Εικόνες από την Κίνα που φεύγει...

. .

Ιστορικές αναδρομές Ιουλίου

(Μιχ. Κατσίγερας, Καθημερινή, 2/7/2007)

Στις 7 Ιουλίου κλείνουν 200 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης του Τιλσίτ, μεταξύ του Μεγάλου Ναπολέοντος και του Τσάρου Αλεξάνδρου του Ά της Ρωσίας. Με τη Συνθήκη αυτή η Ρωσία αναλαμβάνει να πείσει την Βρετανία να επιστρέψει κάποιες αποικίες της στη Γαλλία, και σε αντάλλαγμα η Ρωσία να πάρει τη Φινλανδία και τη Σουηδία. Στη Συνθήκη ακόμα προβλεπόταν ο διαμοιρασμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τη Γαλλία και τη Ρωσία. Βεβαίως η Συνθήκη αυτή δεν ολοκληρώθηκε για το λόγο ότι ο Μ. Ναπολέων τελικά ηττήθηκε το1815, στο Βατερλό, και η Ρωσία ήταν πλέον με τους εχθρούς του.

Στις 6 Ιουλίου 1917 δηλαδή πριν από 90 χρόνια, οι Άραβες οδηγούμενοι από τον Λώρενς, τον περίφημο Λώρενς της Αραβίας τον Βρετανό αυτό αξιωματικό, νίκησαν τους Τούρκους στην Άκαμπα, το λιμάνι που βρίσκεται στον Περσικό Κόλπο. Ήταν μια νίκη σημαντική η οποία οδήγησε μετά στα παραπέρα επιτεύγματα του απελευθερωτικού αγώνα των Αράβων από τον Οθωμανικό ζυγό.

Στις 7 Ιουλίου 1937 δηλαδή πριν από 70 χρόνια, ξεκίνησε ο Σινοϊαπωνικός Πόλεμος. Ένα επεισόδιο στο Πεκίνο είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της πόλης από τους Ιάπωνες οι οποίοι βεβαίως, από το 1931 κατείχαν τη Μαντζουρία. Ηταν ένας πόλεμος ο οποίος διήρκησε σε όλη τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου με φοβερές συνέπειες για τους Κινέζους, γιατί η Ιαπωνική πολεμική μηχανή ήτανε πανίσχυρη τότε. Πρόκειται για ένα προηγούμενο που ακόμα ταλανίζει τις σχέσεις μεταξύ της Κίνας, και της Ιαπωνίας.

Στις 18 Ιουλίου του 1947 δηλαδή πριν από 60 χρόνια, το περίφημο καράβι « Έξοδος» που είχε ξεκινήσει από το Σετ της Γαλλίας με επιζήσαντες Εβραίους του Ολοκαυτώματος προσπαθεί να αποβιβάσει τους επιβάτες του στη γη του Ισραήλ. Είναι η προσπάθεια για την δημιουργία Εβραϊκού κράτους, οι Βρετανοί όμως που είχαν υπό εντολή τα εδάφη εκείνα, απώθησαν σε άλλα πλοία τους Εβραίους μετανάστες, δημιουργήθηκαν επεισόδια, υπήρξαν 3 νεκροί και δεκάδες πολλές τραυματίες, και τους ξανάστειλαν πίσω στην Ευρώπη. Μερικούς μήνες αργότερα όμως ο ΟΗΕ αποφάσισε την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, πριν από 60 χρόνια.

Ο ηγέτης της Γαλλίας στρατηγός Ντε Γκωλ στις 24 Ιουλίου 1967, δηλαδή πριν από 40 χρόνια, μιλάει στη γαλλόφωνη επαρχία του Καναδά, το Κεμπέκ, στο Μόντρεαλ που είναι η πρωτεύουσα του Κεμπέκ, και λεει την περίφημη φράση- Vive Le Quebec Libre- δηλαδή ζήτω το ελεύθερο Κεμπέκ, προκαλώντας αίσθηση διεθνώς.

Πριν από 20 χρόνια στις 29 Ιουλίου 1987, ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν και η Βρετανίδα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ εγκαινιάζουν το τούνελ κάτω από τη Μάγχη. Ήταν ένα όνειρο εκατονταετιών, το οποίο έγινε πραγματικότητα.

Πριν από 10 χρόνια την 1 Ιουλίου 1987, το Χονγκ Κονγκ αποδίδεται στην Κίνα έπειτα από αιώνες βρετανικής κυριαρχίας. Το Χονγκ Κονγκ είναι μια επαρχία με ειδικό καθεστώς, ανήκει όμως στη λαϊκή δημοκρατία της Κίνας.

29 Μαΐου 1453 - το χρονικό μιας ημέρας της παγκόσμιας ιστορίας (I)

«Το επίσημο Βυζαντινό Κράτος ουδέποτε συνθηκολόγησε. Πολέμησε μέχρι την τελευταία στιγμή. Αν υπήρξε, και είναι πολύ πιθανόν ότι υπήρξε, προδοσία, αυτή έγινε από τον Λουκά Νοταρά και τους ανθενωτικούς για να σώσουν τα αξιώματα, τις περιουσίες και τις ζωές τους»

του καθηγητή Δρ. Αντώνη Καμμά

Μέσα στην πορεία της Ευρωπαϊκής ιστορίας, όλων των προηγούμενων αιώνων, εκατοντάδες πόλεις και περιοχές άλλαξαν άπειρες φορές ηγεμόνες, κατακτήθηκαν, καταστράφηκαν, ανοικοδομήθηκαν, γνώρισαν περιόδους δόξας, παρακμής, ελπίδας και απογοήτευσης.

Καμιά όμως από όλες αυτές τις ιστορικές στιγμές δεν είχε τις ευρύτερες κοσμογονικές επιπτώσεις για την ιστορία της ανθρωπότητας που είχε η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, στις 29 Μαΐου του 1453.

Η άλωση της Πόλης δεν ήταν, απλά και μόνο, μία ακόμα γραμμή στην Παγκόσμια ιστορία αλλά το ουσιαστικό και τυπικό τέλος ενός πολιτισμού δώδεκα αιώνων που, μπορεί μεν σε μεγάλο βαθμό να αυτοκαταστράφηκε από τα δικά του λάθη, έχασε όμως, με την κατάκτησή του από τους Οθωμανούς, τη δυνατότητα της συμμετοχής και της ενεργούς συμβολής του στην Αναγεννησιακή προσπάθεια των Ευρωπαϊκών κρατών η οποία σηματοδότησε -και εξακολουθεί να σηματοδοτεί ακόμα και σήμερα- την πνευματική, καλλιτεχνική και επιστημονική ανέλιξη του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Θα αποτελούσε επικίνδυνη υπεραπλούστευση, για όποιον ιστορικό ερευνητή, ο διαχωρισμός των γεγονότων από την αιτιοπαθογένειά τους, η απλή καταγραφή των περιστατικών που οδήγησαν στην άλωση της Πόλης χωρίς, μέσα από τα ιστορικά δεδομένα της, να ανιχνεύσει το μεγαλείο και τα ελαττώματα της πιο αντιφατικής φυλής της ανθρωπότητας δια μέσου των αιώνων, δηλαδή της φυλής των Ελλήνων.

Γιατί καμιά, πραγματικά, φυλή, μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι της ανθρωπότητας, δεν μπόρεσε να συσσωρεύσει μέσα στο χαρακτήρα της συγχρόνως τόσο ηρωισμό και τόση προδοσία, τόση ανιδιοτέλεια και τόση ευτέλεια, τόση ευφυΐα και τόση πονηριά.

Και το χρονικό της άλωσης της Πόλης, μέσα από τις διασωζόμενες ιστορικές του περιγραφές, αυτήν ακριβώς την αντίφαση τονίζει, για όσους τουλάχιστον επιμένουν να ψάχνουν την ιστορία βαθύτερα από την απλή απομνημόνευση γεγονότων και χρονολογιών.

Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι, μετά τη Μακεδονική Δυναστεία, το Βυζάντιο μπήκε αμετάκλητα στο δρόμο της παρακμής. Ιδιαίτερα μάλιστα μετά την ήττα στο Ματζικέρτ (1071) και την αποτυχημένη προσπάθεια των Κομνηνών να την ανορθώσουν οικονομικά και στρατιωτικά, η Αυτοκρατορία χάνει σιγά - σιγά όλη την παλιά αίγλη της.

Από την απελευθέρωση της Πόλης από τους Λατίνους (1261) και μετά, Βυζαντινή Αυτοκρατορία ουσιαστικά δεν υπάρχει. Σχεδόν το σύνολο της Μικράς Ασίας είχε περιέλθει στους Τούρκους, ενώ τα περισσότερα λιμάνια και τα νησιά τα κατείχαν Λατίνοι.

Ο τελευταίος αιώνας ζωής του Βυζαντίου ξεκίνησε με μια σειρά εμφυλίων σπαραγμών (1320, Ανδρόνικος Γ΄. 1342, Ζηλωταί - Ι. Καντακουζηνός) για να τελειώσει με την αναπόφευκτη κατάκτηση της Πόλης από τους Τούρκους του Μωάμεθ. Μιας Πόλης που είχε από αιώνες πάψει πια να είναι «το κλειδί της Ρωμανίας όλης».

Οι τελευταίοι Αυτοκράτορες του Βυζαντίου και ιδιαίτερα ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είχαν δικαίως πεισθεί ότι χωρίς την υποστήριξη των Δυτικών οι Τούρκοι, αργά ή γρήγορα, θα έμπαιναν στην Πόλη.

Στο βωμό αυτής της πολιτικής σκέψης, ήσαν πρόθυμοι να θυσιάσουν τις οποιεσδήποτε αντιρρήσεις τους πάνω στα παπικά προνόμια που, βέβαια, πέρα από τα θρησκευτικά φαινόμενα είχαν και συγκεκριμένα υλικά αίτια.

Σ’ αυτή την πολιτική συνάντησαν απ’ αρχής την έντονη αντίδραση ενός τμήματος της Εκκλησιαστικής ιεραρχίας, μιας σημαντικής μερίδας ευγενών και του μεγαλύτερου μέρους του Λαού (που αποκλήθηκαν ομαδικά «ανθενωτικοί») και που είχαν σαν ηγέτες των το Γεννάδιο Σχολάριο και τον Μέγα Δούκα Λουκά Νοταρά.

Έτσι η 6η Απρίλη 1453 βρήκε έξω από τα τείχη της Πόλης ένα πανίσχυρο και πολυάριθμο (Φραντζής 258 χιλ., Χαλκοκονδύλης 400 χιλ., Κορδάτος 100 χιλ., Χαιρουλλάχ 80 χιλ.) στρατό Τούρκων και μέσα από τα τείχη ένα Λαό χωρισμένο σε δυο φατρίες που αλληλοεμισούντο θανάσιμα.

Σ’ αυτές τις κρίσιμες ώρες η στάση των ανθενωτικών ήταν χαρακτηριστική των προθέσεών των. Η φράση «κρειττότερον εστίν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν», έστω ακόμη και αν δεν ανήκει στον ίδιο το Νοταρά, μαρτυρεί αδιάψευστα το βαθύτερο πιστεύω τους. Ο Γεώργιος Φραντζής, ο μόνος Έλληνας ιστορικός, που ήταν παρών στην άλωση της Πόλης, περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα το Λουκά Νοταρά και τους ομοϊδεάτες του.

Ο Steven Runciman, στην προσπάθειά του να αμβλύνει την αλγεινή εντύπωση που προξένησε ο Λ. Νοταράς στους μελετητές του Χρονικού της Άλωσης, αφ’ ενός μεν μυθοποιεί την εκτέλεσή του από τον Μωάμεθ, αφ’ ετέρου δε δεν διστάζει να επιτεθεί κατά του Φραντζή παρά το ότι, σε όλα τα άλλα, χαρακτηρίζει την ιστορία του τίμια και πειστική.

Αν ο Νοταράς θανατώθηκε από το Σουλτάνο, διότι αρνήθηκε να του παραδώσει το μικρότερο γιο του, είτε διότι ο Σουλτάνος θέλησε να σφετερισθεί τη μεγάλη περιουσία του, είτε, τέλος, διότι κατηγορήθηκε από το συνεργάτη του Παλαιολόγου στην αυλή του Μωάμεθ, Χαλήλ Πασά ως ραδιούργος και διπρόσωπος, άποψη που αναφέρει ο Κριτόβουλος και δέχεται ο Κορδάτος, τα πράγματα δεν είναι τελείως ξεκαθαρισμένα.

Οτιδήποτε όμως και αν συνέβη είναι ιστορικά βέβαιο ότι ο Λουκάς Νοταράς υπήρξε ο ένας των μεγάλων ηγετών της ανθενωτικής φατρίας και, ως εκ τούτου, υπέρμαχος της άνευ όρων παράδοσης της Πόλης στους Τούρκους. Ο άλλος ηγέτης των ανθενωτικών, ο Γεννάδιος Σχολάριος, «χρίσθηκε» από το Μωάμεθ, την άνοιξη του 1454, πατριάρχης και ουσιαστικά αρχηγός των ορθοδόξων υπηκόων του σουλτάνου, με γραφτά μάλιστα προνόμια.

Παρά τη μεγάλη εσωτερική αντίδραση που αντιμετώπιζε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος προσπάθησε να οργανώσει την άμυνα της Πόλης κατά τον καλύτερο τρόπο. Σ’ αυτή του την προσπάθεια είχε συμπαραστάτη τον αρχηγό των Γενοβέζων, Ιουστινιάνη που υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, εξαίρετος στρατιωτικός.

Λίγο πριν από την Άλωση ο Ιουστινιάνης τραυματίστηκε βαριά και εγκατέλειψε την Πόλη. Οι επικρίσεις εναντίον του γι’ αυτή τη φυγή φαίνονται μάλλον άδικες μια που, όπως μας πληροφορεί ο Βαρβερινός Κώδικας, «....ελαβώθη ο καπετάνιος Γιουστουνιάς με μια σαϊττέα εις τα σαγόνια....».

Πάνω όμως απ’ όλους τους υπερασπιστές της Πόλης, αναμφισβήτητα, βρισκότανε ο Παλαιολόγος. Είναι ίσως το μόνο σημείο που συμφωνούν απόλυτα όλες οι ιστορικές γραφές, τόσο της εποχής εκείνης όσο και οι μεταγενέστερες.

Ο Vasiliev γράφει ότι «η τιμιότης, η γενναιοδωρία, η δραστηριότης, το θάρρος και η αγάπη για τη χώρα του είναι τα χαρακτηριστικά του Κωνσταντίνου».

Πενήντα τρεις ημέρες κράτησε η πολιορκία της Πόλης. Στις 29 Μαΐου 1453 ο Μωάμεθ Β΄ έμπαινε νικητής στην Πρωτεύουσα του Βυζαντίου. Πως όμως πάρθηκε η Πόλη; Στο σημείο αυτό οι αντιφάσεις των ιστορικών πηγών είναι τεράστιες.

Ο Δούκας γράφει ότι, όταν ο Παλαιολόγος είδε ένα μέρος των τειχών να πέφτει, έστειλε πρεσβεία στο σουλτάνο να τον ρωτήσει κάτω από ποιους όρους θα δεχόταν να λύσει την πολιορκία της Πόλης και να φύγει με το στρατό του.

Ο Μωάμεθ αρνήθηκε λέγοντας «ουκ έστι δυνατόν αναχωρήσαι με. Ή πόλιν λαμβάνω ή Πόλις λαμβάνει με ζώντα ή τεθνεώτα». Στη συνέχεια αντιπρότεινε στον Παλαιολόγο να φύγει ειρηνικά και να εγκατασταθεί στην Πελοπόννησο, λύση, που απέρριψε χωρίς συζήτηση ο Βυζαντινός Βασιλιάς.

Ο Χαλκοκονδύλης και ο Λεονάρδος ο Χίος, με μικρές παραλλαγές συμφωνούν με την άποψη του Δούκα.

(συνεχίζεται)

Μια άστοχη κριτική στην «Περί θεού αυταπάτη» του R. Dawkins

Στο «ΒΗΜΑ της Κυριακής», 24/06/2007, δημοσιεύτηκε κριτική του καθηγητή κοινωνιολογίας στο Λονδίνο, Νίκου Μουζέλη, πάνω στο βιβλίο του Richard Dawkins «Η περί Θεού αυταπάτη». Οι θέσεις του Ν. Μουζέλη θα ήταν συζητήσιμες, αν δεν άγραφε ήδη στην αρχή «Δεν έχω διαβάσει την αγγλική έκδοση» και την ελληνική δεν μπορεί να την είχε διαβάσει, γιατί, όπως πάλι ο ίδιος γράφει «Θα βγει σύντομα στα ελληνικά από το Κάτοπτρο».

Είδα το κείμενο του Ν. Μουζέλη αρχικά στο e-Rooster και θεώρησα ότι δεν είναι απαραίτητο να το δημοσιεύσω κι εδώ. Σ' εκείνο το blog έγραψα μόνο, ως σχόλιο: «Διάβασα στην εφημερίδα το άρθρο του Ν. Μουζέλη "διαγώνια", απλά επειδή ομολόγησε εισαγωγικά ότι δεν έχει διαβάσει το βιβλίο του Dawkins, παρά μόνο τα αποσπάσματα που δημοσίευσε το ΒΗΜΑ. Πιο πολύ ήθελα να δω, τί μπορεί να γράφει, αφού δεν το έχει διαβάσει... Τελικά είδα ότι δεν έγραψε τίποτα σχετικό, παρά μόνο αυτά που είχε έτσι κι αλλιώς στο μυαλό του και έψαχνε να τα τοποθετήσει κάπου! Γενικά, έχω διαβάσει πολύ καλύτερα κείμενα του Ν. Μουζέλη».

Όπως είναι προφανές και πολλοί άλλοι παραξενεύτηκαν από αυτή την κριτική του Ν. Μουζέλη (βλέπε και υπόλοιπα σχόλια στο e-Rooster) και, όπως αναμενόταν, δημοσιεύτηκαν την Κυριακή, 01/07/2007, και στο ΒΗΜΑ μια σειρά από τοποθετήσεις πάνω σ' αυτή την κριτική. Μεταφέρω εδώ μόνο την πρώτη εξ' αυτών των τοποθετήσεων του βιολόγου και αναπλ. καθηγητή του πανεπ. Πάτρας Σπ. Σφενδουράκη:

Με έκπληξη διάβασα το άρθρο του κ. Μουζέλη στο κυριακάτικο φύλλο σας της 24ης Ιουνίου σχετικά με το βιβλίο του Richard Dawkins «Η περί Θεού αυταπάτη».

Ο κ. Μουζέλης διαπράττει σφάλμα ασυγχώρητο για πανεπιστημιακό καθηγητή, αφού όπως ο ίδιος παραδέχεται, δεν έχει διαβάσει το βιβλίο, το οποίο κρίνει με αυστηρότητα, παρά μόνο ένα ελάχιστο απόσπασμά του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα σας ως προδημοσίευση.

Χαρακτηρίζει μάλιστα τον Dawkins αλαζόνα, αφελή, δογματικό και «κοινότυπο» (sic) -προφανώς ήθελε να γράψει κοινότοπο- χωρίς επί της ουσίας να αντιπαρατίθεται στα υποτιθέμενα επιχειρήματά του. Συγκεκριμένα, αν ο κ. Μουζέλης έμπαινε στον κόπο να διαβάσει το βιβλίο προτού γράψει αυτό τον λίβελο, θα έβλεπε ότι ο Dawkins δεν στηρίζει το επιχείρημα περί ανυπαρξίας Θεού στη βία και στα δεινά που έχουν προκαλέσει οι θρησκείες.

Η σχετική συζήτηση αφορά τις επιπτώσεις της θρησκείας στο κοινωνικό σύνολο, όπως είναι και λογικό. Το γεγονός ότι πολλοί έχουν ασχοληθεί με την προσπάθεια «απόδειξης» της ύπαρξης (ή της ανυπαρξίας) Θεού δεν είναι άγνωστο στον Dawkins, ο οποίος βασισμένος ακριβώς σε αυτό, υποστηρίζει ότι οι υποτιθέμενες αποδείξεις δεν είναι και τόσο σοβαρές όσο θεωρείται εν γένει στη θεολογική βιβλιογραφία.

Επίσης, το ότι ο Μέρτον «έδειξε» ότι ο προτεσταντισμός «οδήγησε» στην ανάπτυξη της επιστημονικής σκέψης, ανεξάρτητα από το αν έχει όντως δίκιο ή όχι, δεν καταρρίπτει το επιχείρημα του Dawkins ότι η θρησκευτική πίστη είναι ένας ιδιαιτέρως ικανός παράγοντας εξουδετέρωσης της ορθολογικής σκέψης. Αυτό θα ίσχυε εφόσον ο προτεσταντισμός ή κάποια άλλη θρησκεία δεν προσπαθούσε να καταστείλει ή να καταπολεμήσει τις «μη βολικές» γι' αυτήν επιστημονικές ιδέες και όχι εφόσον έμμεσα διευκόλυνε την επιστημονική προσπάθεια (αφού πολλά από τα αποτελέσματά της -κυρίως τα τεχνολογικά- είναι συμβατά με τους σκοπούς της).

Είναι εκπληκτικό το πώς γράφεται τόσο πρόχειρα και άμεσα μια κριτική στην προσπάθεια ενός σημαντικού επιστήμονα να αντιπαρατεθεί στο νέο κύμα άνθησης του ανορθολογισμού και της δεισιδαιμονίας (βλ. θρησκευτικός φανατισμός, αστρολογία, ιδεολογίες new age κ.λπ.), χωρίς ταυτοχρόνως να παίρνει θέση απέναντι σε αυτά.

Ισως τελικά όντως να χρειάζεται ένας νέος Διαφωτισμός, υπό την έννοια της υποστήριξης της -εξ ορισμού- μη δογματικής επιστημονικής-ορθολογικής σκέψης.

Πάντως, όπως και να 'χει, η άσκηση κριτικής σε κάτι που δεν γνωρίζει κανείς είναι απαράδεκτη και αντιεπιστημονική. Ο κ. Μουζέλης οφείλει να διορθώσει το σφάλμα του, ασκώντας αναλυτική κριτική αφού διαβάσει το βιβλίο, εφόσον συνεχίσει να θεωρεί ότι έχει σοβαρά αντεπιχειρήματα.

Με τη λογική του Ν. Μουζέλη θα μπορούσε ένας θεατρικός κριτικός να σχολιάσει κάποια θεατρική παράσταση διαβάζοντας μόνο τη σύντομη περίληψη που περιέχεται στο πρόγραμμα και αναπτύσσοντας προσωπικές απόψεις του περί θεάτρου, χωρίς να ξέρει αν αυτές εγγίζουν το έργο που ανέβηκε στη σκηνή. Ας περιμένουμε, λοιπόν, να πληροφορηθούμε, τί ήταν αυτό που τον ώθησε να γράψει αυτή την τελείως άστοχη και περιττή κριτική του επί αγνώστου κειμένου!

(βλέπε επίσης εδώ!)

Πανεπιστημιακός έπαινος της μπουρδολογίας

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από το περιοδικό ΤΥΧΙΚΟΣ που εκδίδει ένας φίλος, πιστός χριστιανός. Γράφει λοιπόν τα εξής ο φίλος (με λίγες ασήμαντες συντμήσεις από μένα):

Για τον Δαμασκηνό Στουδίτη, Μητροπολίτη Άρτας που έγραψε το θρησκευτικό έργο «Θησαυρός», μία συλλογή διδαχών βασισμένων σε ευαγγελικά αποσπάσματα και βίους αγίων, αναφέρει ο καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών και κληρικός Γεώργιος Μεταλληνός τον Ιούλιο 2006 ότι: «Ο συγγραφέας και το έργο του κινούνται μέσα στην πατερικότητα, την αυθεντική ορθόδοξη παράδοση, την παράδοση του ησυχασμού». Επίσης ότι: «Το βιβλίο αυτό που μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, θεμελίωσε την εκκλησιαστική λαϊκή φιλολογία των χρόνων της δουλείας».

Εδώ, τώρα, ένα απόσπασμα από το συγκεκριμένο βιβλίο:

«Γιατί έγινε η Ανάσταση του Κυρίου μήνα Μάρτιο;

Ο Μάρτιος μήνας ονομάζεται άρτιος, δηλαδή πλήρης. Διότι ο προηγούμενος μήνας Φεβρουάριος είναι ελλιπής και συμβολίζει τον καιρό κατά τον οποίο ορίζει ο Κύριος στο Άγιο Ευαγγέλιο ως εποχή του Αντίχριστου: «ει μη εκολοβώθησαν αι ημέραι εκείναι ουκ αν εσώθη πάσα σαρξ» (Ματθ. 24/κδ/22, Μάρκ. 13/ιγ/20). Ο δε Μάρτιος μήνας αντιστοιχεί στο μήνα που θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και στην αποκατάσταση των αγίων, οι οποίοι θα κληρονομήσουν αιωνίως την Βασιλεία των Ουρανών.

Επειδή λοιπόν ο Μάρτιος προεικονίζει εκείνα τα χρόνια, γι' αυτό και η Ανάσταση έγινε αυτόν τον μήνα, διότι και η ημέρα της Αναστάσεως προεικονίζει τη μέλλουσα Ανάσταση των νεκρών. Όσα μυστήρια πάλι αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη, όλα έγιναν το μήνα Μάρτιο. Τον Μάρτιο δημιούργησε ο Θεός τον κόσμο και τον έκτισε. Ο ήλιος, η σελήνη, τα άστρα, η γη, ο ουρανός, ακόμα και ο Αδάμ τότε πλάστηκε, τότε ξέπεσε, τότε διώχθηκε από τον Παράδεισο, και την 25η αυτού του μηνός παρέβηκε την εντολή του Θεού.

Πώς έγινε αυτό, θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως:

Η σελήνη όταν είναι σωστή και ολόκληρη είναι 14 ημερών. Ο Θεός την τέταρτη ημέρα είπε και έγινε αυτή σωστή και ακέραιη, όπως ακριβώς είναι κατά την δέκατη τέταρτη ημέρα. Άρα ο Θεός την 12η μέρα του Μαρτίου άρχισε να δημιουργεί τα ποιήματά του. Η 12η λοιπόν του μηνός Μαρτίου είναι η πρώτη μέρα για τα κτίσματα του Θεού και η 18η είναι έβδομη για τα κτίσματα του Θεού. Μέχρι τις 25 του μηνός λείπουν επτά μέρες. Αλλά επτά ημέρες έζησε ο Αδάμ στον Παράδεισο, ίσες με τις ημέρες της εβδομάδος, ίσες με τα επτά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, ίσες με τα επτά χαρίσματα που χάρισε ο Θεός στον Αδάμ.

Αλλά και ο κατακλυσμός του Νώε, τον Μάρτιο μήνα έγινε και προεικονίζει την ημέρα του Πάσχα, τότε έγινε η φθορά των αμαρτωλών και τώρα η φθορά των αμαρτιών μας. Τότε, διαφυλάχθηκε ο δίκαιος Νώε με την οικογένειά του και τώρα διαφυλάσσονται όσοι λατρεύουν και υπηρετούν το μυστήριο της Αναστάσεως. Τότε ήταν η κιβωτός, τώρα είναι ο Χριστός.

Γι’ αυτό, έγινε η Ανάσταση του Χριστού τον Μάρτιο μήνα.»

Ό,τι καταλάβατε! Ο φίλος που εκδίδει το περιοδικό ΤΥΧΙΚΟΣ, σχολιάζει στη συνέχεια ως εξής:

Τίποτα από τα παραπάνω δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με την πραγματικότητα, είναι όμως ικανά κριτήρια για να γίνει αντιληπτό πόσο μακριά από την αλήθεια ήταν -και δυστυχώς εξακολουθούν να είναι- όλοι όσοι αφήνουν την πηγή των ζώντων υδάτων του Λόγου του Θεού και καταφεύγουν στους «συντετριμμένους λάκκους» των ανθρωπίνων παραδόσεων. Και είναι δράμα μέγα όταν επιμένουν να γαλουχούν το λαό μας με τέτοιου είδους σαπουνόφουσκες και μωρολογίες.

Εγώ δεν χρειάζεται να σχολιάσω τίποτα, ούτε για τον μπουρδολόγο «πατέρα» Δαμασκηνό Στουδίτη, αλλά ούτε και για τον κ. Μεταλληνό, ο οποίος «ερμηνεύει» τα πάντα και εκθέτει, πέρα από τον εαυτό του, και το πανεπιστήμιο που τον έχει καθηγητή.