Κολαστήρια της ντροπής

«Τα πλυντήρια της Μαγδαληνής», οι κόρες της Ντροπής και η συγγνώμη του Ιρλανδού Πρωθυπουργού

της Αλεξάνδρας Χατζηγεωργίου, aixmi.gr, 21/3/2012 

-Μ’ έβαλαν στο «πλυντήριο». ´Εφτιαχνα ημερολόγια ή δίπλωνα σεντόνια. Τα δάκτυλα μου με έκαιγαν όλη μέρα. Ήμουν από 13-16 ετών. Δεν πληρώθηκα ποτέ»

-Στην ηλικία των 16 με πήγαν στο Κορκ, επειδή έμεινα έγκυος παρά τη θέλησή μου, απ’ τη βαρβαρότητα ενός κρατικού υπαλλήλου.»

Δύο μαρτυρίες, δύο μικρές, «αμαρτωλές» ιστορίες των «προβληματικών» κοριτσιών, που φιλοξενήθηκαν στα λεγόμενα «πλυντήρια της Μαγδαληνής» ή αλλιώς τα Άσυλα της Ντροπής, που λειτούργησαν στην Ιρλανδία από το 1922 έως το 1996(!), υπό τη διεύθυνση της Καθολικής Εκκλησίας. Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν τα βασανιστήρια -πάντα προς χάριν συμμόρφωσης- στα οποία υποβάλλονταν οι κοπέλες που στεγάζονταν εκεί. Κορίτσια με παραβατική, «ανήθικη» συμπεριφορά, γυναίκες με σχέσεις ή παιδιά εκτός γάμου, άλλες που είχαν πέσει θύματα βιασμών ή κακοποίησης στις οποίες στερούνταν ενίοτε ακόμα και το δικαίωμα στην Εκπαίδευση, από τη στιγμή που θα έκλεινε βαριά η πόρτα του Ιδρύματος πίσω τους… Τους στερούσαν το δικαίωμα να μάθουν γράμματα! Κι, όμως, αυτά τα Άσυλα της Ντροπής λειτουργούσαν σε ένα ευρωπαϊκό κράτος μέχρι και το 1996! Πνίγομαι από αγανάκτηση, όσο το σκέφτομαι.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της εξηντάχρονης, σήμερα, Μορίν Σάλιβαν, την οποία έστειλε η μητέρα της σε ένα από τα «Πλυντήρια» , από τα οποία έβριθε η Ιρλανδία του ’50. Ο πατέρας της είχε πεθάνει και η μητέρα της είχε μείνει χήρα με τρία παιδιά. Η Μορίν λέει ότι ο πατριός της την κακοποιούσε, γεγονός που την είχε κάνει ατίθαση και είχε αλλάξει η συμπεριφορά της στο σχολείο. Ήταν μόλις 12 ετών όταν οι καλόγριες έπεισαν τη μητέρα της ότι η μικρή θα πήγαινε σε «ένα πολύ καλύτερο σχολείο» προς… γνώση και συμμόρφωση.»Δεν ξαναείδα ποτέ τα βιβλία μου.», λέει η Μορίν. Με ανάγκαζαν να δουλεύω νυχτα-μέρα , επτά ημέρες τη βδομάδα και μου έδωσαν το όνομα Φράνσις. Τι σατανικό πράγμα! Δεν είχα κάνει τίποτα κακό! Ήμουν ένα αθώο παιδί και μια καλόγρια μου είπε ότι θα μπορούσα να της εμπιστευτώ την ιστορία μου. Το έκανα. Τι ανόητη που ήμουν! Τουλάχιστον, τώρα, κοιτάζω πίσω και το καταλαβαίνω!

Βαρύ το πρόγραμμα στο άσυλο, εξομολογείται η Μορίν που εξαναγκαζόταν να ξυπνά στις έξι το πρωί, να τρίβει πατώματα όλη μέρα και να φτιάχνει ροζάρια, να πλέκει ξένα ρούχα. «Η ημέρα τελείωνε στις εννέα το βράδυ», λέει η εξηντάχρονη με ένα κόμπιασμα στη φωνή :»Μου τα πήραν όλα. Το όνομά μου, το δικαίωμά μου ως παιδί να βγω έξω και να παίξω με τους φίλους μου, όλα, όλα, δεν έμεινε τίποτα…». Όταν συμπλήρωσε τα 16, ρώτησε τις καλόγριες αν πρέπει να πληρώνεται. Είχε δουλέψει πολύ σκληρά, τέσσερα ολόκληρα χρόνια. «Μου έβαλαν πέντε λίρες στην τσέπη και με πέταξαν στο δρόμο. Δεν έχω ξανανιώσει μεγαλύτερη ταπείνωση στη ζωή μου ολόκληρη…

«Υπάρχουν κι άλλα βιώματα κοριτσιών από την Ιρλανδία, που σήμερα πια, δε μοιάζουν με τις υπόλοιπες γυναίκες της ηλικίας τους: Έχουν μια πίκρα στα μάτια… Όλες αυτές οι ιστορίες έχουν αποτυπωθεί στην ταινία του Πίτερ Μουλάν «Οι Κόρες της Ντροπής»(«The Magdalene Sisters»), παραγωγής του 2002. Στηρίζεται στις ιστορίες τριών γυναικών, της Μάργκαρετ, της Μπερναντέτ και της Ρόουζ… Τα «εγκλήματα» που είχαν διαπράξει; Αμαρτίες σεξουαλικής φύσης και αφορούσαν, κυρίως, στο «ξελόγιασμα» αντρών ή στην απόκτηση παιδιών εκτός γάμου. Καμία από τις τρεις δεν επέστρεψε στο…»δρόμο του Θεού.» Μετά από χρόνια, έχοντας αφήσει πίσω(;) τη ζωή τους στα…»Πλυντήρια», η ψυχή τους ποτέ δε θα ηρεμήσει τελείως: Η Ρόουζ θα βρει το χαμένο γιο που πήραν από τα χέρια της το 1964, η Μπερναντέτ κυνηγημένη από τα φαντάσματα του παρελθόντος δε θα βρει πουθενά την ευτυχία και η Μάργκαρετ θα γίνει διευθύντρια σχολείου. Δε θα παντρευτεί ποτέ… Η Κρισπίνα, μια από τις υπόλοιπες τροφίμους του ασύλου θα βρεθεί στο ψυχιατρείο και θα πεθάνει το 1971 από ανορεξία. Η ταινία, την οποία και συνιστώ ανεπιφύλακτα, τιμήθηκε με Χρυσό Λέοντα, ενώ έχει λάβει και δύο υποψηφιότητες για BAFTA. Το Βατικανό, ωστόσο, κατήγγειλε ότι ο Μούλαν έχει συνθέσει μια ταινία που συγχέει την αλήθεια με τη μυθοπλασία, λέγοντας ότι περιέχει απίστευτα ψευδή στοιχεία. Τρόφιμοι των Ιδρυμάτων, κυρίως από την Ιρλανδία, αλλά και από τη Βρετανία, όπου τα «πλυντήρια» λειτούργησαν σε πολύ μικρότερη έκταση, είπαν ότι στην πραγματικότητα η ζωή τους στο άσυλο ήταν πολύ πιο σκληρή και´οι συνθήκες πολύ πιο δραματικές από ό, τι πρόβαλε η ταινία.

Το θέμα των «πλυντηρίων της Μαγδαληνής» έφερε στο προσκήνιο το 2011 η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων του ΟΗΕ και διέταξε την Ιρλανδική Κυβέρνηση να συστήσει μια επιτροπή έρευνας για την άδικη και φρικτή μεταχείριση της οποίας έτυχαν χιλιάδες άτυχα κορίτσια.

Σήμερα, επτά χρόνια μετά το κλείσιμο των Ιδρυμάτων της Ντροπής, ο πρωθυπουργός της Ιρλανδίας, Έντα Κένι ζητησε συγγνώμη για τους βασανισμούς και όλα όσα έγιναν μέσα σε αυτά τα κάτεργα. «Το στίγμα από τα πλυντήρια της Μαγδαληνής, που έχει αποτυπωθεί σε 10.000 κατοίκους πρέπει ν’ αφαιρεθεί και θα έπρεπε να είχε γίνει πολύ νωρίτερα. Πραγματικά λυπάμαι», είπε από το βήμα του Κοινοβουλίου.

«Λυπάστε…». Μάλιστα…Και εμείς λυπόμαστε… Γιατί το «στίγμα» δε φεύγει τόσο απλά, κύριε πρωθυπουργέ. Μένει εκεί και σε στοιχειώνει. Διότι ακόμα και το χειρότερο αγρίμι δε συμμορφώνεται ούτε σωφρονίζεται μέσα από τη βαρβαρότητα και τους βασανισμούς, αλλά μέσα από την ομαλή διαπαιδαγώγηση και την αγάπη. Κι αν το «στίγμα» -κατά τα λεγόμενά σας- θα έπρεπε να έχει αφαιρεθεί πολύ νωρίτερα, γιατί να έρθει τώρα η αυτή η συγγνώμη; Γιατί τόσο αργά, κύριε Κένι;

Η βίβλος του άθεου

Βιβλία, βιβλία

Κρίστοφερ Χίτσενς (ανθολόγος): «Η βίβλος του άθεου, Με τον λόγο κορυφαίων διανοητών», Εκδόσεις Polaris, Αθήνα 2012

«Οι οπαδοί των νεράιδων δεν χτυπάνε την πόρτα σου για να σε προσηλυτίσουν. Δεν απαιτούν να διδάσκεται η ψευδοεπιστήμη τους στα σχολεία. Δεν καταδικάζουν σε θάνατο οπαδούς άλλων νεράιδων. Δεν ισχυρίζονται ότι οι ηθικοί κανόνες βγαίνουν από τις τελετές των νεράιδων και ότι χωρίς νεράιδες θα είχαμε συνουσίες στους δρόμους και την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Δεν λένε ότι οι νεράιδες έφτιαξαν τον κόσμο και ως εκ τούτου πρέπει να κλείνουμε το γόνυ στον Μεγάλο Αδελφό των νεράιδων. Δεν λένε ότι η νεράιδα θα σε διατάξει να σκοτώσεις την αδελφή σου αν κυκλοφορεί στο δρόμο με κάποιον που δεν είναι ο αδελφός της.

Νομίζω λοιπόν ότι ισχύει αυτό που ο ποιητής Σέλεϋ αποκαλούσε αναγκαιότητα του αθεϊσμού. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να πάρεις θέση. Είτε αποδίδεις την παρουσία σου εδώ στους νόμους της βιολογίας και της φυσικής είτε την αποδίδεις σε ένα θείο σχέδιο. (Μπορείς να διακρίνεις τον φίλο από τον εχθρό από το πώς απαντούν σε αυτό το αναπόδραστο ερώτημα και από το πώς αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις του.) Κι ωστόσο, όπως και οι πιστοί, άπαξ και αποφασίσουμε, έχουμε ακόμη πολλή δουλειά μπροστά μας.»

Ο Κρίστοφερ Χίτσενς, που πέθανε τον Δεκέμβρη του 2011, μας οδηγεί μες από την αγνωστικιστική και αντιθρησκευτική σκέψη πολλών αιώνων. Ο τόμος περιλαμβάνει 45 κείμενα που συνιστούν τον κανόνα του αθεϊσμού. Από τον Λουκρήτιο στον Ντέιβιντ Χιουμ, από τον Τόμας Χομπς και τον Σπινόζα ως τον Σέλλεϋ και τον Καρλ Μαρξ, και από τον Δαρβίνο και τον Φρόυντ ως τους νεότερους και σύγχρονους μαχητικούς συνήγορους του αθεϊσμού, τον Ρίτσαρντ Ντώκινς, τον Ντάνιελ Ντένετ, τον Μάικλ Σέρμερ, τον Σαμ Χάρις, τον Ίαν Μακιούαν, και πολλούς άλλους. Τα διαφωτιστικά όσο και απολαυστικά κείμενα της ανθολογίας, εμπλουτισμένα με τα εξαιρετικά σχόλια του Κρίστοφερ Χίτσενς, ενδιαφέρουν όχι μόνο τον άθεο, τον αγνωστικιστή και τον πανθεϊστή, αλλά διεγείρουν την περιέργεια ακόμη και του μονοθεϊστή αναγνώστη.

Περιέχονται τα κείμενα:

- Λουκρήτιος, από το "Για τη φύση των πραγμάτων" (De Rerum Natura)
- Thomas Hobbes, "Περί θρησκείας από το "Λεβιάθαν""
- Benedict De Spinoza, "Θεολογικο-πολιτική πραγματεία"
- David Hume, "Η φυσική ιστορία της θρησκείας. Περί των θαυμάτων, από το "Μια εξέταση της ανθρώπινης νόησης"
- James Boswell, "Διήγηση της τελευταίας μου συνάντησης με τον Ντέιβιντ Χιουμ"
- Percy Bysshe Shelley, "Μια ανασκευή του ντεϊσμού"
- John Stuart Mill, "Ηθικές επιρροές της πρώιμης νεότητας, από το "Αυτοβιογραφία""
- Karl Marx, "Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του δικαίου"
- George Eliot, "Ευαγγελική διδασκαλία"
- Charles Darwin, "Αυτοβιογραφία"
- Leslie Stephen, "Απολογία ενός αγνωστικιστή"
- Anatole France, "Θαύμα"
- Mark Twain, "Σκέψεις περί Θεού, από το "Ανθρώπινες ιστορίες". Βιβλική διδασκαλία και θρησκευτική πράξη, από τα "Ευρώπη και αλλού" & "Μια πένα που ζεστάθηκε στην κόλαση""
- Joseph Conrad, "Σημείωση του συγγραφέα στο "Η γραμμή σκιάς"
- Emma Goldman, "Η φιλοσοφία του αθεϊσμού"
- H. P. Lovecraft, "Επιστολή περί της θρησκείας"
- Carl Van Doren, "Γιατί είμαι άπιστος"
- H. L. Mencken, "Μνημόσυνο"
- Sigmund Freud, "Από το "Το μέλλον μιας αυταπάτης"
- Albert Einstein, "Επιλογή κειμένων σχετικών με τη θρησκεία"
- George Orwell, "Από το "Η κόρη ενός κληρικού""
- Chapman Cohen, "Μονισμός και θρησκεία. Μια παλιά ιστορία"
- Bertrand Russell, "Ένα σκιαγράφημα πνευματικών σκουπιδιών"
- Philip Larkin, "Εωθινό. Εκκλησιασμός"
- Martin Gardner, "Ο περιπλανώμενος Ιουδαίος και η Δευτέρα Παρουσία"
- Carl Sagan, "Ο στοιχειωμένος κόσμος. Η περί Θεού υπόθεση"
- John Updike, "Από το "Η εκδοχή του Ρότζερ"
- J. L. Mackie, "Συμπεράσματα και συνεπαγωγές, από το "Το θαύμα του θεϊσμού: επιχειρήματα υπέρ και κατά της ύπαρξης του Θεού"
- Michael Shermer, "Επιστροφή στη Γένεση. Μια επιστημονική ιστορία της Δημιουργίας"
- A. J. Ayer, "Εκείνη η ανεξερεύνητη χώρα"
- Daniel C. Dennett, "Thank goodness!"
- Charles Templeton, "Μια προσωπική κατάθεση, από το "Αποχαιρετισμός στο Θεό". Ερωτήματα που μπορείς να θέσεις στον εαυτό σου"
- Richard Dawkins, "Γιατί είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν υπάρχει Θεός, από το "Η περί Θεού αυταπάτη". "Θρησκατέν", "Άθεοι με τον Ιησού"
- Victor Stenger, "Τα κοσμολογικά στοιχεία, από το "Θεός: η σφαλερή υπόθεση""
- Daniel C. Dennett, "Ένας λειτουργικός ορισμός της θρησκείας, από το "Απομυθοποίηση: καταρρίπτοντας τον μύθο της θρησκείας"
- Elizabeth Anderson, "Αν ο Θεός πέθανε, επιτρέπονται όλα;"
- Penn Jillette, "Δεν υπάρχει Θεός"
- Ian McEwan, "Τα μπλουζ της συντέλειας του κόσμου"
- Steven Weinberg, "Σχετικά με τον Θεό, από το "Όνειρα για μια τελική θεωρία""
- Salman Rushdie, "Imagine there 's no heaven" ένα γράμμα στον εξάκις δισεκατομμυριοστό πολίτη του κόσμου"
- Ibn Warraq, "Το Κοράνι, από το "Γιατί δεν είμαι μουσουλμάνος". Η ολοκληρωτική φύση του Ισλάμ"
- Sam Harris, "Στη σκιά του Θεού, από το "Το τέλος της πίστης""
- A. C. Grayling, "Μπορεί ένας άθεος να είναι φονταμενταλιστής; Από το "Εναντίον όλων των θεών""
- Ayaan Hirsi Ali, "Πως (και γιατί) έγινα άπιστη"

Να συλληφθεί ο Μακιαβέλι

ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/2/2012

Την προκήρυξη   για  τη  σύλληψη  του  Μακιαβέλι, το 1513,  που  διάβαζαν  οι  τελάληδες τρέχοντας  πάνω στ' άλογά τους στους δρόμους της  Τοσκάνης  ανακάλυψε   τυχαία Βρετανός  καθηγητής,  που  ερευνούσε τα αρχεία  της Φλωρεντίας.  Στο πλαίσιο της  έρευνάς του για  τους  δημόσιους  κήρυκες   ο   Στέφεν Μίλνερ, επισκέπτης καθηγητής στο Χάρβαρντ και ειδικός στην ιταλική Αναγέννηση εντόπισε  το κείμενο  ανάμεσα σε εκατοντάδες  άλλες προκηρύξεις, που εκδόθηκαν μεταξύ του 1470 και του 1530.  Η  συγκεκριμένη όμως   ήταν ιστορική  καθώς απέβη μοιραία για τον  Μακιαβέλι,  γιατί από  εκείνη τη  σύλληψή  του  και  μετά, επρόκειτο να  αρχίσει  η  μεγάλη πτώση  του  από τα  αξιώματα και  τη  δημόσια ζωή  και  να  πεθάνει  δεκατέσσερα χρόνια αργότερα  σε  απόλυτη φτώχεια.

 (click)

 Ενδιαφέρον  ωστόσο  έχει το γεγονός,  ότι το πασίγνωστο  έργο του «Ο Ηγεμών» συνδέεται ακριβώς με εκείνη  την περίοδο. Το 1512  όταν η  οικογένεια   των  Μεδίκων  επέστρεψε στην εξουσία  με  τη  βοήθεια των Ισπανών  ανατρέποντας τη Δημοκρατία της  Φλωρεντίας,  ο Μακιαβέλι απομακρύνθηκε από τη θέση του, λόγω της σύνδεσής του με το αντίπαλο στρατόπεδο ενώ στη  συνέχεια το  όνομά του βρέθηκε  αναμεμειγμένο σε  μία συνωμοσία για την ανατροπή  τους. Τότε  ήταν,  που  οι Μέδικοι  εξέδωσαν  την προκήρυξη για τη σύλληψή του. Και  έτσι  έγινε,  αφού την  ίδια  ημέρα  φυλακίστηκε  και  βασανίστηκε, Αργότερα   όμως αφέθηκε ελεύθερος   αλλά  υπό κατ 'οίκον περιορισμό έξω από την πόλη.

«Τότε  ήταν  που ο Μακιαβέλι  έγραψε τον «Ηγεμόνα» με  την ελπίδα  ότι  θα  αποκτούσε  την  εύνοια των  Μεδίκων  αλλά δεν υπάρχει καμία απόδειξη, που να υποδηλώνει ότι  το  διάβασαν καν», όπως  δήλωσε ο καθηγητής Μίλνερ. Ο  ίδιος  εντόπισε επίσης  και τα έγγραφα για την πληρωμή των τεσσάρων ιππέων, που είχαν αναλάβει να μεταδώσουν την προκήρυξη. 

Η  ανακάλυψη πάντως δημοσιοποιείται  ακριβώς τη στιγμή που  Φλωρεντία γιορτάζει την 500η επέτειο της γραφής του «Ηγεμόνα», της  πολιτικής πραγματείας που υποστηρίζει ότι η επιδίωξη της εξουσίας μπορεί να δικαιολογήσει τη χρήση ανήθικων  μέσων…  Οι εορτασμοί περιλαμβάνουν  στις 19 Φεβρουαρίου  και μία  αναπαράσταση των γεγονότων γύρω από τη σύλληψη και τη φυλάκιση  του  Μακιαβέλι. 

Ο φόβος του θανάτου

Ίρβιν Γιάλομ για τον Επίκουρο

Τρεις ιστορίες παραίτησης παπών

AFP, Καθημερινή, 12/2/2013

Παρότι ιδιαίτερα σπάνια, η παραίτηση Ποντίφηκα δεν είναι πρωτοφανής στην ιστορία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Στη θέση αυτή περιήλθαν ήδη τρεις Πάπες, ο Βενέδικτος Θ΄ το 1045, ο Σελεστίνος Ε΄ το 1294 και ο Γρηγόριος ΙΒ΄ το 1415.

Βενέδικτος Θ΄

Ο Βενέδικτος Θ΄, ο οποίος γεννήθηκε με το όνομα Θεοφύλακτος στην πόλη Τούσκουλο του Λατίου, εξελέγη Πάπας τρεις φορές μεταξύ 1032 και 1048. Η ανάδειξή του στον θρόνο του Αγίου Πέτρου θα μπορούσε να θεωρηθεί φυσιολογικό επακόλουθο, καθώς θείοι του ήταν ο Πάπας Βενέδικτος Η΄, αλλά και ο Πάπας Ιωάννης ΙΗ΄.

Ο Βενέδικτος Θ΄ έγινε ο νεότερος Πάπας στην ιστορία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αναλαμβάνοντας τον θώκο σε ηλικία μόλις 18 ετών. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, διακρίθηκε για τον διεφθαρμένο και έκλυτο βίο του. Ο Προτεστάντης ιστορικός του 18ου αιώνα Φερδινάνδος Γκρεγκορόβιους έγραψε για τον Βενέδικτο: «Ενας δαίμονας της κόλασης με άμφια ιερέα κατέλαβε την έδρα του Αγίου Πέτρου, εξευτελίζοντας κάθε Ιερό Μυστήριο με τη χυδαιότητά του» Ο Βενέδικτος Θ΄ υπήρξε επίσης ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος Πάπας, ενώ οι επικριτές του κάνουν λόγο για διοργάνωση οργίων στο Λατερανό ανάκτορο του Βατικανού. Ο μεταγενέστερός του, Πάπας Βίκτωρ Γ΄ έκανε λόγο για «τους βιασμούς, τις δολοφονίες και άλλες αποτρόπαιες πράξεις» του Βενέδικτου Θ΄.

Το 1045, ο νονός του Βενέδικτου Θ΄, ο ενάρετος ιερέας Ιωάννης Γρατσιάνο -αργότερα Πάπας Γρηγόριος ΣΤ΄- έπεισε τον Βενέδικτο Θ΄ να παραιτηθεί από τον θρόνο, έναντι αδρής χρηματικής αμοιβής. Αλλες πηγές υποστηρίζουν ότι το αίτημα παραίτησης προήλθε από τον ίδιο τον Βενέδικτο, ο οποίος επιθυμούσε να παντρευτεί μία από τις πάμπολλες ερωμένες του.

Η οριστική του απομάκρυνση από το Βατικανό το 1048, χάρη στην επέμβαση γερμανικών στρατευμάτων, τον οδήγησε σε μοναστικό τάγμα της βόρειας Ιταλίας, όπου φέρεται να έζησε ενάρετα, απαρνούμενος τον έκλυτο παπικό του βίο.

(για τον εκλεκτό αυτόν πάπα έχει γραφτεί ιδιαίτερη ανάρτηση!)

Σελεστίνος Ε΄

Ο Σελεστίνος Ε΄, σήμερα Αγιος Σελεστίνος, υπήρξε μοναχός του Τάγματος των Βενεδικτίνων και εξελέγη Πάπας τον Ιούλιο του 1294 σε ηλικία 80 ετών. Γεννημένος σε οικογένεια αγροτών της νότιας Ιταλίας, ο Σελεστίνος γίνεται αρχικά Βενεδικτίνος, προτού αποφασίσει να μονάσει σε σπήλαιο των Απεννίνων της κεντρικής Ιταλίας.

Η αδυναμία του Κολεγίου των Καρδιναλίων να αναδείξει Πάπα το 1294 πείθει τον Κάρολο Β΄ του Ανζού να στραφεί στον ενάρετο ερημίτη, τον οποίο είχε γνωρίσει χάρη στον πατέρα του. Στις 5 Ιουλίου 1294 ο Σελεστίνος εκλέγεται Πάπας, γεγονός που πληροφορείται στη σκήτη του των Απεννίνων.

Παρά τη σημαντική του διοικητική εμπειρία, ως επικεφαλής μοναστικού τάγματος, ο Σελεστίνος στερείται θεολογικών περγαμηνών. Η άγνοιά του αυτή τον καθιστά υποχείριο του Καρόλου Β΄, που τον υποχρεώνει να εγκατασταθεί στο ανάκτορό του στη Νάπολη, αντί του Βατικανού.

Οι έντονες αντιδράσεις από κάθε γωνιά του Καθολικισμού, καθώς και η υψηλή ηθική υπόσταση του Σελεστίνου, τον πείθουν να αναζητήσει τρόπους παραίτησής του. Τον Δεκέμβριο του 1294 προφασίζεται τη μεγάλη του ηλικία και τη διοικητική του απειρία για να υποβάλει τελικά την παραίτησή του. Παρότι η παραίτηση γίνεται δεκτή από τους καρδιναλίους, ο Σελεστίνος τίθεται σε κατ’οίκον κράτηση και πεθαίνει λίγους μήνες αργότερα.

Γρηγόριος ΙΒ΄

Ο γεννημένος το 1325 στη Βενετία Γρηγόριος υπήρξε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1390, προτού εκλεγεί Πάπας το 1415 σε μία προσπάθεια γεφύρωσης του σχίσματος και επανένωσης των παπικών εδρών της Ρώμης και της Αβινιόν.

Το 1410 η Χριστιανοσύνη βρίσκεται διχασμένη μεταξύ του Πάπα Ιωάννη ΙΘ΄ που διοικεί τη Γαλλία, την Αγγλία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Πορτογαλία, τις Βόρειες Χώρες και μέρη της Ιταλίας και της Γερμανίας, του Βενέδικτου ΙΒ΄ (Καστίλλη, Αραγώνα, Ναβάρα, Σκωτία, Βρετάνη, Κορσική και Σαρδηνία) και του Γρηγορίου ΙΒ΄ (βασίλειο της Νάπολης, Βαυαρία, Ρηνανία, Μπράνσβικ, Εσση και Κολωνία).

Η εκλογή του Γρηγορίου αποτελεί συμβιβαστική λύση, που αποδεικνύεται ανίσχυρη να υπερκεράσει το σχίσμα. Για τον λόγο αυτόν ο Γρηγόριος πείθεται να παραιτηθεί και συγκαλεί τη δεύτερη σύνοδο της Κωνσταντίας, όπου υποβάλλει την παραίτησή του τον Ιούλιο του 1415.