαν εκεί, είπε ότι θα χτίσει την εφημερίδα των συντακτών.

Δεν τους έκανε συνεταίρους, δεν μοίρασε μετοχές, η μπλόφα του η μεγάλη ήταν ότι διακήρυξε ότι η εφημερίδα των 80 συντακτών θα είναι στα χέρια τους διότι θα τους διανέμει το 80% των κερδών. Όπως είναι γνωστό βέβαια και ήταν και ένα αιώνα πριν στα καπιταλιστικά δεδομένα, οι ανώνυμες εταιρείες μπορεί να μην έχουν ποτέ κέρδη. Έτσι λοιπόν ότι θετικότερο υπήρξε στο ξεκίνημα της ήταν ένα δεσμευτικό συμβόλαιο μεταξύ εργοδοσίας και συντακτών, οι οποίοι αποτελούσαμε ένα ετερόκλητο πλήθος.

Υπήρχαν όλα τα φρούτα εκεί πέρα, ελάχιστοι αντιστασιακοί, πολλοί εκ του ασφαλούς κραυγαλέοι δημοκράτες, ακόμη και ΚΥΠατζήδες... Το δεσμευτικό συμβόλαιο αυτό όσο λειτούργησε, λειτούργησε αυτοδιαχειριστικά κατά τρόπο πρωτότυπο σε πανευρωπαϊκή κλίμακα θα έλεγα. Δηλαδή οι εκδότες, στην αρχή ήταν δύο, ο Κίτσος Τεγόπουλος και ο Χρήστος Σιαμαντάς, οι οποίοι ήταν υποχρεωμένοι να ακούν τη γενική συνέλευση η οποία συνερχόταν τακτικά. Υπήρχε αιρετή συντακτική συνέλευση που έλεγχε συνεχώς τη διεύθυνση, υπήρχε συνεχής έλεγχος της πολιτικής γραμμής και βεβαίως διακηρυγμένες αρχές ότι θα ελέγχουμε την εξουσία. Που σημαίνει ότι οι συντάκτες της Ελευθεροτυπίας δεν θα μπορούσαν να είναι μέσα στην εξουσία -ήταν ξεκάθαρα απέναντί της- και αυτό συγκίνησε ευρύτατα πλήθη στο ξεκίνημά της συν και ο πόλεμός της εναντίον άλλων εντύπων. Όχι μόνο για το χουντικό τους παρελθόν αλλά και για τη δημοσιογραφική αγυρτεία, θυμίζω το νερό του Καματερού και τον μακαρίτη τον Καψή που εκμεταλλευόταν τον ανθρώπινο πόνο των καρκινοπαθών.

Όπως και να έχει η Ελευθεροτυπία τότε είχε σταθεί πάρα πολύ ψηλά. Το κορυφαίο γεγονός είναι όταν αποκαλύφθηκε ότι ο πρώτος και εμπορικά χαρισματικός διευθυντής, ο Φιλιπόπουλος είναι συνεταίρος του Τεγόπουλου στην έκδοση της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας. Η γενική συνέλευση τον έδιωξε και έτσι ήρθε ο Φυντανίδης μετά από 8-9 μήνες, ο οποίος βεβαίως επίσης χαρισματικός εμπορικά διευθυντής και αξιόλογος, κάποια στιγμή, θα έλεγα ότι ήταν ο καλύτερος διευθυντής που είχαν οι αθηναϊκές εφημερίδες, αλλά δεν είχε καμία σχέση με τα αυτοδιαχειριστικά πράγματα που ξεκινήσανε, όσοι τα ξεκινήσανε.

Αν απέτυχε αυτό το πείραμα δεν είναι γιατί το υπονόμευε ο Τεγόπουλος. Εμείς οι δημοσιογράφοι ήμασταν ανίκανοι και καθόλου εξοικειωμένοι με τέτοιους προβληματισμούς. Κάποιοι, αρκετοί, ανήκοντες στο ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής τον Μάκη Γιομπαζολιά, είχαν βάλει βασικό στόχο τους να πάρουν τα κέρδη, τα οποία δεν υπήρχαν, και να προσφεύγουμε στα δικαστήρια. Άλλοι της ΚΝΕ με τον Πάνο Κολιοπάνο, επικεφαλής, αν δεν απατώμαι, έλεγαν «τι σκατά πειράματα είναι αυτά, ας κάνουμε την εφημερίδα όπως ξέρουμε παραδοσιακά, με μια ιεραρχία, διευθυντή, αρχισυντάκτη κτλ.» Και ελάχιστοι ακολουθούσαν την λεγόμενη δημοκρατική χούντα, ήταν της μόδας η χούντα ως όρος.

Τη δημοκρατική χούντα την απαρτίζανε τέσσερις, ο εξαίρετος Λούης Δάνος, μια ζωή συνοδοιπόρος της Αριστεράς, ποτέ ενταγμένος σε αυτή, ήταν ο μέντοράς μου στη δημοσιογραφία, ο Αστέρης Στάγκος, σοσιαλδημοκράτης εκ πεποιθήσεως, ο Χρήστος Θεοχαράτος προσκείμενος στο ΚΚΕ και η αφεντιά μου που δυσκολεύομαι κάθε τόσο να προσδιορίσω, αν και από τα γεννοφάσκια μου ανήκω στον χώρο της Αριστεράς -αφότου από τα τρία μου χρόνια μου πήραν τον πατέρα μου μέσα από το σπίτι-, αλλά ποτέ δεν υπήρξα ενταγμένος σε κομματικό σχήμα. Και επιπλέον, μού είναι δύσκολο να αυτοπροσδιοριστώ ως αντιεξουσιαστής, που θα  μου άρεσε, ή αναρχικός που επίσης θα μου άρεσε, εάν δεν υπήρχαν οι μπαχαλάκηδες και όλο αυτό το χάλι που το ζήσαμε και το ζούμε συνεχώς αυξανόμενο.

Λοιπόν θα έλεγα έτσι επειδή εσείς στα κοινωνικά μέσα χρησιμοποιείτε και ξένους όρους, θα αυτοπροσδιοριζόμουν ως «libertariansocialist» (παπάρια δηλαδή), ελευθερόφρων της  Αριστεράς. Λοιπόν αυτοί οι τέσσερις ήμασταν θα λέγαμε που προσπαθούσαμε να κρατήσουμε το κεκτημένο δηλαδή  το συμβόλαιο το δεσμευτικό απέναντι στην εργοδοσία. Αυτά όλα και όλα.

Η Μάνια, όταν γινόντουσαν αυτά τα πράγματα στην Ελευθεροτυπία ήταν κοριτσάκι, στην εφηβεία. Ενεργά στην εφημερίδα και όταν ακόμη ενηλικιώθηκε, δεν ήταν ποτέ. Αλλά λάτρευε τον πατέρα της, του έμοιαζε, το γονίδιο ήταν φανερό και στα χαρακτηριστικά του προσώπου της. Το κακό είναι ότι πήρε από αυτόν ό,τι χειρότερο, τη βωμολοχία, τη χυδαιολογία και το θράσος, αλλά ήταν επίσης έξυπνη. Νομίζω ότι η ελευθεριότητα στη διαχείριση των προσωπικών της τελικά την κατέστρεψε με τις κακές συντροφιές και τις καταχρήσεις.  

Συναντώντας μετανιωμένους Συριζαίους

Η χώρα οφείλει να αναζητήσει μια στρατηγική εθνικής ανασυγκρότησης. Το στοίχημά μας ως ψηφοφόροι είναι να πείσουμε τα κόμματα ότι οι εκλογές κερδίζονται με κεντρομόλες στρατηγικές, ούτε με αριστερίστικους πειρασμούς, ούτε όμως και με φλερτ με τη βαθιά αντιδραστική και αναχρονιστική Δεξιά 

του Νίκου Μαραντζίδη, Καθημερινή, 4/6/2018

Πριν μερικές μέρες διανυκτέρευσα στη Θήβα. Πήγα εκεί μαζί με ένα φίλο μου για να τρέξουμε στον «Ευχίδειο δρόμο», έναν υπερμαραθώνιο 107 χιλιομέτρων προορισμένο κυρίως για «πειραγμένους» τύπους. Τέλος πάντων, άλλη ιστορία αυτή. Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο μάς περίμενε στη ρεσεψιόν ο ξενοδόχος, ένας συμπαθητικός κύριος γύρω στα εξήντα, που χαμογελώντας με νόημα είπε: «σας ξέρω», και αμέσως μπήκε στο ψητό «γιατί η στροφή»; «Ποια στροφή;» αντέδρασα υποθέτοντας, πως έπεσα σε ενοχλημένο Κεντροδεξιό.

Η έκπληξη δεν άργησε: «ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ αλλά τώρα θέλω να φύγουν, μας εξαπάτησαν, μας είπαν ψέματα», όσο μιλούσε η ένταση της φωνής του ανέβαινε και έκανε με τα χέρια του τη γνωστή κίνηση του μετανιωμένου ψηφοφόρου, του «κοψοχέρη». Ήταν φανερό, ότι δεν ήταν απλώς απογοητευμένος, είχε θυμό μέσα του.

Μας αποκάλυψε πως υποστήριζε το ΠΑΣΟΚ μέχρι το 2009 και μάλιστα οι γνωστοί του τον αποκαλούσαν «πρασινοφρουρό». Ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια. Η επιχειρηματολογία του ήταν απλή: ο Τσίπρας είπε συνειδητά ψέματα στους Έλληνες. Τώρα πρέπει να τον τιμωρήσουν οι ψηφοφόροι, να ψηφίσουν ΝΔ γιατί είναι το πιο ισχυρό αντι-σύριζα κόμμα. Βρίσκει «λίγο» το ΚΙΝΑΛ. Θεωρεί πως με την επιχειρηματολογία μου περί σοσιαλδημοκρατικοποίησης, δίνω χέρι βοηθείας στο ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα ανεπίτρεπτο.

Τα ’χασα! Εντάξει, δέχομαι να μου την «πέφτουν» οι Κεντροδεξιοί ή Κεντροαριστεροί, να λένε οι «μένουμε ευρωπαίοι» πως τους πρόδωσα, αλλά να με κατηγορεί για φιλο-Σύριζα ένας πρώην Συριζαίος αισθάνθηκα κάπως σουρεαλιστικά. «Εσύ θα με στείλεις στον ψυχίατρο» σχολίασα και πρόσθεσα «μήπως όμως είσαι κακομαθημένος»;

Η αλήθεια είναι, πως έβλεπα μπροστά μου το αρχέτυπο του εγωιστή και κακομαθημένου ψηφοφόρου. Τον φαντάζομαι την περίοδο 2010-2015 να φωνάζει ενάντια στα μνημόνια και τους γερμανοτσολιάδες, να τρέχει στις πλατείες των αγανακτισμένων, να πανηγυρίζει ενθουσιασμένος το βράδυ του δημοψηφίσματος. Και τώρα, μετά από τόσα που έπαθε, εμπιστεύεται και πάλι τυφλά και απόλυτα τα κριτήρια του. Δεν δέχεται, όχι διαφορετική γνώμη και διαφωνία, αλλά ούτε απόχρωση. Νιώθει διαρκώς θύμα αλλά και ανεύθυνος για τις επιλογές του. Θα έβαζα στοίχημα, πως αύριο θα βρίζει τον Μητσοτάκη με την ίδια ορμή που βρίζει σήμερα τον Τσίπρα. Διαρκώς του φταίνε οι άλλοι.

Δεν είμαι αφελής ούτε παριστάνω τον φλεγματικό. Σε καταστάσεις κρίσης σαν της Ελλάδας τα πάντα καταρρέουν. Ένα διαπλεκόμενο πολιτικό-συνδικαλιστικό-επιχειρηματικό σύστημα έριξε τη χώρα στα βράχια και πολλοί πολίτες είδαν τη ζωή τους να διαλύεται. Η ανεργία στα ύψη, τα ιδιωτικά χρέη ασύλληπτα, μισθοί και εισοδήματα καταβαραθρώθηκαν, κόποι μιας ζωής χάθηκαν. Κι όλα αυτά σε μια στιγμή. Η οργή ξεχείλισε και πήρε ανορθολογικές εκφράσεις. Καμιά κοινωνία όμως δεν θα είχε τη δύναμη να δείξει ψυχραιμία, ούτε θα μπορούσε να πει έτσι απλά: «Παιδιά ό,τι φάγαμε, φάγαμε, τώρα ας στρωθούμε στη δουλειά να σώσουμε οτιδήποτε σώζεται». Επιπλέον, εμφανίστηκαν εκείνοι που θεώρησαν την κατάσταση πολιτική ευκαιρία, πόνταραν πάνω στο πιο αποδοτικό, τον εθνολαϊκισμό, και κέρδισαν. Ο Σαμαράς αρχικά, ο Τσίπρας και ο Καμμένος στη συνέχεια, δεν ήταν παρά διαφορετικές εκδοχές μιας επιθυμίας του εκλογικού σώματος για αντι-κατεστημένες επιλογές. Ό,τι ζει τώρα η Ιταλία.

Εντάξει όλα αυτά, τα δέχομαι, συμβαίνουν. Κάτω από κάποιες συνθήκες θα τα είχαμε γλιτώσει, αλλά τέλος πάντων, συμβαίνουν. Αυτό που δεν αντέχω είναι τον μονίμως θυμωμένο και με σύνδρομο θυματοποίησης πολίτη. Υπάρχει σε αυτό μια βαθιά ανωριμότητα, μια εφηβεία που δεν λέει να ενηλικιωθεί.

Αν αυτό σε απασχολεί μόνο, ησύχασε, του είπα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα ηττηθεί. Θα πάει στην αντιπολίτευση. Εκεί θα ωριμάσει κι άλλο, θα αποκρυσταλλώσει τη νέα του ταυτότητα. Αυτό είναι ένα το κρατούμενο. Το άλλο, όμως είναι πως η ζωή δεν τελειώνει στις εκλογές. Ξεκόλλα! Η χώρα πρέπει να βρει ευρωπαϊκούς βηματισμούς. Το κομματικό σύστημα χρειάζεται τουλάχιστον δύο σοβαρούς συστημικούς ευρωπαϊκούς πόλους, ένα κεντροδεξιό και ένα κεντροαριστερό. Το στοίχημά μας ως ψηφοφόροι είναι να πείσουμε τα κόμματα πως οι εκλογές κερδίζονται με κεντρομόλες στρατηγικές, ούτε με αριστερίστικους πειρασμούς προφανώς, ούτε όμως και με φλερτ με τη βαθιά αντιδραστική και αναχρονιστική Δεξιά. Όχι τώρα που βρίσκει σιγά-σιγά τα λογικά του ο ΣΥΡΙΖΑ να χάσει η αντιπολίτευση τα μυαλά της.

Η χώρα οφείλει να αναζητήσει μια στρατηγική εθνικής ανασυγκρότησης. Πρέπει να ανακαλύψουμε μηχανισμούς συνεννόησης μεταξύ μας, να αναθρέψουμε μια συναινετική κουλτούρα. Η πολωτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ζημιογόνα για τη χώρα αλλά ας μην γελιόμαστε, δεν γέννησε ο ΣΥΡΙΖΑ τη δημαγωγία, την πόλωση, τον λαϊκισμό, τη διαφθορά, τα υπερβολικά ελλείμματα, το δυσβάσταχτο χρέος, τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, στους θεσμούς, στα ΜΜΕ. Δεν γέννησε ο ΣΥΡΙΖΑ το κράτος-τέρας, τη διαπλοκή με αδίστακτα επιχειρηματικά συμφέροντα, με τις κλειστές συντεχνίες. Τα βρήκε!

Ακόμη κι αν είχε εξατμιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν επαναπροσδιορίσουμε ως κοινωνία τη σχέση μας με τον ορθολογισμό θα κάνουμε τους ίδιους κύκλους. Χρειαζόμαστε συναινετική πολιτική και θεσμούς που να προωθούν κάτι τέτοιο. Οφείλουμε επίσης να αποδραματοποιήσουμε τις εκλογές. Στη χώρα μας αυτές είναι υπερβολικά φορτωμένες με κάθε είδους προσδοκίες.

Η συζήτησή μας ήταν στην πραγματικότητα παράλληλοι μονόλογοι. Είχε τα δικά του ζητήματα να λύσει με το παρελθόν, τα δικά του τραύματα. Δεν μ’ άκουγε, ούτε κι εγώ μπορούσα να τον καταλάβω. Μέχρι προχθές ήμουν για αυτόν ένας γερμανοτσολιάς, τώρα πια ένας Συριζαίος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ… «βρίσκει τα λογικά του»!!

του Γιάννη Σιδέρη, Liberal, 5/6/2018

Ακατάβλητος ο γνωστός καθηγητής – σταυροφόρος της πειθούς περί σοσιαλδημοκρατικής στροφής του ΣΥΡΙΖΑ, επανήλθε με άρθρο του, υπερθεματίζοντας για την αναγκαιότητα συναινετικής πολιτικής τώρα που «ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει σιγά - σιγά τα λογικά του» (Πότε τα είχε και τα έχασε;)!

Κατά τον καθηγητή, το κομματικό σύστημα χρειάζεται τουλάχιστον δυο σοβαρούς συστημικούς ευρωπαϊκούς πόλους, ένα κεντροδεξιό και ένα κεντροαριστερό. Παραδέχεται δε ότι η πολωτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ζημιογόνα για τη χώρα αλλά προτρέπει να μη γελιόμαστε. Δεν γέννησε ο ΣΥΡΙΖΑ τη διαφθορά, τα υπερβολικά ελλείμματα, τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, στους θεσμούς, στα ΜΜΕ. Δεν γέννησε ο ΣΥΡΙΖΑ το κράτος - τέρας, τη διαπλοκή με αδίστακτα επιχειρηματικά συμφέροντα, με τις κλειστές συντεχνίες. Τα βρήκε!

Σύμφωνοι μεν κε καθηγητά, δεν τα γέννησε, αλλά… υπάρχουν μερικά αλλά:

Ο ΣΥΡΙΖΑ και πριν ο Συνασπισμός, δεν αποδέχτηκε όλα τα προηγούμενα παθητικώς. Αντιθέτως τα υπερασπίστηκε ενεργητικώς και με πάθος. Οι βουλευτές του και οι ελάχιστοι συνδικαλιστές του στον «κοινωνικοποιημένο» τομέα έδωσαν από κοινού μάχες με τη μεγάλη μάζα των Πασόκων να μην μπει νυστέρι στις πυορροούσες πληγές της χώρας.

Όπως ας πούμε (πρόχειρα 2-3 παραδείγματα) στις κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις που αποτέλεσαν βραδυφλεγή βόμβα για την εθνική Οικονομία και τις υπερασπίζονταν να παραμείνουν ως έχουν. Όπως στην Ολυμπιακή που μας έβαζε περί το ένα εκατομμύριο μέσα τη μέρα, αλλά δεν σήκωνε μύγα το σπαθί του σε κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού των μισθών ή λειτουργικότητας του οργανογράμματος, ενδεχομένως και με αποσπάσεις - όχι απολύσεις - προς άλλες κρατικές υπηρεσίες.

Όπως στο Ασφαλιστικό που βρέθηκε στην πρωτοπορία, από κοινού με το σύμπαν του οργανωμένου ΠΑΣΟΚ (και από κοντά τους η Δεξιά και το ΚΚΕ), για να τορπιλίσουν τον σωτήριο νόμο Γιαννίτση, η ακύρωση του οποίου υπέσκαψε τα θεμέλια του ασφαλιστικού συστήματος, και η εκθεμελίωση συμβαίνει τώρα και θα ολοκληρωθεί με την προϊούσα ανέχεια των συνταξιούχων από τον Ιανουάριο.

Δεν γέννησε ο ΣΥΡΙΖΑ τη διαπλοκή, αλλά την ώρα που την κατήγγειλε με στεντόρεια φωνή και θεατρική οργή, μια χαρά προσπάθησε να συνδιαλλαγεί μαζί της, ενώπιον της γάτας των Ιμαλαΐων ή τοπομετρώντας παρατημένα βοσκοτόπια. Και ποιος ξέρει σε πόσες άλλες περιπτώσεις που δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας… (εκείνο πάντως που ήταν σοκαριστικό για τον υποφαινόμενο ήταν ότι οι αποκαλύψεις αυτές δεν ήταν καθόλου σοκαριστικές για τον κομματικό του μηχανισμό και τους συνειδητούς ψηφοφόρους του. Αυτούς που τον επέλεξαν συνειδητά, που η ψήφος τους κατευθυνόταν με πολιτικό πρόσημο, και δεν εκπήγαζε από καιροσκοπική διάθεση να γλυτώσουν τον ΕΝΦΙΑ ή να τους χαριστούν τα δάνεια με την …Σεισάχθεια που θα θεσμοθετούσε το κόμμα τους.

Σύμφωνοι, δεν υποδέχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ το καθεστώς των off shore στη χώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μια χαρά ανενδοιάστως το αξιοποίησε για να χρηματοδοτήσει την Αυγή, κι ακόμη κρατά μυστικό τον χρηματοδότη – την ώρα που ωρύεται και στηλιτεύει ηθικά την off shore της επιχειρηματία Μαρέβα.

Δεν πήρε δάνεια «με αέρα» όπως είπε στην επιτροπή της Βουλής γιος πρώην εμβληματικού της διαπλοκής εκδότη, αλλά μια χαρά πήρε δάνεια με… «ιστορικό αέρα», δηλαδή δάνεια με εγγύηση την… ιστορικότητα τη Αυγής! (Σημ: κατά υποκειμενική άποψη, καλώς έγινε αυτό. Η Αυγή, ασχέτως με την σημερινή της ποιότητα, αποτελεί μέρος της πολιτικής ιστορίας της χώρας και έπρεπε να συνεχίσει. Αλλά δεν παύει να είναι μια παράτυπη αν όχι παράνομη, ενέργεια και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μιλάει για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου).

Όπως δεν μπορεί να καταγγέλλει ως τεκμήριο ανηθικότητας τα δάνεια των δύο άλλων κομμάτων, ΠΑΟΚ και ΝΔ, (που σαφώς έκαναν ανέμελη και ανέφελη κακοδιαχείριση στους καιρούς των παχέων αγελάδων), την στιγμή που είναι το μοναδικό κόμμα το οποίο απέκτησε την κυριότητα των κεντρικών γραφείων του στην Κουμουνδούρου, με κούρεμα του δανείου του κατά 60%! Κανένα άλλο κόμμα δεν είχε τέτοια χαριστική συνδρομή! Και όμως έχει την προπέτεια να καταγγέλλει τα άλλα δύο!

Δεν υπονοούμε ότι έπρεπε να σιωπήσει χάριν συμψηφισμού. Απλώς υποχρεούτο να έχει την ενσυναίσθηση – όπως και τα μέλη του - ότι έκανε τα ίδια, στην κλίμακα μεγέθους που του αναλογούσε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαρξ εκ της σαρκός του παλιού πολιτικού συστήματος, με ένα επί πλέον αρνητικό: Παρουσιάζεται ως Ροβεσπιέρος ενώ είναι η επιδερμική, λαϊκιστική, κουτοπόνηρη μετάφραση του Μακιαβέλι. Υπερκέρασε το «παλιό σύστημα» σε δημαγωγία, ψευδείς υποσχέσεις, ρητορική του μίσους, λαϊκισμό, στοχοποίηση αντιπάλων, τοξικότητα λόγου!

ΝΔ:
Όπως αρχή άνδρα δείκνυσι, έτσι και κόμμα αρχή δείκνυσι. Η Κεντροδεξιά εντοπίζεται στην ηγεσία και σε κάποιους θύλακες του ενός συστημικού πόλου - της Κεντροδεξιάς. Κατά πόσο η ηγεσία έχει κατορθώσει να ενσταλάξει νεωτερική, κεντροδεξιά ή φιλελεύθερη νοοτροπία σε ένα ίσως ατόφιο δεξιό κόμμα, θα το διαπιστώσουμε με την επικράτησή του στις εκλογές, με το έργο που θα παραγάγει και τις θεσμικές πρωτοβουλίες που θα αναλάβει. Όχι πριν, όχι στις προεκλογικές διακηρύξεις.

ΚΙΝΑΛ:
Μάλλον είναι αυτό ο έτερος συστημικός ευρωπαϊκός πόλος, κεντροαριστεράς κατεύθυνσης, που προκρίνει ο καθηγητής, για την σταθερότητα του συστήματος. Είναι εμπλουτισμένο με στελέχη που κατέχουν θεσμική γνώση διοίκησης της χώρας, αλλά ακόμη έλκει την μήνιν των πρώην ψηφοφόρων του. Αυτών που το ψήφιζαν μαζικώς όταν - δήθεν - κατέστρεφε τη χώρα.

Έτσι τους έμαθε ο ΣΥΡΙΖΑ να πιστεύουν και ευχαρίστως το αποδέχτηκαν για να απενοχοποιήσουν εαυτούς...

Η Αμετακίνητη Σκάλα του Ναού της Αναστάσεως

της Αφροδίτης Παπαγεωργίου, Facebook, 25/5/2018

Στην Ιερουσαλήμ υπάρχει μια ξύλινη σκάλα που δεν μπορεί να μετακινηθεί λόγω της διαμάχης μεταξύ της Ελληνορθόδοξης και της Αρμένικης Εκκλησίας. Ονομάστηκε "αμετακίνητη" μιας και βρίσκεται στο ίδιο μέρος από τον 18ο αιώνα.

Κάποια στιγμή, μέσα στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, ένας τεχνίτης, ο οποίος δούλευε στην αποκατάσταση του ναού, τοποθέτησε μια σκάλα σε έναν από τους τοίχους του ναού. Κανείς δεν είναι σίγουρος ποιος ήταν ή σε ποια Εκκλησία ανήκε -αν και υπάρχουν εικασίες ότι ανήκε στην Αρμένικη. Από τότε, η σκάλα παραμένει εκεί και κανείς δεν τολμά να την αγγίξει, για να μην διαταραχθεί το status quo και προκαλέσει την οργή των υπολοίπων μιας και το καθεστώς ιδιοκτησίας του Ναού μοιράζεται μεταξύ της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας, της Ρωμαιοκαθολικής, της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας, της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας Tewahedo της Ερυθραίας.

Η πρώτη φορά που αναφέρεται η σκάλα είναι σε ένα φιρμάνι του 1757 από τον Οθωμανό σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Α' ακολουθούμενο από ένα άλλο από τον σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α' το 1852.

Διάφορες λιθογραφίες δείχνουν τη σκάλα στα τέλη της δεκαετίας του 1830. Πιθανόν, η παλαιότερη εικόνα είναι ένα χαρακτικό που χρονολογείται από το 1728. Η παλαιότερη φωτογραφία στην οποία φαίνεται η σκάλα είναι από τα 1850.

Το 1981, ένα μήνα μετά από την απόπειρα δολοφονίας του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β', έγινε μια απόπειρα να μετακινηθεί η σκάλα, αλλά αποτράπηκε άμεσα από την τοπική αστυνομία -αν και ο ένοχος δεν πιάστηκε. Το 1997, η σκάλα αφαιρέθηκε και χάθηκε για εβδομάδες. Πιστεύεται ότι ήταν φάρσα, αλλά επεστράφη αργότερα λόγω των φημών για περαιτέρω συγκρούσεις. Το 2009 η σκάλα μετακινήθηκε και πάλι. Τοποθετήθηκε στο αριστερό παράθυρο για λίγο, ίσως για να καθαριστούν οι σκαλωσιές μετά την ολοκλήρωση της ανακαίνισης του καμπαναριού.

*Μορ φαν φακτς! Όπως καταλάβατε, η σκάλα δεν μετακινείται, διότι οι 6 "ιδιοκτήτες" δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους. Αυτό σημαίνει ότι όταν βρεθούν πολλοί μαζί, στο ίδιο μέρος, συμβαίνουν και ευτράπελα!

-Το 2002 ένας Κόπτης μοναχός που η δουλειά του ήταν να κάθεται στην οροφή για να υπενθυμίζει τη διεκδίκηση των Κοπτών στο τμήμα της οροφής που διεκδικούσαν οι Αιθίοπες, μετακίνησε την καρέκλα του στη σκιά. Οι Αιθίοπες διαμαρτυρήθηκαν, ξέσπασε καβγάς και 11 μοναχοί κατέληξαν στο νοσοκομείο.

-Το 2004 ένας Ορθόδοξος μοναχός φέρεται πως άφησε ανοιχτή την πόρτα που οδηγεί στο παρεκκλήσι των Φραγκισκανών μοναχών. Οι Φραγκισκανοί εξέλαβαν αυτή την πράξη ως ένδειξη ασέβειας, ήρθαν στα χέρια και ακολούθησαν συλλήψεις.

-Το 2008, την Κυριακή των Βαϊων, ξέσπασε ένας ακόμη καβγάς αφού ένας Ορθόδοξος μοναχός βρέθηκε εκτός του ναού. Όταν άνδρες της αστυνομίας έφτασαν στο σημείο οι εμπλεκόμενοι μοναχοί κυνήγησαν και αυτούς.

+Αγαπάτε Αλλήλουc+

Η ανάρτηση είναι από την άχρηστη πληροφορία της ημέρας θεώρησα σωστό να μοιραστεί κι εδώ!!