Giordano Bruno (1548-1600)

...

Ιταλός λογοτέχνης και φιλόσοφος, γεννήθηκε το 1548 κοντά στη Νεάπολη και εκτελέστηκε στην πυρά της «Ιεράς Εξέτασης» το έτος 1600 στη Ρώμη.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Filippo. Σπούδασε στη Νεάπολη και εντάχθηκε το έτος 1565 στο τάγμα των Δομινικανών. Σύντομα συγκρούστηκε όμως με την ηγεσία του τάγματος, γιατί θεωρούσε ανοησία τη θεοποίηση της μητέρας του Ιησού και ειδωλολατρία την προσκύνηση εικόνων. Παρ’ όλα αυτά, έγινε το έτος 1572 ιερέας.

Το 1576 εκφράστηκαν υποψίες για αιρετικές τοποθετήσεις του Bruno. Πήγε ο ίδιος στη Ρώμη για να δώσει εξηγήσεις στον πάπα για τη στάση του, αλλά εκεί έγινε γνωστό ότι είχε πετάξει στην τουαλέτα τα συγγράμματα του εκκλησιαστικού πατέρα Ιερώνυμου, οπότε εκδιώχθηκε. Τότε εγκατέλειψε τον μοναστικό βίο ο Bruno και άρχισε περιπατητική ζωή, επισκεπτόμενος πολλές πόλεις της Ευρώπης.

Οι επανερχόμενες σε ισχύ φυσιοκρατικές αρχές της Αρχαιότητας και η εμπέδωση από τους ερευνητές της εποχής του ηλιοκεντρικού συστήματος που είχε διατυπώσει ο Κοπέρνικος, ενθάρρυναν τον Bruno να διατυπώσει δικές του φιλοσοφικές αντιλήψεις, με τις οποίες, όπως ξέρουμε σήμερα, προσέγγιζε με διαισθητικό τρόπο τις μεταγενέστερες επιστημονικές αντιλήψεις και πολλές μελλοντολογίες που διατυπώνονται σήμερα.

Συγκεκριμένα, τάχθηκε ο ίδιος υπέρ του ηλιοκεντρικού συστήματος του Κοπέρνικου και ενάντια στην (αριστοτελική) γεωκεντρική αντίληψη που είχε υιοθετήσει και υπερασπιζόταν η καθολική εκκλησία. Επίσης, θεωρούσε ότι ο κόσμος (το σύμπαν) έχει άπειρη έκταση και απεριόριστη διάρκεια ζωής, χωρίς αρχή και τέλος. Άμεση λογική επίπτωση αυτής της αντίληψης ήταν ότι δεν υπάρχει «ρόλος» για κάποιον θεό και για διάφορες χριστιανικές ιδεοληψίες, όπως τη μετά θάνατον ζωή, τη «δευτέρα παρουσία» κ.ο.κ.

Πέρα απ’ αυτά, ο Bruno θεωρούσε τα ευαγγέλια συρραφή ιστοριών από διάφορες εποχές και για διαφορετικά πρόσωπα που είχαν ομογενοποιηθεί από κάποιον λογοτέχνη. Ο δε Ιησούς δεν είχε, φυσικά, καμιά θεϊκή υπόσταση, γιατί δεν υπήρχε ανάγκη για κάτι τέτοιο.

Ο λόγος που επέστρεψε στην Ιταλία, παρ’ ότι γνώριζε ότι λειτουργούσε η εγκληματική «Ιερά Εξέταση», ήταν η επιθυμία του να καταλάβει μια καθηγητική θέση σε ιταλικό πανεπιστήμιο. Αρχικά του ανατέθηκε η διδασκαλία των Μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Πάδοβας, η οποία θέση δόθηκε όμως αργότερα στον Γαλιλαίο. Στη συνέχεια πήγε ο Bruno στη Βενετία για να διδάξει, όπου και συνελήφθη από πράκτορες της «Ιεράς Εξέτασης».

Στα κάτεργα αναγκάστηκε να ανακαλέσει αυτός ο οξυδερκής διανοούμενος όλες τις «αιρετικές αντιλήψεις» μετά από ανακρίσεις και σκληρά βασανιστήρια. Κι ενώ είχαν αποφασίσει οι κρατούντες να απελευθερωθεί ο Bruno, γιατί δεν διεκδικούσε η βενετσιάνικη «Ιερά Εξέταση» αρμοδιότητα για την περίπτωση του, παραδόθηκε στο ρωμαϊκό παράτημα της εγκληματικής οργάνωσης ως διαφυγών Δομινικανός μοναχός.

Από το έτος 1593 εκρατείτο ο Bruno στα ρωμαϊκά κάτεργα, αλλά δεν δεχόταν να αναγνωρίσει, όπως του ζητούσαν, ότι ο Ιησούς ήταν θεός, ότι υπάρχει μετά θάνατον ζωή και ότι δεν υπάρχουν πολλαπλοί κόσμοι. Έτσι το έτος 1600 καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά ως αιρετικός και μάγος. Στις 17 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους εκτελέστηκε στην Πλατεία Λουλουδιών, όπου υπάρχει σήμερα άγαλμά του. Το άγαλμα αυτό τοποθετήθηκε εκεί το έτος 1889, παρά τη σφοδρή αντίδραση του πάπα Λέοντα XIII.

Τα βιβλία του Bruno εντάχθηκαν ήδη από τα χρόνια πριν την εκτέλεσή του στον «πίνακα των απαγορευμένων» (Index) και έμειναν εκεί μέχρι το 1966. Το έτος 2000, τετρακόσια χρόνια μετά την εκτέλεση αυτού του πρωτοποριακού φιλοσόφου, ανακοίνωσε ο πάπας ότι η καταδίκη και εκτέλεση του Bruno ήταν «άδικη». Άλλο ένα μνημείο χριστιανικής αγάπης και υποκρισίας.
(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Απαγορεύσεις…

...

Σε προηγούμενο κείμενο αναφερθήκαμε στην πρόθεση της γερμανικής κυβέρνησης να κινήσει τις νομικές διαδικασίες για την απαγόρευση της Σαϊεντολογίας (Scientology) στη χώρα της. Επί του θέματος ρωτήθηκε ο Δρ. Michael Schmidt-Salomon (MSS), συγγραφέας φιλοσοφικών και πολιτικών κειμένων, ηγετική προσωπικότητα των άθρησκων κινημάτων στη Γερμανία και Πρόεδρος του «Ιδρύματος Giordano Bruno», το οποίο έχει διακηρυγμένο στόχο τη στήριξη του «εξελικτικού ανθρωπισμού». Τις ερωτήσεις υποβάλλει η κ. Claudia Wangerin (CW), συνεργάτης της νελαιΐστικης καθημερινής εφημερίδας «Junge Welt» (=νέος κόσμος, πρώτη κυκλοφορία 1947).

CW: κ. Schmidt-Salomon, ο υπουργός εσωτερικών του Αμβούργου σκοπεύει να υποβάλλει αίτημα στο συμβούλιο των υπουργών εσωτερικών για απαγόρευση της Σαϊεντολογίας από το συνταγματικό δικαστήριο της χώρας. Τι γνώμη έχετε επ’ αυτού;

MSS: Πιστεύω ότι μια δημοκρατία, μια ανοικτή κοινωνία, πρέπει να προστατεύεται από τους εχθρούς της, αλλά είναι επίσης απαραίτητο να τηρείται η αναλογία των μέσων κάθε πλευράς. Αν σκεφτούμε πόσες άλλες θρησκευτικές και φιλοσοφικές ομάδες με αντιδημοκρατικό δυναμικό δραστηριοποιούνται στη Γερμανία, θα έλεγα ότι η απαγόρευση της Σαϊεντολογίας δεν αποτελεί ανάλογο μέσο.

CW: Μπορείτε να ονομάσετε άλλες ομάδες;

MSS: Πριν από χρόνια έκανα ο ίδιος σε μια μελέτη σύγκρισης του «βαθμού επικινδυνότητας» μεταξύ της Σαϊεντολογίας και της ελιτίστικης καθολικής οργάνωσης Opus Dei. Η Σαϊεντολογία πήρε 32 βαθμούς και το Opus Dei 40 βαθμούς επικινδυνότητας.

CW: Ποια ήταν τα κριτήρια γι’ αυτό το «τεστ επικινδυνότητας»;

MSS: Υπήρχαν διάφορες ομάδες κριτηρίων, αρχικά για τον δημιουργό της οργάνωσης, μετά εννοείται για τη διδασκαλία, τα μέλη, την εσωτερική δομή και, φυσικά, την επιρροή στην κοινωνία. Το φαινόμενο να προσπαθούν γονείς να αποσύρουν τα παιδιά τους από το γενικό σχολικό σύστημα εκπαίδευσης δεν αφορά αποκλειστικά στους σαϊεντολόγους, αλλά εξ ίσου διάφορες χριστιανικές ομάδες.

Προτεστάντες έχουν εξ ίσου δογματική και αυταρχική εσωτερική δάρθρωση, όπως οι σαϊεντολόγοι. Το ίδιο ισχύει και για τις ισλαμικές θρησκευτικές ομάδες. Όταν διάφορες ομάδες προσπαθούν να απομονώσουν τα παιδιά τους από το εκπαιδευτικό σύστημα, είναι απαραίτητο να παρεμβαίνει το κράτος διορθωτικά. Αυτά που προσάπτουν διάφοροι στους σαϊεντολόγους, π.χ. επιρροή στην πολιτική, εχθρικές εκδηλώσεις για μέλη που αποχώρησαν, δημιουργία συγκαλυμμένων οργανώσεων κ.ά., ισχύουν εξ ίσου και για διάφορες άλλες θρησκευτικές ομάδες.

CW: Εννοείτε, ιδιαίτερα το Opus Dei;

MSS: Το αντιδημοκρατικό δυναμικό στο Opus Dei είναι με βεβαιότητα υψηλότερο απ’ ότι στη Σαϊεντολογία. Παρ’ όλα αυτά κανένας πολιτικός δεν θα ερχόταν στην ιδέα να απαγορεύσει μια κεντρική οργάνωση της καθολικής εκκλησίας. Αλλά, όποιος αρχίζει με το Α, πρέπει να φτάσει και στο Β. Μια ειδική αντιμετώπιση για μικρές και εξωχριστιανικές ομάδες αντιφάσκει με την αρχή της ιδεολογικής ουδετερότητας του κράτους.

CW: Εννοείτε ότι θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για απαγόρευση της Σαϊεντολογίας, εφόσον δεν χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά;

MSS: Βεβαίως, αλλά και σ’ αυτή την περίπτωση πρέπει να απαντήσουμε στην ερώτηση: μέχρι πού φτάνει η ανεκτικότητά μας; Ανεκτικότητα (Toleranz) σημαίνει ότι ανεχόμαστε κάτι, με το οποίο δεν είμαστε σύμφωνοι. Και, εννοείται, υπάρχουν όρια της ανεκτικότητας που ξεπερνιούνται, όταν κάποιοι επιτίθενται στις θεμελιωδεις αρχές της πολιτείας μας. Κατά τη γνώμη μου, δικαίως και για σωστούς λόγους επικρατεί στη Γερμανία ανεξιθρησκία και πρέπει να ανεχόμαστε συμπεριφορές, οι οποίες δεν συμβαδίζουν κατά 100% με τις αρχές ενός σύγχρονου και πεφωτισμένου κράτους δικαίου. Η ανοχή σε τέτοιες συμπεριφορές, μέσα σε συγκεκριμένα όρια, ανήκει στην ουσία του κράτους δικαίου. Οι απαγορεύσεις πρέπει να είναι η «τελευταία λύση» (ultima ratio), διαφορετικά εκχωρείται στο κράτος μια θέση εξουσίας, η οποία κάποια στιγμή μπορεί να γίνει εξ ίσου επικίνδυνη, όπως είναι κάποιες ομάδες. Οι δημοκρατικές αρχές πρέπει να υποστηρίζονται πρωτίστως με τον διαφωτισμό και το διάλογο.

CW: Τι άποψη έχετε για την αιτιολόγηση που δίνεται ότι «η Σαϊεντολογία επιδιώκει αντισυνταγματικούς στόχους με επιθετικό και μαχητικό τρόπο;»

MSS: Αυτές οι αιτιολογήσεις είναι, κατά την άποψή μου, μια επικίνδυνη επίθεση στην πλουραλιστικά συγκροτημένη κοινωνία μας, η οποία επίθεση δεν θα κτυπήσει μόνο θρησκευτικές ομάδες.

CW: Πώς θα ήταν δυνατόν να μεθοδευτούν μέτρα διαφωτισμού, αντί για απαγορεύσεις;

MSS: Πρέπει να πάμε να συζητήσουμε, να διαπραγματευτούμε σκληρά και να εισέλθουμε σε φιλοσοφικές αντιδικίες. Υπάρχει ευρύ πεδίο δραστηριοτήτων, επειδή ο διαφωτισμός στα σχολεία εξελίσσεται πολύ χαλαρά. Είναι απαραίτητο να εισαγάγουμε ένα μάθημα γενικής ισχύος για ηθική, διαμόρφωση της ζωής και θρησκειολογία, για όλους τους μαθητές. Μέχρι τώρα δημιουργούνται με την εκπαίδευση θρησκευτικά γκέτο για τα παιδιά.

(πρωτότυπο κείμενο>>>)

(βλέπε επίσης>>>)

Φοινίκη, Φοίνικες

...

Η Φοινίκη του αρχαίου κόσμου ταυτίζεται γεωγραφικά με τα εδάφη του σημερινού Λιβάνου και κάποιες όμορες περιοχές. Ως εθνότητα οι Φοίνικες καταγράφονται στην ιστορία ως απαράμιλλοι ναισιπλόοι και έμποροι. Με τα δύο αυτά προσόντα όργωναν τις θάλασσες και προωθούσαν το παράκτιο εμπόριο Ετσι, εγκαθίδρυσαν ένα δίκτυο εμπορικών σταθμών και αποικιακών κέντρων στις μεσογειακές ακτές, με πλέον γνωστή αποικία αυτή της Καρχηδόνας.

Κατά την Αρχαϊκή Περίοδο οι Έλληνες έτρεφαν σεβασμό απέναντι στους Φοίνικες. Τους θαύμαζαν ως εφευρέτες του αλφάβητου και, στην Κλασική Εποχή, ως δημιουργούς πολύτιμων και κομψών έργων. Όταν, όμως, εκείνοι συμμάχησαν ενεργά με τους Πέρσες, η εικόνα μεταστράφηκε. Άρχισαν να τους αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση. Τους θεωρούσαν παράτολμους εμπόρους και επικίνδυνους πειρατές.

Ο ανταγωνισμός στη Μεσόγειο τους μεταμόρφωσε σε σκληρούς αντιπάλους, αρχικά για τους Ελληνες και αργότερα, κατα τη διάρκεια των Καρχηδονιακών Πολέμων, για τους Ρωμαίους. Υπέκυψαν, τελικά, στους τελευταίους και μετά την ολοσχερή καταστροφή της Καρχηδόνας το άστρο τους έδυσε, ενώ ως εθνότητα βυθίστηκαν στην αφάνεια. Διασώθηκε μόνον η φήμη τους ως τολμηροί θαλασσοπόροι και αποικιστές στα παράλια της Μεσογείου.

Οι Φοίνικες εμφανίζονται και πάλι στο προσκήνιο στη σύγχρονη εποχή. Ερχονται στην επιφάνεια γύρω στα μέσα του 19ου αι., όταν η ευρωπαϊκή αρχαιολογία άρχισε να αναζητάει τους ξεχασμένους πολιτισμούς της ανατολικής Μεσογείου, που προηγήθηκαν της ελληνικής και ρωμαϊκής ακμής.

Οι πρώτες ανασκαφές που έγιναν με επικεφαλής τον Ερνέστ Ρενάν στις μεγαλύτερες φοινικικές πόλεις, την Τύρο, τη Σιδώνα, τη Βύβλο και την Αραδο (σημερινή Αρουάντ), στάθηκαν απογοητευτικές. Ωστόσο, η κάθε μία από αυτές τις πόλεις της Φοινίκης, όπως και ορισμένα καίρια σημεία της κεντρικής Μεσογείου, κυρίως στη Σικελία και τη Σαρδηνία, αποκάλυψαν αργότερα, σε άλλες αρχαιολογικές ανασκαφές, ευρήματα μεγάλης αξίας. Αντιθέτως, στη μεγαλύτερη φοινικική μητρόπολη της Δύσης, την Καρχηδόνα, παρά τις εντατικές ανασκαφές, ακόμη και τα τελευταία χρόνια τα ευρήματα είναι σπάνια, ελάχιστα και όχι ιδιαίτερα σημαντικά.

Σημαντικές ανακαλύψεις έγιναν πρόσφατα στον ίδιο το Λίβανο, στους αρχαιολογιούς χώρους των μεγάλων φοινικικών πόλεων ή γύρω από αυτές, μετά τον τραγικό εμφύλιο πόλεμο που κράτησε σχεδόν είκοσι χρόνια και κατά τη διάρκεια του οποίου καταστράφηκαν πολλοί αρχιολογικοί χώροι.

(Πληροφορίες από Καθημερινή, 2/12/2007)

Βιβλία, βιβλία

Η Εκκλησία μισεί ακόμη την αρχαιότητα

Πριν από ένα μήνα περίπου δημοσιεύσαμε κριτική για τη γαλλική έκδοση του βιβλίου του Βασίλη Αλεξάκη «μ.Χ.» (=μετά Χριστόν). Τώρα κυκλοφόρησε το βιβλίο και στα ελληνικά και παρουσιάστηκε στους δημοσιογράφους. Ιδού μερικά από τα σχόλιά τους:

(της Χρυσούλας Παπαϊωάννου, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 04/12/2007)

«Η τραγωδία μας είναι ότι η Ελλάδα έχει αποκοπεί από την αρχαιότητα. Υπάρχει μια αγεφύρωτη ρωγμή ανάμεσα στην αρχαιότητα και στον χριστιανικό πολιτισμό. Η σημερινή Ελλάδα είναι προϊόν του τελευταίου»

Ο Βασίλης Αλεξάκης δεν μασάει τα λόγια του. Το ίδιο έκανε και στο καινούργιο του βιβλίο «μ.Χ.», που στα ελληνικά κυκλοφορεί από τον «Εξάντα», λίγες μόνο μέρες μετά το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος που του απένειμε η Γαλλική Ακαδημία. Είναι η πιο πρόσφατη από τις δεκάδες διακρίσεις που του χάρισε η Γαλλία, μόνιμος τόπος κατοικίας του από το 1968. Εμείς πάντως τον συναντήσαμε στο σπίτι του στο κέντρο της Αθήνας.

«Το θέμα μου είναι το κενό 13 αιώνων πνευματικής γραφής από τον 5ο αιώνα, που έκλεισε ο Ιουστινιανός τη Σχολή Φιλοσοφίας της Αθήνας, μέχρι την Επανάσταση του '21», προσδιορίζει. Ο ήρωάς του είναι ένας 24χρονος ιστορικός, που αγαπάει τους Προσωκρατικούς και αναλαμβάνει μια αποστολή από την ηλικιωμένη κυρία Ναυσικά: να μάθει τα πάντα για το Άγιον Όρος.

Το Άγιον Όρος επισκέφθηκε και ο Αλεξάκης. Πρώτα διάβασε ό,τι έχει γραφτεί για την περίοδο που εμφανίστηκε ο χριστιανισμός, μίλησε με αρχαιολόγους, ιστορικούς, βυζαντινολόγους, τέως παπάδες και μοναχούς, ώστε τελικά να υποστηρίζει «ότι οι πληροφορίες στο βιβλίο είναι απόλυτα εξακριβωμένες». «Έμεινα κατάπληκτος με αυτά που βρήκα. Γύρω από τα κεράκια που λάμπουν, υπάρχουν άπειρες σκιές», λέει. Οι πληροφορίες που μάζευε και τα πρόσωπα που συναντούσε βρήκαν θέση στην πλοκή τού «μ.Χ.»

Ο ήρωας ανακαλύπτει ότι 5 αρχαίες πόλεις κατεδαφίστηκαν από μοναχούς που έχτισαν μοναστήρια. Κι ακόμα ότι ένα αρχαίο άγαλμα βρίσκεται θαμμένο στο κελάρι της μονής Βατοπεδίου. Όλα αυτά ενισχύουν την άποψή του ότι «το μίσος της Εκκλησίας για την αρχαιότητα ισχύει και σήμερα». Το βιβλίο διατρέχουν οι βιαιότητες του χριστιανισμού, ο φανατισμός του μονοθεϊσμού, η μάχη ανάμεσα στη θεολογία και τη φιλοσοφία, την ελευθερία και το χριστιανισμό.

Στο Άγιον Όρος ο Αλεξάκης γνώρισε απίθανους ανθρώπους, όπως τον Γάλλο ερημίτη που ονειρεύεται να επιστρέψει στο πατρικό του στη Νορμανδία, όπου ο αββάς Πρεβό έγραψε τη «Μανόν Λεσκό», ή τον γραφικό μοναχό που χαιρετάει αεροπλάνα κουνώντας μια τεράστια βυζαντινή σημαία. Διάβασε μέχρι και την επιστολή προς το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών του Πούτιν, που ζητούσε, κατά την επίσκεψή του στο Άγιον Όρος, να μην ανοιχτούν οι βαλίτσες των 40 συνοδών του, πράγμα που το ελληνικό κράτος δέχτηκε!

Τα επίμαχα θέματα θίγονται μέσα από τις συναντήσεις του ήρωα με επινοημένα ή υπαρκτά πρόσωπα. Στα πρώτα, μια θεούσα, με την οποία ανοίγει κουβέντα για το άβατο στο... κρεβάτι. «Με απασχόλησε», εξηγεί ο Αλεξάκης, «η ανόητη αρσενική έπαρση που υπάρχει στο Άγιον Όρος, τη στιγμή, μάλιστα, που πολλοί μοναχοί καταλήγουν εκεί από ερωτική απογοήτευση».

Στα πραγματικά πρόσωπα συναντάμε τον Κορνήλιο Καστοριάδη: υποτίθεται ότι δίνει μια διάλεξη στην αυλή του στην Τήνο για την απάτη της ελληνικής παιδείας. Ευκαιρία για τον Αλεξάκη να δηλώσει ότι «ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός είναι ένα τεράστιο ψέμα. Μπορούμε να μιλάμε ή για ελληνικό ή για χριστιανικό. Είτε για φιλοσοφία είτε για θεολογία. Αλλιώς, συνεχίζουμε ένα είδος σκοταδισμού και απάτης». Μας είχε προειδοποιήσει εξαρχής: το θέμα του είναι «τσουχτερό». Μια εποχή μάλιστα, που τα εθνικά μας θέματα είναι της μόδας.

Η Ελλάδα θύμα μιας «μεγάλης απάτης»

(BHMA, 4/12/2007)

O Βασίλης Αλεξάκης συνηθίζει να παρουσιάζει τα καινούργια βιβλία στο σπίτι του. Έτσι λοιπόν και χθες υποδέχθηκε τους δημοσιογράφους στον υπόγειο κήπο της οδού Αναγνωστοπούλου και κάθησε στο γνώριμο πλέον τραπέζι του πινγκ πονγκ. Χωρίς επισημότητες, παρ΄ ότι η διάκριση του μυθιστορήματος «μ.Χ.» θα επέτρεπε μεγαλεία: τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας 2007.

Η εκδότριά του κυρία Μάγδα Κοτζιά είπε ότι η ελληνική εκδοχή του κειμένου τής άρεσε περισσότερο από τη γαλλική (ως γνωστόν, ο Αλεξάκης γράφει και στις δύο γλώσσες, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι μεταφράζει τα βιβλία του, διότι ουσιαστικά πρόκειται για μετάπλαση κειμένου). Προτού αρχίσει να περιγράφει με αδρές γραμμές τη μυθοπλασία ο συγγραφέας είπε ότι «η συγγραφή είναι δουλειά που δεν μπορείς να τη μάθεις», ωστόσο στα τελευταία βιβλία του τείνει προς τον κανόνα ότι χρειάζονται δύο άξονες αφήγησης, «όπως το πλέξιμο θέλει δύο βελόνες». Οι δύο άξονες αυτή τη φορά αφορούν την αρχαία Ελλάδα, την οποία μελετά ο φοιτητής που έχει ρόλο αφηγητή στο βιβλίο.

Ο δεύτερος άξονας είναι το Αγιον Ορος, με το οποίο ο αφηγητής ασχολείται για λογαριασμό μιας ηλικιωμένης η οποία έχει χάσει έναν αδελφό που ήταν μοναχός. Το «μ.Χ.» είναι ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα όπου επιχειρείται μια σύγκρουση ιδεών. «Δεν προσπάθησα να γράψω δοκίμιο, κάτι τέτοιο δεν με ενδιέφερε. Εκανα όμως μεγάλη έρευνα για το ζήτημα, μίλησα με 60 ιστορικούς,αρχαιολόγους,πα- πάδες...».

Αυτό πάντως που επιχειρεί να αποδείξει ο συγγραφέας είναι ότι ο Ελληνισμός δεν προκύπτει από μείξη της αρχαίας σκέψης με τον χριστιανισμό. «Δεν μπορείς να είσαι και με τη φιλοσοφία και με τη θεολογία.Η Ελλάδα είναι θύμα μιας μεγάλης απάτης την οποία διδάσκονται οι νέοι στα σχολεία». Ο Αλεξάκης αναφέρεται σε σειρά ζητημάτων που αποφεύγονται, όπως οι αυτοκτονίες των μοναχών. «Το Αγιον Ορος είναι σαν τον Στρατό και τις φυλακές: οι αυτοκτονίες είναι κάτι σύνηθες» λέει. Επιχειρεί να περάσει τις πληροφορίες μέσα από την πλοκή και τους χαρακτήρες, συχνά με παιγνιώδη τρόπο: «Μου αρέσει που έχω μια σκηνή όπου ο ήρωας θέλει να κοιμηθεί με μια θεούσα και εκείνη, όταν τελικά πέφτουν στο κρεβάτι, του πιάνει κουβέντα για το άβατο». Ολα πάντως στην εξέλιξη της ιστορίας εξυπηρετούν την ανάδειξη της κεντρικής ιδέας, η οποία συνοψίζεται στην εξής φράση: «Ο χριστιανισμός δεν συνεχίζει την αρχαιότητα, απλώς την ακολουθεί όπως η νύχτα ακολουθεί την ημέρα».

Ποιον προσπαθεί να κοροϊδέψει ο πάπας;

...
Ο πάπας, ο οποίος αναγνωρίστηκε από το οικουμενικό πατριαρχείο ως ο διαχρονικά πρώτος επίσκοπος των χριστιανικών εκκλησιών, κτύπησε απρογραμμάτιστα και έβαλε σε μπελά τους φίλους του. Ο Βενέδικτος 16ος, τον οποίο οι συμπατριώτες του Γερμανοί αποκαλούν χάριν συντομίας Β16 ή χαϊδευτικά Benny, έδωσε στη δημοσιότητα μια εγκύκλιο (enzyklika, encyclical) με τίτλο «Spe salvi» (σωτηρία μέσω της ελπίδας), με την οποία προσπαθεί, όπως και κάθε προηγούμενη φορά, όπως και όλοι οι προηγούμενοι πάπες, να ξαναγράψει την Ιστορία και να ανατρέψει τη λογική.

Λέει λοιπό ο Β16 ότι «ο αθεϊσμός είναι υπεύθυνος για τα χειρότερα εγκλήματα στην Ιστορία». Και αναρωτιέται ο αναγνώστης, καλά:

• Οι αθεϊστές έκαιγαν στον ιππόδρομο της Κων/πολης τους Βογόμιλους, παρουσία του αυτοκράτορα και του πατριάρχη και με χρήση σταυρών και εικόνων;
• Οι αθεϊστές έκαναν τις εγκληματικές σταυροφορίες, 8 στην Ανατολή, 3-4 στη νότια Γαλλία και πάνω από 5Ο προς βορράν;
• Οι αθεϊστές εδίωκαν ανθρώπους, άλλοτε επειδή ήταν περιθωριακοί, άλλοτε λόγω των φιλοσοφικών πεποιθήσεών τους, άλλοτε επειδή ήταν «μάγοι» ή «μάγισσες», τους καταδίκαζαν προς διασκέδαση και ικανοποίηση του αποβλακωμένου λαού και τους έκαιγαν για εξαγνισμό;
• Οι αθεϊστές παρεμπόδιζαν διαχρονικά την κοινωνική πρόοδο και την παρεμποδίζουν ακόμα σήμερα όπου και όποτε μπορούν, εδίωκαν ερευνητές και επιστήμονες, οι οποίοι διεύρηναν τη γνώση και δημιουργούσαν πολιτισμό και δυσφημούσαν ή δυσφημούν ακόμα κορυφαίους ερευνητές για τις ανακαλύψεις και επινοήσεις τους;
• Οι αθεϊστές πάπες και πατριάρχες εξαγόραζαν το θρόνο, χρηματοδοτώντας αυλικούς, συναδέλφους ή ανταγωνιστές για να καταφέρουν να αναρριχηθούν στην εξουσία με την «επιφοίτηση του αγίου πνεύματος»;
  
• Οι αθεϊστές πουλούσαν σε Ανατολή και Δύση συγχωροχάρτια και ευτέλιζαν την ίδια την πίστη τους που δήθεν υπερασπίζονταν έναντι αιρετικών και αλλοθρήσκων;
• Οι αθεϊστές κατηύθηναν τους στρατούς της Γαλλίας και της Γερμανίας εκατέρωθεν του μετώπου στον α' παγκόσμιο πόλεμο, έχοντας χαράξει στις στολές και των μεν και των δε την επιγραφή «Ο θεός είναι μαζί μας»;
  
• Οι αθεϊστές συνεργάστηκαν μέχρι την τελευταία ώρα με τον Χίτλερ, πάλι υπό το σύνθημα «Ο θεός είναι μαζί μας» (Gott mit uns) και με όλα τα δικτατορικά καθεστώτα, όπου και όποτε εξασφαλιζόταν ο πλουτισμός των μελών του εκκλησιαστικού μηχανισμού;

Σίγουρα πρέπει να ξαναδιαβάσει τα βασικά κεφάλαια της Ιστορίας ο Benny.

Παρακάτω λέει ο ίδιος:

«... οι άνθρωποι να εναποθέσουν τις ελπίδες τους στο θεό και όχι στην τεχνολογία ή στα πλούτη...»

Μιλάει για Τεχνολογία και όχι για Επιστήμη, γιατί είναι ζεματισμένος με τις γκάφες έναντι της επιστήμης των προκατόχων του στο ίδιο αξίωμα. Αλλά, αναρωτιέμαι εγώ, ο αφελής, όταν αρρωστήσει κάποιος, ελαφριά ή βαριά, θα πάει στο μοναστήρι να προσευχηθεί για να ξαναβρεί την υγεία του ή θα εναποθέσει τις ελπίδες του σε χειρουργικά τραπέζια, στους ορθοπεδικούς μηχανισμούς, στις ανταλλακτικές οδοντοστοιχίες, στα μηχανήματα ακτινοβολίας, στα ακουστικά βαρηκοΐας, στα γυαλιά μυωπίας ή πρεσβυωπίας, στα φάρμακα, στα καλλυντικά και σε όλα τα άλλα τεχνολογικά προϊόντα;

Ας ρωτήσει ο πάπας τον κ. Χριστόδουλο που έχουν γνωριστεί καλά πλέον με τις αλληλοεπισκέψεις, τί κάνουν οι ασθενείς όταν βρεθούν αντιμέτωποι με τις ασθένειες και μπροστά στον κίνδυνο του θανάτου.

Και όσο για τα πλούτη, αφού δεν αξίζουν τον κόπο, γιατί συσσωρεύει το Βατικανό θησαυρούς επί θησαυρών, παλαιότερα με πολέμους και λεηλασίες, αργότερα με κρατικές συμφωνίες, τραπεζικές συναλλαγές και παραπλάνηση των πιστών; Γιατί δεν διανέμουν, ο πάπας και οι επίσκοποι, οι πατριάρχες, οι μητροπολίτες και οι ηγούμενοι των μοναστηριών στους φτωχούς όλο το χρήμα και τις περιουσίες που έχουν μαζέψει και διατηρούν, ώστε να δώσουν το καλό παράδειγμα και στον πιο δύσπιστο ή κακόπιστο;

Τα υπόλοιπα σημεία της εγκυκλίου του είναι ανάλογου ή ευτελέστερου επιπέδου, π.χ. ασκεί κριτική για τη φτώχεια και την αδικία στον κόσμο, στη δημιουργία και συντήρηση των οποίων έχουν τεράστια ευθύνη το Βατικανό και όλοι οι θρησκευτικοί μηχανισμοί στον κόσμο. Ποιους προσπαθεί να κοροϊδέψει, τελικά, ο πάπας (και όλοι όσοι τον μιμούνται) με τα παραμύθια του;
(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)