Μεθώντας από μέλλον

(του ΝΙΚΟY ΔΗΜΟΥ, Lifo, 4/12/2008)

• Πραγματικά ζούμε σε παράξενους καιρούς...

• Όλα παίζονται, όλα είναι ανοιχτά, πυξίδα δεν υπάρχει, οι ιδεολογίες ξέφτισαν, ο Θεός είναι άφαντος και οι μοναχοί του έγιναν σπεκουλαδόροι.

• Καταλαβαίνω αυτούς που κοιτάνε πίσω με νοσταλγία προς τις παλιές οργανωμένες κοινωνίες... τις αγροτικές, με την αυστηρή τους ηθική τάξη, την οικογενειακή ιεραρχία, το ρυθμό της ζωής που άλλαζε με τις εποχές του έτους, τη συνεχή επανάληψη των πάντων - και κυρίως την παντοδύναμη παράδοση που ρύθμιζε κάθε εκδήλωση και σκέψη...

• Ναι, ήταν ασφυκτικά τα στενά περιθώρια - αλλά σου έδιναν αίσθημα ασφάλειας και τάξης, που σε έκανε να κοιμάσαι βαθιά κι αμέριμνα το βράδυ.

• Αλλά και οι άλλες, οι αστικές, με τους κώδικες ήθους και σωστής συμπεριφοράς, με την προσήλωση στο πρωτόκολλο και τους καλούς τρόπους, τη λατρεία της επιτυχίας και του αυτοδημιούργητου, τον εμπορικό «λόγο» που ήταν συμβόλαιο, το πατρονάρισμα των τεχνών και τις εθνικές δωρεές...

• Σίγουρα υπήρχε υποκρισία και σεμνοτυφία στους βικτοριανούς κανόνες, όμως ο καθένας ήξερε τη θέση του - και όποιος έβγαινε από το πλαίσιο, γινόταν αποσυνάγωγος.

• Αναστάτωση σήμερα. Έτσι έφτασαν μερικοί να νοσταλγούν ακόμα και την «τάξη» του Στάλιν (μπρρρ!) και άλλων ατσάλινων.

• Κι όμως, εμένα μου αρέσει αυτή η τρελή εποχή. Γιατί μέσα στην αταξία ενδημεί η ευκαιρία και στην παγκοσμιοποίηση, οι ανοιχτοί ορίζοντες. Η ψηφιακή ζωή χαρίζει επικοινωνία και προσβασιμότητα. Η κρίση φέρνει γνώση. Ο επιστήμονας κατασκευάζει όργανα από βλαστοκύτταρα, ο σκηνοθέτης γυρίζει ταινίες πιο τολμηρές από το όνειρο, ο τεχνολόγος φτιάχνει εργαλεία και συσκευές και σου αλλάζoυν (ή σου σώζουν) τη ζωή.

• Μου αρέσει η εποχή του απέραντου Internet και του πολυμήχανου κινητού, του ολογράμματος και του GPS. Ό,τι γκρεμίστηκε μπορεί να ήταν αποκούμπι αλλά ήταν και εμπόδιο. Η άλλη πλευρά της ασυδοσίας είναι η ελευθερία. Τη ρουφάω με κάθε μου πόρο. Μεθάω από μέλλον. Δεν θα 'θελα να ζω σε κανένα παρελθόν!

Ντενί Γκετζ: Μαθηματικά με φαντασία

(Athens Voice, Θανάσης Μήνας - 27.11.2008)

Μαθηματικός, καθηγητής ιστορίας και επιστημολογίας, και συγγραφέας με παγκόσμιας απήχηση, χάρη σε μυθιστορήματα όπως το «Θεώρημα του παπαγάλου», η «Μέτρηση του χρόνου», η «Επιχείρηση Μεσημβρία» και τα «Αστέρια της Βερενίκης»… Στο περιθώριο της διάλεξής του στο Γαλλικό Ινστιτούτο και με πρόσφατη την έκδοση της «Έπαυλης των ανδρών» (Ψυχογιός), ο Ντενί Γκετζ (Denis Guedj) συνομίλησε με την A.V.

Τοποθετήσατε την «Έπαυλη των ανδρών» στα χρόνια του Α’ Παγκοσμίου πολέμου. Γιατί επιλέξατε αυτή την περίοδο; Επειδή είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και βεβαίως έντονη εποχή, η οποία επέφερε τρομακτικές αλλαγές στον κόσμο. Κι ακόμη περισσότερο, επειδή σ’ εκείνη την περίοδο έζησε ο Γκέοργκ Κάντορ, που είναι και ο πραγματικός ήρωας του βιβλίου.

Πώς εμπνευστήκατε την περσόνα του χερ Σίνγκερ από τον Κάντορ; Ο Γκέοργκ Κάντορ, όπως και ο καθηγητής Σίνγκερ στο βιβλίο, ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς της εποχής του. Ειδικά η εργασία του πάνω στη θεωρία των συνόλων επέφερε τομές στα μαθηματικά. Οι ιδέες του ήταν επαναστατικές για την εποχή που έζησε και έρχονταν σε σύγκρουση με το τότε μαθηματικό κατεστημένο. Αυτή είναι η αιτία για την οποία, όπως και ο Σίνγκερ στο βιβλίο, δεν κατέλαβε έδρα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, γεγονός που του στοίχησε. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος δεν σταμάτησε ποτέ να υποστηρίζει τις ιδέες του. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα.

Στο επίκεντρο του μυθιστορήματος στέκει η σχέση του χερ Σίνγκερ και τον Ματίας. Τι θέλατε να δείξετε μ’ αυτό το φαινομενικά αταίριαστο δίδυμο; Ο Σίνγκερ και ο Ματίας είναι δύο άνθρωποι στα πρόθυρα της παράνοιας, που γνωρίζονται στο δωμάτιο που μοιράζονται στο ψυχιατρείο. Ο πρώτος υποφέρει από κατάθλιψη επειδή δεν μπορεί να διδάξει και ο δεύτερος παθαίνει κρίσεις όταν ακούει ήχους που του θυμίζουν τα όσα έζησε στον πόλεμο. Τίθεται φυσικά το ερώτημα ποιοι είναι τελικά οι «λογικοί», αυτοί οι δύο έγκλειστοι παράφρονες ή οι γνωστικοί που αλληλοσκοτώνονται έξω; Προπαντός, ο Σίνγκερ και ο Ματίας είναι δύο άνθρωποι που θέλουν να μοιραστούν πράγματα, ειδικά ο πρώτος, που βρίσκει στο πρόσωπο του δεύτερου το μαθητή που έψαχνε. Μόνο που η επικοινωνία τους δεν είναι καταναγκαστική. Άλλες φορές ο Ματίας τον ακούει με προσοχή και συμμετέχει στις ερωτήσεις του και άλλες δείχνει να βαριέται και επικρατεί μεταξύ τους η σιωπή.

Ο Ματίας παρουσιάζεται ως ένας πρώην αναρχικός υποστηρικτής του σοσιαλιστή Ζορές, που συμμετέχει σ’ έναν πόλεμο που δεν επιθυμεί. Νομίζω ότι σ’ αυτό το σημείο οι πολιτικές νύξεις είναι ξεκάθαρες. Θα συμφωνούσατε ότι πρόκειται για το πιο «πολιτικό» σας βιβλίο μέχρι σήμερα; Ναι, υπάρχει πολιτική διάσταση στην ιστορία. Είναι μια αναφορά στο πώς αντιμετώπισαν οι Γάλλοι τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Αρχικά οι Γάλλοι σοσιαλιστές, υπό την ηγεσία του Ζορές, ήταν κατά του πολέμου. Θεωρούσαν ότι ήταν ένα κόλπο των ιμπεριαλιστών. Ο Ζορές σήμερα είναι μάλλον ξεχασμένος, όμως υπήρξε μία από τις πιο χαρισματικές πολιτικές φυσιογνωμίες της εποχής του. Μετά τη δολοφονία του και την επακόλουθη προπαγάνδα, το κλίμα μεταστράφηκε και οι σοσιαλιστές στη Γαλλία τάχθηκαν υπέρ του πολέμου. Αυτό στο βιβλίο εκφράζεται από τον Ματίας, που αρχικά είναι ένας μηχανοδηγός απρόθυμος να συμμετάσχει στον πόλεμο και στη συνέχεια κατατάσσεται ως εθελοντής.

Σε αντίθεση με τα προηγούμενα βιβλία σας, όπου η «περιπλάνηση» ήταν αέναη, στην «Έπαυλη των ανδρών» τα πάντα συμβαίνουν στους τέσσερις τοίχους ενός δωματίου. Γιατί επιλέξατε αυτή τη φόρμα; Θέλησα απλώς να δοκιμάσω κάτι το διαφορετικό. Το τελευταίο μου βιβλίο είναι μάλλον πιο «στατικό» και το παιχνίδι είναι περισσότερο λεκτικό. Μου αρέσει να ανανεώνομαι, ώστε να διατηρώ το ενδιαφέρον μου όσο και αυτό του αναγνώστη. Νομίζω ότι αυτό δεν αφορά μόνο την «Έπαυλη των ανδρών» αλλά και τα προηγούμενα βιβλία μου. Και το «Θεώρημα του παπαγάλου», για παράδειγμα, ήταν κάτι το διαφορετικό σε σχέση με το «Μέτρο του κόσμου» ή με τα «Αστέρια της Βερενίκης». Θέλω να πω ότι είμαι πολύ ευχαριστημένος με την «Έπαυλη των ανδρών». Θεωρώ ότι είναι το βιβλίο μου που εκφράζει καλύτερα το πού βρίσκομαι σήμερα ως συγγραφέας.

Στα μυθιστορήματά σας συνδυάζετε τα μαθηματικά με την Ιστορία. Θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας περισσότερο ως ιστορικό ή ως μαθηματικό; Θεωρώ πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μου ιστορικό ως επιστήμονα. Και πάλι, όμως, δεν γράφω επιστημονικά έργα για τα μαθηματικά ή την ιστορία. Χρησιμοποιώ απλά ως εργαλεία αυτά τα δύο για να γράψω μυθιστορήματα. Σε ό,τι αφορά το συγγραφικό μου έργο, θεωρώ τον εαυτό μου πρώτα απ’ όλα μυθιστοριογράφο.

Η ιστορία της εξέλιξης των επιστημών είναι ένα από τα θέματα που κυριαρχούν στα βιβλία σας. Θεωρείτε ότι είναι κάπως «απομονωμένη» από το υπόλοιπο σώμα της Ιστορίας; Θα έλεγα ναι. Η ιστορία των μαθηματικών, της φυσικής ή κάθε άλλης επιστήμης είναι αναπόσπαστα στοιχεία της εξέλιξης του πολιτισμού και της ανθρωπότητας. Πώς μπορεί να φανταστεί κανείς την ιστορία του 20ού αιώνα χωρίς τον ηλεκτρισμό ή τις άλλες μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις; Έτσι δεν μπορώ να αντιληφθώ μια Ιστορία που δεν εμπεριέχει την ιστορία των επιστημών.

Ως συγγραφέας, θεωρείτε ότι η ενασχόλησή σας με τα μαθηματικά σάς προσέδωσε ένα είδος πειθαρχίας στον τρόπο που γράφετε; Θα έλεγα ναι. Τα μαθηματικά σε βάζουν οπωσδήποτε σε ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης. Πρόκειται όμως για μια πειθαρχία που δεν είναι άκαμπτη. Για παράδειγμα, ένας μαθηματικός θα σου έλεγε ότι αυτό το σχήμα είναι τετράγωνο ή δεν είναι. Ένας συγγραφέας όμως μπορεί να αφήσει τη φαντασία του να σκαρφιστεί ό,τι θέλει. Και όπως είπα πριν, πρώτα απ’ όλα γράφω μυθιστορήματα. Πιστεύω όμως ότι τα μαθηματικά είναι ένα χρήσιμο εργαλείο και ένα όμορφο παιχνίδι όταν χρησιμοποιούνται με φαντασία. Τόσο στη λογοτεχνία αλλά και στον τρόπο που σκεφτόμαστε στην καθημερινότητά μας….

Οι περισσότεροι άνθρωποι όχι «φοβούνται», αλλά μάλλον μπερδεύονται από τα μαθηματικά. Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια τα μυθιστορήματα με θέμα τα μαθηματικά γνωρίζουν μεγαλύτερη επιτυχία απ’ ό,τι παλιότερα. Πώς το εξηγείτε; Δεν ξέρω αν συμφωνώ. Ίσως απλώς το αναγνωστικό κοινό αισθάνεται πιο οικεία τα μαθηματικά τα τελευταία χρόνια. Σε αυτό βοήθησε νομίζω και η επιτυχία που γνώρισε σε χώρες όπως η Ελλάδα το «Θεώρημα του παπαγάλου», που σαν να άνοιξε το δρόμο για τα βιβλία του είδους.

Στα προηγούμενα βιβλία σας ταξιδέψαμε μαζί σας στη Μεγάλη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, στις όχθες του Νείλου, στους αρχαίους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας. Τι είναι αυτό που βρίσκετε τόσο συναρπαστικό στην Εγγύς Ανατολή; Με ενθουσιάζει καταρχάς να ταξιδεύω στις περιοχές όπου γεννήθηκε ο πολιτισμός και όπου σημειώθηκαν ορισμένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του. Όπως είναι, για παράδειγμα, η Βιβλιοθήκη ή ο Φάρος της Αλεξάνδρειας. Είναι για μένα μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. Με συναρπάζει το να παρατηρώ από κοντά αυτά που κληρονομήσαμε από το παρελθόν, να «αγγίζω» εκεί που εργάστηκαν τα μεγαλύτερα μυαλά της ανθρωπότητας και εν συνεχεία να ανατρέχω σε ιστορικά έγγραφα και ντοκουμέντα για να αντλήσω τις πληροφορίες που θα μου χρησιμεύσουν στο έργο μου. Προσπαθώ σε κάθε ταξίδι να ανακαλύψω και κάτι διαφορετικό. Επιμένω επίσης στη λεπτομέρεια και πάντα ανατρέχω σε αρχεία ώστε να επιβεβαιώσω ακόμη και το παραμικρό.

Θα μας δώσετε μια ιδέα σχετικά με το επόμενο μυθιστόρημά σας; Ναι, και κάτι παραπάνω από μια ιδέα, αφού έχω ήδη ξεκινήσει να το δουλεύω. Θα αφορά μια σφοδρή σύγκρουση ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα, που δεν είναι και πολύ νέοι, είναι γύρω στα 35. Αυτή τη φορά δεν θα έχει να κάνει με τα μαθηματικά ή την Ιστορία, αλλά αφορά κάπως τη Φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων.

Πού σκοπεύετε να μας ταξιδέψετε αυτή τη φορά;
Αυτό ας μην το αποκαλύψω προς το παρόν…

Φόνος με επιπτώσεις...

πρόσκαιρες και απώτερες

(click)

Βρέθηκε αφορμή να ασχοληθούν εφημερίδες και περιοδικά στο εξωτερικό με την Ελλάδα!

Γλυπτική με χρήση εργαλειομηχανής

Το γλυπτό παριστάνει κάποιον επώνυμο Βαυαρό πολιτικό του 19ου αιώνα (Maximilian Graf von Montgelas).

Σημαντικότερη είναι η τεχνική κατασκευής του πανύψηλου αγάλματος (click): Η γλύπτρια Karin Sander δημιούργησε στον υπολογιστή μια εικόνα του πολιτικού, η οποία στη συνέχεια αποτυπώθηκε με ψηφιακά ελεγχόμενη εργαλειομηχανή σε φύλλο αλουμινίου.

(Stelios Frangopoulos, Στέλιος Φραγκόπουλος)

Παγιδευμένοι στο Internet;

Εξαρτημένοι από το Διαδίκτυο εμφανίζονται οι φοιτητές και οι φοιτήτριες του ΤΕΙ Αθήνας. Το φαινόμενο αυτό γίνεται ακόμη πιο ανησυχητικό καθώς πάνω από το ένα τέταρτο των φοιτητών που σερφάρουν στο Ιντερνετ παίρνει ναρκωτικά μία φορά την ημέρα και ένας στους πέντε ρέπει προς τον αλκοολισμό.

Το προφίλ του εξαρτημένου χρήστη είναι: άτομο με χαμηλή αυτοπεποίθηση, ντροπαλό, χωρίς πολλές κοινωνικές σχέσεις, που επιδιώκει τον εντυπωσιασμό από τη χρήση του Ιντερνετ, θιασώτης της θεωρίας ότι η ζωή είναι πεδίο για διαρκή απόλαυση, εύκολα ψευδόμενο για να αποκρύψει τη χρήση του Ιντερνετ, απογοητευμένο από τη ζωή, με παράπλευρες εξαρτήσεις, όπως ο αλκοολισμός, το κάπνισμα και οι ναρκωτικές ουσίες.

Τα παραπάνω στοιχεία είναι μέρος της έρευνας που διενεργήθηκε από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούνιο του 2008 σε τυχαίο δείγμα 646 φοιτητών του ΤΕΙ Αθήνας από 18-28 χρόνων (300 άντρες και 346 γυναίκες). Η δειγματοληψία ήταν τυχαία διαστρωματική με συμπλήρωση ερωτηματολογίων από 70 ερωτήσεις το καθένα. Το δείγμα ήταν από 3 σχολές του ΤΕΙ Αθήνας (Σχολή Διοίκησης Οικονομίας, Σχολή Τεχνολογικών Εφαρμογών και Σχολή Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών).

Υπεύθυνος ερευνητής ήταν ο Χρήστος Κ. Φράγκος, καθηγητής Ποσοτικών Μεθόδων στη Διοίκηση, Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων ΤΕΙ Αθήνας, με συνεργάτες του τον Κώστα Χ. Φράγκο, τελειόφοιτο φοιτητή Ιατρικής Σχολής Αθηνών, και την Κατερίνα Βάλβη, τελειόφοιτη φοιτήτρια ΤΕΙ Αθήνας, Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων.

«Είναι συγκλονιστικά τα στοιχεία που δείχνουν την εξάρτηση των νέων από το Ίντερνετ και τις παράπλευρες συσχετίσεις με αλκοολισμό, κάπνισμα, ναρκωτικά», μας λέει ο Χρήστος Κ. Φράγκος. «Από τα στοιχεία που επεξεργαστήκαμε, το 8% των φοιτητών είναι εξαρτημένοι με το Ιντερνετ, σύμφωνα με τα κριτήρια της Young. Οι άντρες είναι περισσότεροι από τις γυναίκες (63% άνδρες - 37% γυναίκες). Οι εξαρτημένοι στο Ιντερνετ το χρησιμοποιούν 22 ώρες την εβδομάδα κατά μέσο όρο. Το 55% αυτών βρίσκεται μεταξύ 18-20 ετών.

Αυτό εξηγείται διότι οι εξαρτημένοι από το Διαδίκτυο χρήστες νιώθουν εγκαταλειμμένοι απ’ όλους, απογοήτευση και μοναξιά περισσότερο απ’ ό,τι οι μη εξαρτημένοι. Δεν νιώθουν κοινωνική υποστήριξη. Φαίνεται πιθανό ότι η χρήση του Διαδικτύου γίνεται προβληματική σε μια περίοδο που ο φοιτητής είναι ακάλυπτος από κοινωνική υποστήριξη τόσο αναπτυξιακά όσο και μαθησιακά και στρέφεται στο Διαδίκτυο για κοινωνική υποστήριξη.

Η ερμηνεία αυτή υποστηρίζεται από το γεγονός ότι το ποσοστό των εξαρτημένων από το Διαδίκτυο είναι μεγαλύτερο στην ηλικία 18-20, που είναι ηλικία στην οποία έχει γίνει η είσοδος στο πανεπιστήμιο. Στην ηλικία 18-20 βρίσκονται περισσότεροι εξαρτημένοι απ’ ό,τι μη-εξαρτημένοι από το Διαδίκτυο».

Σύμφωνα με τον κ. Φράγκο, «εξάρτηση από το Ιντερνετ λέγεται η κατάσταση στη οποία ο χρήστης εμφανίζει: χαμηλή αυτοπεποίθηση, ψυχαναγκαστική διάθεση, ψυχολογική αναστολή, σιωπή, απόσυρση στον εαυτό του, σύγκρουση με το περιβάλλον του λόγω της χρήσης (καθηγητές, γονείς, φίλοι), χαμηλή επίδοση στις σπουδές του και υποτροπή».

Η εξάρτηση με αριθμούς:

• Χρησιμοποιούν πολύ περισσότερο από τους μη εξαρτημένους το chat και τα παιχνίδια στο Ιντερνετ.
• Το 27% χρησιμοποιούν το chat για πάνω από 5 ώρες καθημερινά.
• Το 53% έχουν χαμηλή ακαδημαϊκή επίδοση (μέχρι 6,5/10).
• Το 47% νιώθουν μόνοι και απροστάτευτοι σε σύγκριση με το 10,5% των μη εξαρτημένων.
• Το 26,8% (8,2%+10,2%+10,2%) των εξαρτημένων στο Ιντερνετ παίρνουν ναρκωτικά τουλάχιστον μία φορά την ημέρα.
• Το 20% καταναλώνουν πάνω από 5 κανονικά ποτήρια οινοπνευματωδών ποτών την ημέρα.

---

Μου φαίνονται πολύ περίεργα μερικά αποτελέσματα, σίγουρα απαιτείται λεπτομερέστερη διερεύνηση. Βέβαιο είναι ότι η χρήση του Ίντερνετ δεν προκαλεί προβλήματα στην υγεία, όπως προκαλούν τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Άρα κακώς ρίχνονται στο ίδιο τσουκάλι. Επίσης, θα έπρεπε ο ερευνητής να βάλει στη λίστα, με πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα ως προς την εξάρτηση και τις επιπτώσεις, το κάπνισμα, το οποίο αποτελεί γενικότερο κοινωνικό πρόβλημα, αφού κάθε καπνιστής συμπαρασύρει υποχρεωτικά και τους μη καπνίζοντες που βρίσκονται στον ίδιο χώρο.

Ότι οι "υπερβολικοί" χρήστες του Ίντερνετ έχουν "χαμηλή αυτοπεποίθηση", μου φαίνεται επίσης πολύ περίεργο και θα ήθελα να γνωρίσω μερικούς εξ αυτών. Όσους σπουδαστές τυχαίνει να γνωρίζω εδώ και 10-15 χρόνια, οι οποίοι δουλεύουν και απασχολούνται γενικώς και εντατικά με το Ίντερνετ, μάλλον υψηλούς στόχους και σημαντική αυτοεκτίμηση διαθέτουν. Αλλά ίσως είναι μόνο δική μου εντύπωση, επειδή ασχολούμαι με ένα εκπαιδευτικό αντικείμενο που έχει σημαντική σχέση με αυτό το μέσον.

Ακατανόητο μου φαίνεται επίσης το εύρημα ότι οι υπερβολικά ασχολούμενοι στο Internet είναι "ντροπαλοί, χωρίς πολλές κοινωνικές σχέσεις, που επιδιώκουν τον εντυπωσιασμό από τη χρήση του Ιντερνετ". Ποιους επιδιώκουν να εντυπωσιάσουν, αφού δεν έχουν πολλές κοινωνικές σχέσεις; Τα παιδιά που έχουν μάθει ποδήλατο δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν τα άλλα, ιδίως αντίθετου φύλου, που δεν έμαθαν ακόμα; Οι έφηβοι που κάνουν γύρες με το γυαλιστερό αμάξι (των γονέων) δεν αποβλέπουν επίσης στον εντυπωσιασμό κάποιων; Ας πούμε τότε ότι βρέθηκε άλλο ένα μέσον εντυπωσιασμού, πιο εύχρηστο και φθηνό, γι' αυτό και διαδόθηκε γρήγορα.

Μόνο που οι ιντερνετάκηδες είναι, σύμφωνα με τη μελέτη, εσωστρεφείς και δεν θα έπρεπε ως εκ τούτου να ενδιαφέρονται να εντυπωσιάσουν. Και, σε τελευταία ανάλυση, ποια "αξία" υπερασπιζόμαστε, όταν διαβλέπουμε σε μια κοινωνική ομάδα τάσεις απομόνωσης; Θα προτιμούσαμε τις ζωηρές και εξωστρεφείς σχέσεις στις εξέδρες των ποδοσφαιρικών γηπέδων και στους γύρω δρόμους, τα σχεδόν ολονύκτια πάρτι σε ύποτα στέκια με ποτά μπόμπες και παρακμιακή μουσική ή τις ολοήμερες και ολονύκτιες (δήθεν) κατανυκτικές αδελφικές λειτουργίες στα μοναστήρια και στις εκκλησίες; Εγώ θα έδινα και στις τρεις αυτές περιπτώσεις προτεραιότητα στο "προβληματικό" Internet που σου δίνει τη δυνατότητα επικοινωνίας με πολλούς και διαφορετικούς άλλους ανθρώπους, σε άλλες πόλεις, σε άλλες χώρες και άλλες ηπείρους.

Τέλος, ότι το 53% τον ιντερνετάκηδων έχει χαμηλές επιδόσεις στα μαθήματα, θα έλεγα ότι είναι καλό νούμερο, αφού το 60-70% στο σύνολο των σπουδαστών έχει κακές επιδόσεις (λόγω μειωμένου επιπέδου γνώσεων από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση) και ότι το 26,8% των ιντερνετάκηδων παίρνει τουλάχιστον μια φορά τη μέρα ναρκωτικά, μου φαίνεται επίσης προβληματικό σαν αποτέλεσμα: πιστεύω ότι ένα τυχαίο δείγμα από τους ταξιδεύοντες με το μετρό ή τους ευρισκόμενους σε μια εξέδρα γηπέδου θα δείξει μάλλον υψηλότερο ποσοστό! Εκτός αν συνυπολογίζει ο ερευνητής στα "καθημερινά ναρκωτικά" και τα τσιγάρα, οπότε μάλλον μικρό είναι το νούμερο του 26,8%...

Η αρνητική εμμονή με το Ίντερνετ πολλών ερευνητών, έχει να κάνει και με τη σχετικά μεγάλη ηλικία τους: μπήκαν καθυστερημένα και με ελλείψεις στη νέα τεχνολογία -δεν είναι κακό αυτό, έτσι έτυχε- και αισθάνονται υπερφαλαγγισμένοι από τους νεότερους, οι οποίοι βρίσκουν ευχαρίστηση στην απασχόληση μ' αυτό το μέσον - αντί να σκοτώνουν (επίσης) το χρόνο τους στις καφετέριες.

Κάπως έτσι αντιδρούσαν οι παλιοί οπαδοί της αλογάμαξας απέναντι στους εποχούμενους με αυτοκίνητα οχήματα. Τους χαρακτήριζαν προβληματικούς, επιδειξίες, αντικοινωνικούς κ.ο.κ., μέχρι που ψόφησαν τα άλογα και δεν υπήρχαν καινούργια για να συνεχίσουν οι ίδιοι τις "παραδοσιακές" μετακινήσεις τους...

(Stelios Frangopoulos, Στέλιος Φραγκόπουλος)