Άλλη μια εποχή μεγαλείου για το χριστιανισμό

Η σύγκρουση εκκλησίας και κράτους στη Μεσαιωνική Αγγλία για την εξουσία

Η ιστορία του Μεσαίωνα είναι γεμάτη από συγκρούσεις του κοσμικού κράτους με τον εκκλησιαστικό μηχανισμό, ιδίως στη Δύση, για τα πρωτεία στην εξουσία. Στο Βυζάντιο έβαζαν οι αυτοκράτορες δραστικά φρένο στις απαιτήσεις εκκλησιαστικών παραγόντων για επιρροή στην εξουσία, επιβάλλοντας καθαίρεση και εξορία. Γνωστότερο παράδειγμα είναι η ιστορία του Φώτιου, ο οποίος έγινε σε μια εβδομάδα πατριάρχης από λαϊκός και διεκδίκησε να επηρεάζει την εξωτερική πολιτική του κράτους, αξιοποιώντας θρησκευτικές ιδεοληψίες.

Ακόμα και μέχρι των ημερών μας προσπαθούσε ο Χριστόδουλος να περάσει μηνύματα ότι ο Αρχιεπίσκοπος (πρέπει να) είναι ανώτερος του Προέδρου Δημοκρατίας· πρώτα θα χαιρετηθεί ο Αρχιεπίσκοπος, έλεγε, και μετά ο Πρόεδρος Δημοκρατίας. Κι αυτά μπροστά στον εμβρόντητο Κ.Στεφανόπουλο που ήταν τότε πρόεδρος.

Στη Δύση ήταν συνηθέστερες αυτές οι συγκρούσεις, λόγω της πολυαρχίας που επικρατούσε, καμιά φορά και λόγω ανυπαρξίας κοσμικού κράτους και με αξιοποίηση από τους πάπες και επισκόπους των δυνατοτήτων για πολλαπλές συμμαχίες με φορείς πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας. Μία από αυτές τις ιστορίες είναι εκείνη του Thomas Becket που κατέληξε στη δολοφονία του. Στις εικόνες που παρατίθενται έχει αποδοθεί εικαστικά αυτή η δολοφονία από διάφορους ζωγράφους.

του καθηγ. A. Καμμά, ιατρού,

αντιπροέδρου ΤΕΙ Αθήνας

Από τα σημαντικότερα γεγονότα της ιστορίας της Μεσαιωνικής Ευρώπης υπήρξε η δολοφονία του Θωμά Μπέκετ, μέσα στο αββαείο του Καντέρμπουρυ (Canterbury), στις 29 Δεκεμβρίου του 1170 από τέσσερις Αγγλο-Νορμανδούς ιππότες, πιστούς στον Πλανταγενέτη (Planta genestra) που θέλησαν, με δικιά τους πρωτοβουλία, να ικανοποιήσουν την αγανακτισμένη επιθυμία του βασιλιά τους, η οποία εκφράσθηκε με την ιστορική έκρηξή του: «Δεν υπάρχει κάποιος να με απαλλάξει από αυτόν τον άτακτο παπά;» (Will no one rid me of this turbulent priest?).

Η διαμάχη αυτή του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Β΄ με τον αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρυ και πριμάτο της Αγγλικής Εκκλησίας, Θωμά Μπέκετ είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν, αμέσως μετά την ενθρόνιση του τελευταίου στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο, το 1163, όταν ο νέος Αρχιεπίσκοπος, παρά το ότι είχε προωθηθεί στη θέση αυτή από τον ίδιο τον φίλο του βασιλιά Ερρίκο, αποφάσισε να εφαρμόσει μια ριζική μεταρρύθμιση στην Αγγλική Εκκλησία υπό τις ευλογίες και με τη συμπαράσταση του πάπα Αλέξανδρου Γ΄, ο οποίος και τον τίμησε με το ωμοφόριο του (pallium) στη σύνοδο της Τουρ (Tours), αυταπόδεικτη επιβεβαίωση της απόλυτης συμφωνίας του με τις προθέσεις και τα σχέδια του πριμάτου της Αγγλικής εκκλησίας.

Σε τι όμως συνίστατο η μεταρρύθμιση, την οποία επεδίωκε ο Θωμάς Μπέκετ; Ουσιαστικά ο κύριος άξονάς της ήταν η πλήρης αυτονόμηση της Αγγλικής Εκκλησίας από την πολιτική (δηλαδή, τη βασιλική) δικαιοδοσία και τις εξ αυτής απορρέουσες υποχρεώσεις δικαστικής εξάρτησης, όπως και η αναγνώριση πλήρους δικαιώματος κτήσης και προστασίας γης από την Εκκλησία χωρίς απαγορεύσεις και περιορισμούς.

Ο Πλανταγενέτης δεν μπορούσε να μείνει απαθής σ’ αυτές τις προθέσεις του παλιού του φίλου. Στις 11 Οκτωβρίου του 1163 συγκάλεσε σύνοδο του κλήρου στο Γουεστμίνστερ (Westminster), στην οποία ζήτησε να απορριφθεί κάθε αίτημα εξαίρεσης των κληρικών από τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων και να αναγνωρισθεί η πλήρης ισότητα όλων ενώπιον του νόμου. Παρά το ότι πολλοί ανώτεροι κληρικοί συμφώνησαν με τη βασιλική τοποθέτηση, η σθεναρή αντίσταση του Μπέκετ στα θέματα που αφορούσαν στην ανεξαρτησία του κλήρου οδήγησε, τελικά, τη σύνοδο του Γουεστμίνστερ σε αποτυχία και άφησε όλα τα επίμαχα θέματα ανοικτά.

Ο Ερρίκος, όμως, ήταν αποφασισμένος να ξεκαθαρίσει οριστικά και αμετάκλητα το σύνολο των θεμάτων που έθετε επί τάπητος ο Πριμάτος της Αγγλικής Εκκλησίας, επειδή πίστευε -όχι αδίκως- ότι πίσω από την εισηγούμενη από τον Μπέκετ μεταρρύθμιση υποκρύπτονταν οι όχι και ιδιαίτερα θρησκευτικές φιλοδοξίες του πάπα της Ρώμης, στον πλήρη έλεγχο του οποίου θα περιερχόταν η Αγγλική εκκλησία, αν γίνονταν αποδεκτές οι προτάσεις του Πριμάτου της.

Με εκπληκτική ταχύτητα συνέθεσε κείμενο με δεκαέξι σημεία, χαρακτηριστικά των προθέσεών του, και συγκάλεσε νέα σύνοδο στις 30 Ιανουαρίου του 1164 στο Κλάρεντον (Clarendon). Το ιστορικό αυτό κείμενο αποτελούσε, ουσιαστικά, ένα Συνταγματικό Χάρτη των σχέσεων Κράτους και Εκκλησίας (Les constitutions de Clarendon), επί του οποίου ο βασιλιάς της Αγγλίας έμεινε, κατά τη διάρκεια της συνόδου, τελείως αμετακίνητος.

Ο Θωμάς Μπέκετ προσπάθησε, έως το τέλος, να μεταστρέψει το εις βάρος του κλίμα της συνόδου και, όταν τελικά απέτυχε, αρνήθηκε να υπογράψει το κείμενο. Ο ανοιχτός πόλεμος μεταξύ των δύο ανδρών ήταν πια αναπόφευκτος.

Ο Ερρίκος κάλεσε τον Μπέκετ να απολογηθεί, ενώπιον μεγάλης συνόδου, την οποία συγκάλεσε επί τούτου στις 8 Οκτωβρίου του 1164 στο Νόρθαμπτον (Northampton), με διάφορες κατηγορίες όπως η αμφισβήτηση της βασιλικής εξουσίας και η κακοδιαχείριση κατά τη διάρκεια που ο Πριμάτος της Αγγλικής εκκλησίας ασκούσε τα καθήκοντα Υπουργού Οικονομικών (Chancellier) του κράτους.

Ο Μπέκετ, αντιλαμβανόμενος την προσπάθεια του Πλανταγενέτη να τον εξοντώσει, αποφάσισε την αυτοεξορία του από την Αγγλία. Έτσι, αφού αμφισβήτησε, για να κερδίσει χρόνο, το δικαίωμα της συνόδου να τον δικάσει, διέφυγε με μια μικρή ψαρόβαρκα στη Γαλλία, στις 2 Νοεμβρίου του 1164, αποφασισμένος να υποστηρίξει, μέχρις εσχάτων, τις απόψεις του.

Λίγες εβδομάδες αργότερα ο Θωμάς Μπέκετ συνάντησε στη Σανς (Sens), στις όχθες του ποταμού Yonne, τον επίσης σε αυτοεξορία ευρισκόμενο πάπα Αλέξανδρο Γ΄ (Alexandre III) την υποστήριξη του οποίου εζήτησε και επέτυχε πλήρως. Οι συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί τότε, με επίκεντρο την Αγία Έδρα, ευνόησαν ιδιαίτερα αυτή τη συμμαχία.

Ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄, νόμιμος διάδοχος από το Σεπτέμβριο του 1159 του προκατόχου του Αδριανού Δ΄ (Adrien IV) δεν είχε αναγνωρισθεί από το Γερμανό αυτοκράτορα Φρειδερίκο Α΄ Μπαρμπαρόσα (Frederic I Barberousse), ο οποίος, με τη βοήθεια ενός απόλυτα ελεγχόμενου κύκλου κληρικών, είχε επιλέξει για πάπα τον καρδινάλιο Οκταβιανό (Octavien) που πήρε, ως πάπας, το όνομα Βίκτωρ Δ΄ (Victor IV).

Η πράξη αυτή του Μπαρμπαρόσα προκάλεσε τον αφορισμό του από τον Αλέξανδρο και την έναρξη ενός πολέμου που ανάγκασε το νόμιμο πάπα να αυτοεξορισθεί σε διάφορες, φιλικές προς το πρόσωπό του, περιοχές της Ευρώπης, όπως (αρχικά) τη Γαλλία. Οι σχέσεις Θωμά Μπέκετ και πάπα Αλέξανδρου Γ΄ πέρασαν, τα επόμενα χρόνια, από διάφορες φάσεις δεδομένου ότι ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, παρά τη δεδηλωμένη συμπάθειά του προς τον αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρυ, επεδίωκε, συστηματικά, την ουδέτερη στάση του βασιλιά της Αγγλίας στη διαμάχη του με τον Μπαρμπαρόσα, επιδίωξη η οποία και απέτρεψε τον συνεχώς επιζητούμενο από τον Μπέκετ αφορισμό του Πλανταγενέτη από τον πάπα.

Αλλά και ο Ερρίκος επεδίωξε, μετά την αυτοεξορία του αρχιεπίσκοπου του Καντέρμπουρυ, την αποκατάσταση των σχέσεών του με τον Αλέξανδρο στέλλοντας σ’ αυτόν, πριν ακόμα γίνει συνάντηση του πάπα με τον Μπέκετ, πρεσβευτές του που ζήτησαν από τον προκαθήμενο της Αγίας Έδρας να αποπέμψει τον Μπέκετ και να στείλει αντιπρόσωπό του (λεγάτο) στην Αγγλία για να εκδικάσει την υπάρχουσα διαμάχη, πρόταση η οποία δεν έγινε αποδεκτή το 1164, αλλά τρία χρόνια αργότερα, όταν η διαμάχη Αλέξανδρου Γ΄ και Φρειδερίκου Μπαρμπαρόσα είχε φθάσει σε ιδιαίτερα κρίσιμο, για τον πάπα, σημείο.

Από την πλευρά του ο Μπέκετ δεν έπαυε, παράλληλα με την πίστη του στις αρχές του, να διακηρύσσει και την πίστη του στο βασιλιά της Αγγλίας, τον οποίον χαρακτήριζε ως παρασυρόμενο από κακούς συμβούλους που, για άλλους -ιδιοτελείς- λόγους, τον οδηγούσαν σε ρήξη με αυτόν.

Η επιμονή του Μπέκετ στις αρχές του και η διπλωματία του άρχισαν να αναστρέφουν σταδιακά το κλίμα υπέρ αυτού σε βαθμό που, λίγα χρόνια αργότερα, το 1170, ο πάπας Αλέξανδρος είχε πια πεισθεί ότι έπρεπε να υποστηρίξει ενεργότερα τον Πριμάτο της Αγγλικής εκκλησίας στη διαμάχη του με τον Πλανταγενέτη. Μπροστά στον κίνδυνο αυτό ο Ερρίκος Β΄, επιστρατεύοντας τις διπλωματικές του ικανότητες, έπεισε τον Θωμά Μπέκετ να επιστρέψει στην Αγγλία και να αναλάβει εκ νέου τα καθήκοντά του. Οι όροι όμως αυτής της επιστροφής κάθε άλλο παρά ξεκαθάρισαν με την πρόσκληση αυτή.

Ο Μπέκετ απαίτησε εγγράφως την τιμωρία όλων αυτών που συνήργησαν στη δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας, αποστέλλοντας την απαίτησή του αυτή στον Ερρίκο, πριν καν πατήσει το πόδι του εκ νέου στην Αγγλία, κάτι που πραγματοποιήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1170 στο Σάντουϊτς (Sandwich).

Ο Ερρίκος Β΄, μπροστά σ’ αυτή την άκαμπτη στάση του Θωμά Μπέκετ, εξοργίσθηκε. Αποτέλεσμα της οργής του αυτής ήταν να εκστομίσει την ιστορική φράση που προαναφέρθηκε, δίδοντας έτσι σε κάποιους το κίνητρο μιας αποτρόπαιας δολοφονίας που ο ίδιος δεν τη ζήτησε και, πολύ περισσότερο, δεν την επεδίωξε στη μακροχρόνια διαμάχη του με τον αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρυ.

Τέσσερις Αγγλο-Νορμανδοί ιππότες, πιστοί στο βασιλιά της Αγγλίας, οι Ρέτζιναλ Φιτζούρ, Ούγος ντε Μορβίλ, Ουΐλλιαμ Τράσυ και Ριχάρδος Μπριτώ αποφάσισαν να σκοτώσουν το Θωμά Μπέκετ και, χωρίς δισταγμό, υλοποίησαν την απόφασή τους στις 29 Δεκεμβρίου 1170 δίπλα στην Αγία Τράπεζα του καθεδρικού ναού του Καντέρμπουρυ.

Η δολοφονία του Θωμά Μπέκετ προκάλεσε μεγάλη αναταραχή, όχι μόνο στην Αγγλία αλλά και σε όλη τη Δυτική Ευρώπη. Ο πάπας Αλέξανδρος κατέταξε τον δολοφονηθέντα αρχιεπίσκοπο στους μάρτυρες της Εκκλησίας και ο τάφος του έγινε, πολύ σύντομα, τόπος προσκυνήματος των πιστών.

Ο Ερρίκος Β΄ βρέθηκε σε δεινή θέση! Με εχθρικά διακείμενους απέναντί του τη σύζυγό του Ελεονώρα (η οποία από το 1168 ζούσε στο Πουατιέ όπου και ασκούσε απόλυτη εξουσία), τα παιδιά του, το βασιλιά της Σκωτίας Γουλιέλμο Α΄ τον Λέοντα (Guillaume I, le Lion), το βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Ζ΄ (Louis VII, le Jeune) και πολλούς Αγγλο-Νορμανδούς φεουδάρχες βρέθηκε, με τη δολοφονία του Μπέκετ, απόλυτα εκτεθειμένος και στον προκαθήμενο της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας ο οποίος απαίτησε τη δημόσια μετάνοιά του (penitence) επί του τάφου του δολοφονηθέντος αρχιεπισκόπου, για να τύχει της συγγνώμης της εκκλησίας.

Στις 21 Μαΐου 1172 ο Πλανταγενέτης, προκειμένου να κλείσει το μέτωπο που είχε ανοίξει με τον πάπα, υπεβλήθη εκουσίως σε δημόσια ταπεινωτική μαστίγωση (flagellation). Τον Φεβρουάριο του 1173 η ρωμαιοκαθολική εκκλησία ανακήρυξε τον Θωμά Μπέκετ, άγιο.

(βλέπε επίσης >>>)

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (11)

Γιώργος Μ., 24 ετών, φοιτητής, γεννημένος στη Γερμανία


«Ο Θεός είναι στις λεπτομέρειες»
Mies Van der Rohe, 1886-1969, Γερμανός αρχιτέκτονας

Σχετικά με το θέμα της θρησκείας η αλήθεια είναι ότι με ενδιέφερε ιδιαίτερα από μικρό παιδί. Όπως τα συνηθισμένα παιδιά, έτσι και εγώ ήμουν άτακτος, ζωηρός και ανήσυχος.

Εκείνο το χαρακτηριστικό όμως που με έκανε να διαφέρω από τον αδελφό μου, από ξαδέρφια ή παιδιά φίλων ήταν κάτι που παρατήρησε ο παππούς μου, με τον οποίο για ώρες μιλούσαμε και «ανοίγαμε» διάφορα θέματα, χωρίς να κουράζεται. Αυτό ήταν ένα από τα μυστικά του ώστε να τον έχω αγαπήσει τόσο, αν και δεν πρόλαβα να τον ζήσω όσο θα ήθελα, γιατί πέθανε όταν ήμουν στη Β' Γυμνασίου.

Η παρατήρηση του παππού μου ήταν, όπως το έλεγε σε όλους, ότι είμαι ιδιαίτερα έξυπνος διότι εξέφραζα συνέχεια απορίες, ήθελα λεπτομέρειες, πολλές λεπτομέρειες(!), επεσήμανα τις αντιφάσεις των ιστοριών, των παραμυθιών κ.α. ενώ δεν αρκούμουν στις απαντήσεις τις πρόχειρες που μου έδινε και έθετα συνέχεια και άλλες απορίες με συνέπεια να τον φέρνω σε δύσκολη θέση. Είχε προβλέψει μάλιστα για εμένα ότι θα γίνω επιτυχημένος όταν μεγαλώσω σε ότι κι αν κάνω. Ελπίζω μόνο να έπεσε μέσα!

Φυσικά, μέσα στις ιστορίες αυτές, η θρησκεία με ανησυχούσε πολύ, ιδιαίτερα για το πώς γίνεται να είναι άυλοι οι «Άγιοι», ο Θεός, και ο Διάβολος. Απέφευγε να μου απαντήσει όμως και προσπαθούσε να αλλάξει θέμα. Σαν παιδί με ξεγελούσε, όμως οι απορίες μου έμεναν αναπάντητες με συνέπεια να αρχίζω να ενδιαφέρομαι περισσότερο για τον Θεό.

Όλα αυτά στα περίπου 10 μου. Λίγο αργότερα, άρχισα να διαβάζω εγκυκλοπαίδειες, και μάλιστα δυσκολευόμουν λόγω καθαρεύουσας περί του σύμπαντος και κυρίως για τους άλλους πλανήτες και δορυφόρους..

Καιρός λοιπόν, έπειτα από την εισαγωγή, να πω το όνομα μου. Ονομάζομαι Γιώργος Μ., διατηρώ προσωπική ιστοσελίδα με το όνομα «Ο καιρός είναι εξίσωση» και υπογράφω ως «αεροχείμαρρος». Γεννήθηκα στο Μόναχο Γερμανίας, από ελληνικής καταγωγής γονείς. Είμαι 24 ετών και είμαι φοιτητής. Δουλεύω ταυτόχρονα ως τραγουδιστής σε διάφορα μαγαζιά. Ζω εδώ και αρκετά χρόνια στην Θεσσαλονίκη με την οικογένεια μου καθώς πριν από μία δεκαετία περίπου ήρθε η ώρα της επιστροφής στην Ελλάδα, ύστερα από τα όμορφα κατά βάση χρόνια της ξενιτιάς.

Είμαστε μία πολύτεκνη οικογένεια, ποτέ όμως δεν μου έλειψε τίποτα χωρίς όμως να είμαστε πλούσιοι. Μία συνηθισμένη ελληνική οικογένεια θα έλεγα. Όλοι στην οικογένεια μου είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί στο Θρήσκευμα, όμως όχι ιδιαίτερα προσκολλημένοι στις παραδόσεις της θρησκείας. Παρ’ όλα αυτά, αρκετά πιστοί στο Θεό και με διάφορες δεισιδαιμονίες. Εξαιρείται από την Ορθοδοξία η αδελφή της γιαγιάς μου η οποία είναι Μάρτυρας του Ιεχωβά, και την οποία έβλεπα περίεργα λόγω θρησκευτικής διαφορετικότητας.

Επόμενο ήταν λοιπόν να μεταδώσουν την πίστη και την παράδοση, έστω ένα μέρος αυτής, στο αθώο παιδικό μυαλό μου και να προσπαθώ εναγωνίως να συμβιβάσω τα παιδικά μου φυσικά ένστικτα με το υπερφυσικό και το παράλογο.

Υπήρχε βέβαια και ο παράγοντας του εξωτερικού και ότι οι λόγοι κοινωνικής διασύνδεσης μέσω της εκκλησίας ήταν πιο έντονοι στους Έλληνες της Γερμανίας. Έτσι, ενόσω ήμασταν στη Γερμανία, σχεδόν κάθε Κυριακή αποκτούσα την εμπειρία της Θείας Λειτουργίας. Ταυτόχρονα όμως με αηδίαζε το γεγονός ότι ο κόσμος πρόσεχε ιδιαίτερα το ντύσιμο του άλλου και ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει λόγος κακών σχολίων!

Μου άρεσε ιδιαίτερα το κρασί και το αντίδωρο όμως και δεν είχα πρόβλημα με την αναμονή, αν και έπληττα είναι η αλήθεια. Θυμάμαι, χαρακτηριστικά πως, όταν ήταν να πάρω το αντίδωρο προσπαθούσα να πάρω όσο πιο πολλά μπορώ και μία φορά ο Πάτερ με χτύπησε στο χέρι, ως καλός παπάς που ήταν. Θεωρούσα τους Παπάδες άγιους σχεδόν, είχα την εικόνα του τέλειου ανθρώπου στο πρόσωπο τους και μου κακοφάνηκε όταν μου το έκανε αυτό.

Ο φόβος για τον Θεό που κήρυτταν με έκανε ιδιαίτερα πρόθυμο να ακολουθήσω το «σωστό» δρόμο της εκκλησίας. Βέβαια οι γονείς μου δεν ήταν ιδιαίτερα αυστηροί. Ούτε καν τη νηστεία μία μέρα πριν τη Λειτουργία δεν τηρούσαν, σπάνια απ' όσο θυμάμαι, σχεδόν ποτέ.

Ο ερχομός μας στην Ελλάδα, άλλαξε τις συνήθειες τις οικογένειας μου, και το πλήρωσε αυτό και η Κυριακάτικη λειτουργία καθώς δεν θυμάμαι να πήγα ποτέ σε Θεία Λειτουργία αφ ότου επαναπατριστήκαμε. Μόνο στις γιορτές περιορίστηκε η επίσκεψη στην εκκλησία και μάλιστα χωρίς κοινωνία! Εξαιρείται βέβαια η γιαγιά μου, η οποία τηρούσε κανονικά τις υποχρεώσεις της. Συνεπώς, κατήχηση από ανθρώπους της εκκλησίας δεν δέχτηκα ποτέ και νομίζω πως ήμουν τυχερός στο θέμα αυτό, αφού η μάνα μου όταν ήταν μικρή πήγαινε σε κατηχητικό. Φαίνεται όμως πως δεν θεώρησε απαραίτητο να πάνε και τα παιδιά της σε κάτι ανάλογο. Ίσως δεν της φάνηκε χρήσιμο.

Το άλλο κατηχητικό της Ελλάδας ωστόσο είναι το ίδιο το σχολείο! Σε αυτό έμαθα τα περισσότερα για τον Θεό, τον Διάβολο και τους Αγίους. Θεωρούσα δε τα θρησκευτικά σοβαρό μάθημα αφού περιέγραφε την δράση του Ιησού και το πώς πρέπει οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται. Με δίδαξαν σε όλη τη διάρκεια των σχολικών χρόνων συντηρητικοί καθηγητές. Ειδικά οι Θεολόγοι ενέσπειραν τους φόβους μου για τον Θεό, όπως και τα ίδια τα σχολικά βιβλία των θρησκευτικών.

Να φανταστείτε, σε κάθε νέο έτος, έπαιρνα τα θρησκευτικά και διάβαζα όσα κεφάλαια θεωρούσα ενδιαφέροντα και ιδίως εκείνα που «υποχρέωναν» να φοβάμαι τον Θεό. Δεν ξέρω, προσπαθούσα να καταλάβω γιατί πρέπει να φοβάμαι ένα τέλεια καλό Ον!

Εικόνες μου έρχονται από την χαρακτηριστική φράση «Ο δούλος του Θεού» και από τις Βαπτίσεις και από τα βιβλία. Είχα κακή εικόνα για την λέξη «δούλος», φυσιολογικά εννοείται, και δεν μπορούσα να το χωνέψω, νόμιζα πως πρέπει να υποταχτώ λόγω ανωτερότητας του Θεού! Άκουσα Διάφορες ιστορίες από δασκάλους, καθηγητές, γιαγιάδες, θείους για τη σωτηρία του πνεύματος.

Πως είναι ο παράδεισος; Το ρωτούσα σε όλους ανεξαιρέτως. Για εμένα ήταν ένας τόπος γεμάτος πρασινάδα, οι γονείς μου, τα αδέλφια μου, οι παππούδες και οι γιαγιάδες, να περνάμε όλοι μαζί ευχάριστα. Έτσι τον ονειρεύτηκα στον ύπνο μου κάποιες φορές. Πουθενά όμως ο Θεός!

Ο διάβολος είχε περίοπτη θέση στους εφιάλτες μου, με κέντρισε ιδιαίτερα η ύπαρξη του. Ήθελα να διαβάσω τα πάντα γι’ αυτόν. Δεν έχανα την ευκαιρία να ρωτάω και πολλοί θείοι έστω και άθελα τους όπως και η γιαγιά μου, ή το σχολείο με τρόμαζαν πολύ κι έτσι ο φόβος με οδηγούσε στην πίστη του Θεού του καλού.

Μεγάλωσα έφτασα στο Λύκειο και άρχισα να ενημερώνομαι πιο οργανωμένα. Ήμουν πιστός κανονικός, βέβαια δεν πήγαινα συχνά στην Εκκλησία, ακόμα και στις σχολικές μας δραστηριότητες το απέφευγα. Αλλά δήλωνα και ήμουν χριστιανός. Οι παιδικοί μου φόβοι ακόμα με ταλάνιζαν. Ο κατακλυσμός του Νώε, η Δευτέρα Παρουσία, και η σωτηρία κάποιου που πεθαίνει, ήταν κυρίαρχα θέματα στην σκέψη μου.

Για την Δευτέρα Παρουσία διάβασα και την αποκάλυψη του Ιωάννη στα 16 μου χρόνια. Με φόβισε, τρόμαξα. Σε κάθε μεγάλη θρησκευτική γιορτή νόμιζα από τότε πως ίσως θα είναι το τέλος! Όσο πιο ταπεινός είσαι, όσο έχεις το κεφάλι σκυμμένο δεν θα πάθεις τίποτα από τον Θεό, και αυτό προσπαθούσα να τηρήσω.

Αλλά δεν τα κατάφερνα ευτυχώς! Αγόρασα μάλιστα θρησκευτικά βιβλία, μπλέχτηκα και σε άλλα συνωμοσιολογικά περί του 666 και το χάραγμα, ίσως και μερικά εξ αυτών ρατσιστικά. Έτσι νόμιζα τον κόσμο και βέβαια εχθρός της θρησκείας η επιστήμη, και ειδικά ο Δαρβίνος, όπου στα βιβλία αυτά τον μισούσαν, αν και δεν μπορώ να πω ότι μου μετέδωσαν το μίσος.

Πάντα έμπαινα σε συζητήσεις που αφορούν την θρησκεία και την Ελλάδα, ειδικά με την αδελφή της γιαγιάς μου. Αυτή μου έδινε φυλλάδια για την Δευτέρα παρουσία, μου παρέθετε τη δική της πίστη και σε τι διαφέρει, ενώ εγώ σίγουρος για την αλήθεια της Ορθοδοξίας, προσπαθούσα να επιχειρηματολογήσω υπέρ της. Πάρ’ το αυγό και κούρευτο!

Είχα κακή γνώμη για τους αλλόθρησκους και φοβόμουν μικρός όταν ήμουν τους σατανιστές (Αν και λάτρης του Ροκ και του Μέταλ). Για τους άθεους ποτέ δεν εξέφρασα γνώμη, όσο ήμουν πιστός. Σίγουρα όμως υποσυνείδητα τους θεωρούσα βδελυρούς! Ή μήπως όχι; Πίστευα καθαρά λόγω φόβου, όχι! δεν ένιωθα κανένα συναίσθημα θρησκευτικό, ούτε μου άρεσαν οι τελετουργίες της εκκλησίας, τις θεωρούσα γελοίες!

Μέχρι και ταινίες έβλεπα που αφορούσαν τη Δευτέρα Παρουσία. Βέβαια, δεν παρέλειπα να εκτελώ τα εφηβικά καθήκοντα της σεξουαλικής ορμής μου, χωρίς να θεωρώ πως κάνω αμαρτία, αν και μου το είχαν πει ότι δεν είναι σωστό! Να μην τα πολυλογώ, δεν το επιθυμώ, η άγνοια μίας ορθολογικής εξήγησης του κόσμου με έκανε να έχω τέτοιους ψυχοφθόρους φόβους.

Δεν ήμουν παιδί που μασούσε ότι του έλεγαν, ακόμα και όταν έγινα τόσο πιστός! Ταυτόχρονα, λόγω της αγάπης που έχω για τα καιρικά φαινόμενα ασχολήθηκα και με την επιστήμη σταδιακά, μετά το Λύκειο κυρίως, όταν έγινα φοιτητής. Όχι μόνο για τον καιρό, αλλά και για το σύμπαν, την ύλη, τους πλανήτες, τον ήλιο και την ίδια τη γη. Πλέον με περισσότερο μυαλό και κριτική σκέψη αποφάσισα να ασχοληθώ πιο εντατικά με το θέμα Επιστήμης και θρησκείας.

Οδηγήθηκα λοιπόν σε δύο άκρως αντίθετα πράγματα: θρησκεία και προσήλωση στον Θεό και από την άλλη επιστήμη και γνώση, έρευνα και απόδειξη. Προσπαθούσα να τα ισορροπήσω στην αρχή. Ήμουν πολύ καλός στα μαθηματικά και στην Φυσική. Άρχισα να ασχολούμαι με σπουδαίους επιστήμονες, να θέλω να διαβάσω γι αυτούς, να ενημερωθώ. Έμπαινα στη λογική του μυαλού ενός επιστήμονα σιγά σιγά, και αυτό με έκανε να αρχίζω να αμφιβάλλω καθώς νέος τρόπος σκέψης δειλά δειλά κέρδιζε έδαφος στο μυαλό μου.

Θεωρώ ευτύχημα το γεγονός πως υπήρξα αρκετά πιστός και πίστεψα και θεωρίες συνωμοσίας. Όλα αυτά άρχιζαν να φαίνονταν τόσο παράλογα όσο μελετούσα την επιστήμη. Σταθμός στην όλη διαδικασία το βιβλίο που αγόρασα κάποια Χριστούγεννα για εμένα. Δώρο στον εαυτό μου! «Η κόμη της Βερενίκης» του καθηγητή Γ. Γραμματικάκη, όπου εκλαϊκευμένα παρουσιάζει και περιγράφει το Σύμπαν υπό την οπτική της γνώσης και της έρευνας. Θα έλεγα πως με απελευθέρωσε, ένιωσα να βρίσκομαι εκεί που πρέπει, μέσα στο Σύμπαν μακριά από Θεούς και δαίμονες!

Προβλήματα υγείας που προέκυψαν παράλληλα, με κράτησαν μακριά από το πανεπιστήμιο για χρόνια και από την ίδια τη ζωή. Βυθίστηκα τόσο στην θλίψη που με βοήθησε να αναπτύξω τις ικανότητες του νου μου και κάπου εκεί άρχιζα να αναθεωρώ τελείως, καθώς ποτέ δεν υπήρξα φανατικός.

Όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με διάφορα υπαρξιακά ζητήματα, και κυρίως με τη μοναξιά μέσα σε τόσο κόσμο, σε κάνει να αμφιβάλλεις για το αν είναι αληθινό και ωραίο να πιστεύεις πως δεν είσαι μόνος στην Γη, επειδή υπάρχει ο Θεός, διότι ίσως να σε βολεύει να πιστεύεις στον Θεό, σε κάνει χαρούμενο, ούτως ώστε η μοναξιά να κρύβεται για πάντα.

Έτσι ξεκίνησαν λοιπόν οι αρχές τις αμφισβήτησης. Η αρχή της διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στο τι επιθυμώ να έχω και να υπάρχει και τι όντως έχω και υπάρχει! Άλλωστε ήταν πολλά που δεν μου προσέδιδαν κανένα ενδιαφέρον για την θρησκεία αλλά αντίθετα με έκαναν να απεχθάνομαι τη λατρεία. Ποτέ μου δεν πίστεψα σε κόκαλα που ευωδιάζουν, δεν πίστευα στο Άγιο φως, το θεωρούσα απάτη ήδη από τα σχολικά μου χρόνια, και εν γένει δεν ήμουν λάτρης του «προσκυνήματος» στον αφέντη, όποιος και να είναι αυτός ακόμα και ο ίδιος ο Θεός! Δεν ένιωθα δούλος κανενός και δεν ήμουν πρόθυμος να συμβιβαστώ με την «Αστική τάξη» και την φυλακή της.

Οπότε, στην ηλικία των 20 περίπου για πρώτη φορά με θεώρησα πως είμαι συνειδητοποιημένος άθεος, μέσα από την σκοπιά του ψυχισμού του ανθρώπου δικαιολόγησα την αθεΐα μου. Με λεπτομέρειες δεν ξανά ασχολήθηκα! Δεν έψαξα επιχειρήματα για το κακό που βασανίζει τους ανθρώπους, δεν έδωσα σημασία στις αντιφάσεις της Βίβλου ή στις απατεωνιές της — μόλις που άρχιζα να τις ανακαλύπτω. Καθαρά η τοποθέτηση μου ήταν εξ αρχής εμπειρική, με βάση ότι εγώ δεν ένιωσα ποτέ τον Θεό κοντά μου ενώ τον ζήτησα και τον ζητούσα τόσο πολύ!

Η διανοητική μου τοποθέτηση αφορούσε την ψυχική διάσταση του ανθρώπου και πάνω σε αυτή στηρίχτηκα να εξηγήσω ότι η υλιστική προσέγγιση και η επιστημονική θεώρηση του κόσμου που ήδη, όπως εξήγησα, κέρδιζε χώρο στο μυαλό μου, είναι η πιο λογική, και αυτή που με εξέφραζε περισσότερο απ' όλες τις άλλες μη λογικές εξηγήσεις.

Θα ήθελα να υπάρχει ο Θεός, το πιστεύω και τώρα αυτό. Θέλω να ζήσω αιώνια. Θέλω να συναντήσω όλους τους ανθρώπους που έχασα ή θα χάσω και που τους αγαπούσα και με αγαπούσαν. Ποιος δεν το θέλει αυτό; Γι αυτό ακριβώς έγινα άθεος. Οι επιθυμίες μας δεν σχηματίζουν την πραγματικότητα σε καμία περίπτωση, και φυσικά δεν την αλλάζουν, δεν την καθοδηγούν. Συνοψίζοντας σε μία φράση «Οι εξαιρετικοί ισχυρισμοί απαιτούν εξαιρετικές αποδείξεις», αποδείξεις οι οποίες να είναι ικανές να μεταδοθούν σε κάθε αρκούντως ευφυή άνθρωπο όπως η γνώση, όχι με προσωπικές εμπειρίες που όλοι γνωρίζουμε ακόμα περισσότερο εγώ και οι ψυχίατροι, ότι τα βιώματα είναι εύθραυστα, ευμετάβλητα και ευεπηρέαστα.

Δεν αισθάνθηκα κενός νοήματος, πραγματικά λόγω των δυσκολιών με την υγεία μου και το πώς κατάλαβα την ζωή διά αυτών, ήμουν έτοιμος να αντιμετωπίσω την σκληρή αλήθεια και αντίθετα για πρώτη φορά ένιωθα πλήρης και συνειδητοποιημένος άνθρωπος, ο οποίος ξέρει τι θέλει πλέον στην ζωή του.

Δεν το κρύβω πως απελπίστηκα κάποιες στιγμές αδυναμίας, όμως ήμουν ήδη κατασταλαγμένος και δεν το έβαζα κάτω. Το βάρος της θρησκείας είχε εξαλειφθεί οριστικά από την κοσμοθεωρία μου, την ξεφορτώθηκα μαζί με άλλους φόβους και παράλογες πεποιθήσεις και ήμουν πια ολοκληρωμένος. Οι εμπειρίες μου με οδήγησαν στην άποψη ότι είμαστε ριγμένοι σε έναν κόσμο, κενό από εγγενές νόημα, παρ' όλο που το αναζητούμε μανιωδώς και βάζουμε στόχους που πρέπει να στηρίξουμε σ’ αυτούς μία ολόκληρη ζωή. Μία και μοναδική ζωή, δεν έχει άλλη, ο επόμενος έχει σειρά.

Είμαι επηρεασμένος σαφώς από διάφορους ψυχολόγους και ψυχίατρους όπως ο Ίρβιν Γιάλομ. Πραγματικά, όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι ερχόμαστε αντιμέτωποι με το πρόβλημα του νοήματος στην ζωή μας και δεν είναι υπερβολή να πω ότι η θρησκεία που θέτει τελικό σκοπό στον καθέναν από εμάς δείχνει ιδιαίτερα δυνατή και αναγκαία σε πολλούς. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να αποδεχτούν τη κενότητα και την ασημαντότητα του ανθρώπινου είδους μπροστά στο Σύμπαν. Το δέος το έχουμε μέσα μας για την ίδια την ύπαρξη μας και όλα όσα μας περιτριγυρίζουν.

Έτσι, το νόημα στην ζωή το εκφράζουμε διαφορετικά ο καθένας. Προσωπικά, είμαι της θέσης ότι το πρόβλημα του νοήματος της ζωής αντιμετωπίζεται με το να βυθιστούμε και να ασχοληθούμε με πράγματα που μας γεμίζουν και μας κάνουν να υπερβαίνουμε τον εαυτό μας. Σε μένα υπήρξαν αρκετά, ευτυχώς. Η Μετεωρολογία και ο καιρός, η ποίηση, οι λίγοι καλοί φίλοι, η αγάπη μου για τους άλλους, η ανθρωπιά μου, τα ίδια μου τα συναισθήματα που τρέφω για τους ανθρώπους που αξίζουν, η μουσική, την οποία υπεραγαπώ και με κάνει άλλον άνθρωπο όταν την ακούω ή όταν τραγουδάω ο ίδιος και πολλά άλλα.

Θα παραθέσω ένα απόσπασμα κείμενου που έγραψα κάποτε για το μπλογκ μου, το απέσυρα όμως λόγω φόβου κακής χρήσης ιντερνετ από μερικούς, το έκανα κρυφό - αν και μπορώ ανά πάσα στιγμή να το δημοσιεύσω όπως ήταν και με την ημερομηνία του.

«[...]Τα δάκρυα είναι η ουσία της ζωής μας, σ αυτά αποκτά νόημα κάθε μας συναίσθημα, κάθε μας πράξη που μας ενώνει με το όλον. [...] Το σύμπαν της χαράς θα εμφανιστεί σε κάθε μικρό μας βήμα προς την ευτυχία, την αληθινή ευτυχία που φέρνει η λίμνη από τα δάκρυα μας. Πάνω σ αυτή την λίμνη λέγεται ότι περπάτησε ο «Θεός» ή ένας από τους Θεούς των ανθρώπων, προσθέτοντας και άλλο ένα «θαύμα» στη ιστορία του ανθρώπου! Πόσο ασήμαντο φαίνεται αυτό το «θαύμα» εν σχέσει με το μάτι, αυτό το μεγαλοπρεπές εργαλείο της φύσης, που σχηματίζει την λίμνη από δάκρυα ευτυχίας, στην οποία «περπάτησε» ο Θεός; Τυχεροί όσοι βίωσαν την αίσθηση του να είσαι ένα με το σύμπαν! Τι αίσθηση είναι και αυτή, να καταλαβαίνεις πόσο ασήμαντος είσαι αλλά και να θαυμάζεις την αξεπέραστη ομορφιά του ακατανόητου μέρους από το οποίο προήλθες! Εν τέλει δεν έχει σημασία αν προήλθαμε από την ύλη ή από κάπου αλλού(τελείως απίθανο για μένα) αλλά πως μεταχειριζόμαστε την ίδια μας την ζωή, αν αφήνουμε να κυλήσει το δάκρυ μας.»

Ομολογώ πως πολλοί δεν πήραν και τόσο ευχάριστα την ιδέα του να είμαι άθεος. Οι γονείς μου το θεώρησαν κάπως περίεργο χωρίς όμως να προβάλλουν έντονες ενστάσεις. Προτιμούσαν να μη μιλάω για το θέμα της θρησκείας σε κανένα και ας ήμουν ότι ήθελα, και άθεος, παρά τη διαφωνία τους. Με την προοπτική πως είναι μία «επανάσταση» της ηλικίας. Ενώ φοβόντουσαν την αντίδραση των υπόλοιπων προς εμένα και τον πιθανό αποκλεισμό μου.

Δεν είμαι άνθρωπος όμως που κρύβεται από τους άλλους. Αρκετές φορές διαισθάνθηκα ότι πρέπει να συζητήσω με άλλους για την απιστία, την παντελή απουσία πίστης πρώτα φυσικά στους γονείς μου που παρά την αντίθεση τους, έδειχναν να κατανοούν αρκετά χωρίς να συμμερίζονται την άποψη μου, και σταδιακά και σε άλλους θείους, γιαγιάδες, φίλους, και γνωστούς. Γενικά, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, πάντα θα αποκαλύψω την αθεΐα μου. Είμαι πολύ περήφανο άτομο δεν δέχομαι εύκολα την σιωπή ως καλύτερη λύση για να αποφύγω ενδεχόμενες συγκρούσεις.

Πιστεύω ότι η Υπερηφάνεια είναι προτέρημα και όχι αυθάδεια και η πίστη στην ανθρώπινη δύναμη, είναι δείγμα ευφυΐας όχι ασέβειας! Κι αν μπορώ όχι μόνο θα υποστηρίξω ανοιχτά την αθεΐα αλλά και θα προσπαθήσω να επηρεάσω τον συνομιλητή μου ανεξάρτητα από το πόσο πιστός είναι, υπό τον όρο ωστόσο να έχει δεχτεί ότι μπορεί να ακούσει πράγματα που δεν θα του αρέσουν και που ίσως του «διαλύσουν» κάποιες κολώνες της ζωής του που αφορούν την θρησκεία. Αν είναι έτοιμος, τότε δεν θα έχω πρόβλημα κανένα.

Επιπλέον, αξίζει να τονίσω ότι δεν αποκλείστηκα ή απορρίφθηκα από τον κοινωνικό περίγυρο λόγω της απιστίας μου. Σε γενικές γραμμές κύλησαν όλα ομαλά, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, στους οποίους δεν δίνω καμία σημασία καθώς είναι ανάξιοι λόγου.

Έχω συζητήσει το θέμα και με μετανάστη από το Ιράκ προφανώς μουσουλμάνο και δεν δίστασα να κάνω τη ζωή του δύσκολη εκείνες τις ώρες. Τα ίδια και στους συγγενείς και τους φίλους, οι οποίοι πλέον το αποφεύγουν το θέμα, ενώ στην αρχή το είχαν ως το πιο επίκαιρο που θα έπρεπε να ανοιχτεί σε μία κουβέντα, ενώ με προκαλούσαν, χωρίς να δίνω ιδιαίτερη σημασία, σταθερά και ξεκάθαρα τους ανέπτυσσα την κοσμοθεωρία μου και το ευχαριστιόμουν. Η καύλα! (σόρρυ κιόλας).

Αισθάνθηκα όμως μία μόνο φορά να αποκλείομαι από τα οικογενειακά. Όταν αρρώστησε ο αδερφός μου, κάποιοι συγγενείς το «εξήγησαν» ότι είναι τιμωρία του Θεού, για τη δική μου απιστία και απόρριψη στον αφέντη. Μόνο ένας ηλίθιος Θεός θα προσβαλλόταν από αυτούς που αμφισβητούν την ύπαρξη του. Ευτυχώς, οι γονείς μου δεν το πήραν έτσι σε καμία περίπτωση, οπότε δεν με επηρέασε καθόλου. Μάλιστα, την στιγμή που έμαθα τα κακά νέα, διάβαζα το «Περί Θεού αυταπάτη»! Πραγματικά, η αρρωστημένες σκέψεις είναι που δεν διαφοροποιούν τον άνθρωπο από τα ζώα, καθώς τα ζώα δεν είναι άρρωστα στην σκέψη!

Κλείνοντας, η συμβουλή μου για όσους ψάχνονται για τέτοιους είδους ζητήματα που θέλω να πιστεύω πως είναι αρκετοί, αν θέλουμε να λεγόμαστε λογικά όντα, είναι η εξής: Να συνεχίσετε να ψάχνετε άνευ δισταγμών και φόβων! Δεν έχει σημασία που θα καταλήξετε, σημασία έχει ότι πιθανώς ασυνείδητα θα πραγματοποιήσετε το πιο όμορφο πράγμα: Να υπερβείτε τον εαυτό σας, να κάνετε κάτι που θα σας γεμίσει και πραγματικά το ζήτημα αυτό προσφέρεται για κάτι τέτοιο ανοίγει διάπλατα πολλούς ορίζοντες άγνωστους μέχρι πρότινος. Άλλωστε, δεν μας χωρίζει τίποτα, μόνο ο Θάνατος..

«Αν διαφέρουμε κατά 1,6% από τους πιθήκους φαίνεται πως η διαφορά είναι όντως μικρή όσο δείχνει, δεν είμαστε και τόσο πιο ελεύθεροι» (Δικό μου γνωμικό!)

Κατάντια: Αποδιοπομπαίοι οι Ρωμιοί...

από την εφημερίδα ΠΑΡΟΝ, 1/5/2011

Ενδεικτικό του ανθελληνικού κλίματος που έχει επιβάλει ο πατριάρχης Θεόφιλος στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι το ρεπορτάζ της Μαρίας Ανδρέου που βρέθηκε τις Άγιες μέρες εκεί:

Τριακόσιοι Έλληνες και Ελληνίδες ήταν το Πάσχα στα Ιεροσόλυμα και ενώ θα περίμενε κανείς να ήταν οι πρώτοι και οι πρώτες που θα έμπαιναν το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως για να δουν την αφή του Αγίου Φωτός, δυστυχώς πλέον το προνόμιο αυτό το έχουν οι Ρώσοι, αφού όπως φαίνεται ο Πούτιν έχει βρει τον τρόπο να «εξαγοράσει» και τα προσκυνήματα, ενώ ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος χαρακτηρίζεται από πολλούς στο Ισραήλ Ρωσόφιλος…

Και το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνει το υπουργείο Εξωτερικών το οποίο επιχορηγεί το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων; Ξέρει το υπουργείο Εξωτερικών ότι οι Έλληνες που βρέθηκαν στα Ιεροσόλυμα ήταν μαντρωμένοι από τις πέντε το πρωί στην αυλή του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης μέχρι τις τρεις το μεσημέρι, όρθιοι μέσα στον αέρα και στον ήλιο και δεν τους επιτράπηκε καν όχι η είσοδος στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως, αλλά ούτε στον τρούλο που βλέπει κάτω τον Πανάγιο Τάφο, αλλά το πιο σημαντικό, ούτε στον Ναό του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης για να κοινωνήσουν έπειτα από σαράντα μέρες νηστεία, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να χάσουν την κοινωνία τους;

Μαντρωμένοι στην αυλή του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης είδαν οι έλληνες ορθόδοξοι την αφή του Αγίου Φωτός μέσα από βίντεο γουολ. Αντίθετα οι ρώσοι παλαιοημερολογίτες συμπεριφέρθηκαν μέσα στον ναό ως βάρβαροι. Έσπρωχναν, φώναζαν, έβαζαν τσάντες, ρούχα, κοσμήματα πάνω στο σημείο της Αποκαθήλωσης σαν παγανιστές, ενώ την ημέρα της περιφοράς του Επιτάφιου, με το που έπεσαν λουλούδια από το πανί που έχει το σώμα του Χριστού, έπεσαν σαν αλλόφρονες να τα πάρουν, πετώντας σχεδόν κάτω τον Πατριάρχη, ενώ τα καντήλια πάνω από το σημείο της Αποκαθήλωσης ήρθαν τα πάνω κάτω…

Ε, λοιπόν τα όσα συμβαίνουν στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως, με τους Αρμένιους να μπαίνουν καβάλα ο ένας πάνω στον άλλο με ταμπούρλα, με τους Σέρβους να κουβαλάνε μεγάλους σταυρούς, τους Ρώσους να ποδοπατάνε τους πάντες και να βρωμάνε ιδρωτίλα, τους Καθολικούς να βάζουν διαπασών το αρμόνιο, τους Αιθίοπες να φωνάζουν και τους Κύπριους να χώνουν χρήμα για να πάρουν την πράσινη κάρτα ώστε να δουν το Άγιο Φως, είναι τουλάχιστον απαράδεκτα.

Δεν υπάρχει κατάνυξη, δεν υπάρχει στοιχειώδης κοινωνική συμπεριφορά, οι εβραίοι αστυνομικοί σπρώχνουν τους πάντες σαν τα ζώα, οι εκατόν τριάντα αγιοταφίτες μοναχοί παίζουν ξύλο και έρχονται στα χέρια με τους ρώσους προσκυνητές που ψάλλουν στα ρώσικα εκκωφαντικά, με αποτέλεσμα το βράδυ της Ανάστασης να μην ακούει κανείς ούτε το Χριστός Ανέστη!

Μεγάλη η δυσαρέσκεια και η απογοήτευση από τους Έλληνες που βρέθηκαν τις άγιες ημέρες του θείου Πάθος στα Ιεροσόλυμα με τα όσα είδαν, αφού αναπόλησαν τη μεγάλη ευλάβεια των ελληνικών εκκλησιών, και μεγάλη η στεναχώρια όταν συνειδητοποίησαν ότι για να δεις το Άγιο Φως, που έρχεται σαν γαλάζια αστραπή ή σαν γαλάζιες χαρούμενες μπάλες από τον ουρανό και ανάβει μονομιάς τα σβησμένα καντήλια του ναού, πρέπει να βάλεις μέσο.





Όχι αγαπητοί πατέρες, μέσο στον Χριστό δεν βάζουμε! Φτάσατε στο σημείο να κάνετε τους Έλληνες να μένουν κρυφά μέσα στα κελιά των ελλήνων μοναχών κάτω από κρεβάτια, μέσα σε ντουλάπες από το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής και να βγαίνουν δειλά δειλά έξω το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου… Ντροπή! Και από την άλλη ο Πούτιν πληρώνει όλα τα έξοδα σε ρώσους προσκυνητές για να κατακλύζουν τον Ιερό Ναό της Αναστάσεως. Και όλα αυτά γίνονται όταν το Άγιο Φως ανάβει στα χέρια έλληνα Πατριάρχη.

Πού είναι η πυγμή σου και η ελληνικότητά σου Θεόφιλε; Γιατί δεν πατάς πόδι να μπαίνουν στον ναό όλοι οι Έλληνες, που είναι σεβάσμιοι προσκυνητές και δεν κάνουν σαν ειδωλολάτρες; Πού είναι το υπουργείο Εξωτερικών που αφήνει στις 4.30 το πρωί τους έλληνες προσκυνητές έξω στις πύλες της Ιερουσαλήμ να χλευάζονται από τους εβραίους αστυνομικούς που τους αφήνουν μία ώρα και έξω από τα σίδερα; Και ύστερα από πολλή ορθοστασία και καψώνια να τους πηγαίνουν μέχρι τον Άγιο Κωνσταντίνο και όχι στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως;

Εγώ είμαι υποχρεωμένος να αναρωτηθώ: Είπε πουθενά ο υιός του θεού «αγαπάτε αλλήλους, εκτός αν μυρίζουν ιδρωτίλα»; Την εποχή του κυρίου όλοι μύριζαν ιδρωτίλα, γιατί δεν υπήρχε το Rexona, άρα αυτοί είναι οι εκλεκτοί και ουχί οι καλοπλυμένοι! Εξάλλου γνωρίζουμε ότι οι ευσεβείς μοναχοί παλαιότερα (δεν ξέρω για τώρα, δεν έχω πλησιάσει κανέναν τις τελευταίες δεκαετίες!) έμεναν με επιλογή τους άπλυτοι, για να μην ξεπλυθεί το «άγιο μύρο» που έλαβαν κατά τη βάφτιση. Άρα η ιδρωτίλα πρέπει να είναι ο κανόνας μεταξύ των ευσεβών χριστιανών και κακώς διαμαρτύρεται η εφημερίδα του κ. Μάκη Κουρή.

Μετά, γιατί ενοχλούν οι άλλοι που ψέλνουν ή παίζουν εκκλησιαστικό όργανο «εκκωφαντικά»; Όταν διαβάζετε στα ιερά βιβλία «αινείτε τον κύριον εν χορδαίς και οργάνεις», είδατε πουθενά να αναφέρεται σιγά ή pianissimo; Πουθενά! Ψάλτε κι εσείς μπρε εκκωφαντικότερα -που λέει ο λόγος- για να δείξετε πόσο δυνατή είναι του Έλληνα η φωνή!

Εκεί που θα διαφωνήσω επίσης είναι ότι κάποιοι ορθόδοξοι χριστιανοί συμπεριφέρονταν «σαν παγανιστές»! Όχι σαν, ακριβώς παγανιστές είναι και προσπαθεί καθένας να πάρει πρώτος θέση στη σειρά για την ευλογία του κυρίου του στα κοσμήματα, στο αμάξι του, στο διαμέρισμά του, στο μαντρί του κ.ο.κ. - ακριβώς όπως σπρώχνονται στα ιατρεία του ΙΚΑ και στην είσοδο σε συναυλίες ροκ! Αλλά ας όψεται αυτός ο Πούτιν, τον οποίο μας υποσχόταν ελληνόφρονα ο Λιακό, αλλά μας βγήκε ρωσόφιλος - ο προδότης!

Ισλαμικός νόμος στην Ελλάδα και με το... νόμο

του ΤΑΣΟΥ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ, 

Κυρ. Ελευθεροτυπία, 30/4/2011

Μέχρι τον Αύγουστο αναμένεται να ψηφιστεί το νομοσχέδιο για την εκλογή μουφτήδων στη Δυτική Θράκη και για τον τρόπο που εφαρμόζεται η σαρία, το οποίο θα τεθεί σύντομα σε δημόσια διαβούλευση.

Σύμφωνα με τις έως τώρα πληροφορίες, η ανάδειξη των θρησκευτικών και δικαστικών λειτουργών (των μουφτήδων) της μουσουλμανικής μειονότητας παύει να γίνεται με διορισμό από το κράτος, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα, κάτι που προανήγγειλε προ μηνός και ο Γ. Παπανδρέου από το χωριό Δημάριο της Ξάνθης.

Ωστόσο, η ανάδειξη αυτή δεν θα γίνεται με απευθείας εκλογή από τους ψηφοφόρους, όπως ζητεί επίμονα η Τουρκία και επανέλαβε πρόσφατα ο ίδιος ο Τ. Ερντογάν, αλλά έμμεσα, μέσω ενός εκλεκτορικού σώματος («επιτροπής επιλογής») 40-50 ιμάμηδων-θεολόγων, το οποίο θα προέρχεται από μια ευρύτερη λίστα υποψηφιοτήτων που θα υποβάλλονται στην περιφέρεια. Το αποτέλεσμα της εκλογής θα επικυρώνεται από το υπουργείο Παιδείας και στη συνέχεια θα εκδίδεται προεδρικό διάταγμα. Η θητεία των τριών μουφτήδων, Ξάνθης, Κομοτηνής και Εβρου, θα είναι πενταετής.

Σήμερα, πάντως, οι μουφτήδες δεν εκλέγονται πουθενά στον κόσμο, καθώς ως πνευματικοί ηγέτες αλλά και δικαστές διορίζονται και μισθοδοτούνται από το Δημόσιο, ενώ και στην Τουρκία η εκλογή τους καταργήθηκε ήδη από το 1926. Το ίδιο ισχύει και για τη σαρία, δηλαδή τον ιερατικό νόμο, η οποία σε ολόκληρη την Ευρώπη εφαρμόζεται μόνο στη Θράκη, δηλαδή σε ένα τμήμα της ελληνικής επικράτειας, όπως και στις ισλαμικές χώρες. Η τελευταία χώρα που την κατήργησε ήταν το 2001 η Γαλλία, η οποία αναίρεσε τη δικαιοδοτική αρμοδιότητα του γάλλου μουφτή στο νησί Μαγιό του Ειρηνικού.

Ο μουφτής, εκτός των θρησκευτικών του καθηκόντων, έχει και δικαστικά, που αφορούν κυρίως το κληρονομικό και οικογενειακό δίκαιο. Στο σημείο αυτό το νομοσχέδιο, σύμφωνα με πληροφορίες, προφανώς για λόγους ισορροπιών (και πιέσεων της Αγκυρας για αμοιβαιότητα με τα θέματα του πατριαρχείου) δεν κάνει το βήμα να καταργήσει τη σαρία, αλλά διατηρεί τον έλεγχο των δικαστικών αποφάσεων των μουφτήδων είτε από νομικούς συμβούλους της μουφτείας είτε από το Πρωτοδικείο. Στο παρελθόν, πάντως, η εμπειρία έχει δείξει ότι ο έλεγχος αυτός είναι μόνο τυπικός, αφού, όπως αναφέρει η δικηγόρος Χριστιάννα Λούπα, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, σε σύνολο 1.071 αποφάσεων, μόνο μία βρέθηκε να αντίκειται στο σύνταγμα.

Και μεγάλη μερίδα του νομικού κόσμου, όμως, χαρακτηρίζει τη σαρία ως «μαύρη τρύπα» στον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό, καθώς τα όσα προβλέπει για θέματα όπως ο γάμος, το διαζύγιο, η διατροφή, η κηδεμονία, η ισλαμική διαθήκη κ.ά. αντίκεινται στο άρθρο 12 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αλλά και στο άρθρο 116 του ελληνικού συντάγματος, το οποίο προβλέπει ότι «το κράτος μεριμνά για την άρση των ανισοτήτων που υφίστανται στην πράξη, ιδίως σε βάρος των γυναικών».

Την ευθύνη της επεξεργασίας του νομοσχεδίου έχει το γραφείο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Θ. Πάγκαλου, με τη συμμετοχή εμπειρογνωμόνων από τα υπουργεία Εξωτερικών, Εσωτερικών, Παιδείας και Δικαιοσύνης.

Mαγιάτικοι κήποι και αγορές λουλουδιών στη Bιέννη

(click)