Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (55)

Από τη θεοπληξία στην απελευθέρωση του μυαλού ή
Μία εμπειρική προσέγγιση στη θρησκευτική ανελευθερία…

Ονομάζομαι Αθηνά Τ., είμαι 36 ετών, γεννήθηκα στην Πάτρα όπου και κατοικώ τώρα. Έχω 5 αξιολάτρευτα παιδιά, 4 γιους και μια κόρη 14.5, 11.5, 7, 6 και 5 ετών αντίστοιχα και είμαι διαζευγμένη εδώ και 3 έτη.

Το δηλητήριο της θρησκευτικής πίστης είναι τόσο ισχυρό που, εκτός του ότι αρχίζουν να σε ποτίζουν από την πρώτη ανάσα ζωής, εισχωρεί τόσο βαθιά μέσα σου, ώστε να χρειάζεται πολλή δουλεία και συνεχή επιφυλακή να το παρατηρείς για να το εξουδετερώσεις.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ως μικρό παιδάκι, μια μόνο λέξη μπορεί να χαρακτηρίσει την περιβόητη θρησκεία της «αγάπης» ο ΦΟΒΟΣ! Οξύμωρο ε; κι όμως σου μαθαίνουν να αγαπάς μέσα από το να φοβάσαι, σου μαθαίνουν τι είναι η αγάπη μέσα από το να μισείς τα πάντα πλην των ομοϊδεατών.  «Μη λες κακές λεξούλες, ο Θεός θα σου κόψει την γλώσσα», «μη λες ψέματα,  να κάνεις προσευχούλα, να ευχαριστείς το θεό, να ακούς την μαμά ή τον μπαμπά, γιατί αλλιώς θα πας στην κόλαση και θα καίγεσαι αιώνια στα μεγάλα καζάνια που βράζουν πάνω σε τεράστιες φωτιές» και το καλύτερο «να κάνεις παρέα με χριστιανάκια, όποιο άλλο παιδάκι και γενικότερα άνθρωπος μη-χριστιανός είναι βρώμικος στην ψυχή, γιατί δεν έχει την χάρη του αγίου πνεύματος».

Εγώ θυμάμαι που κοιτούσα με αφέλεια τα χεράκια τους να δω αν είναι βρώμικα για να τους τα πλύνουν για να μπορώ να παίζω μαζί τους. Ότι έκανα και ήταν καλή πράξη, περιμένοντας ως παιδί το «μπράβο» ή «ευχαριστώ», μού έπεφταν τα αφτιά από απογοήτευση διότι δεν οφειλόταν ποτέ σε εμένα αλλά στο θεό. Αλλά όποτε έκανα κάποια αταξία, αυτή ήταν όλη δική μου, τότε δεν οφειλόταν στο θεό - μάλλον γι’ αυτό λέγεται θεός, είχε την δυνατότητα επιλογής τί του ανήκε και τι όχι.

Τελικά είναι ωραίο να είσαι θεός, θέλω να γίνω κι εγώ! Αυτή τη σκέψη είχα τολμήσει να την κάνω λόγια και αμάν!!!  Κακό μεγάλο, αμέ!!!!  Διότι βλαστήμησα, ναι κι όμως εγώ ένα παιδάκι μόλις 7 ετών, στην αρχή μέχρι να μου εξηγήσουν τι σημαίνει, καμάρωνα γιατί νόμιζα ότι έκανα κατόρθωμα. Αλλά όταν μου ήρθε μια αεριωθούμενη στριφογυριστή σφαλιάρα κατάλαβα ότι έκανα κάτι πολύ κακό. Στο μυαλό μου είχα φτιάξει το θεό ως έναν ψηλό, χοντρό, άσχημο, σοβαρό γέρο, πολύ αυστηρό, ο οποίος πολύ δύσκολα ευχαριστιόταν και είχε έναν μεγάλο στρατό από αγίους και αγγέλους για να παρακολουθούν τα πάντα, όταν αυτός θα κοιμόταν. Επίσης έχει και τον σατανά, ναι, αυτός είναι για να εκτελεί αυτόβουλα τις ποινές των κακών ανθρώπων, στην πυρά όσοι δεν τηρούσαν τον λόγο του θεού!

Τα παιδικά χρόνια μου κύλησαν δημιουργώντας απωθημένα, τύψεις, ενοχές και τρόμο· από την σοκολάτα που κάθε τρις και λίγο στερούμουν λόγω της νηστείας που είχαμε πολύ συχνά, μέχρι το περιορισμένο παιχνίδι λόγω του εκκλησιασμού. Κάθε πράξη μου, κάθε ανάσα μου, αναρωτιόμουν αν αρέσει άραγε στο θεό… Άραγε έκανα το σωστό ή όχι; Και τέλος να φοβάμαι ακόμα να σκεφτώ οτιδήποτε γιατί ο θεός έχει μεγάλα μάτια και βλέπει τα πάντα, σαν τον κακό λύκο στο παραμύθι με την κοκκινοσκουφίτσα μόνο που εκείνος (ο λύκος) βρήκε τον κυνηγό του…

Η εφηβεία ήταν ένα τόσο δύσκολο και οδυνηρό κομμάτι της ζωής μου. Όπως όλοι γνωρίζουμε, η εφηβεία είναι μια φάση ζωής του ανθρώπου, όπως ακριβώς ο μούστος στο βαρέλι που σφραγίζεις και περιμένεις να ωριμάσει και να γίνει κρασί. Τώρα τι κρασί θα βγει είναι άλλο θέμα και εξαρτάται από την καλλιέργεια των σταφυλιών και τι ακριβώς έχεις βάλει μαζί με τον μούστο στο βαρέλι.

Έτσι λοιπόν, όπως βράζει ο μούστος είναι και ένας έφηβος, πόσο μάλλον όταν αυτός ο έφηβος έχει πάρει ως προίκα από τα παιδικά του βιώματα μια μόνο λεξούλα το «ΓΙΑΤΙ;». Αναρωτιόμουν συνεχώς γιατί, για τα πάντα γύρω μου και δεν μπορούσα να χωνέψω με τίποτα πως όλα άρχιζαν και τελείωναν σε έναν άγνωστο θεό που δεν τολμούσες να ρωτήσεις και πολλά γιατί κινδύνευες με τρέλα!! Άλλο πάλι κι αυτό… Όσοι έψαξαν για το θεό στο τέλος τρελάθηκαν, έτσι μου έλεγαν έτσι σας λέω, τι να πω; Εγώ δεν ξέρω, είμαι πολύ μικρή για έναν τέτοιο θεό και την υπέρλογη λογική του!

Κάθε αντίδραση, αναζήτηση, επιθυμία, είχε πάντα μια διάγνωση, ήταν νόσος… Μα φυσικά, διότι όταν έχεις πίστη στο θεό δεν τα κάνεις αυτά τα πράγματα, δηλαδή δεν ερευνάς κι αν το κάνεις είσαι άρρωστος. Η δική μου λοιπόν νόσος είχε το όνομα της μαγεμένης και καταραμένης, από γενεές 5 παρακαλώ πολύ, ούτε μια ούτε δυο, αλλά που είναι καλέ; Προς ποια κατεύθυνση είναι π’ ανάθεμά τους να δείξω το νούμερο μη πάει χαμένο και το τέντωμα των 5 δαχτύλων της χείρας μου!!

Και κάπως έτσι ξεκίνησε ένα ωραιότατο (ειρωνικά το λέω) οδοιπορικό στα πιο απόκρυφα μέρη της Ελλάδος με τίτλο «ελάτε να γνωρίσουμε τα γραφικά μοναστήρια της Ελλάδος και να γευτείτε δωρεάν θεατρικές παραστάσεις με θεματολογία: ξορκίζοντας τα δαιμόνια από το σώμα μιας αγνής ψυχής που ο σατανάς θέλει να κυριεύσει». Την βλακεία που δέρνει τους γεμάτους άγνοια ανθρώπους, αντί να τιμήσουν στοιχειωδώς την μόρφωση τους και την εν έτει   ’90-’00 (υποτιθέμενη)  εξέλιξη του ανθρώπου. Μεσαίωνας σε επανάληψη αλλά σε πολύ κακή εκτέλεση.

Όλα άρχισαν όταν ξεκίνησα να αρνιέμαι τις Κυριακές να πηγαίνω εκκλησία, να μην αντέχω πλέον το ντουμάνι από το λιβάνισμα που έκανε η μάνα μου, μού προκαλούσε δυσφορία από τις τόσες φορές την ημέρα, το ότι κάθε πρωί έπρεπε να πίνω αγιασμό προς ευλογία και προστασία της μέρας μου, το ότι τα πάντα τα έκανε ο θεός και τίποτα εμείς και τα πάντα ήταν αμαρτία, ό,τι έκανες ήταν αμαρτία και έπρεπε να τρέχω στον πνευματικό προς εξομολόγηση και να λέω σαν ποιηματάκι πράγματα που ούτε καν εγώ τα βίωνα ως κάτι κακό. Έτσι έκανα την 1^η γνωριμία με τον πάτερ Χριστόφορο μοναχό του μοναστηριού παναγίας γεροκομίτησας στην Πάτρα και τα λεγόμενα «διαβάσματα» ευχών κατά βασκανίας, μαγείας, κ.λπ. σε καθημερινή βάση πλην σαββατοκύριακων όπου εκεί είχαν την τιμητική τους διάφορα άλλα μοναστήρια από Μέγαρα  μέχρι Κορινθία, από Άνδρο μέχρι Κρήτη.

Συγκλονιστικά στιγμιότυπα: θυμάμαι στα 16 μου έτη μού άρεσε η ροκ μουσική, αλλά για την μάνα μου ήταν σημάδι και κατόπιν συμβουλευτικής συνεδρίας με τον πνευματικό της η κατάσταση μου θεωρήθηκε κρίσιμη. Με είχαν κυριεύσει δαιμόνια, αφού διασκέδαζα ακούγοντας  jim morrison, iron maiden, κ.λπ. και το χειρότερο όλων, που τόλμησα να νιώσω δέος από κάποια μικρά αποσπάσματα του Ν. Καζαντζάκη, τα οποία είχα γράψει και στα βιβλία μου: «δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λεύτερος», «σωτηρία είναι να λυτρωθείς από όλους τους σωτήρες. Αυτή είναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή…»

Ερχόταν ο ένας πίσω από τον άλλον μου πιπίλιζαν το κεφάλι να μου μιλούν για τον Χριστούλη, την Παναγίτσα, θαύματα, αγίους, κλπ. Πάντα με μαεστρία με έπειθαν να ακολουθήσω σε κάποιο προσκύνημα με πρόσχημα κάποια θαυματουργή εικόνα ή λείψανα αγίων προς ευλογία πάντα και μας διάβαζαν ευχές, εξορκισμούς και θυμάμαι που σιχαινόμουν να φιλήσω αυτά τα κόκαλα και αυτοί έλεγαν πως με έχει κυριεύσει ο σατανάς.

Μετά από κάθε διάβασμα με ρώταγε ο κάθε παπάς νιώθεις κάτι; Απαντούσα: ναι, αηδία γιατί μου έδινε να τα κρατάω αυτά τα σιχάματα! Τι ήθελα όμως και έλεγα την αλήθεια; Ξεκίναγε έτσι ο 2^ος κύκλος διαβασμάτων, ακόμα πιο πλούσιος σε ένταση, χρόνο και σύνεργα. Φέρνει ο παπάς από το ιερό την λεγόμενη «αγία λόγχη», ένα ειδωλολατρικό εξάρτημα, και μου την ακουμπάει στο κεφάλι. Με ρωτά, νιώθεις κάτι; Όχι απαντώ συνεχίσει να μου την πιέζει, φωνάζω «Ρεεε!! Θα μου τρυπήσεις το κρανίο πονάω»... Και αμέσως κάνει ο παπάς διάγνωση: «Να! Βρήκαμε που έχει κάτσει το δαιμόνιο» και δώσε διάβασμα, δώσε λείψανα, δώσε πετραχήλια και αξεσουάρ που μου έφερναν να κρατάω, να προσκυνάω. Σταμάταγαν δε μόλις έλεγα: «Όλα καλά» ή ότι «μοσχοβολάνε τα οστά» ή ακόμα καλύτερα πως «βλέπω και κανέναν άγιο ή έστω μια λάμψη αγγέλου»!!!

Άρχισα και εγώ να τους δουλεύω μπας και με άφηναν στην ησυχία μου, αλλά ου μπλέξεις με δαύτους, διότι λίγο λίγο άρχισε να εισχωρεί το δηλητήριο μέσα μου. Σε μια τόσο ευάλωτη ηλικία δεν θέλει πολύ να αρχίσεις να αμφισβητείς τον ίδιο σου τον εαυτό και όλες αυτές οι αναζητήσεις που σε οδηγούν στο καινούργιο, την αλήθεια, τη ζωή και το πάνω από εσένα και ό,τι το μάτι σου έχει δει, γυρίζει σε μια μόνο αμφισβήτηση του εαυτού σου, όμως από την ανάποδη, ήμουν μια και ήταν πολλοί (μάνα, θείες, παπάδες, γνωστοί…)

Από την στιγμή που αναρωτήθηκα «λες να έχουν δίκιο;», είχα ανοίξει την πόρτα της ψυχής μου να αλωνίσουν τα άρρωστα μυαλά τους, βρωμίζοντας με και κάνοντας με ένα ωραιότατο προβατάκι, υπάκουο, πιστό, κατάπινα ότι μου έλεγαν, δεν αμφισβητούσα τίποτα άλλο πλην του εαυτού μου και της όποιας απορίας μου γεννιόταν, διότι αυτό είχε την χρυσή δικαιολογία του πονηρού που πάει σε βάλει σε πλάνη.

Όταν γνώρισα τον πνευματικό μου τότε πάτερ Αυγουστίνο μοναχό και αντ’ αυτού ηγουμένου Νεκτάριου Μουλατσιώτη στο μοναστήρι αγίου Σεραφείμ και αγίου Αυγουστίνου στο Τρίκορφο Δωρίδας, εκεί τα ματάκια μου είδαν και βίωσαν τόσα πολλά. Το παραπάνω μοναστήρι και οι μοναχοί του είναι γνωστοί ως «παπαροκάδες», φοβερή δράση, τι να σας πω… Καταρχάς ο Μουλατσιώτης, πρέπει να ήταν μεγαλοφυΐα από τις λίγες, αφού κατάφερε από το τίποτα να έρθει από το Ντιτρόιτ  και να πάρει στην κατοχή του τεράστιες εκτάσεις από τους χωριανούς του Τρίκορφου και να φτιάξει μεγαλεία, πολυτελή κτίρια, κατασκηνώσεις, ζωολογικούς κήπους, να τα επανδρώσει με παλικάρια νέα και «πανέξυπνα», να έχει μέγα δόξα και φήμη και ως δικές του εκπομπές σε TV, ραδιόφωνο…

Έπειτα έβγαλαν αρκετά cd’s σε δικούς τους στίχους, μουσική, έγιναν πολύ δημοφιλείς και τραβήξανε πολλή νεολαία κοντά τους. Αρκετές διασημότητες του καλλιτεχνικού χώρου θαμώνες στο μοναστήρι, όπως επίσης και οι συγκεντρώσεις σε χώρους γνωστών νυχτερινών κέντρων, από Ρουβά μέχρι Βόσσου. Κάτι ήξερε η Αρλέτα με τους παρακάτω στίχους:

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο,
βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο,
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό

Του είπα παππούλη τι ζητάς εδώ;
δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό!
μου είπε, τέκνον κάνεις μέγα λάθος,
εδώ είναι ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος

Κάπου εδώ και παρατηρώντας όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου, άρχισα να αντιδρώ και να φτάσω στο σημείο να λέω αυτό που έβλεπα. Εννοείται πως ό,τι κι αν έλεγα ήταν παράλογο, μέχρι που μετά από κάποιες συμβουλές του πνευματικού μου με έκαναν να πω το άι σιχτίρ και να εξαφανιστώ.

Ήμουν παντρεμένη και είχα αποκτήσει ήδη τους 2 γιούς μου, ο γάμος μας δεν πήγαινε καλά, ώσπου αποφασίσαμε όμορφα και πολιτισμένα να χωρίσουμε με το σύζυγο. Όταν όμως το ανέφερα στον πνευματικό αυτός με συμβούλεψε να καλύψω το όποιο κενό μου (ο νοώ νοείτω) έξω από τον γάμο και να παραμείνω παντρεμένη.

Όμως ευτυχώς ήδη είχα αντιληφθεί τόσα για το ποιόν του εκκλησιαστικού μηχανισμού, ώστε όταν ανακοίνωσα τις αποφάσεις μου, αυτές ήταν 100% δικές μου και όχι επηρεαζόμενες από αυτόν. Όταν ερωτήθηκα, «Ο πνευματικός σου τι σε συμβούλεψε», απάντησα «Ποιος αυτός; Ξυπνήστεεεε  και ξεκολλήστε από εκεί, είναι όλοι τους ανώμαλοι, ο ένας τα έχει με τον άλλον, εκμεταλλεύονται την ανάγκη και την άγνοια του κόσμου.»

Άρχισα να λέω  κάποιες λεπτομέρειες (δεν θα αναφέρω εδώ τα γεγονότα για ευνόητους λόγους, όμως παρακάτω θα πω ποιες ήταν οι εξελίξεις και θα καταλάβετε…), γεγονότα που έδειχναν τι ήταν πίσω από αυτό το υποτιθέμενο ταπεινό θεοσεβούμενο στιλάκι. Όμως μάταια το σύστημα λειτουργούσε εναντίον μου, ό,τι έλεγα στρεφόταν εναντίον μου, δεν μπορείς να δείξεις σε έναν τυφλό τον ήλιο, είναι μάταιο. Έτσι το μόνο που με ένοιαζε ήταν να φύγω μακριά να «καθαρίσω» από αυτή την βρωμιά.

Μετά από  2 έτη, το 2004 περίπου (ποτέ δεν μπορούσα να συγκρατώ ημερομηνίες), μαθαίνω τις εξελίξεις σε αυτό το μοναστήρι και γελούσα, όμως η τραγικοκωμική εξέλιξη ήταν που πάλι η μάνα μου μαζί με την θεία μου και 2 φίλους μας με στρίμωξαν. Άρχισαν πάλι το ποιηματάκι, η ίδια καραμέλα περί πλάνης του πονηρού που δεν άφηνε να δουν την πραγματικότητα.

Στην αρχή ρωτώντας (ειρωνικά) τι απέγιναν καλέ ο πάτερ Σεραφείμ; Παίρνω  απάντηση είναι παντρεμένος! Ο πάτερ Παντελεήμων; Αυτός είναι πλέον βασικός τραγουδιστής των Rock n Roll Children, του γνωστότερου συγκροτήματος που κάνει αφιέρωμα στον Ronny James Dio. Δύο άλλοι μοναχοί εξαφανίστηκαν ζευγαράκι να ζήσουν τον έρωτα τους ελεύθερα τα παιδιά. Με αυτά και με εκείνα στο μοναστήρι έμειναν 3-4 μοναχοί μαζί με τον Μουλατσιώτη (πιστεύω δεν χρειάζεται να αναφέρω άλλες εξελίξεις). 

Το έπαιξα έξυπνη (σύνδρομο του ημιμαθή), υποτίμησα την δύναμη της βλακείας που, αν δεν την αποφύγεις με το που την βλέπεις, σε έχει διπλώσει σε μια κόλα χαρτί, έτσι και έγινε. Ενώ η ζωή μου κυλούσε όμορφα, ήρεμα, μεγάλωνα τα δυο μου αγοράκια, είχα μια υπέροχη σχέση φιλική (και ευτυχώς ακόμα έχω) με τον πρώην σύζυγο μου, άφησα για μια ακόμα φορά η μαεστρία του λόγου τους να με πείσει περί πίστης θεού, αγάπης του, αγίων του και φωτισμένων γερόντων.

Κάπως έτσι γνώρισα το 2005 τον «φωτισμένο» πάτερ Απόστολο ηγούμενο της μονής Αγ. Ιωάννη θεολόγου Ανωπόλεως Κρήτης. Από την πολύ «φώτιση» τυφλώθηκα (ήταν στραβό το κλίμα το έφαγε και ο γάιδαρος). Είναι ασύλληπτος ο τρόπος προσέγγισης του κάθε ατόμου! Σε σκανάρουν και έπειτα αρχικά σου λένε αυτό που θέλεις να ακούσεις, εν συνεχεία σε μπερδεύουν, νομίζεις ότι συμφωνείς. Όχι μέγα λάθος! Τουναντίον οι παραβολές και η όμορφη παραμυθολογία είναι δουλεμένη τόσο καλά, έχουν κάνει το ψέμα επιστήμη.

Ένας άνθρωπος που δεν έχει γνώση της άγνοιάς του και δεν έχει τολμήσει να αγγίξει, να διερευνήσει το φόβο του και να κάνει ένα βήμα πέραν των ορίων που οι άλλοι του έχουν βάλει, που δεν έχει την παραμικρή επίγνωση της ανελευθερίας του, είναι το πιο εύκολο θύμα του εκκλησιαστικού μηχανισμού και δυστυχώς είναι τόσοι πολλοί οι άνθρωποι που υποκύπτουν.

Μετακόμισα στην Κρήτη με τους 2 γιους μου, ώστε να βρίσκομαι κοντά στον πνευματικό μου (εννοείται πως αυτός μου το πρότεινε), ήμουν τόσο ναρκωμένη που ό,τι μου έλεγε το έκανα, ό,τι ήθελα έπρεπε να παίρνω την ευχή του (άδεια), ποτέ και για τίποτα δεν λειτουργούσα αυτόβουλα.

Δεν ήμουν η μόνη, πολλά πρόβατα, από όλη την Ελλάδα, όχι μόνο από Κρήτη, κι απ’ το εξωτερικό ακόμα, λαός, άνθρωποι όλων των οικονομικών, μορφωτικών και ηλικιακών στρωμάτων. Στο διαδίκτυο μπορεί καθένας  να βρει πολύ αξιόλογο υλικό για το τι δημιούργησε ο άνθρωπος από το τίποτα, με μόνο εργαλείο το δαιμόνιο μυαλό του και στόχο να χειραγωγεί τα μυαλά των άλλων ανθρώπων.

Εγώ θα αναφέρω μερικά απλά παραδείγματα που έχουν μείνει ως θαύματα υποτίθεται του αγίου Ιωάννη και δεν ήταν τίποτα περισσότερο από φυσιολογικά γεγονότα. Συχνά το μοναστήρι δονείτο σαν να έκανε σεισμό 5-6 ρίχτερ. Σε ερώτηση «πάτερ έκανε σεισμό;», η απάντηση ήταν πως ο αγ. Ιωάννης βρίσκεται κοντά μας, περπατάει δίπλα μας, είναι εδώ στο σπίτι του.

Είπαμε,  απαγορεύεται η έρευνα διότι, αν από την 1^η στιγμή κοιτούσα δίπλα, λίγα μέτρα παρακάτω (και να φανταστείτε πως περνούσα καθημερινά από αυτόν τον δρόμο πηγαίνοντας σπίτι μου), θα παρατηρούσα το νταμάρι που υπήρχε και τους δυναμίτες που έβαζαν για να βγάλουν υλικό από το βουνό.

Ένα άλλο ήταν με την ευωδία που πάλι είχαμε την εξήγηση της επίσκεψης του αγίου. Η λογική απουσίαζε, ώστε να διαπιστώσει ότι υπήρχε ένα ροδόνερο με αιθέρια έλαια που διαπερνούσαν τον αέρα κι έτσι μοσχοβολούσε όλο το μοναστήρι…

Η ζωή μου εκεί κυριολεκτικά κυλούσε ως μοναχής, μόνο που δεν κοιμόμουν στο μοναστήρι, ώσπου προστέθηκε ένας ακόμα ρόλος που κατάπια αμάσητα και μου είχε κάτσει στο στομάχι 6 ολόκληρα έτη: ένας δεύτερος γάμος με ένα πνευματικό παιδί του πάτερ Απόστολου. Η επιχειρηματολογία είχε αρχή και τέλος προς δόξα θεού, τα παιδιά μου και το χρέος μου να τα έχω στο δρόμο του θεού μέσω της πνευματικής ζωής και εν ολίγοις ότι είμαι υποχρεωμένη να τον παντρευτώ.

Όσο σκέφτομαι ακόμα και σήμερα πόση βλακεία με διακατείχε, δεν ξέρω πραγματικά αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω; Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή την στιγμή που γράφω, το κεφάλι μου πάει να σπάσει από πόνο φέροντας όλες αυτές τις εφιαλτικές εικόνες στην σκέψη μου.

Έτσι ένα χρόνο μετά, το 2006 παντρεύτηκα έναν άνθρωπο που όχι μόνο δεν ήθελα αλλά η λογική που είχα θάψει στο όνομα της φανατισμένης, τυφλής υπακοής προς πίστη στο θεό, μου φώναζε δεν είναι καν ένας σωστός χαρακτήρας, τι πας να κάνεις;

Ως ένα τόσο καλό και πιστό τέκνο θεού με μια θλίψη να καίει την ψυχή μου αντί να το σκάσω από το παράθυρο τον παντρεύτηκα, ζώντας μια ζωή στην καταπίεση. Ό,τι βίωνα άσχημο μέσα σε αυτό το γάμο είχε πάντα την  ίδια ερμηνεία, παραδείγματα και παραβολές από τη θρησκεία, όπως στους βίους αγίων δηλαδή, βασανιστήρια ή ταλαιπωρίες. Η ανταμοιβή για όλα αυτά ήταν η εξασφάλιση μιας θέσης στον παράδεισο και στην αγιοσύνη…

Αν τολμούσα να αμφισβητήσω ή να ρωτήσω έτρωγα έναν κανόνα (τιμωρία) ως ολιγόπιστη κι εδώ είχα δύο σε ένα, 1^ο προσευχόμουν περισσότερο ώστε να δυναμώσω την πίστη μου, να ζητήσω φώτιση από την παναγίτσα και να με ελεήσει και το 2^ο λειτουργούσε κι ως δικαιολογία για όσα περνούσα, ότι ήταν δηλαδή δοκιμασίες του θεού για να δυναμώσω την πίστη μου.

Με αυτά και με εκείνα κύλησαν 6 έτη που μόνη παρηγοριά μου ήταν τα 3 παιδιά που απέκτησα με αυτόν τον άνθρωπο, συν τους 2 λεβέντες μου από τον 1^ο γάμο. Το χαμόγελο τους, η ανάσα τους και η καθαρή αγνή ενέργεια τους μού έδινε δύναμη, να συνεχίζω να αναπνέω και να παίρνω μικρές σαν φλασάκια στιγμές χαράς κοντά τους.

Πολύ κλάμα, πολύς πόνος, συσσώρευση θυμού, κυρίως για ερωτήματα που δεν μπορούσα να θέσω, διότι έπαιρνα ως απάντηση είτε να έχω εμπιστοσύνη στο θεό γιατί αυτός ξέρει καλύτερα από όλους τι είναι καλύτερο για την σωτηρία μου. Να παραδώσω την ζωή μου στον κύριο και στο άγιο θέλημα του. Άγνωστοι αι βουλαί του κυρίου, το υπέρλογο του κυρίου…

Μέχρι τώρα δεν έκανα αναφορά στον πατέρα μου, γιατί ήταν ναυτικός και έλειπε για μεγάλα διαστήματα από το σπίτι. Ο θάνατός του ήταν παρόλα αυτά μέγα σοκ για μένα! Παρότι δεν τον ανέφερα καθόλου στα προηγούμενα, αξίζει να πω ότι τα κορόιδευε μονίμως όλα αυτά τα θεόπληκτα.

Οι ατάκες του ήταν φοβερές όπως, «Αμάν ρε γυναίκα με τους εσπερινούς σου θα φάμε;» αυτό ήταν για την μεσημεριανή προσευχή στο φαγητό. Ή να δοξάζει η μάνα μου την Παναγία για κάτι που αποκτήσανε π.χ. το καινούργιο αυτοκίνητο και έλεγε ο πατέρας μου «έμενα πρέπει να δοξάσεις, εγώ σαν π…..στης, σάπισα στην αλμύρα της θάλασσας για να έχεις τα λεφτά να το πάρεις, η Παναγία τι δουλεία έχει σε όλο αυτό;» Ήδη μέσα μου ήμουν ένα ηφαίστειο που με τον θάνατο του μπαμπά (ως αφορμή) αυτό εξερράγη και πλέον απαιτούσα απαντήσεις για όλα:

— Η αλήθεια είναι μια; Τότε γιατί μου απαγορευόταν να διαβάσω το οτιδήποτε πλην θρησκευτικών βιβλίων; Ποιος ήταν τελικά ο πραγματικός φόβος τους; Μήπως γιατί θα ερχόμουν αντιμέτωπη με την γνώση της άγνοιάς μου; 

— Μου λέτε, έχω ελευθερία επιλογής στον τρόπο σκέψης και πράξης, όμως μου απαγορεύετε οτιδήποτε και μου ελέγχετε μέχρι και το πώς θα αναπνέω, μέσω της τρομοκρατίας πως θα καώ στην κόλαση μετά το θάνατο μου και εν ζωή με κανόνες έξτρα προσευχής και νηστείας. Για πείτε μου ξανά τι εννοείτε, όταν λέτε ελευθερία; Ότι μπορώ να κινούμε ελεύθερη μέσα στο χρυσό κλουβί που μου φτιάξατε; 

— Μου λέτε είναι ωραία η ζωή, ποια ζωή ακριβώς; Αυτή που σαν τον κυνηγημένο με κλεφτές ματιές γεμίζοντας τύψεις μετά, να τολμώ να διαβάσω ένα βιβλίο μη εκκλησιαστικό, ούτε καν γυμναστήριο να μην τολμώ να πάω γιατί θα χριστώ πόρνη ή ούτε καν επαφή με το διαδίκτυο με πρόσχημα την πλάνη; Γιατί εάν τα γευόμουν θα έβλεπα στην πράξη πως η ζωή είναι πανέμορφη, πολύχρωμη και αυτοί θα μένανε χωρίς οπαδούς, δεν θα είχανε λόγο ύπαρξης και η ευτυχία δεν θα ήταν ένα πιάτο δικό τους αλλά όλου αυτού του πλήθους που ΑΥΤΟΙ έχουν πλανέψει; 

— Ο θεός της αγάπης είπαμε; Της άπειρης μάλιστα, ναι!! Η δική μου αγάπη προς τα παιδιά μου είναι κόκκος άμμου μπροστά στην δική του από τις περιγραφές των πατέρων της εκκλησίας, παρόλα αυτά κόβεται το δαχτυλάκι τους και ματώνω εγώ! Πώς είναι δυνατόν μια τέτοια άπειρη αγάπη να αντέχει να υποφέρουν τόσο τα τέκνα του; Μήπως γιατί δεν υπάρχει; και από τα τόσα ψέματα τους και παραμύθια τους έχουν χαθεί και αυτοί, έχουν και αυτοί μπερδευτεί. Προσπαθήσανε αφού δεν είχανε αλήθειες στα χέρια τους να πείσουν τον κόσμο μπερδεύοντάς τον, κάνανε τις αξίες ανταξίες, στην θέση της αρετής βάλανε την λέξη αμαρτία και αντιγράψανε με μένος, ζήλια, μίσος και κακία την ιστορία των Αρχαίων Ελλήνων!

Κάπου εδώ είναι η αρχή του οριστικού τέλους αυτής της εφιαλτικής πορείας 32 ετών σε όλο αυτό το άρρωστο μονοπάτι γεμάτο βάτα, τσουκνίδες, σαρκοβόρα φυτά, με έλλειψη φωτός και καθαρού αέρα...

Πήρα τα παιδάκια μου με σκοπό έναν, να ΖΗΣΩ στο δικό μου μονοπάτι, το μονοπάτι της αλήθειας, της γνώσης και της αρετής, πετώντας όλα εκείνα τα βαρίδια που μου στερούσαν την αναπνοή μου. Δεν ήταν εύκολο καθόλου από όλες τις πλευρές, καταρχάς όπως όταν βγάζεις τα γυαλιά του τυφλού και κοιτάς τον ήλιο. Ενοχλεί τα μάτια σου, τσούζουν και πονούν, έτσι πονούσα και εγώ μέσα μου αντικρίζοντας την αλήθεια μέρα με την μέρα, ερευνώντας και μαθαίνοντας.  Σαν να έκανα ελεύθερη πτώση με το κεφάλι χωρίς αλεξίπτωτο ήταν όταν κάθε στοιχείο, από κάθε πηγή συνεχώς μου επιβεβαίωνε το ψέμα, το ανύπαρκτο θεό τους που εγώ είχα αφιερώσει τόσα έτη ζωής και κυρίως είχα πονέσει.

Έπειτα πολεμήθηκα με πολύ ύπουλους τρόπους ακόμα και από την ίδια μου την οικογένεια μέσω ενός ισχυρού όπλου, το χρήμα. Όσο για τον πνευματικό της Κρήτης κι αυτός επίσης τα ίδια. Τον δικαιολογώ όμως γιατί έχασε 6 οπαδούς, δεν είναι λίγο. Όμως, όπως είπα φεύγοντας, η αλήθεια θα κερδίσει, έτσι και έγινε!

Το μόνο που νιώθω είναι ευγνωμοσύνη για όλους από την μάνα μου μέχρι τον τελευταίο παπά ή μοναχό που ήρθε στην ζωή μου, γιατί μου μάθανε τι ΔΕΝ είναι αγάπη, ΔΕΝ είναι αλήθεια, ΔΕΝ είναι χαρά, ΔΕΝ είναι ευτυχία, ΔΕΝ είναι ανθρωπιά, ΔΕΝ είναι ζωή, ΔΕΝ είναι φιλία, ΔΕΝ είναι έρωτας και πολλά άλλα, έτσι μπορώ σήμερα να τα βιώνω τα παραπάνω και εγώ και τα παιδιά μου.

Θα κλείσω λέγοντας κάτι που το λέω συχνά στα παιδιά μου:

Υπάρχουν 3 κατηγορίες ανθρώπων

1. Οι ΒΛΑΚΕΣ που κάνουν λάθη και δεν διδάσκονται τίποτα από τα παθήματα τους και επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη, ζώντας όλο το μεταξύ διάστημα γέννησης-θανάτου δυστυχισμένοι ρίχνοντας το ανάθεμα δεξιά και αριστερά.
2. Οι ΕΞΥΠΝΟΙ που μαθαίνουν μέσα από τα λάθη τους και πορεύονται στον δρόμο της έρευνας και της μάθησης.
3. Οι ΣΟΦΟΙ που μαθαίνουν από τα λάθη των άλλων και γενούν πάντα το καινούργιο και ξεχωριστό.

Η αμφισβήτηση, η έρευνα, είναι για μένα τα όπλα προστασίας και συνάμα εργαλεία για να  ανοίγεις νέα μονοπάτια….

Εγώ έπαψα να είμαι βλάκας, εσείς;

 (βλέπε επίσης >>>)

Βάπτιση

Φιλόθεος Φάρος, ιερέας

Πριν από τη ακολουθία του βαπτίσματος διαβάζονται οι ευχές των κατηχούμενων (βαπτιζόμενων) που περιλαμβάνουν και τους εξορκισμούς...

Ο ιερέας προστάζει τον διάβολο στο όνομα του παντοδύναμου θεού να εγκαταλείψει τον κατηχούμενο. Στη συνέχεια ζητά από το Θεό να εκριζώσει από τον κατηχούμενο «πάντα τα ενεργήματα του Διαβόλου» και να τον καθαρίσει ώστε να μετάσχει αξίως των επουράνιων μυστηρίων.

Ακολούθως ο ιερέας ζητάει από τον κατηχούμενο -κι επειδή πρόκειται σχεδόν πάντα για νήπιο, από τον ανάδοχό του- να αποτάξει τον σατανά, τα έργα του, τη λατρεία του, τους αγγέλους του και την ακολουθία του.

Όταν ο κατηχούμενος (ο ανάδοχος) δηλώνει ότι έχει όντως αποκηρύξει τον σατανά, ο ιερέας τον καλεί να προβεί σ' αυτή την αποκήρυξη με περισσότερη έμφαση και, σαν να μην ήταν αρκετή η προφορική αποκήρυξη, ζητά από τον κατηχούμενο (ανάδοχο) να φτύσει το διάβολο· ο οποίος ανάδοχος φτύνει, ευτυχώς, στον αέρα...

Πολλοί κληρικοί ιδιαίτερα στη Δύση θεωρούν αυτή τη διαδικασία αναχρονιστική και στη προσπάθεια τους να εκσυγχρονίσουν την εκκλησία παραλείπουν αυτό το μέρος της ακολουθίας. Αισθάνονται ότι είναι προσβολή της νοημοσύνης τους να μιλούν για το Διάβολο και τα ακάθαρτα πνεύματα. Θεωρούν αυτή τη διαδικασία ένα μεσαιωνικό κατάλοιπο. Και αισθάνονται ακόμα πιο αμήχανα για τη βαρβαρότητα του φτυσίματος.

Στην καθ ημάς Ανατολή, όλα αυτά διαβάζονται τόσο πετσοκομμένα, μασημένα και ακατανόητα και μέσα σ' ένα τέτοιο πανδαιμόνιο συγγενών και φίλων, ώστε κανείς δεν αντιλαμβάνεται τίποτα.

Όσο πιο ανώριμος είναι κάποιος και όσο πιο σοβαρή είναι η ψυχοπαθολογία του, τόσο περισσότερο περιβάλλει με θεολογικό η ιδεολογικό ένδυμα τις νευρωτικές του ανάγκες και τόσο πιο εύκολα αποκαλεί την ικανοποίηση αυτών των νευρωτικών αναγκών Θέλημα Θεού.

Βέβαια για τον μέσο άνθρωπο δεν έχουν σημασία όλα αυτά... Οι βαπτίσεις και οι γάμοι είναι γεγονότα κοσμικά που όχι μόνο στερούνται οποιαδήποτε πνευματικότητα αλλά στερούνται και τη στοιχειώδη ευπρέπεια.

Πέραν από της ικανοποιήσεως μιας πολύ χαμηλού επιπέδου ματαιοδοξίας, οι βαπτίσεις και οι γάμοι για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων αποτελούν απλώς πράξεις νομιμοποιήσεως, ενώ για τους κληρικούς δεν είναι τίποτα άλλο παρά πηγές εισοδήματος.

Είναι «μυστήριο» η βάπτιση που λένε οι θεολόγοι...

Τώρα, ο κ.Φάρος κακίζει το τυπικό της «νηπιοβάπτισης» επειδή αποκηρύσσεται ο σατανάς των Ιουδαίων... Τον οποίο σατανά ανέχεται ο παντοδύναμος θεός των ιουδαιοχριστιανών για να σκανδαλίζει το ποίμνιο. Συνεταίροι είναι, σίγουρα, αλλιώς δεν θα έστελνε κόσμο ο ένας στον άλλον, σύμφωνα με τα θεολογικά παραμύθια τους.

Αυτό που δεν αναφέρει, σ' αυτό το απόσπασμα τουλάχιστον,  ο κ.Φάρος είναι τα υπόλοιπα μαγικά. Καλά, το φτύσιμο του σατανά είναι μπανάλ, τη θεϊκή χάρη που κατέρχεται εξ ουρανού την θεωρεί πραγματική; Εκείνα τα ειδωλολατρικά που τελούνται με λαδώματα, με κόψιμο μαλλιών (συμβολικά, εννοείται!) και με ευλογία των ρούχων που θα φορέσει το νεοβαπτισθέν άτομο (συνηθέστατα νήπιο που δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει), δεν χρειάζονται μια εξήγηση και ένα εξορθολογισμό; Τι διαφορετικό έκαναν ή κάνουν ακόμα οι Ζουλού που, αντί για λαδάκι, χρησιμοποιούν χρωστικές ουσίες από φυτά για να μαρκάρουν τον πιστό στους δικούς τους θεούς και δαίμονες; 

Σκέπτομαι δε τη σκηνή που έχω δει αρκετές φορές, συγγενείς και φίλοι που έχουν να ειδωθούν πολλά χρόνια, να συζητούν και να χαριεντίζονται και, όπως λένε οι παπάδες, το άγιο πνεύμα των χριστιανών να κατεβαίνει για να φωτίσει το νεοβάπτιστο άτομο. Τέτοια σημασία δίνουν οι παρευρισκόμενοι στον τρίθεο και ειδικότερα στο πουλί (που είναι απομίμηση του Ώρου των Αιγυπτίων), ώστε δεν τους απασχολεί η μαγική τελετή που εξελίσσεται δίπλα τους!

Απολιθωμένα μάτια δείχνουν τις αρχές της έγχρωμης όρασης

Εξετάζοντας στο μικροσκόπιο ένα άριστα διατηρημένο απολίθωμα, παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν τις αρχαιότερες ενδείξεις έγχρωμης όρασης, ηλικίας 300 εκατομμυρίων ετών. Τα μάτια του προϊστορικού ψαριού φέρουν απολιθωμένα κωνία και ραβδία, τα κύτταρα του αμφιβληστροειδή που λειτουργούν ως φωτοϋποδοχείς.

Ακόμα και σήμερα, σχετικά λίγα ζώα διαθέτουν κωνία, κύτταρα που βλέπουν σε διάφορα μήκη κύματος και επιτρέπουν την έγχρωμη όραση. Στον άνθρωπο και άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά, τα κωνία απορροφούν κόκκινο, πράσινο και μπλε φως, από τα οποία συνθέτουμε τελικά μια πολύχρωμη εικόνα του κόσμου.

Τα ραβδία, πολύ πιο συνηθισμένα στο ζωικό βασίλειο, είναι πιο ευαίσθητα στο φως από τα κωνία και δίνουν έτσι καλύτερη νυχτερινή όραση. Στον άνθρωπο, χρησιμεύουν κυρίως για την περιφερική όραση.

Η τελευταία ανακάλυψη, η οποία παρουσιάζεται στην επιθεώρηση Nature Communications, αποκαλύπτει ότι το δώρο της έγχρωμης όρασης εμφανίστηκε νωρίς στην εξέλιξη, πριν από τουλάχιστον 300 εκατομμύρια χρόνια.

Το απολιθωμένο ψάρι, το οποίο έχει μήκος δέκα εκατοστά και ανήκει στο είδος Acanthodes bridgei, διατηρεί απολιθωμένα κωνία και ραβδία, ορατά στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης. 

Χημικές αναλύσεις στο απολίθωμα αποκάλυψαν επίσης την παρουσία ευμελανίνης, μιας χρωστικής που επενδύει το εσωτερικό του ματιού σε πολλά είδη, και εμποδίζει το θάμπωμα από το διάχυτο φως.

Το απολίθωμα του A.bridgei είναι μια σπάνια περίπτωση, δεδομένου ότι οι μαλακοί ιστοί συνήθως καταστρέφονται σύντομα μετά το θάνατο. Φαίνεται ότι το ψαράκι καλύφθηκε αμέσως από ιζήματα με χαμηλά επίπεδα οξυγόνου, τα οποία απέτρεψαν την ανάπτυξη βακτηρίων.

Το πιθανότερο είναι ότι το ψάρι είχε καλή όραση τόσο την ημέρα όσο και τη νύχτα και μπορούσε να εντοπίζει τους θηρευτές και τη λεία του στα ρηχά νερά όπου πιστεύεται ότι ζούσε, στην περιοχή του σημερινού Κάνσας.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το A.bridgei είναι κοινός πρόγονος των δύο βασικών ομάδων σύγχρονων ψαριών: των οστεϊχθύων, δηλαδή των ψαριών με οστέινο σκελετό, και των χονδριχθύων, ψαριών με σκελετό από χόνδρο, όπως ο γαλέος και ο καρχαρίας.

Η έγχρωμη όραση πρέπει επομένως να εμφανίστηκε πριν χωριστούν τα ψάρια σε αυτές τις δύο βασικές ομάδες, και βέβαια πολύ πριν από την εποχή των δεινόσαυρων.

Όσον αφορά την εμφάνιση της ίδιας της όρασης, έστω και μονόχρωμης, η σημαντικότερη ίσως ένδειξη είναι το Myllokunmingia, ένα από τα πρώτα σπονδυλωτά ζώα, το οποίο δεν αποκλείεται να είχε υποτυπώδη μάτια.

Επιμέλεια: Βαγγέλης Πρατικάκης

Newsroom ΔΟΛ, 25/12/2014

«Ηλιακό τσουνάμι» εξαπλώνεται στον διαστρικό χώρο

Ένα διαστημικό «τσουνάμι» που προκλήθηκε από έκρηξη στον Ήλιο το 2013 συνεχίζει να διαδίδεται στον διαστρικό χώρο, αποκαλύπτουν παρατηρήσεις της ιστορικής αποστολής Voyager 1, του πρώτου σκάφους που βγήκε από το Ηλιακό Σύστημα.

«Οι περισσότεροι επιστήμονες θα περίμεναν ότι το διαστικό μέσο θα ήταν ομαλό και ήρεμο. Όμως αυτά τα ωστικά κύματα φαίνεται πως είναι πιο συχνά από ό,τι νομίζαμε» δήλωσε ο Ντον Γκάρνετ, καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Άιοβα, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Τα διαστημικά «τσουνάμι» πηγάζουν από τις λεγόμενες εκτινάξεις στεμματικού υλικού, εκρήξεις στην επιφάνεια του Ήλιου που εκτοξεύουν δισεκατομμύρια τόνους σωματιδίων στο Διάστημα και δημιουργούν έτσι ένα κύμα πίεσης.

Όπως ισχύει και για τον ήχο, τα κύματα πίεσης δεν διαδίδονται στο απόλυτο κενό. Αντίθετα όμως με ό,τι θα φανταζόταν κανείς, ο διαστρικός χώρος μόνο κενός δεν είναι. Είναι στην πραγματικότητα γεμάτος με ιονισμένα σωματίδια, ή πλάσμα, που προέρχεται από μακρινά άστρα.

Όταν το ηλιακό κύμα φτάσει στο διαστρικό χώρο αναγκάζει το πλάσμα να δονείται «σαν καμπάνα», εξηγεί ο Εντ Στόουν, επιστήμονας της αποστολής Voyager στο Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA στην Καλιφόρνια.

Το «τσουνάμι» που εξετάζει η τελευταία μελέτη έγινε αντιληπτό από το Voyager 1 τον Φεβρουάριο και συνεχίστηκε τουλάχιστον μέχρι το Νοέμβριο, ανέφεραν οι ερευνητές σε συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Γεωφυσικής που πραγματοποιείται στο Σαν Φρανσίσκο.

Ήταν το τρίτο ωστικό κύμα που φτάνει το Voyager. To πρώτο καταγράφηκε τον Οκτώβριο του 2012 και το δεύτερο ακολούθησε τον Απρίλιο του 2013.

Το δεύτερο αυτό τσουνάμι βοήθησε τους ερευνητές της NASA να επιβεβαιώσουν ότι το ιστορικό σκάφος είχε πια βγει από το Ηλιακό Σύστημα. Συγκεκριμένα, βγήκε από τη λεγόμενη ηλιόπαυση, μια «φυσαλίδα» φορτισμένων σωματιδίων που πηγάζουν από τον Ήλιο και τελικά συγκρούονται με τα εισερχόμενα σωματίδια του διαστρικού χώρου.

Οι αστροφυσικοί γνώριζαν ότι το πλάσμα του διαστρικού χώρου πρέπει να είναι πυκνότερο από το πλάσμα της ηλιόσφαιρας. Ο μετρητής πυκνότητας πλάσματος στο Voyager-1 είχε χαλάσει, ωστόσο οι ερευνητές μπόρεσαν να υπολογίσουν έμμεσα την πυκνότητα των σωματιδίων από τη συχνότητα των δονήσεών του. 

Η συχνότητα των δονήσεων στο ηλιακό τσουνάμι του 2013 έδειξε ότι η πυκνότητα του πλάσματος στην περιοχή όπου βρισκόταν τότε το Voyager ήταν 40 φορές πυκνότερο από ό,τι ήταν μέχρι τότε -ένδειξη ότι το σκάφος βρισκόταν πια στο πυκνό πλάσμα του διαστρικού χώρου.

Το εντυπωσιακό μάλιστα είναι ότι η συχνότητα των δονήσεων βρίσκεται εντός των ορίων της ανθρώπινης ακοής, κάτι που σημαίνει ότι οι ήχοι του διαστρικού χώρου μπορούν να γίνουν ακουστοί χωρίς επεξεργασία (δείτε το παραπάνω βίντεο).

«Όταν ακούσετε αυτή την ηχογράφηση, έχετε στο μυαλό σας ότι πρόκειται για ιστορικό γεγονός. Είναι η πρώτη φορά που καταγράφουμε τους ήχους του διαστρικού χώρου» είχε σχολιάσει τότε ο Ντον Γκάρνετ, υπεύθυνος του οργάνου που καταγράφει τα κύματα πλάσματος.

Το Voyager 1 εκτοξεύτηκε το Σεπτέμβριο του 1977, περίπου δύο εβδομάδες μετά το σχεδόν πανομοιότυπο Voyager 2. Τα δύο σκάφη έκαναν μια περιοδεία στο Ηλιακό Σύστημα και επισκέφθηκαν τον Δία, τον Κρόνο, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα.

H NASA συνεχίζει να επικοινωνεί με τα δύο σκάφη παρά τις τεράστιες αποστάσεις τους. Τα σήματα από τη Γη χρειάζονται 18 ώρες για να ταξιδέψουν με την ταχύτητα του φωτός μέχρι το Voyager 1, σε απόσταση 15,5 δισ. χιλιομέτρων.

Tο Voyager 2 αναμένεται να εξέλθει του Ηλιακού Συστήματος σε μερικά χρόνια. 

Επιμέλεια: Βαγγέλης Πρατικάκης, Newsroom ΔΟΛ, 18/12/2014

Κόμμα του ενός

του Νίκου Δήμου, Protagon.gr, 17/12/2014

Μέχρι τώρα πίστευα πως οι Έλληνες διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: α) αυτούς που μισούν το Μνημόνιο και θέλουν να το σκίσουν (μεταξύ αυτών, παλαιά – και  πρόσφατα πάλι – ο Αντώνης Σαμαράς) και β) αυτούς που επίσης μισούν το μνημόνιο αλλά το ανέχονται ως αναγκαίο κακό, για να δανειζόμαστε χρήματα με φτηνό επιτόκιο.

Ε, λοιπόν, προχθές ανακάλυψα κάποιον που αγαπάει το Μνημόνιο! Όχι δεν είναι ανεγκέφαλος, ηλίθιος, με νοητική υστέρηση, αλλά ένας άνθρωπος που τον ξέρω χρόνια, καλλιεργημένος, ευφυής και συνήθως σωστός στις απόψεις του. Δεν είχαμε ποτέ συζητήσει για το Μνημόνιο και όταν ήρθε η κουβέντα με κατέπληξε λέγοντας: «Το Μνημόνιο είναι το καλύτερο πράγμα που μας συνέβη εδώ και δεκαετίες. Μακάρι να μείνει για πάντα».

-Μίλα καλά!

-Είναι η γνώμη μου από τότε που διάβασα το πρώτο. Και πρέπει να σου πω ότι είμαι από τους ελάχιστους Έλληνες, που τα έχουν διαβάσει όλα!

-Έχω μείνει άναυδος!

-Το φαντάζομαι. Αλλά για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα: Πες μου τι νομίζεις πως είναι τα μνημόνια;

-Είναι οι όροι που μας θέτουν οι δανειστές για να μας δανείσουν.

-Σωστά. Και οι όροι αυτοί ποιους αφορούν, αυτούς ή εμάς;

-Προφανώς εμάς.

-Και τι μας ζητάνε να κάνουμε;

-Περικοπές, φόρους, χαράτσια, απολύσεις, αιματηρές οικονομίες και άλλα φρικτά. Και εσύ συμφωνείς!

-Κάνεις λάθος. Τα μνημόνια μας ζητάνε να εκσυγχρονίσουμε και να εξορθολογήσουμε την οικονομία μας, να ισοσκελίσουμε προϋπολογισμούς και ισοζύγια πληρωμών – και γενικά να εξυγιάνουμε όλο το κοινωνικό-οικονομικό μας σύστημα, για να πάψουμε να ζούμε με δανεικά. Ούτε περικοπές ζητάνε, ούτε φόρους. Αυτά τα κάνουν οι έλληνες πολιτικοί. Επειδή δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν βασικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, τραβάνε μία οριζόντια περικοπή και μετά τα ρίχνουν στην τρόικα και το μνημόνιο.

-Και γιατί δεν το θέλουν;

-Διότι τρέμουν το πολιτικό κόστος. Διότι το πρώτο μέλημα κάθε Έλληνα πολιτικού δεν είναι να βοηθήσει τη χώρα, αλλά να επανεκλεγεί ο ίδιος και η παράταξή του.

-Δηλαδή δεν φταίνε τα μνημόνια;

-Σου συνιστώ να τα διαβάσεις. Περιέχουν χρησιμότατες υποδείξεις για την αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, την κατάργηση των υπέρ τρίτων φόρων, την εξυγίανση του ετοιμόρροπου ασφαλιστικού συστήματος – όλα αυτά απαραίτητα για την επιβίωση την δική μας, πράγματα που θα οφείλαμε να έχουμε κάνει μόνοι μας εδώ και δεκαετίες! Αν δεν υπήρχε μνημόνιο, θα έπρεπε να το είχαμε εφεύρει.

-Με έχεις μπερδέψει.

-Ξέρεις τι μου θυμίζουν οι Έλληνες; Τα παιδιά, που τα βάζουν με το δάσκαλο, ο οποίος προσπαθεί να τα μάθει γράμματα. Σύμφωνοι, ο δάσκαλος μπορεί να είναι υπερβολικά αυστηρός, άγαρμπος, αψυχολόγητος – αλλά δουλεύει για καλό σκοπό.

-Ναι, αλλά ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα – ούτε οι καλές προθέσεις ισοφαρίζουν την δυστυχία ενός λαού! 

-Μα γι’ αυτή δεν φταίνε τα μνημόνια, αλλά οι πανάθλιοι πολιτικοί μας. Κανείς τους δεν είχε το θάρρος να πει αυτό που είπε ο στους Ιταλούς ο Ρέντσι: ότι δεν μας φταίει η Μέρκελ, για τα χάλια της οικονομίας μας. Οι δικοί μας κοροϊδεύουν και εμάς και την Τρόικα. Απόδειξη; Από όλα όσα συμφωνήθηκαν με τα μνημόνια (ακόμα και  με το πρώτο) δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτα! Ψηφίζονται νόμοι για τα μάτια και ακυρώνονται μετά με τροπολογίες και διατάξεις. Ή παραμένουν ανενεργοί. Και τώρα πια δεν μας εμπιστεύεται κανείς.

-Αυτό είναι φανερό.

-Μα το Θεό, αν είχα χρήματα και δυνάμεις, θα ίδρυα ένα «Μνημονιακό Κόμμα» με αποκλειστικό πρόγραμμα την εφαρμογή των Μνημονίων. Αλλά πόσες ψήφους θα έπαιρνα;

-Φοβάμαι, μονάχα την δική σου…