Οι Ολυμπιακοί μπορούσαν να γίνουν με λιγότερα χρήματα...

του Νίκου Χασαπόπουλου, ΒΗΜΑ, 19/5/2013

«Είναι απόλυτο ψέμα. Ποτέ δεν αποκάλεσα την κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου “πλούσια βρώμα” ούτε “rich bitch”, όπως το λέει στα αγγλικά. Και είναι ντροπή που για να προσελκύσει κανείς τη δημόσια προσοχή καταφεύγει σε τέτοιου είδους συκοφαντίες». Αυτή είναι η (οργισμένη) απάντηση του πρώην «τσάρου» της οικονομίας κ. Ν. Χριστοδουλάκη σε όσα του καταλογίζει η κ. Αγγελοπούλου στο βιβλίο της «My Greek Drama», όπου τον κατηγορεί ότι την αποκάλεσε «πλούσια βρώμα που έρχεται εδώ και παίζει τα παιχνίδια της, λες και θα κερδίσουμε τη διοργάνωση των Ολυμπιακών». Πρώτα από όλα, όπως αναφέρει, «την περίοδο της διεκδίκησης εγώ καμία σχέση δεν είχα με την Αγγελοπούλου  και αυτό αποκαλύπτει την τρικυμία του παραληρήματος».

Φανερά ενοχλημένος ο πρώην υπουργός Εθνικής Οικονομίας και στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού κ. Κ. Σημίτη απαντά ευθέως στις συκοφαντίες, όπως τις χαρακτηρίζει, της κυρίας Αγγελοπούλου, υπενθυμίζει ότι αυτός ήταν ο υπουργός από τον οποίο ζητούσε χρήματα, αριθμεί τις «παράλογες» δαπάνες που έγιναν στους Ολυμπιακούς Αγώνες και δίνει λεπτομέρειες για τη σύγκρουση με την αποκαλούμενη «σιδηρά κυρία των Ολυμπιακών».

«Εγώ δεν την έβρισα ποτέ ούτε το συνηθίζω με κανέναν. Προτιμώ τα επιχειρήματα. Δεν είχα κανέναν λόγο άλλωστε να τη βρίσω αλλά ούτε και να την κολακεύω, όπως δουλικά έκαναν τόσοι και τόσοι.  Προφανώς η κυρία θα ήθελε να χρησιμοποιεί τον υπουργό Οικονομικών ως ταμία για να δίνει εντολές επιταγών και να τον διατάζει. Αλλά εγώ ταμίας του Ρογκ δεν έγινα ποτέ, ήμουν ο υπουργός Οικονομικών».

Λόγια σκληρά, γεμάτα οργή, από τον πρώην «τσάρο της οικονομίας», ο οποίος δεν θέλησε  να αφήσει αναπάντητα όσα του καταμαρτυρά η κ. Αγγελοπούλου, αποκαλύπτοντας παράλληλα και πώς διαμορφώθηκαν οι σχέσεις τους εκείνη την περίοδο και κυρίως τι ήταν υποχρεωμένος λόγω της θέσης του να πράξει και τι να απορρίψει. Κάνει μάλιστα λόγο για «πόλεμο» που του έγινε (και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο) από την επικεφαλής τού «Αθήνα 2004».

Και το σημαντικότερο: σύμφωνα με τους υπολογισμούς του και τα έγγραφα που διαθέτει και παρά τις περικοπές που έκανε ο ίδιος, ο προϋπολογισμός των Ολυμπιακών Αγώνων ξεπέρασε αισθητά τον προβλεπόμενο. «Πιστεύω ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες ωφέλησαν τη χώρα αλλά στοίχισαν περίπου 7 δισ. ευρώ. Θα μπορούσαν να γίνουν και με 5 δισ. ευρώ αν πολλές εγκαταστάσεις νοικιάζονταν ως λυόμενες αντί να τις αγοράζουν καινούργιες» αναφέρει λέγοντας ότι δεν έχει μετανιώσει σε τίποτα.

«Η ευθύνη μου ήταν να διαχειριστώ τα χρήματα των φορολογουμένων και φυσικά ήμουν πολύ αυστηρός και έκοβα αμέσως τα κονδύλια τα οποία θεωρούσα περιττές δαπάνες. Είχαμε άλλωστε τότε πολλές επείγουσες ανάγκες να καλύψουμε. Χίλιες φορές προτιμούσα να αυξάνω τα ΕΚΑΣ παρά να αγοράζω χαλιά και μάρμαρα για τις εγκαταστάσεις των Ολυμπιακών. Αν κάποιοι στεναχωρήθηκαν, δεν μπορώ να πω ότι λυπάμαι» λέει ο πρώην υπουργός. Παράλληλα όμως αναγνωρίζει, όπως σημειώνει, ότι η κ. Αγγελοπούλου προσέφερε ανεκτίμητη υπηρεσία στη διοργάνωση και στην προβολή των Αγώνων, αλλά, όπως τονίζει, «τα χρήματα θα μπορούσαν να ήταν αισθητά λιγότερα και γι' αυτό πάλεψα όσο μπορούσα».

Αλλά πώς άρχισε η διαμάχη ανάμεσα στον κ. Χριστοδουλάκη και στην κ. Αγγελοπούλου; Ποια ήταν η αιτία, αφού οι σχέσεις τους ήταν ψυχρές από την ώρα που ανέλαβε η κ. Αγγελοπούλου τη διοργάνωση των Αγώνων; Ο πρώην υπουργός επιδεικνύει ένα νόμισμα των δύο ευρώ λέγοντας ότι «αυτό αποτέλεσε την αιτία της μεγάλης διαμάχης». Πρόκειται για το αναμνηστικό νόμισμα των δύο ευρώ που «κόπηκε» λίγο πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων τον Αύγουστο του 2004 και που απεικονίζει έναν δισκοβόλο. «Ξέρετε, τα κέρματα του ευρώ τα κυκλοφορεί το υπουργείο Οικονομικών κάθε χώρας της ευρωζώνης.

Από το αναμνηστικό αυτό κέρμα των δύο ευρώ εισέπραξα 140 εκατ. ευρώ, τα οποία αμέσως ενίσχυσαν τον κρατικό προϋπολογισμό. Και τούτο έγινε παρά τις δυσκολίες, αφού ο "Αθήνα 2004" δεν μας έδωσε άδεια να απεικονίσουμε τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους και έτσι αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον δισκοβόλο και με τους κύκλους στα πλάγια σε μικρό σχήμα. Για να μας δώσει την άδεια να βάλουμε τους κύκλους ο "Αθήνα 2004" ήθελε να αξιοποιήσει για λογαριασμό του το κέρμα. Να πάρει, δηλαδή, άλλα 140 εκατ. ευρώ ως επιχορήγηση. Ε, λοιπόν, δεν τους έκανα τη χάρη. Με τα χρήματα αυτά εξασφαλίσαμε την αύξηση των αγροτικών συντάξεων εκείνης της χρονιάς».

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο θέμα για το οποίο, όπως λέει ο κ. Χριστοδουλάκης, ήρθε σε σύγκρουση με την κ. Αγγελοπούλου και αφορούσε το μείζον ζήτημα της αξιοποίησης των Ολυμπιακών Αγώνων. «Μόλις τοποθετήθηκα υπουργός Οικονομικών το 2001 δημιούργησα την εταιρεία  Ολυμπιακά Ακίνητα για να περάσουν στην ιδιοκτησία της όλες οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις ώστε να μη γίνουν βορά στα χέρια διαφόρων επιτηδείων. Είχαμε ετοιμάσει μια πλήρη μελέτη ιδιωτικοποίησης των ακινήτων που θα τελείωνε ως το 2006. Θα είχαμε έσοδα πάνω από 2 δισ. ευρώ. Επικεφαλής τοποθέτησα την  Αρετή Ασημακοπούλου που οι πάντες θεωρούσαν  το διαμάντι της δημόσιας διοίκησης. Επεσε τότε πανικός στον "Αθήνα 2004" γιατί διάφοροι καλοθελητές νόμιζαν ότι θα τους επιβαλλόταν ασφυκτικός έλεγχος. "Γιατί κάνετε τέτοια εταιρεία;" μου έλεγαν.

Η Γιάννα προς τιμήν της δεν με ενόχλησε, αλλά διάφοροι συνεργάτες της μου έκαναν πόλεμο. Ακόμη και πολλοί βουλευτές του ΠαΣοΚ και της ΝΔ διαμαρτυρήθηκαν στη Βουλή επειδή δεν ήθελαν την εταιρεία, δεν ήθελαν δηλαδή τον έλεγχο του υπουργείου Οικονομικών. Πάντως ο πρωθυπουργός κ. Σημίτης δεν μου είπε τίποτα ή μάλλον έμαθα όταν κάποιοι του έκαναν παράπονο ότι είπε: "Αυτοί είναι οι άνθρωποί μου  και με αυτούς δουλεύω". Τότε εγώ έκανα τη δουλειά μου όσο πιο αυστηρά μπορούσα. Ήμουν υπουργός Οικονομικών και όχι κάποιος εντολοδόχος ταμίας» επαναλαμβάνει φανερά οργισμένος ο κ. Χριστοδουλάκης.

Η εντολή Σημίτη: «Να προσέξουμε να μην ξεφύγουμε»

Θυμάται όμως και άλλα ο πρώην υπουργός Οικονομικών για τη σχέση του με την κ. Αγγελοπούλου, όπως π.χ. όταν ανακοινώθηκε το 1997 ότι η Αθήνα κέρδισε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. «Τότε ήμουν υφυπουργός Οικονομικών και βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη για τα εγκαίνια της Έκθεσης. Όταν ο τότε πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι πήραμε τους Αγώνες, παρά το πανηγυρικό κλίμα που υπήρξε, εγώ ούτε χειροκρότησα ούτε σηκώθηκα να πανηγυρίσω. Το βράδυ ο Σημίτης μου είπε: "Είδα ότι ήσουν σκεφτικός και πρέπει να προσέξουμε πολύ να μην ξεφύγουμε". Αυτό ακριβώς προσπαθούσα να κάνω τα επόμενα χρόνια. Και  έκανα  μια μεγάλη προσπάθεια για να μη λείψει τίποτε αλλά και τίποτε να μη γίνει περιττό».

Στις αρχές του 1998, λέει ο πρώην υπουργός, συγκροτήθηκε μια επιτροπή για να εκπονήσει το σχέδιο των Ολυμπιακών Αγώνων. Συμμετείχαν ο κ. Αλ. Παπαδόπουλος (ως υπουργός Εσωτερικών), ο κ. Ευ. Βενιζέλος (ως υπουργός Πολιτισμού), ο υφυπουργός Αθλητισμού κ.ά. Στην πρώτη σύγκληση της επιτροπής πρότεινα να εκδοθούν ολυμπιακά προμέτοχα που θα αγόραζαν οι ιδιώτες και μετά τους Αγώνες θα είχαν το δικαίωμα να αποκτήσουν και να διαχειριστούν τα ολυμπιακά ακίνητα. Οφείλω να πω ότι ο κ. Βενιζέλος είχε υποστηρίξει την πρόταση αλλά η επιτροπή αυτή ατόνησε ξαφνικά «γιατί σε κάποιους μάλλον δεν άρεσε».

Ο κ. Χριστοδουλάκης κάνει ακόμη λόγο για εκδηλώσεις προβολής δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ που έγιναν χωρίς λόγο. «Αρνήθηκα να εγκρίνω τέτοια κονδύλια και τώρα βλέπω ότι στο βιβλίο της ισχυρίζεται πως τα κάλυψε ο σύζυγός της. Δεν γνωρίζω αν αληθεύει και δεν με αφορά...». Οι σχέσεις ωστόσο του πρώην υπουργού Οικονομικών με τον σύζυγό της κ. Θ. Αγγελόπουλο ήταν άριστες, όπως λέει: «Αρκετές φορές συνεργαστήκαμε με τον κ. Αγγελόπουλο. Έδειχνε τότε ενδιαφέρον να αγοράσει την Ολυμπιακή, αν και η πρόθεσή του δεν έγινε ποτέ πράξη. Η συνεργασία μας πάντως ήταν άψογη και πολύ φιλική».

(βλέπε επίσης >>>)

Το αρχαιότερο νερό στη Γη

STATESMAN, 16/5/2013

Καναδοί και Bρετανοί επιστήμονες ανακάλυψαν μια αρχαία υπόγεια λίμνη νερού, που μπορεί να υπήρξε απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο για δισεκατομμύρια χρόνια. Το παγιδευμένο σε αυτή νερό, το οποίο κάποτε μάλλον έρεε στην επιφάνεια, αλλά σταδιακά εισέδυσε στο υπέδαφος, έχει ηλικία τουλάχιστον 1,5 δισεκατομμυρίων ετών, όπως έδειξαν οι σχετικές χημικές αναλύσεις. Δεν αποκλείεται όμως να είναι πολύ παλαιότερο με βάση την χρονολόγηση των γύρω πετρωμάτων, τα οποία έχουν ηλικία 2,7 δισ. ετών.

Πρόκειται για τον αρχαιότερο υδροφόρο ορίζοντα που έχει ποτέ βρεθεί, ενώ δεν αποκλείεται να φιλοξενεί και μικροσκοπικές πρωτόγονες μορφές ζωής. Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει τους επιστήμονες να αναπτύξουν νέες τεχνικές για την αναζήτηση μικροβιακής εξωγήινης ζωής σε υπόγειους θυλάκους νερού σε δορυφόρους πλανητών, όπως η Ευρώπη του Δία.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή γεωχημείας Κρις Μπαλεντάιν του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ και τον δρ. Γρεγκ Χόλαντ του πανεπιστημίου του Λάνκαστερ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature”, σύμφωνα με το BBC και το “New Scientist”, βρήκαν το νερό σε πηγάδια γεώτρησης που είχαν ανοιχτεί σε ένα ορυχείο χαλκού και ψευδαργύρου στο Οντάριο, σε βάθος 2,4 χιλιομέτρων. Το νερό εκρέει από την πηγή του με ρυθμό περίπου δύο λίτρων το λεπτό.

Οι επιστήμονες θα κάνουν περαιτέρω αναλύσεις για να δουν αν θα βρουν ίχνη ζωής στο αρχαίο νερό, το οποίο χρονολογείται από μια εποχή όταν στη Γη υπήρχαν μόνο μονοκύτταροι οργανισμοί. Οι τυχόν ακραιόφιλοι (ή εξτρεμόφιλοι) μικροοργανισμοί που θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε τέτοια σκοτεινά βάθη, θα πρέπει να βασίζονται όχι στην ηλιακή, αλλά στη χημική ενέργεια του υδρογόνου και του μεθανίου από τα γύρω πετρώματα.

Μέχρι τώρα, το ρεκόρ αρχαιότερου νερού κατείχε το υπόγειο νερό που είχε ανακαλυφθεί σε ένα νοτιαφρικανικό ορυχείο σε βάθος 2,8 χλμ., το οποίο έχει βρεθεί ότι φιλοξενεί και μικρόβια.

Το Ηρώδειο υπήρξε μεγαλειώδες κατασκευαστικό έργο...

μέχρι το 19^ο αιώνα που ξεπεράστηκε από νεότερα κτίσματα.

ΒΗΜΑ, 17/5/2013

Πώς θα φαινόταν άραγε σήμερα στο φεστιβαλικό κοινό του Ηρωδείου αν είχε πάνω από το κεφάλι του μια τεράστια στέγη; Δεν μπορεί να πει κανείς ότι η παρουσία της θα ήταν ευχάριστη, δεδομένων των κλιματικών συνθηκών του αττικού θέρους, στην αρχαιότητα όμως, όχι απλώς υπήρχε στέγη αλλά είχε αποτελέσει και θαύμα της αρχιτεκτονικής.

Φυσικά ήταν ξύλινη και για την κατασκευή της πρέπει να χρησιμοποιήθηκαν περί τις 3.000 δέντρα, μεγάλα ως επί το πλείστον, όπως κέδροι, κυπαρίσσια και λάρικες, ενώ κατεργασμένη η ξυλεία θα πρέπει να ζύγιζε περί τους 750-800 τόνους. Και το σημαντικότερο: Δεν είχε καθόλου ενδιάμεσα στηρίγματα!

Ο καθηγητής Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ κ. Μανόλης Κορρές , ο οποίος έχει μελετήσει διεξοδικά το ζήτημα της στέγης του Ηρωδείου είναι σε θέση να μιλήσει με ακρίβεια (όση επιτρέπει ασφαλώς η απόσταση των 2000 περίπου χρόνων) για το κατασκευαστικό θαύμα, που θεωρείτο στην εποχή του αυτό το οικοδόμημα. Γιατί το Ηρώδειο, δώρο ας μη ξεχνούμε, του Ηρώδη Αττικού στην Αθήνα είχε κερδίσει από την αρχαιότητα τον θαυμασμό των ανθρώπων. 

Ο Παυσανίας στα κείμενά του το χαρακτηρίζει ως το αξιολογότερο οικοδόμημα του είδους του ενώ ο Φιλόστρατος αναφέρει: «ανέθηκε δε ο Ηρώδης και το επί Ριγίλλη θέατρον, κέδρου ξυνθείς το όροφον η δε ύλη και εν αγαλματοποιίαις σπουδαία».

«Η στέγη του Ηρωδείου, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, αποτέλεσε παγκόσμιο ρεκόρ μέγιστου ανοίγματος έως και τον 19ο αιώνα! Δύναται μετά πάσης βεβαιότητος να λεχθεί, ότι το Ηρώδειο υπήρξε το υψηλότερο κτίριο της χώρας ως την εποχή της κατασκευής του ξενοδοχείου Χίλτον ενώ την δεύτερη θέση ως τα μέσα του 20ού αιώνα κατείχαν δύο επίσης ρωμαϊκά κτίρια: το λεγόμενον Οκτάγωνον κι η λεγόμενη Ροτόντα της Θεσσαλονίκης», όπως αναφέρει ο κ. Κορρές στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Ανθέμιον» της Ενωσης Φίλων Ακροπόλεως, που είναι αφιερωμένο ολόκληρο στον Ηρώδη Αττικό και την εποχή του.

Πώς όμως έγινε δυνατό αυτό το θαύμα; «Η λύση βρίσκεται μάλλον στον τρόπο κατασκευής των ρωμαϊκών γεφυρών και όχι μόνον των ρωμαϊκών στεγών», αναφέρει ο μελετητής, προσθέτοντας ότι σαν παράδειγμα προσφέρεται η γέφυρα του Τραϊανού (105 μ.Χ.) έργο του διάσημου Απολόδωρου από την Δαμασκό.

Τα διάφορα μέρη της στέγης θα πρέπει να ετοιμάζονταν στο έδαφος μπροστά από το κτίριο και την Στοά του Ευμένους, όπου θα πρέπει να συναρμολογούνταν δοκιμαστικά και να διορθώνονταν, σύμφωνα πάντα με την μελέτη του κ. Κορρέ. Στη συνέχεια χαράσσονταν στην επιφάνειά τους τα τεκτονικά σύμβολα ως οδηγοί της τελικής συναρμολόγησης και ακολούθως τα διάφορα μέρη ανεβάζονταν με την βοήθεια γερανών επάνω σε τεράστιο ικρίωμα ύψους 29 μέτρων. Εκεί ειδικοί τεχνίτες εκτελούσαν την συναρμολόγηση με τη βοήθεια άλλων μηχανών, που ήταν επίσης εγκατεστημένες σε αυτό το ύψος!

Η κατασκευή της γιγάντιας στέγης πρέπει να διήρκεσε τουλάχιστον τρία χρόνια, χωρίς να υπολογίζεται ο χρόνος για την αναζήτηση της ξυλείας και την ξήρανσή της. Το κτίριο οικοδομήθηκε σε οκτώ το πολύ εννέα χρόνια.

Στην νεότερη εποχή μία επιπλέον απόδειξη της ύπαρξης της στέγης υπήρξε το παχύ στρώμα στάχτης που βρέθηκε από τον Πιττάκη το 1858 κατά τις ανασκαφές για την αποκάλυψη του μνημείου. Θραύσματα από κεράμους, καρβουνιασμένα ξύλα -συχνά ογκώδη- σιδηρόκαρφα εντυπωσιακού μεγέθους και σιδηρελάσματα ήταν αναμεμειγμένα με την στάχτη. Αποτέλεσμα προφανώς, όπως σημειώνει και ο κ. Κορρές της καταστροφικής μανίας των Ερούλων το 267 μ.Χ. από την οποία δεν γλίτωσε και το Ηρώδειο.

Ευρωπαϊκός ο Μινωικός Πολιτισμός

ΤΑ ΝΕΑ, 16/5/2013

Η ανάλυση του DNA από σκελετούς Μινωιτών που βρέθηκαν κυρίως στο Λασίθι απέδειξε πέραν κάθε αμφιβολίας και προηγούμενων εικασιών ότι οι δημιουργοί του Μινωικού Πολιτισμού κατά την Εποχή του Χαλκού δεν κατάγονταν ούτε από την Αφρική, ούτε από την Ασία, όπως υπέθεταν, παλαιότερα, ορισμένοι αρχαιολόγοι, αλλά ήταν Ευρωπαίοι.

Σε μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature Communications» και αποσπάσματα της οποίας αναδημοσιεύει και μεταδίδει το BBC και στην οποία συμμετείχαν επτά έλληνες επιστήμονες αποδεικνύεται ότι οι ισχυρισμοί του Εβανς για μετοίκηση από την Αφρική ή τη Μέση Ανατολή και ανάπτυξη του Μινωικού Πολιτισμού ως συνέχεια προγενέστερου, δεν ευσταθούν.

Ο Εβανς είχε υποστηρίξει ότι, κατά πάσα πιθανότητα, οι Μινωίτες ήταν μετανάστες από την Αίγυπτο και συγκεκριμένα το δέλτα του Νείλου, που αναγκάστηκαν να φύγουν από την πατρίδα τους, πριν από 5.000 χρόνια.

Σύμφωνα με τον Γιώργο Σταματογιαννόπουλο, εκ των συντακτών της μελέτης του Πανεπιστημίου Ουάσινγκτον στο Σιάτλ «ο Εβανς ξαφνιάστηκε από τη μεγάλη ανάπτυξη του Μινωικού Πολιτισμού και θεώρησε ότι δεν ήταν προϊόν των αυτοχθόνων κατοίκων της Κρήτης αλλά μεταλαμπαδεύτηκε». Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο ανέλυσαν 37 δείγματα DNA, που χρονολογούνται πριν από 3.700 χρόνια και εστίασαν την προσοχή τους σε αυτά που προέρχονταν από τα δόντια σκελετών που είχαν βρεθεί.

Δεν βρέθηκε ομοιότητα με Λίβυους, Αιγύπτιους, Σουδανούς ή Άραβες από τη Μέση Ανατολή αλλά μόνο με ευρωπαϊκά φύλα, πιο κοντά σε αυτά από τη Δυτική και Βόρεια Ευρώπη.

Διαπιστώθηκαν ομοιότητες με γενετικό υλικό που βρέθηκε σε οστά από την Εποχή του Χαλκού στην Σαρδηνία και την Ιβηρική χερσόνησο και νεολιθικά δείγματα σκελετών από την Σκανδιναβία και τη Γαλλία.

Για τους συντάκτες της μελέτης οι Μινωίτες άρχισαν την ανάπτυξη του πολιτισμού τους πριν από 9.000 χρόνια και η καταγωγή τους είναι ευρωπαϊκή με το DNA τους να μοιάζει πολύ, με αυτό των σύγχρονων Κρητικών. 

Θέλω να με κάψετε...

της Σοφίας Τσιλιγιάννη, protagon.gr, 11/5/2013

Όταν πέθανε η μαμά μου, ήθελε να την κάψουν. Ήταν στα τέλη του ’80, δεν ξέραμε τότε αν γινόταν να πάμε στη Βουλγαρία για τη διαδικασία. Και θα μπορούσαμε εύκολα, μέναμε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν πολύ νέα, πέθανε ξαφνικά, τα είχαμε χαμένα, δεν ασχοληθήκαμε μέσα στην παραζάλη μας, δεν προσπαθήσαμε να τιμήσουμε αυτό που μας έλεγε: «όταν πεθάνω, να με κάψετε. Δεν θέλω να σαπίσω μέσα στο χώμα».

Κι εγώ σήμερα το ίδιο λέω, «όταν πεθάνω, να με κάψετε». Υπάρχει και προεδρικό διάταγμα εδώ και κάποια χρόνια που τυπικά μου δίνει το δικαίωμα, αλλά δεν εφαρμόζεται. Υπεύθυνοι για την προκήρυξη των έργων κατασκευής των χώρων αποτέφρωσης, καθώς και για τη λειτουργία τους, είναι οι δήμοι. Πρέπει οι δήμαρχοι να τακτοποιήσουν τα διαδικαστικά και φαντάζομαι ότι το θέμα σκοντάφτει στις ψήφους των δημοτών που δεν ανέχονται τέτοια πράγματα, να καίγονται οι άνθρωποι και μετά να μην μπορούν να αναστηθούν.

Σχετικό: θυμήθηκα το βιβλίο του Χωμενίδη  για τη Δευτέρα Παρουσία, να το διαβάσετε.

Πίσω στην αποτέφρωση των νεκρών. Στη Γαλλία ισχύει από το 1789, στη Βρετανία από το 1884, σε άλλες χώρες της Ευρώπης από τον Μεσοπόλεμο. Τα ποσοστά αποτέφρωσης (αντί ταφής) υπολογίζεται ότι ξεπερνούν το 50% σε Βρετανία, Ελβετία, Σουηδία, Ολλανδία, Δανία κ.α.

Τι λέει η ελληνική κοινωνία, όμως; Υπάρχουν στοιχεία, αδημοσίευτα μέχρι σήμερα, που δείχνουν ότι καλώς η Πολιτεία έδωσε το δικαίωμα της επιλογής στους Έλληνες. Σε έρευνα της MARC, σε δείγμα 1.203 νοικοκυριών πανελλαδικά,  το 37% των συμπολιτών μας δηλώνει υπέρ της καύσης των νεκρών, ενώ κατά δηλώνει το 41,8%. Σημαντικότερο εύρημα ωστόσο, κατ’ εμέ, είναι ότι το 27% λέει ξεκάθαρα πως επιλέγει την αποτέφρωση για τον εαυτό του. Είναι πολύ μεγάλο το ποσοστό για να εξακολουθεί να αγνοείται. Στην Αττική μάλιστα, το 39% επιλέγει την ταφή και το 36% την καύση. Είναι σχεδόν ίσα τα ποσοστά.

Μπορεί το θέμα για ένα μέρος της κοινωνίας να είναι ταμπού, μπορεί εμένα να με τρώνε οι ενοχές για τη μαμά μου και γι αυτό να γράφω σήμερα, έτσι κι αλλιώς όμως -πέρα από προσωπικές ιστορίες ή από θρησκευτικές αντιλήψεις- οφείλουμε να ανοίξουμε όχι τη συζήτηση, αλλά αυτά τα ίδια τα κέντρα αποτέφρωσης νεκρών.