Ο Τόμας Έντισον

και το «τηλέφωνο των πνευμάτων»

Καθημερινή, 6/3/2015

Μία από τις λιγότερο γνωστές φιλοδοξίες του Τόμας Έντισον ήταν η κατασκευή συσκευής, ικανής να αφουγκράζεται τις φωνές των νεκρών, σύμφωνα με μέχρι πρόσφατα χαμένο κεφάλαιο των απομνημονευμάτων του, τα οποία αναδημοσιεύονται αυτή την εβδομάδα στη Γαλλία.

Ο Αμερικανός εφευρέτης, ο οποίος επινόησε τον φωνόγραφο και θεωρείται -εσφαλμένα- ο πρώτος δημιουργός του ηλεκτρικού λαμπτήρα, φιλοδοξούσε να δημιουργήσει ένα είδος «τηλεφώνου των πνευμάτων», που θα κατέγραφε τα λόγια των ψυχών.

Άγνωστη «λογοκρισία»

Ο Έντισον περιγράφει τις προσπάθειές του αυτές στην αυτοβιογραφία του, που δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό του. Παρότι η πρώτη έκδοση του 1948 (ο Έντισον πέθανε το 1931) περιείχε την προσπάθεια κατασκευής του τηλεφώνου ψυχών στον επίλογό της, κάθε μεταφυσική μνεία αφαιρέθηκε από άγνωστο χέρι στις κατοπινές εκδόσεις στην αγγλική γλώσσα. Ορισμένοι εκδότες στις ΗΠΑ θεώρησαν μάλλον ότι οι αναφορές στο τηλέφωνο ψυχών υπήρξε κακόγουστο αστείο του συγγραφέα, καθώς κανένα τέτοιο σχέδιο δεν εντοπίσθηκε στα χαρτιά του. Στη Γαλλία, όμως, η μετάφραση του έργου το 1949 διατήρησε το επίμαχο κεφάλαιο.

Το εδάφιο αυτό δείχνει πως ο Έντισον προσπάθησε στα τέλη της δεκαετίας του 1870 να ακούσει τις φωνές από το υπερπέραν, ενισχύοντας τον ήχο των φωνογράφων. Ο εφευρέτης συνήψε μάλιστα συμφωνία με τον βοηθό του, τον μηχανολόγο Ουίλιαμ Ουόλτερ Ντίνουιντι, ότι ο πρώτος που θα πέθαινε θα «προσπαθούσε να στείλει μήνυμα από τον άλλο κόσμο στον επιζήσαντα».

Μεταφυσική του 19ου αιώνα

Ο Έντισον πίστευε ακράδαντα όχι μόνο στην ύπαρξη φαντασμάτων, αλλά και στην ικανότητά τους να συνομιλούν με τους ζωντανούς.

Αν και οι απόψεις αυτές του εφευρέτη μπορεί να προκαλούν σήμερα θυμηδία και αρνητικές εντυπώσεις για τον Έντισον, ο κοινωνικός περίγυρός του καθώς και ορισμένα ιδιαίτερα διαδεδομένα πνευματικά κινήματα της εποχής του προήγαγαν ενεργά τέτοια μεταφυσικά πιστεύω.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αδίστακτη τυχοδιώκτις και ιδρυτής του κινήματος του Θεοσοφισμού, Χελένα Μπλαβάτσκι.

Η μαντάμ Μπλαβάτσκι, όπως ήταν γνωστή τον 19ο αιώνα, ήταν κόρη Ρωσογερμανών ξεπεσμένων ευγενών, που ταξίδεψε σε όλη τη ρωσική αυτοκρατορία μετά τη γέννησή της το 1831, χάρη στον στρατιωτικό πατέρα της και τις πολυάριθμες μεταθέσεις του.

Γύρω στο 1860, η «μαντάμ», έχοντας διαπιστώσει τη δημοτικότητα των μεταφυσικών αναζητήσεων μεταξύ των μελών της ολοένα και πιο πλούσιας αστικής τάξης της Δύσης, ίδρυσε σχολή σκέψης, η οποία συνδύαζε στοιχεία από όλες τις θρησκείες.

Σε μία προσπάθεια να πείσει το κοινό της, εφηύρε φανταστικά ταξίδια στο Θιβέτ -όπου ουδέποτε πήγε- αλλά και εξίσου φανταστικές περιπέτειες σε άλλα μέρη του κόσμου. Η «σχολή» της αξιοποιούσε περίτεχνα τις ανησυχίες της εποχής, όπως τον πόθο των συγχρόνων της για επικοινωνία με το υπερπέραν. Για τον λόγο αυτό χρησιμοποίησε πολλά «μέντιουμ», αντλώντας γενναία ποσά από αδαείς.

Περί Θεοσοφισμού

Την ίδια στιγμή, επέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής της ότι η σχολή σκέψης που ίδρυσε, ο Θεοσοφισμός, δεν αποτελεί θρησκεία παρά μόνο φιλοσοφικό ρεύμα, ικανό να συνδυάζει κάθε πνευματική αναζήτηση και σχολή, από τον Χριστιανισμό και τον Βουδισμό, μέχρι το Νεο-πλατωνισμό και τον μυστικισμό του Γιάκομπ Μπέμε.

Μετά τη μετοίκησή της στη Νέα Υόρκη, η μαντάμ Μπλαβάτσκι βρήκε πρόσφορο έδαφος, αναζητώντας οπαδούς-μαθητές μεταξύ της πάμπλουτης άρχουσας τάξης της εποχής, πάντα έτοιμη να προσφέρει πνευματική διέξοδο σε εύπορους και ταλανιζόμενους από πλήξη ολιγάρχες.

Ο πρώτος μήνας της νέας κυβέρνησης

του Γιάννη Σαραντάκου, ΕΘΝΟΣ, 5/3/2015

Η κυβέρνηση συμπλήρωσε πρόσφατα έναν μήνα ζωής... Χρόνος ελάχιστος υπό κανονικές συνθήκες, αλλά ως γνωστόν η χώρα δεν βρίσκεται σε αυτήν την... κανονικότητα τα τελευταία 5 χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι, έναν μήνα μετά τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου, οι πολίτες εξακολουθούν να βιώνουν την ανασφάλεια σε ό,τι αφορά το τι μέλλει γενέσθαι.

Οι Έλληνες γίνονται καθημερινά δέκτες απειλητικών μηνυμάτων από το εξωτερικό, ενώ στο εσωτερικό βρίσκονται σε μία πρωτόγνωρη σύγχυση με νομοσχέδια που ανακοινώνονται και αλλάζουν στην πορεία, με χρονοδιαγράμματα συγκεκριμένων επιλογών που δεν τηρούνται και γενικότερα με μία ρητορική που δεν μετατρέπεται σε πράξη. Πόσο μπορεί να αντέξει μία χώρα αυτήν την κατάσταση; Πώς μπορεί μία οικονομία να σταθεροποιηθεί όταν όλα όσα σχετίζονται με αυτήν είναι στον αέρα;

Είναι σαφές ότι η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και αρκετές εβδομάδες στο «ένα πόδι». Στην αρχή ήταν λογικό, καθώς αναλάμβανε μία καινούργια κυβέρνηση και σε θέσεις-κλειδιά τοποθετούνταν πρόσωπα που δεν είχαν κυβερνήσει ποτέ ξανά στο παρελθόν. Οι πρώτες δυσκολίες δεν αιφνιδίασαν κανέναν. Από ένα σημείο και μετά, όμως, και όσο διατηρείται αυτή η σύγχυση, οι δικαιολογίες περί απειρίας δεν θα είναι αρκετές.

Είναι σαφές ότι χρειάζεται συντονισμός, αν μην τι άλλο, του οικονομικού κύκλου και σίγουρα χρειάζεται «φρένο» σε πρωτοβουλίες που σοκάρουν την κοινή γνώμη, όπως είναι η εξαγγελία περί κατάργησης των ΤΕΙ που στη συνέχεια ανακλήθηκε ή το πρόσφατο γεγονός με τη διάταξη που φέρεται να εκδόθηκε από ανώτατο αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ., χωρίς να το γνωρίζει ο αρμόδιος υπουργός, αλλά να είναι στο «πνεύμα» των όσων πιστεύει άλλο κυβερνητικό στέλεχος που έχει υπό την εποπτεία του την πολιτική για τη μετανάστευση.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είναι αναγκαίο τώρα, που είναι ακόμη αρχή, να ακολουθήσει μία πολιτική πυγμής και να περιορίσει αυτά τα φαινόμενα. Αν δεν το κάνει, πολύ σύντομα η κυβέρνησή του θα θυμίζει Βαβέλ και τα προβλήματα που θα κληθεί να διαχειριστεί θα είναι πολλαπλασίως περισσότερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι ένα κόμμα διαλόγου, διαβουλεύσεων και ζυμώσεων, αλλά τώρα είναι στην κυβέρνηση και χρόνο για ατέρμονες συζητήσεις δεν έχει....

Δημοσιογράφος από την Σλοβακία

Ο Γιούρα έγραφε ότι η Ελλάδα, περισσότερο από οικονομικά προβλήματα πάσχει από «αριστερολαγνεία», πίσω από την οποία κρύβεται ένας αδίστακτος καιροσκοπισμός, τροφοδότης ενός κυνικού φαυλοκρατικού συστήματος.

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου, EBR, 4/3/2015

Γνωριζόμαστε τριανταπέντε χρόνια. Από τότε που η Τσεχοσλοβακία τελούσε υπό κομμουνιστικό καθεστώς και ο Γιούρα, αν και δημοσιογράφος, εργαζόταν ως κηπουρός γιατί το καθεστώς τον θεωρούσε επικίνδυνο. Πολύ διαβασμένος, με αισθήματα σεβασμού και φιλίας για την Ελλάδα, μετά την πτώση του κομμουνισμού ανέλαβε κύριος αρθρογράφος στην μεγαλύτερη και καλύτερη εφημερίδα της Σλοβακίας –την αυστηρή Λίντοβι Νόβινυ.

Από το 1992 έως σήμερα επισκέφθηκε πέντε φορές την χώρα μας και τα σχετικά άρθρα του ποτέ δεν πέρασαν απαρατήρητα. Τουναντίον, το τελευταίο άρθρο του στην Λίντοβι Νόβινυ το 2009 θα λέγαμε ότι είχε προφητικό χαρακτήρα για τα μέλλοντα να συμβούν στην χώρα μας και η ανάλυση του συναδέλφου πήγαινε πολύ πιο βαθειά από αριθμούς και ποσοστιαίες μονάδες.

Ο Γιούρα έγραφε ότι η Ελλάδα, περισσότερο από οικονομικά προβλήματα πάσχει από «αριστερολαγνεία», πίσω από την οποία κρύβεται ένας αδίστακτος καιροσκοπισμός, τροφοδότης ενός κυνικού φαυλοκρατικού συστήματος.

Μετά το άρθρο του αυτό, συνάντησα τον Γιούρα το 2010 στο Μόναχο και, στην συζήτηση που είχαμε τότε, θέσαμε στον έμπειρο συνάδελφο το ερώτημα γιατί η Σλοβακία, την εποχή εκείνη, είχε αρνηθεί να εγκρίνει για την Ελλάδα βοήθεια 250 εκατ. ευρώ, στο πλαίσιο του γνωστού σχεδίου στήριξης της χώρας μας με το ποσόν των 110 δισεκατ. ευρώ στο οποίο συμμετείχαν όλες οι χώρε της ευρωζώνης.

Η απάντηση του Γιούρα τότε έλεγε πολλά για το πώς, την κρίσιμη εκείνη περίοδο, έβλεπαν την χώρα αρκετοί παρατηρητές εκτός αυτής. Παρατηρητές που διαμορφώνουν βεβαίως και το ανάλογο κλίμα στην κοινή γνώμη, όταν πρέπει να αναφερθούν στα τεκταινόμενα στην χώρα μας. Ιδού λοιπόν τι μας είχε πει ο Σλοβάκος συνάδελφος, γνωστός στην χώρα του για τους υπέρ της δημοκρατίας αγώνες του:

Αρθρογράφησα επικριτικά για την απόφαση της σλοβακικής κυβερνήσεως να θέσει θέμα μη παροχής οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα.

Μια τέτοια στάση είναι αντίθετη με το πνεύμα της ευρωπαϊκής ολοκληρώσεως, για την οποίαν είμαστε αρκετοί Σλοβάκοι δημοσιογράφοι που δώσαμε μάχες τα τελευταία χρόνια.

Ιδιαίτερα δε όταν η χώρα, μετά την κομμουνιστική καταιγίδα, κινδύνευε να κυλήσει προς έναν αντιδημοκρατικό εθνικισμό που θα την οδηγούσε στο ευρωπαϊκό περιθώριο. Τούτων λεχθέντων, όμως, την απόφαση της κυβερνήσεώς μας την καταλαβαίνω.

Είναι δε πολύ πιο σύνθετη από τις υπεραπλουστευμένες ερμηνείες που εγράφησαν και ακούστηκαν.

Η Ελλάδα, τόσο στην Σλοβακία όσο και στη Τσεχία, δεν έχει ιδιαίτερα καλή φήμη και αυτό δεν είναι καινούργιο. Δεν είναι λίγοι οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι που δεν ξεχνούν ότι, για μία μακρά περίοδο την δεκαετία τού ’80, η Ελλάδα ήταν η πλέον σοβιετόφιλη χώρα της Ευρώπης και ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για τις δημοκρατικές μας ελευθερίες και τα δικαιώματά μας.

Σάς υπενθυμίζω ότι η χώρα σας ουδέποτε στήριξε την Χάρτα 77, την οποία μάλιστα κάποιοι πολιτικοί σας χαρακτήρισαν και ως «προβοκάτσια» κατά του σοβιετικού καθεστώτος.

Έτσι, την ώρα που ο τσεχοσλοβακικός λαός βρισκόταν υπό τον κομμουνισμό και την βιαιότητά του, η Ελλάδα δανειζόταν, το διασκέδαζε, προσκυνούσε την ΕΣΣΔ και αδιαφορούσε πλήρως αν στην Μπρατισλάβα, στην Πράγα και αλλού υπήρχαν δημοσιογράφοι που εδιώκοντο και καταδικάζονταν σε εξευτελιστικά για την ιδιότητα και το επίπεδό τους έργα. Όπως εγώ, για παράδειγμα, που ήμουν κηπουρός μαζί με τον Ντούμπτσεκ (σ.σ. πρωταγωνιστής της Άνοιξης της Πράγας).

Επίσης, σχολιάστηκε πικρόχολα η αποχή και η αρνητική ψήφος όλων των Ελλήνων ευρωβουλευτών στην ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την καταδίκη των εγκλημάτων του κομμουνισμού εις βάρος των  λαών μας.

Ήταν η συμπεριφορά αυτή πράξη αλληλεγγύης απέναντι σε λαούς που 45 χρόνια υπέστησαν τα πάνδεινα από τα κομμουνιστικά καθεστώτα και κάθε φορά που διαμαρτύρονταν κατέφθαναν τα σοβιετικά τανκς;

Υπό αυτό λοιπόν το ψυχολογικό κλίμα και όταν ο μέσος μισθός ενός Σλοβάκου είναι περί τα 450 ευρώ μηνιαίως, με ποια λογική θα τού ζητήσει κανείς να στηρίξει την Ελλάδα για να μην πτωχεύσει; Όταν εμείς με κόπους και θυσίες απελευθερώσαμε τις οικονομίες από τις κομμουνιστικές αγκυλώσεις μέσα σε είκοσι χρόνια, με ποια καλή διάθεση καλούμεθα να στηρίξουμε την πιο κρατικοποιημένη οικονομία της Ευρώπης;

Και κάτι τελευταίο. Υπήρξε ποτέ ελληνικό συνδικάτο, τα «μαύρα χρόνια», που να στήριζε τους δικούς μας αγώνες, που ήσαν πραγματικοί, γιατί παίζαμε κορώνα-γράμματα την ζωή μας και όχι συντεχνιακά προνόμια; Η απάντηση είναι όχι…».

Περίπου στο σημείο αυτό έκλεινε τότε και η συζήτηση με τον Γιούρα. Έναν συνάδελφο καταξιωμένο, που είναι σήμερα συνταξιούχος με 486 ευρώ μηνιαίως και που αποστρέφεται τους «πωλητές προόδου, τρόμου και βλακείας».

Τελικώς, η χώρα του δέχθηκε να στηρίξει την Ελλάδα με 700 εκατ. ευρώ και οργισμένος ο Γιούρα, που τιμήθηκε από την Γαλλική Δημοκρατία με το Μετάλλιο της Τιμής, πριν λίγες ημέρες τηλεφώνησε για να μάθει αν θα πρέπει ακόμα να δανείζει τους Έλληνες συνταξιούχους με σύνταξη 700 ευρώ τον μήνα για να έχουν και 13η σύνταξη! Αυτό θα πει κοινωνική δικαιοσύνη στα ελληνικά, τού απάντησα.

Πέθανε 2 φορές και επανήλθε ιατρικά

Newsit, 27/2/2015

Μετά από τροχαίο με τη μοτοσικλέτα του και υπερδοσολογία παυσίπονων, ο 22χρονος Sasha Eliasson μοιράζεται την εμπειρία του για το πως είναι να είσαι κλινικά νεκρός.

Ο φοιτητής από τη Σουηδία ισχυρίζεται ότι γεύτηκε τον θάνατο όχι μία αλλά δύο φορές για δύο περίπου λεπτά σε κάθε περίπτωση.

Ο πρώτος του "θάνατος" ήταν το 2004 μετά από τροχαίο με τη μοτοσικλέτα του. Λίγους μήνες αργότερα "πέθανε" από υπερβολική δόση παυσίπονων μετά από χειρουργική επέμβαση.

Ο 22χρονος που περιγράφει τον εαυτό του ως άθεο σημείωσε πως και τις 2 φορές έζησε "μόνο μαύρο κενό", στερούμενος οποιεσδήποτε συνειδητές σκέψεις.

Συνέκρινε την εμπειρία του με έναν σύντομο χωρίς όνειρα ύπνο, τονίζοντας πως κατάλαβε ότι πέθανε όταν ήταν υποχρεωμένοι να του το πουν οι γιατροί. 

"Οπότε ναι, ήσουν νεκρός για μερικά λεπτά, απλά για δική σου ενημέρωση", έγραψε στο Reddit.

"Και τις δύο φορές απλά δεν ήμουν εκεί. Ήταν όλα μαύρα. Είναι όπως όταν παίρνεις έναν σύντομο υπνάκο χωρίς όνειρα. Ξυπνάς και αισθάνεσαι σαν να έχεις κοιμηθεί για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ στην πραγματικότητα έχεις κοιμηθεί μόνο 15 λεπτά". 

Όταν τον ρώτησαν πως αισθάνθηκε τη στιγμή που πέθανε, αποκάλυψε ότι ήταν σαν κάποιος να είχε γυρίσει τον διακόπτη on/off.

Οι δύο εμπειρίες του, όπως ανέφερε, ήταν περίπου ίδιες, με τη μόνη διαφορά πως στο ατύχημα με τη μηχανή θυμήθηκε μετά τα δευτερόλεπτα προτού πέσει στο μαύρο. 

Ο νεαρός που πρόκειται να αποφοιτήσει από τη σχολή του το 2018 σημείωσε ότι πλέον στόχος της ζωής του είναι να διασκεδάσει και να κάνει τις ζωές άλλων ανθρώπων καλύτερες.

"Κανένα προσωπικό κατόρθωμα δεν θα έχει σημασία από τη στιγμή που θα πεθάνω. Το μόνο πράγμα που θα ζήσει μετά τον θάνατό μου θα είναι ο αντίκτυπός μου στους ανθρώπους που είναι ακόμα ζωντανοί". 

Αποκάλυψε ότι πλέον είναι πιο εύκολο για τον ίδιο να αντιμετωπίσει τη θνησιμότητα και να αποδεχτεί ως δεδομένο το επικείμενο τέλος. 

"Πρέπει να αποδεχτείτε το θάνατο ως αυτό που είναι, ένα κομμάτι της ζωής. Τότε θα καταλάβετε ότι δεν υπάρχει τίποτα να φοβάστε. Από τη στιγμή που θα πεθάνετε, αυτό είναι, τελείωσε". 

Ο νεαρός Σουηδός επιβεβαιώνει εμπειρικά αυτά που κατέγραφαν ως εικασία πριν από 2.300 χρόνια οι Επικούρειοι: «Το πιο φρικτό από τα κακά, ο θάνατος, δεν είναι τίποτα για μας (τους επικούρειους), επειδή όταν υπάρχουμε εμείς, αυτός δεν υπάρχει, και όταν επέλθει ο θάνατος, τότε δεν υπάρχουμε εμείς.»

Βλέπε επίσης:

Aισθητήρας βλέπει πιο μακριά από το Hubble

News room ΔΟΛ, in.gr, 27/2/2015

Νέος φασματογράφος που εγκαταστάθηκε σε ένα ευρωπαϊκό τηλεσκόπιο στη Χιλή χρειάστηκε μόλις 27 ώρες για να ολοκληρώσει μια απογραφή των γαλαξιών στις εσχατιές του Σύμπαντος, βλέποντας αντικείμενα αόρατα ακόμα και για το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble.

Το 1995, το Hubble έστρεψε το φακό του για δέκα συνεχόμενες μέρες σε μια μικρή περιοχή του ουρανού στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου. Τα δεδομένα που συγκέντρωσε, γνωστά ως «Βαθύ Πεδίο» (Hubble Deep Field) έφεραν επανάσταση στην κοσμολογία, καθώς αποκάλυψαν μερικούς από τους πρώτους γαλαξίες που σχηματίστηκαν στο Σύμπαν.

Αργότερα, το 1998, το διαστημικό τηλεσκόπιο πραγματοποίησε μια ανάλογη απογραφή των μακρινών γαλαξιών στον ουρανό του νότιου ημισφαιρίου, το λεγόμενο «Βαθύ Πεδίο του Νότου» ή HDF-S.

Σε μια επίδειξη της τεχνολογικής προόδου που έχει σημειωθεί έκτοτε, ερευνητές του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου (ESO) παρουσιάζουν μια νέα, λεπτομερέστερη εκδοχή του HDF-S. Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Astronomy & Astrophysics.

Κλειδί για το επίτευγμα ήταν ο «Φασματογραφικός Εξερευνητής Πολλαπλών Μονάδων», ή MUSE, ένας αισθητήρες που εγκαταστάθηκε σε ένα από τα τέσσερα επιμέρους τηλεσκόπια που συνιστούν το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT) του ESO στο όρος Παρανάλ της Χιλής.

Σε αντίθεση με άλλους αισθητήρες, οι οποίοι καταγράφουν μόνο την ένταση του φωτός σε κάθε εικονοστοιχείο (pixel), το MUSE καταγράφει 24 επιμέρους μήκη κύματος σε κάθε εικονοστοιχείο.

Όπως εξηγεί ο δικτυακός τόπος του περιοδικού Science, τα επιπλέον δεδομένα επιτρέπουν στους αστρονόμους να υπολογίσουν άμεσα την απόσταση και τη σύσταση κάθε αντικειμένου, ακόμα και την εσωτερική κίνηση ορισμένων γαλαξιών.

Με το Hubble, αντίθετα, οι αστρονόμοι έπρεπε να χρησιμοποιούν διαφορετικά όργανα για να αποκτήσουν το πλήρες φάσμα κάθε αντικειμένου που είχε δει νωρίτερα το διαστημικό τηλεσκόπιο.

Το Muse ανακάλυψε 20 εξαιρετικά αμυδρά αντικείμενα που παρέμεναν αόρατα στο Hubble. Μέτρησε επίσης τις αποστάσεις 189 γαλαξιών στο οπτικό πεδίο του, δέκα φορές περισσότερους γαλαξίες από ό,τι είχαν μετρηθεί ως τώρα.

Οι ενθουσιασμένοι ερευνητές του ESO ελπίζουν τώρα ότι το MUSE θα μπορέσει να δει τον λεγόμενο κοσμικό ιστό: αχανή νήματα πάνω στα οποία συγκεντρώνονται όλοι οι γαλαξίες του Σύμπαντος, αφήνοντας ανάμεσά τους άδειες εκτάσεις σαν τις τρύπες ενός σφουγγαριού.