26 February 2009

Horst Mahler

ένα ζωντανό εκκρεμές, αλλά πάντα στα άκρα


O Horst Mahler υπήρξε επιφανής νομικός συμπαραστάτης των φοιτητών που επαναστάτησαν μετά τον Μάη του 1968. Στη συνέχεια διετέλεσε συνήγορος υπεράσπισης των επικεφαλής της τρομοκρατικής ομάδας RAF (Baader, Meinhof, Enslin κ.ά.) Είχε σπουδάσει τη δεκαετία του 195Ο νομικά στο Βερολίνο, με υποτροφία για «ιδιοφυείς φοιτητές» (hochbegabt) και δραστηριοποιήθηκε τότε σε παραδοσιακές εθνικιστικές φοιτητικές οργανώσεις. Στη δεκαετία του 196Ο ακολούθησε κι αυτός το γενικότερο πολιτικό ρεύμα και βρέθηκε στο αριστερό στρατόπεδο, πάντα ακραίος.

Το 197Ο οργάνωσε ο Mahler μαζί με συντρόφους τη δραπέτευση του «πελάτη» του Andreas Baader από τη φυλακή και συμμετείχε σε ληστείες τραπεζών. Στη συνέχεια, καταζητούμενος, διέφυγε μαζί με άλλα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης στην Ιορδανία για να εκπαιδευτούν στο αντάρτικο πόλεων. Με την επιστροφή του στη Γερμανία συνελήφθη όμως και καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση. Συνήγορος υπεράσπισής του ήταν ο σοσιαλδημοκράτης δικηγόρος και μετέπειτα, μέχρι προ μερικών ετών, υπουργός εσωτερικών της Γερμανίας, Otto Schily.

Το 1975 απήγαγαν στο Βερολίνο νεότερα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης RAF έναν πολιτικό και ζήτησαν ως αντάλλαγμα την απελευθέρωση φυλακισμένων μελών της οργάνωσης. Έξι φυλακισμένοι αξιοποίησαν με χαρά την ευκαιρία αποφυλάκισης, ο μόνος που δεν δέχτηκε, ήταν ο Mahler. Με συνήγορό του τον μετέπειτα καγκελάριο Gerhard Schröder, αποφυλακίστηκε το 1980, αφού είχε εκτίσει τα 2/3 της ποινής του και είχε δείξει καλή συμπεριφορά ως φυλακισμένος.

::::

Αριστερά: Ο Mahler (με γυαλιά) το 1968, δίπλα στον Κον-Μπέντιτ, Κέντρο: Ο Mahler κρατούμενος τη δεκαετία του 1970, όταν χαιρετούσε ακόμα με υψωμένη γροθιά, Δεξιά: Ο Mahler 73 ετών, στην τελευταία δίκη του ως ακροδεξιός ρατσιστής.

Τότε αποκαλύφθηκε ότι ο Mahler είχε μετατραπεί στη φυλακή σε έναν ακροδεξιό θεόπληκτο, ο οποίος άρχισε να περιφέρεται στη Γερμανία και να βγάζει λόγους για την «ιστορική και ηθική αποκατάσταση του Χίτλερ», για την ανάδειξη της «ανωτερότητας του χριστιανικού πολιτισμού» κ.ά. Πέρα από αυτά, ο Mahler έγινε το έτος 2ΟΟΟ μέλος του ακροδεξιού-νεοναζιστικού κόμματος NPD, το οποίο εκπροσωπούσε ο ίδιος νομικά σε διάφορες δίκες, όταν η εισαγγελείς αμφισβητούσαν την προσήλωσή του στο γερμανικό σύνταγμα.

Το έτος 2ΟΟ3 αποχώρησε ο Mahler από το NPD, επειδή ήταν πολύ κοινοβουλευτικό και ίδρυσε ένα σωματείο για να διαδώσει το «ψεύδος του εβραϊκού ολοκαυτώματος» και να αποκαταστήσει στην κοινωνία όσους είχαν διωχθεί, επειδή αμφισβητούσαν τα εγκλήματα σε βάρος των Εβραίων επί Χίτλερ. Στο πλαίσιο αυτών των δραστηριοτήτων συνελήφθη ο Mahler στα μέσα του 2ΟΟ8, ήδη 72 ετών, επειδή χαιρετούσε ναζιστικά σε δημόσιο χώρο, πράγμα που είναι απαγορευμένο στη Γερμανία. Γι' αυτό το παράπτωμά του καταδικάστηκε σε φυλάκιση 11 μηνών.

Τώρα, Φεβρουάριος 2009, καταδικάστηκε ο ίδιος εκ νέου σε 6 ετών φυλάκιση, λόγω «ακροδεξιάς και ρατσιστικής διέγερσης». Ο 73χρονος Mahler είχε θέσει σε κυκλοφορία CD με ύμνους για το χιτλερικό καθεστώς και εναντίον των Εβραίων. Μάλιστα, η δίκη πραγματοποιήθηκε στο Μόναχο μετά από μήνυση που υπέβαλε ο ίδιος εναντίον του εαυτού του, για να του δοθεί η ευκαιρία, όπως δήλωσε, να αναπτύξει δημόσια τις εθνικιστικές και αντιεβραϊκές θέσεις του! Και το έκανε αυτό στην απολογία του, η οποία κράτησε συνολικά 12 ώρες. Εκεί δήλωσε ο κατηγορούμενος μεταξύ άλλων ότι είναι εθνικός διαφωτιστής, σωτήρας της χριστιανοσύνης, εχθρός των Εβραίων και υμνητής του χιτλερικού καθεστώτος.

Τώρα προετοιμάζει ο Mahler από τη φυλακή την προσφυγή του στο συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας, γιατί καταπατήθηκε στην περίπτωσή του η «ελευθερία της πολιτικής έκφρασης» και, αν δεν πετύχει εκεί, θα προσφύγει στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ένας ιδιοφυής άνθρωπος που έκανε τον εαυτό του εκκρεμές μεταξύ των άκρων του πολιτικού φάσματος!

25 February 2009

Πέρασε ο κομήτης - σημείο των ουρανών!

...
Χθες Τρίτη, όπου υπήρχε καθαρός ουρανός, μπορούσαν οι ενδιαφερόμενοι να δουν αμυδρά τον κομήτη Lulin που πέρασε "κοντά" στη Γη, σε απόσταση περί τα 6Ο εκατομμ. χιλιόμετρα.

Στον παλιό καλό Μεσαίωνα, που όλα ήταν τακτοποιημένα και εξελίσσονταν σύμφωνα με τη θεία βούληση, ο κομήτης θα αποτελούσε "σημείο των ουρανών", προειδοποίηση για την τιμωρία των ανθρώπων που είναι αμαρτωλοί (εγώ βέβαια όχι, αλλά οι άλλοι, μάλλον όλοι!). Πολλοί σαλταρισμένοι θα ανέβαιναν στα βουνά, ντυμένοι με ράσο, για να ζήσουν εκεί, κοντά στους ουρανούς την προσδοκόμενη και μηδέποτε ερχόμενη "δευτέρα παρουσία". Δεν κατάφεραν να κάνουν οτιδήποτε εδώ επί Γης και ελπίζουν να κάνουν στον "άλλο κόσμο".

Πάνε αυτά, τώρα περνάει ο κομήτης "δίπλα" μας και ούτε που του δίνουμε σημασία, χάνει ο θεούλης άλλη μια ευκαιρία να τιμωρήσει τους αμαρτωλούς, π.χ. οικοπεδοφάγους παπάδες και καλόγερους... Δεν θα έβλαπτε βέβαια καθόλου να τιμωρούσε κι εκείνον τον εκνευριστικό τύπο που παρκάρι το αμάξι του μπροστά στην είσοδο του γκαράζ. Πόσο αμαρτωλοί είναι οι άνθρωποι και δεν τους τιμωρεί κανείς...

Επιστήμη ή ποιητική της φύσης;

(του καθηγ. Θανάση Παπαβασιλείου, Κυριακάτικη Ελευθ. 15/2/2009)
Ποιος είδε τον άνεμο; Ούτ' εσύ ούτ' εγώ,
Αλλά όταν τα δέντρα κλίνουν τις κεφαλές τους,
Ο άνεμος περνάει ανάμεσά τους.

Christina Rossetti




Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η δημοσίευση, το 1859, της Καταγωγής των Ειδών του Κάρολου Δαρβίνου, στην οποία υποστήριξε ότι η εξέλιξη είναι μια διαδικασία φυσικής επιλογής που απορρέει από την πάλη για επιβίωση, ήταν ένα ορόσημο.

Αντλώντας σε μεγάλο βαθμό από τα δεδομένα της εμβρυολογίας, παλαιοντολογίας, ανατομίας, βιογεωγραφίας κ.ά., ο Δαρβίνος έδειξε με ιδιοφυή τρόπο πώς τα ήδη γνωστά γεγονότα ταιριάζουν με το εξελικτικό τοπίο. Εκτοτε, η βιολογία απέκτησε ό,τι ο ιστορικός και φιλόσοφος Thomas Kuhn περιέγραψε ως «παράδειγμα».

■ Περισσότερο συναρπαστική και συναφής με τους σύγχρονους προβληματισμούς είναι η -συνειδητοποιημένη σήμερα- έκταση, στην οποία ο Δαρβίνος προσέγγισε τις αντιλήψεις των φιλοσόφων της εποχής του. Διατυπώθηκαν ενστάσεις ότι η θεωρία του Δαρβίνου ήταν κατά πολύ ασαφέστερη από τις καλύτερες θεωρίες των φυσικών επιστημών, και υπήρξαν αμφιβολίες εάν οποιαδήποτε βιολογική θεωρία θα μπορούσε να τα καταφέρει καλύτερα.

■ Αυτές οι ανησυχίες παραμένουν έως τις μέρες μας. Η σημερινή επικρατούσα εξελικτική θεωρία είναι μια σύνθεση των ιδεών του Δαρβίνου και της μοντέρνας γενετικής-μοριακής βιολογίας.

Από τη μία πλευρά, έχουμε τη δαρβινική σύλληψη της φυσικής επιλογής (ουσιαστικού κινητήρα της εξέλιξης του έμβιου κόσμου). Από την άλλη, έχουμε τώρα μια πλήρη θεωρία της φύσης της κληρονομικότητας και του τρόπου με τον οποίο δημιουργούνται παραλλαγές-ποικιλομορφίες και περνούν από γενιά σε γενιά. Μολονότι υπάρχει αμφισβήτηση και αντίλογος σ' αυτήν τη «νεο-δαρβινική» εικόνα, η κυρίαρχη άποψη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υπόβαθρο για να τεθούν φιλοσοφικά ερωτήματα σχετικά με την εξελικτική βιολογία.

■ Αναγνωρίζοντας ότι η ίδια η φυσική έχει αλλάξει στον περασμένο αιώνα, θα αναρωτιόνταν κάποιος: Είναι η εξελικτική θεωρία μια επιστήμη παρόμοιου χαρακτήρα με της φυσικής και της χημεία; Δίνοντας στο ερώτημα πραγματικό περιεχόμενο, ας το διατυπώσουμε διαφορετικά: Είναι η μοντέρνα (νεο-δαρβινική) εξελικτική αντίληψη μια γνήσια εμπειρική θεωρία ή είναι, απλώς, μια μεταφορική εκ νέου περιγραφή της φύσης, που συγγενεύει πιο πολύ με ποίηση παρά με επιστήμη; Με άλλα λόγια, μας μιλάει για τον αληθινό κόσμο, «εκεί έξω», ή μόνο περιγράφει ξανά, με εντυπωσιακή γλώσσα, ό,τι ήδη γνωρίζαμε;

Οταν δεν ξέρετε πού θα σας βγάλει ένας δρόμος, όπως με βλέπετε και σας βλέπω, θα σας βγάλει εκεί που θέλετε... Leo Rosten

■ Μεγάλο μέρος της έλλειψης άνεσης σχετικά με τον δαρβινισμό επικεντρώθηκε στον ζωτικό μηχανισμό της φυσικής επιλογής, ειδικά με το εναλλακτικό του όνομα της «επιβίωσης των ικανότερων».

Ποιος είναι αυτός που επιβιώνει (ακριβολογώντας: Ποιος είναι αυτός που αναπαράγεται);

Η απάντηση φαίνεται ότι είναι εκείνοι που οι βιολόγοι αναγνωρίζουν, εξ ορισμού, ως οι «ικανότεροι»! Εάν οι λευκοί σκώροι (για να θυμηθούμε τα εγχειρίδια βιολογίας των γυμνασιακών μας χρόνων...) επιζούν των αρπακτικών πουλιών, και οι πράσινοι, μαύροι και μπλε σκώροι καταβροχθίζονται, τότε οι λευκοί σκώροι είναι οι ικανότεροι.

Αλλά αυτό, τότε, σημαίνει ότι ο ουσιώδης μηχανισμός του δαρβινισμού ανάγεται στην κενή ταυτολογία ότι εκείνοι που επιβιώνουν είναι αυτοί που επιβιώνουν!

■ Αλλες κριτικές επισημαίνουν, με τη σειρά τους, ότι συχνά δεν υπάρχει στενή σχέση μεταξύ των συλλογιστικών αφετηριών-προϋποθέσεων και των συμπερασμάτων. Κατά συνέπεια, δεν φαίνεται να έχουμε σε εξελικτικές μελέτες την προγνωστική δύναμη που μπορούμε να αξιώσουμε στη φυσική. Ενας αστρονόμος μπορεί να μας πει με ακρίβεια πότε αναμένεται μια έκλειψη ηλίου. Κανένας βιολόγος, ωστόσο, δεν θα τολμούσε να προβλέψει τη μελλοντική ιστορία της προβοσκίδας του ελέφαντα.

■ Αναμφίβολα, έτσι, αποτυγχάνει ως γνήσια θεωρία (ανάλογη με αυτές που συναντούμε στις φυσικές επιστήμες), μόνο και μόνο επειδή ασχολείται πάντα με συμβάντα που ακολουθούν το γεγονός. Είναι μια ιστορική θεωρία. Επομένως, εκτός από την ασάφεια, ακόμα και κατ' αρχήν δεν αφήνει περιθώριο για πρόγνωση. Δεν προσπαθεί καν να προβλέψει τη μοίρα της προβοσκίδας του ελέφαντα, επειδή η «μελλοντική ιστορία» είναι μια αντίφαση όρων. Γι' αυτόν το λόγο, ακόμα δεν μπορεί να υπάρξει μια πραγματική επαλήθευσή της. Παραμένει μη ανατρέψιμη. Δεν (μοιάζει να) είναι αληθινή επιστήμη.

■ Οι «υπερασπιστές» του νεο-δαρβινισμού έχουν αντικρούσει πολλές φορές αυτή την επιχειρηματολογία. Κυρίως, τονίζουν ότι υπάρχει σύγχυση γύρω από το τι προσπαθεί να κάνει ο εξελικτιστής.

Είναι, ίσως, χρήσιμο να γίνει μια τριπλή διάκριση.

■ Πρώτον, υπάρχει η προσπάθεια να καθιερωθεί η εξέλιξη ως «γεγονός». Εχουν οι οργανισμοί ένα ιστορικό αλλαγής και ανάπτυξης, πιθανόν από μία ή λίγες μορφές;

■ Δεύτερον, επιχειρείται η εδραίωση της εξέλιξης ως «μονοπατιού». Τι πορεία ακολούθησαν οι οργανισμοί από το παρελθόν στο παρόν; Τα πτηνά προήλθαν κατευθείαν από τα κοινά ερπετά ή μέσω των δεινοσαύρων; Είναι η εξέλιξη προοδευτική;

■ Τρίτον, επιδιώκεται η διαλεύκανση των «μηχανισμών» της εξέλιξης. Ηταν η φυσική επιλογή, για παράδειγμα, παντοδύναμη;
■ Οσον αφορά το «γεγονός» και το «μονοπάτι», η ίδια η φύση τους δεν προσφέρεται για προβλέψεις.

Συνεπώς, ερωτήματα σχετικά με πρόβλεψη και δυνατότητα ανασκευής τίθενται μόνον όταν ασχολούμαστε με «μηχανισμούς», παρόλο βεβαίως που μπορεί να χρησιμοποιούμε θεωρίες (οι οποίες είναι ανατρέψιμες) όταν προσπαθούμε να ενισχύσουμε γεγονότα και να ανακαλύψουμε μονοπάτια.

■ Φιλοσοφικά, πολλοί θα ισχυρίζονταν πως υπάρχουν και άλλες παράμετροι στην καλή ή αυθεντική επιστήμη, πέρα από την πρόβλεψη και την επακόλουθη δυνατότητα αναίρεσης. Κατηγορηματικά, στις καλύτερες επιστήμες -ασφαλώς στις επιστήμες της φυσικής και της χημείας- ένα κύριο σημείο σχετικά με το λόγο για τον οποίο θεωρούμε ότι ο επιστήμονας διατυπώνει κάτι σημαντικό για την πραγματικότητα, είναι εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο επιτυγχάνεται η ενοποίηση. Οι καλές θεωρίες επιδεικνύουν αυτό που αποκαλείται «συγκυρία επαγωγών». Φέρνουν κοντά ανόμοια αποδεικτικά στοιχεία, συναρμόζοντάς τα σε ένα σύνολο, έως ότου αναφωνήσουμε: «Μια τέτοια σύγκλιση δεν μπορεί να είναι απλή σύμπτωση. Πρέπει να είναι αντανάκλαση της πραγματικότητας!» Αλλωστε, οι θεωρίες περνούν. Ο βάτραχος μένει (Jean Rostand).

24 February 2009

«Με τραμπουκισμούς»



Στις 15 Φεβρουαρίου πέθανε σε ηλικία 88 ετών ο ομότιμος καθηγητής Θεολογίας των πανεπιστημίων Θεσ/νίκης και Αθήνας, Σάββας Αγουρίδης. Σε παλαιότερη συνέντευξή του (31/05/2000) στο δημοσιογράφο Θωμά Τάτση της Ελευθεροτυπίας, είχε πει ο μακαρίτης τα εξής, σχετικά με τη σύγκρουση που προκάλεσε ο Χριστόδουλος με την κυβέρνηση για το θέμα των αστυνομικών ταυτοτήτων:

Δημοσιογράφος: Ποια από τις μεγάλες κόντρες (μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας) θυμάστε;

«Το 1965 πέρασαν με το "μεταθετό" (1) 13 μητροπολίτες. Ύστερα από τα "Ιακωβικά" (2) και με το μεταθετό. Ο υπουργός (Παιδείας & Θρησκευμάτων) επί Γεωργίου Παπανδρέου απαγόρευσε να συνέλθει η Σύνοδος. Ο Αρχιεπίσκοπος, ένας γέρος άρρωστος, έμενε στο Βύρωνα. Ο (μητροπολίτης) Ελασσόνος έσκισε την υπουργική απόφαση από την πόρτα της Συνόδου, ο (μητροπολίτης) Κορινθίας με το αυτοκίνητό του και με τη βοήθεια ενός διακόνου κι ενός λαϊκού πήρε τον κακομοίρη τον Χρυσόστομο και τον πέταξε διά της βίας σ' ένα ταξί και τον κουβάλησε στην Αγίας Φιλοθέης, γιατί κατά τους εκκλησιαστικούς κανόνες άνευ του πρώτου δεν μπορεί να γίνει εκλογή.

Πέρασαν 3 με 4 μήνες, η κυβέρνηση δεν τους διόριζε, αλλά αναγκάστηκε με την πίεση. Τα ξέρουν δε αυτά γι' αυτό χρησιμοποιούν αυτούς τους τραμπουκισμούς. Μερικοί από αυτούς είναι πρωταγωνιστές τώρα. Ο Θεσσαλονίκης, για παράδειγμα. Τα ίδια έκαναν και επί Τρίτση το '87.
Κι εκεί πέτυχαν. Δεν ξέρουν άλλη μέθοδο. Ούτε Θεολογία γνωρίζουν, ούτε πνευματικότητα εσωτερική έχουν για να κοιτάξουν τον εαυτό τους και την κοινωνία. Ξέρουν "είμαι επίσκοπος, είμαι αφέντης, με αναγνώρισε ο αυτοκράτορας, με αναγνώρισε ο σουλτάνος και με αναγνώρισε η ελληνική κυβέρνηση"».

Δημοσιογράφος: Υπάρχει όμως και η πλευρά των πολιτικών, που στηρίζουν την Εκκλησία.

«Είτε πρόκειται για βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας είτε πρόκειται για βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι άνθρωποι ξέρουν ότι πρόκειται για ένα σοβαρό θέμα εκδημοκρατισμού της χώρας αυτή τη στιγμή. Το ξέρουν πολύ καλά, το ξέρουν ίσως πολύ καλύτερα και από εμένα. Όμως εκείνο που τους επηρεάζει να κάνουν δηλώσεις, είτε εναντίον της κυβέρνησης είτε να μιλούν με μισόλογα, είναι ότι μετράνε πόσες ψήφους μπορεί να χάσουν από τις ορθόδοξες ομάδες στην επαρχία που περιμένουν να ξαναβγούν βουλευτές μετά τέσσερα χρόνια. Είναι θλιβερό κατάντημα αυτό. Αισθάνομαι δηλαδή ως Έλληνας πολίτης μεγάλη ντροπή γι' αυτό το πράγμα. Το ευχάριστο είναι ότι είναι πολύ λίγοι.

Άκουσα προχθές τον κ. Παπαθεμελή. Εγώ έγινα καθηγητής της Θεολογικής Θεσσαλονίκης το 1951. Διορίστηκα στη Θεσσαλονίκη καθηγητής της «Kαινής Διαθήκης» και τότε εκείνος, νεαρός δικηγορίσκος, είχε αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο. Ξέρετε με ποιον συνεδέετο; Συνεδέετο με τον Καντιώτη (3). Και εγώ επειδή έζησα στη Θεσσαλονίκη 14 χρόνια πριν κατεβώ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, είχα παρακολουθήσει πώς δημιουργήθηκε η καριέρα του κ. Παπαθεμελή. Ο άνθρωπος δεν έκανε καμία ατιμία. Αλλά πρέπει να σας πω ότι η άνοδος του ανθρώπου αυτού στηρίχθηκε στα εκκλησιαστικά οικοτροφεία.

Τη δεκαετία του '60 φούντωσαν. Ξέρετε τι ρόλο έπαιξαν αυτά τα οικοτροφεία για να βγάλουν κάποιο βουλευτή ή για να του δώσουν τη διαφορά εκείνη από τους άλλους βουλευτές, ώστε να έχει εξασφαλισμένη την υπουργία; Αυτά τα ζήσαμε. Και βγαίνει προχθές ο κ. Παπαθεμελής και λέει: Δεν είναι αυτό το θέμα της ταυτότητας. Είναι η αιχμή του παγόβουνου. Το παγόβουνο είναι ότι αύριο μπορεί να πει να δουλεύουμε τις Κυριακές. Μετά να σκεφτεί η κυβέρνηση να βγάλουμε την εικόνα του Χριστού και μετά από καιρό, γιατί να λέμε στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Και κάποιος του είπε, εξαιτίας αυτών των φαντασιώσεών σας περί κινδύνου του μέλλοντος, ξεσηκώνετε τον κόσμο; »

(1) Η δυνατότητα μετάθεσης μητροπολίτη από τη μία στην άλλη, κατά τεκμήριο πλουσιότερη, μητρόπολη.
(2) Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος, εξελέγη αλλά καθαιρέθηκε σύντομα λόγω (υπαρκτών;) ηθικών παραπτωμάτων.
(3) Ταλιμπάν-ορθόδοξος μητροπολίτης, κατέβαινε με ομάδες παπάδων στην Πάτρα για να διαλύσει το «ειδωλολατρικό καρναβάλι»!
Επειδή σε προηγούμενη ανάρτηση κάποιος αμφισβήτησε την αρμοδιότητα του Σάββα Αγουρίδη για εκκλησιαστικά και θεολογικά θέματα, παραθέτω εδώ πάλι τα βιογραφικά στοιχεία του μακαρίτη. Αλλιώς θα επανέλθει ο αμφισβητίας και θα εστιάσει πάλι στο πρόσωπο του Αγουρίδη αντί στην ουσία της ανάρτησης!

Ο Αγουρίδης τελείωσε τη Θεολογική Σχολή του Πανεπ. Αθηνών και έγινε διδάκτωρ (Ph.D) στο Πανεπιστήμιο Duke, της Β. Καρολίνας, U.S.A. Το 1956 εξελέγη στο Πανεπ. Αθήνας υφηγητής στην έδρα της "Καινής Διαθήκης". Το ίδιο έτος εξελέγη έκτακτος και μετά τρία χρόνια τακτικός καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1956-1968). Από το 1969 υπηρέτησε ως καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1985, μετά πολυετή πανεπιστημιακή θητεία, παραιτήθηκε.

Ο Αγουρίδης ήταν πολυγραφότατος στον ακαδημαϊκό χώρο και εκτός αυτού! Ενδεικτικώς αναφέρονται: Εισαγωγή εις την Κ. Διαθήκη, 1971, Τα Απόκρυφα και Ψευδεπίγραφα της Παλαιάς Διαθήκης, α' τόμος 1974 και β' τόμος 1985, Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, 1984, Ιστορία των Χρόνων της Κ. Διαθήκης, 1985, Υπομνήματα: στην Επί του Όρους Ομιλία, 1980,στην Πρώτη προς Κορινθίους Επιστολή, 1985, στις Α'Β'Γ' Επιστολές του Ιωάννου 1985, Υπόμνημα στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, 1997, Υπόμνημα στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, 1991, Ιστορία της Θρησκείας του Ισραήλ, 1995 και πολλά άλλα βιβλία. Επίσης, επιμελήθηκε τη μετάφραση στα ελληνικά πολλών αξιόλογων καινοδιαθηκικών και θεολογικών έργων ξένων επιφανών συναδέλφων.

23 February 2009

«Δυναστεία Χριστινάκη»

Οι δύο πανεπιστημιακοί φέρεται να έχουν «αποκαταστήσει» ακαδημαϊκά τα τρία τους παιδιά

Η καταγγελία που ακολουθεί, δημοσιεύτηκε αρχικά στο GURF, αλλά την είχα ακούσει από φίλους και συναδέλφους πανεπιστημιακούς ήδη προ αρκετών μηνών. Τώρα βγήκε και στις εφημερίδες!
(της Λινας Γιανναρου, Καθημερινή, 18/2/2009)

Στους παροικούντες τη... Θεολογική Σχολή ήταν γνωστή και ως «Αγία Οικογένεια». Τελευταία, μετά την ταχύτατη κυκλοφορία ανώνυμης καταγγελίας από email σε email, ο δημοφιλέστερος χαρακτηρισμός φαίνεται πως είναι «Δυναστεία Χριστινάκη».

Πρόκειται για την οικογένεια Ελένης και Παναγιώτη Χριστινάκη, της κοσμήτορος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του συζύγου της, καθηγητή και πρώην προέδρου του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας, οι οποίοι φέρεται να έχουν «αποκαταστήσει» ακαδημαϊκά τα τρία τους παιδιά, το σύζυγο της κόρης τους και... τον αδερφό τού συζύγου της κόρης τους, τοποθετώντας τους σε διάφορες θέσεις της Σχολής! Ειδικότερα, σύμφωνα με τα καταγγελλόμενα, η κόρη του ζευγαριού Ειρήνη Χριστινάκη έλαβε διδακτορικό τον Αύγουστο του 2004 από το Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας, με επιβλέποντα καθηγητή τον πατέρα της Παναγιώτη Χριστινάκη, τότε πρόεδρο του Τμήματος.

Σε λίγους μήνες, εκλέγεται επίκουρη καθηγήτρια και εντός τριών ετών γίνεται τακτική καθηγήτρια. Στη συνέχεια, ο σύζυγος τής Ειρήνης, Αθανάσιος Γλάρος, εκλέγεται επίκουρος καθηγητής στο ίδιο Τμήμα, ενώ ο αδερφός του, Γεώργιος Γλάρος, ετοιμάζεται για άλλη θέση στο ίδιο Τμήμα. Την ίδια ώρα, η άλλη κόρη Ολγα Χριστινάκη έλαβε θέμα διδακτορικού από τη Σχολή με επιβλέπουσα καθηγήτρια την αδερφή της Ειρήνη, ενώ και ο γιος Επαμεινώνδας Χριστινάκης, χωρίς πτυχίο Θεολογίας και χωρίς μάστερ, γίνεται υποψήφιος διδάκτωρ στη Σχολή Θεολογίας. Μιλώντας στην «Κ», ο κ. Παναγιώτης Χριστινάκης, φανερά ενοχλημένος από τις διαστάσεις που φαίνεται να λαμβάνει η υπόθεση, έκανε λόγο για «λασπολόγους», συνδέοντας το χρόνο της κυκλοφορίας του επίμαχου μηνύματος με τις εκλογές στη Σχολή.

Δεν διαψεύδει

Ωστόσο, δεν προχωρά σε διάψευση των καταγγελιών. «Επειδή εγώ είμαι καθηγητής θα απαγορεύσω στο παιδί μου να ακολουθήσει την ίδια επιστήμη;», αναφέρει χαρακτηριστικά. Οπως
τονίζει, ο ίδιος δεν έλαβε μέρος στις κρίσεις που αφορούσαν την κόρη του και το γαμπρό του, «οι οποίες έγιναν από άλλους αξιόλογους καθηγητές». Οσο για τη γρήγορη ανέλιξη της κόρης του στη θέση της τακτικής καθηγήτριας, οφείλεται στην αξία της. «Είναι γνωστό αυτό που λένε στη Σχολή ότι η κόρη ξεπέρασε τον πατέρα». Σε ό,τι αφορά το γιο του Επαμεινώνδα, ο κ. Χριστινάκης επισημαίνει ότι «κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει κάποιος χωρίς πτυχίο Θεολογίας να έχει τη δυνατότητα να λαμβάνει διδακτορικό από τη Σχολή, αλλά άλλοι άνοιξαν αυτή την πόρτα, όχι εγώ!» Η Ειρήνη Χριστινάκη, πάντως, είναι πράγματι επιβλέπουσα του διδακτορικού της αδερφής της, «πράγμα που δεν απαγορεύεται». «Σε κάθε περίπτωση, γιατί τόσα χρόνια δε μιλούσε κανείς; Στη ζωή μου υπήρξα πάντα έντιμος», καταλήγει.

Το θέμα πάντως έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, κυρίως στους κόλπους εκπαιδευτικών, που κάνουν λόγο για κραυγαλέο δείγμα νεποτισμού στο μεγαλύτερο ΑΕΙ της χώρας.

Eπωνύμως

Από την πλευρά τους, οι πρυτανικές αρχές διαμηνύουν ότι «όποιος θέλει να καταγγείλει το οτιδήποτε πρέπει να έχει το θάρρος να το κάνει επωνύμως», τονίζοντας παράλληλα ότι έχουν ζητηθεί απαντήσεις από το Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας. Την ίδια ώρα, η υπόθεση έχει προκαλέσει προβληματισμό και στην Αρχιεπισκοπή (ως γνωστόν, οι Θεολογικές Σχέσεις διατηρούν στενούς δεσμούς με την Εκκλησία). Σημειώνεται ότι ο κ. Χριστινάκης υπήρξε σύμβουλος του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου την περίοδο της σύγκρουσής του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.






Εν Χριστώ αδελφοί

(του Παντελη Μπουκαλα, Καθημερινή, 19/2/2009)

Eφόσον όλοι, κατά τας Γραφάς, είμαστε «εν Χριστώ αδελφοί», και επιπλέον «εν γένος εσμέν», και εφόσον αυτό είναι το πρώτο και το κύριο που πρέπει να διδάσκει ένας καθηγητής της Θεολογίας, χριστιανός βέβαια, τι σημασία έχει το ότι στην ίδια Σχολή, τη Θεολογική Αθηνών, τις καθηγητικές έδρες τις μοιράζεται μία οικογένεια συν μία άλλη με την οποία η πρώτη έχει συνάψει γάμους; Τι έπρεπε να πουν, λοιπόν, οι καθηγητές απαντώντας στις εις βάρος τους καταγγελίες; Οτι, απλούστατα, στην εν Χριστώ και υπό τον Χριστό ανώνυμη ισότητα, καμιά αξία δεν έχουν τα ονοματεπώνυμα, τα οικογενειακά δέντρα, τα κλαδιά και τα παρακλάδια, ούτε βέβαια οι τίτλοι και οι θώκοι. Κατά συνέπεια, και πάντοτε κατά τας Γραφάς, ο νεποτισμός είναι ανέφικτος διότι είναι εκτός νοήματος, άρα εκτός νοήματος, ανόητες δηλαδή, είναι και οι βολές εναντίον του νεποτισμού.

Οι καθηγητές μας, ωστόσο, αντί να αντλήσουν επιχειρήματα από τα οικεία τους ιερά κείμενα, επέλεξαν να αμυνθούν με κοσμικότατες μεθόδους, πιθανόν και με τη σκέψη ότι καλή κι άγια είναι η ουράνια βασιλεία, ώς τότε όμως έχουμε καιρό, έχουμε κυρίως να ζήσουμε μια ζωή, και καλό κι άγιο είναι να τη ζήσουμε με δόξες και τιμές και αξιώματα. Πώς εξήγησε ο πρώην πρόεδρος του τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας το γεγονός ότι ο γιος του, που δεν διαθέτει πτυχίο Θεολογίας ούτε μάστερ, είναι υποψήφιος διδάκτωρ στη Σχολή Θεολογίας, με όχι λίγες πιθανότητες να έχει αυστηρό επιβλέποντα στο διδακτορικό του κάποιο από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας;

Όχι, δεν είπε ότι διά της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος μπορεί να γίνει γνώστης και κήρυκας των θεολογικών πραγμάτων κι ένας ψαράς, όπως τω καιρώ εκείνω. Αντίθετα, προσγειωμένος και κάπως μνησίκακος (όσο μνησίκακος μπορεί να είναι όποιος διδάσκει χριστιανισμό), διευκρίνισε ότι αυτή η ούτως ειπείν «εισπήδηση» δεν τον βρίσκει σύμφωνο, όμως: «Αλλοι άνοιξαν αυτήν την πόρτα, όχι εγώ».

Ποια είναι αυτή η «πόρτα» άραγε και ποιοι και πόσοι είναι αυτοί οι «άλλοι»; Να μπούμε στον πειρασμό εδώ και να σκεφτούμε ότι ο κύριος καθηγητής στρέφει καταγγελτικά το δάχτυλό του προς τη σύζυγο του πρωθυπουργού, η οποία, όντας νηπιαγωγός από ανώτερη σχολή έκανε διδακτικό σε ανώτατη σχολή, την Ιατρική, που καμία σχέση δεν είχε με τις ώς τότε σπουδές της, και έγινε κατόπιν γιατρός; Αδύνατον. Ενας καθηγητής της Θεολογίας δεν μπορεί παρά να έχει στο μυαλό του, πιθανόν και στην ψυχή του, τον λόγο του Χριστού, «πώς δύνασαι λέγειν τω αδελφώ σου, αδελφέ, άφες εκβάλω το κάρφος το εκ του οφθαλμού σου, αυτός την εν τω οφθαλμώ σού δοκόν ου βλέπων;»

Κι ύστερα, είναι μάθημα σωστό αυτό, να διδάσκεις τους μαθητές σου και τον κόσμο όλο, που σε ακούει με σέβας, καθότι καθηγητής και μάλιστα της Θεολογίας, ότι εφόσον έχουν ήδη αμαρτήσει κάποιοι άλλοι, δικαιούσαι κι εσύ την αμαρτιούλα σου; Δηλαδή όταν η αμαρτία μοιράζεται και διαχέεται, δεν βαραίνει πολύ στο μητρώο μας; Να το έχουμε υπόψη μας.