Ο Αμαντιόχα, το «άγιο φως» (και άλλα αστροπελέκια)

Άτακτος Λόγος, 12/5/2013

Είναι πάντα απολαυστικά τα email που παίρνω από διάφορους πιστούς χριστιανούς (ήπιους και φανατικούς), κάθε φορά που γράφω κάτι σχετικό με τη θρησκεία.

Ακόμη και κάτι που πραγματεύεται απάτες πρώτου επιπέδου, εντελώς εξόφθαλμες, όπως το «άγιο φως». Ένα κόλπο, το οποίο επινόησαν Γάλλοι μοναχοί, δεν τους έκατσε όμως και στη συνέχεια το τσίμπησαν οι ξύπνιοι ορθόδοξοι καλόγεροι, καλύτεροι διαχρονικά στην απατεωνιά. Και έτσι το μετέτρεψαν σε χρυσοφόρα ατραξιόν.

Μια απάτη για Γκίνες η οποία, αν και αποδεικνύεται ως τέτοια, ιστορικά, επιστημονικά αλλά και λογικά, υιοθετείται ακόμη από υπανάπτυκτα πολιτισμικώς κράτη, τύπου Κύπρος, Ελλάδα και Πουτινική Δικτατορία της Ρωσίας. Με τον πιο επίσημο μάλιστα τρόπο.

Δεν με εκπλήττει που θίγονται οι πιστοί. Με θλίβει όμως! Πρώτον, διότι εάν υπάρχει «θεός», που δεν υπάρχει, είναι αδιανόητα προσβλητικό για τον «παντοδύναμο» να σκεφτούμε έστω ότι χρειάζεται τον Κωστή Γιαννή ή τη Μαρούλα Ττοφή να εξηγήσουν ή να αποδείξουν την ύπαρξή του σε κάποιον που την αμφισβητεί.

Και, δεύτερον, διότι εάν είναι όντως ο «θεός της αγάπης», ο των χριστιανών, στο όνομα του οποίου παρεμπιπτόντως έγιναν τα μεγαλύτερα μαζικά εγκλήματα στην παγκόσμια Ιστορία, χωρίς παραδόξως να κάνει ο ίδιος κάτι για να το αποτρέψει, εάν λοιπόν είναι για την αγάπη και τη συγχώρεση αυτή η θρησκεία και ο πραγματικός «θεός», αν και  όλοι οι θεοί ήταν ανέκαθεν βραχυκυκλώματα φόβου και άγνοιας στην εξέλιξη του μυαλού ενός είδους πιθηκοειδούς - του ανθρώπου...

... αλλά έστω εάν ίσχυαν όλα αυτά, οι φοβισμένοι μουτζαχεντίν της ορθοδοξίας θα έπρεπε, ως «σωστοί χριστιανοί», να με αγαπούν διπλά. Και να προσεύχονται για μένα. Και ως εκεί. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει, λέει το παραμύθι τους, ο φανταστικός τους φίλος στον ουρανό. Τόσο απλό είναι το πράγμα!

Όμως όχι. Δεν μπορούν να δεχθούν ότι κάποιος γράφει κάτι τέτοιο. Είναι δικαίωμά σου να τα πιστεύεις, μου λένε συχνά οι «ήπιοι», αλλά δεν έχεις δικαίωμα να προσβάλλεις αυτό που πιστεύουμε. Και τους ρωτώ: γιατί το προσβάλλω; Επειδή λέω ότι δεν υπάρχει και είναι καταγέλαστο λογικά ή άλλως πως; Εσείς λέτε υπάρχει, εγώ λέω πως ο «θεός» και οι «άγιοι» είναι τόσο υπαρκτοί όσο τα Πόκεμον.

Γιατί εσείς, τη στιγμή που δεν μπορείτε να αποδείξετε τίποτα από αυτά, δικαιούστε να λέτε πως υπάρχουν και εγώ δεν δικαιούμαι να γράφω ότι δεν υπάρχουν; Είναι σωστό αυτό;

Η θρησκεία δεν είναι μια προσωπική πεποίθηση. Είναι μια αντίληψη, η οποία επιβάλλεται κιόλας σε κοινωνίες καθυστερημένες όπως η δική μας. Κοινωνίες που δεν έχουν προχωρήσει τόσο ώστε να θεωρούν πως τα παιδιά άθεων λ.χ. έχουν το δικαίωμα να μην διδάσκονται αυτό το γεμάτο φόβους, δηλητηριώδες και πρωτόγονο παραμύθι.

Την ώρα μάλιστα που επιβάλλουν στους άθεους γονείς τους να φορολογούνται για να αδροπληρώνονται οι παραμυθάδες των θρησκευτικών στα σχολεία, έτσι; Και να πληρώνουν, και να γεμίζουν με αυτές τις αηδίες τα μυαλά των παιδιών τους...!

Αλλά και μια απλή φιλοσοφία να ήταν η θρησκεία, που δεν είναι -είναι ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος μηχανισμός ελέγχου του μυαλού των πολλών από τους λίγους και ξύπνιους και της επιβολής απόψεων μέσω των κοινωνιών- αλλά και έτσι να ήταν, γιατί δεν δικαιούμαι να την αμφισβητώ; Έτσι θέλω. Γούστο μου, βρε αδελφέ! Κι αυτό θα κάνω.

Εάν λ.χ. αύριο πάτε στη φυλή των Ίμπο στη Νιγηρία και τους πείτε ότι όταν βρέχει και πέφτουν κεραυνοί δεν τους ρίχνει ο Αμαντιόχα, ο «θεός της θύελλας», θα τους εκνευρίσετε σίγουρα.  Και θα ακούσετε το «Amadioha magbukwa gi», που λένε. «Ο Αμαντιόχα θα σε τιμωρήσει!». Ειδικά οι μάγοι τους, που τα κονομάνε κιόλας πουλώντας Αμαντιόχα, θα βγάζουν αφρούς.

Στη σημερινή δε εποχή, τώρα που ξέρουμε πώς προκύπτουν οι κεραυνοί και πώς (και μόνο έτσι...) ανάβουν κεριά και καντήλια, πιθανότατα θα σας πουν ότι κάποιοι κεραυνοί προκύπτουν φυσικώς και κάποιους άλλους τους στέλνει ο Αμαντιόχα, μία φορά τον χρόνο όταν ο αρχιμάγος χορεύει ειδικό χορό στον «τάφο του γιου του Αμαντιόχα» για να τιμωρήσει αμαρτωλούς Ίμπο.

Θα μπαίνατε σοβαρά σε συζήτηση αν υπάρχει Αμαντιόχα και μας στέλνει κεραυνούς ενώ θα ξέρατε ότι φυσικά και δεν υπάρχει και ότι δεν έχουν καμία απόδειξη, πέραν των δικών τους αντιλήψεων και παρανοήσεων; Των δικών τους μόνο.

Διότι αυτό είναι το πιο αστείο με τη θρησκεία: ποτέ κανένας ορθόδοξος «άγιος» λ.χ. δεν εμφανίστηκε σε έναν βουδιστή εκεί που δεν τον ήξερε, να τον κάνει να πιστέψει. Όπως «παθαίνουν» κάποιοι χριστιανοί και όπως λένε ότι παθαίνουν οι έμποροι του «θεού» σε μοναστήρια και αλλού, γεμίζοντας παγκάρια και τραπεζικούς λογαριασμούς.

Όλο αυτό το σκηνικό του σφάλματος και της απάτης της θρησκείας, είτε μιλάμε για τους Ίμπο είτε για το «άγιο φως» (το οποίο είναι και ξεδιάντροπη απάτη) είτε για τη γειτόνισσά μας η οποία πιστεύει, παρότι κατά τα άλλα είναι λογική και μορφωμένη, ότι η ζωή της πάει χάλια διότι τη ματιάζει η συμπεθέρα της, είναι παιχνίδια του μυαλού. Και κενά στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, της εξυπνότερης αλλά όχι τόσο έξυπνης όσο νομίζει (τι να κάνουμε, έτσι είμαστε) μαϊμούς.

Συνεπώς, τα κοιτάς απλώς με συγκατάβαση. Αλλά άμα φορολογείσαι για να τα ενισχύεις ή επηρεάζουν πράγματα που σε αφορούν, το λες ότι είναι μαλακίες. Τόσο απλά. Και, «Chi m le kwee - O wuru si o wuni mere ihea, amadioha magbukwe m». «Δες, θεέ μου. Και εάν είναι αλήθεια ότι φταίω, πες στον Αμαντιόχα να με σκοτώσει», που λένε και οι Ίμπο.

Υστερόγραφο: Οι Ίμπο θα ενθουσιάζονταν το δίχως άλλο με το «άγιο φως». Να μια ιδέα για να βγάλουν κι άλλα φράγκα τα Ιεροσόλυμα σε νέες αγορές. Θα το λάτρευαν. Όπως και τα κεράκια γενεθλίων που τα σβήνεις και ανάβουν ξανά από μόνα τους... Παντοδύναμε Αμαντιόχα!

Η επόμενη μέρα

Ο Τσίπρας γίνεται Μπαρόζο και ο Λαφαζάνης Όλι Ρεν. Η Μέρκελ αποσύρεται σε μοναστήρι.

του Νίκου Δήμου, Lifo, 24/4/2013

• Ήρθε, επιτέλους! Εκλογές: πρώτο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ, δεύτερο Χρυσή Αυγή, σε ισοπαλία με τη ΝΔ. Τρίτοι οι ΑΝΕΛ, κάπου στο βάθος ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. ΚΚΕ δυσδιάκριτο.

• ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ κάνουν κυβέρνηση. Πιστοί στις εξαγγελίες τους καταργούν το Μνημόνιο αυθημερόν. (Τα παραπέρα ανήκουν στον χώρο της μη-επιστημονικής φαντασίας).

• Ο Καμμένος (Αντιπρόεδρος και υπουργός Εθνικής Αμύνης, βέβαια) καταργεί όλους τους ψεκασμούς. Κι επειδή είναι αδύνατο να πετάνε αεριωθούμενα χωρίς να αφήνουν πίσω υδρατμούς και καυσαέρια, πετάνε πια μόνο τα μικρά ελικοφόρα.

• Τσίπρας και Καμμένος ανακηρύσσουν όλο το Αιγαίο, το Κρητικό και το Καρπάθιο μέχρι Καστελλόριζο σε Ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Η Τουρκία μάς κηρύσσει τον πόλεμο. Δεν έχουμε αεροπορία (λόγω ψεκασμών) και τα πολεμικά μας πλοία είναι ανέτοιμα για επιχειρήσεις. Όμως, συγκινημένες από την αποκοτιά μας, παρεμβαίνουν οι Μεγάλες Δυνάμεις και νικούν τον Τουρκικό στόλο στο Ναυαρίνο. Μετά, δίνουν δεξίωση στο Costa Navarino.

• Η Τουρκία ταπεινωμένη δέχεται να αποσυρθεί από τη Βόρειο Κύπρο. Η ΠΓΔΜ, τρομαγμένη, αποδέχεται ό,τι όνομα θέλουμε.

• Η Διεθνής Κοινή Γνώμη έχει ενθουσιαστεί από την πολεμική αντιπαράθεση Χριστιανών και Μουσουλμάνων που μεταδόθηκε σε Υψηλή Ανάλυση και έπιασε θεαματικότητα 90%. Δεκάδες εκατομμύρια τουρίστες επισκέπτονται την Ελλάδα. Το συνάλλαγμα ρέει άφθονο, έτσι που πια δεν χρειαζόμαστε ούτε δάνεια ούτε στήριξη. Το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών γίνεται ανισοζύγιο προς όφελός μας.

• Η Ελλάδα έχει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έρχονται όλα τα αφεντικά για τη Σύνοδο Κορυφής. Εμφανίζεται ο Τσίπρας, ζωσμένος εκρηκτικά, και απειλεί ότι θα τινάξει τα πάντα στον αέρα, αν δεν μας χαριστούν όλα τα δάνεια. Πράγμα που γίνεται αμέσως. Μετά βγάζει το μπουφάν, που είναι άδειο.

• Η Τρόικα διαλύεται. Τόμσεν, Μορς, Μαζούχ και όλοι οι συνεργάτες παραδίδονται στους παραγωγούς φράουλας στη Μανωλάδα. Άνεργος και ο Τράγκας. Ποιος ακούει τώρα για τον «ψυχοπαθή καροτσάκια του Βερολίνου» και τη «Γερμανική Κατοχή»; Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης αποφασίζουν να ανοίξουν ταβέρνα, αλλά κολλάνε στο όνομα – ο Κουβέλης έχει επιφυλάξεις.

• Πλούσιοι τώρα εμείς, δίνουμε από ένα καλό μπόνους στους μετανάστες για να επαναπατρισθούν. Φεύγουν σχεδόν όλοι. Η Χρυσή Αυγή δεν έχει πια λόγο ύπαρξης και αυτοδιαλύεται.

• Οι πρώτες γεωτρήσεις αποδίδουν τεράστιες ποσότητες ανθράκων (και υδατ- και υδρογον-). Αγοράζουμε το Κατάρ και το Ντουμπάι. Ο Τσίπρας γίνεται Μπαρόζο και ο Λαφαζάνης  Όλι Ρεν. Η Μέρκελ αποσύρεται σε μοναστήρι.

Διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας

του Γιάννη Μπουτάρη, δήμαρχου Θες/νίκης, 

Καθημερινή, 4/5/2013

Συνηθίζεται ο παραλληλισμός της Αναστάσεως του Κυρίου με την προσωπική και συλλογική μας ανάσταση, πόσω μάλλον σε χρόνια εθνικής κρίσης και δοκιμασίας. Η σύνδεση όμως που θα με απασχολήσει σε αυτή μου την παρέμβαση είναι της ανάστασης της ίδιας της Εκκλησίας παράλληλα με την ανάσταση της χώρας.

Πιστεύω ότι ο πλήρης διαχωρισμός της Εκκλησίας από το Κράτος είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρος, διότι εξισώνω αυτό τον διαχωρισμό με την προοπτική ανάστασης της Εκκλησίας, η οποία εν τέλει αποτελείται από όσους έχουν βαπτιστεί σε αυτήν, από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών δηλαδή. H συμβολή μιας τέτοιας ανάστασης στο ήθος της προσφοράς προς τον αδύνατο, στο ήθος της συμβολής στην τοπική κοινωνία, στο ήθος της χρηστής διαχείρισης του υστερήματος του πιστού και άρα και του πολίτη, είμαι πεπεισμένος ότι θα είναι ανεκτίμητη. Και άρα αξίζει το όποιο τίμημα για το κράτος, για τον πολίτη, για τον ίδιο τον κλήρο.

Αυτός ο διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους δεν μπορεί να τεθεί στη βάση της παραδοσιακής αντιπαράθεσης μεταξύ των οπαδών του κοσμικού κράτους και των οπαδών της ταύτισης της κρατικής εξουσίας με την Ορθοδοξία, στη βάση της συζήτησης δηλαδή που προέκυψε σχετικά πρόσφατα από την παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου και από τα διαχειριστικά σκάνδαλα της Εκκλησίας που αποκαλύφθηκαν το 2005. Πρέπει αντίθετα να τεθεί στη βάση ότι και από αυτόν τον διαχωρισμό εξαρτάται εάν θα πάψουμε να είμαστε η τελευταία σοβιετικού τύπου κοινωνία της Ευρώπης, μια κοινωνία που περιμένει σχεδόν τα πάντα από το κράτος και σχεδόν τίποτα από τον εαυτό της.

Μην ξεχνούμε ότι οι θρησκευτικές δοξασίες ευρωπαϊκών χωρών όπως η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο διαμόρφωσαν την ηθική συγκρότηση σύγχρονων κομμάτων εξουσίας με έντονο κοινωνικό προσανατολισμό. Οι Μεθοδιστές ήταν καθοριστικοί συντελεστές του βρετανικού συνδικαλιστικού κινήματος και του Εργατικού Κόμματος στον 19ο αιώνα και η καθολικο-προτεσταντική συνύπαρξη και σύνθεση στη μεταπολεμική Γερμανία διαμόρφωσε το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, βασικό πυλώνα της εδραίωσης της δημοκρατίας στη Γερμανία. Η συνεργασία Εκκλησίας και λαϊκών ήταν αυτή που προικοδότησε τον Ελληνισμό με κορυφαίους οργανισμούς, εκπαιδευτικούς, κοινωνικής πρόνοιας και ιατρικής περίθαλψης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Την αποδόμηση αυτού του είδους της συλλογικής δράσης έζησε η Θεσσαλονίκη από το 1912 και έπειτα όταν το ελληνικό κράτος κρατικοποίησε τις προνοιακές και εκπαιδευτικές δομές της Ορθόδοξης Χριστιανικής Κοινότητας της Θεσσαλονίκης. Το αποτέλεσμα: Η εξασθένηση σε τοπικό επίπεδο του αισθήματος ευθύνης για τα κοινά, της συμβολής στα κοινά, με χρόνο και χρήμα, της χρηστής και αποτελεσματικής διαχείρισης των κοινών από δυναμικές και αξιόπιστες τοπικές ηγεσίες, θρησκευτικές και λαϊκές.

Καθοριστικός όρος της επιτυχίας αυτού του διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας είναι και η ανάληψη της μισθοδοσίας του εφημέριου κλήρου από την ίδια την Εκκλησία. Η ευθύνη της εξασφάλισης της μισθοδοσίας 9.000 κληρικών από μόνη της θα επιβάλλει την εξυγίανση της διαχείρισης των οικονομικών της Εκκλησίας. Αυτή η ευθύνη όμως απέναντι σε 9.000 κληρικούς και στις οικογένειες τους, θα αποτελέσει και την ισχυρότερη ασπίδα της Εκκλησίας από πελατειακές πιέσεις για την απαλλοτρίωση περιουσιακών στοιχείων της άνευ επαρκούς αποζημίωσης.

Η εξυγίανση των οικονομικών της Εκκλησίας, προϊόν της αποδέσμευσής της από τον κρατικό εναγκαλισμό, θα έχει όμως και άλλες σημαντικές επιπτώσεις. Θα αναδείξει το κοινωνικό της έργο, μια που θα είναι εμφανές πλέον ότι αυτό το έργο είναι προϊόν της δωρεάς του υστερήματος των πιστών και όχι απλώς προέκταση του κρατικού προϋπολογισμού. Μια τέτοια Εκκλησία θα ενεργοποιούσε άλλης ποιότητας συνεργασίες με λαϊκούς υποστηρικτές, συνεργασίες που θα αναμόρφωναν τα ιστορικά εκπαιδευτικά, φιλόπτωχα και νοσηλευτικά ιδρύματά της. Περιττό να πω ότι μια τέτοια Εκκλησία θα ενίσχυε και την ίδια τη θρησκευτική πίστη.

Μια τέτοια Εκκλησία θα είχε όμως και καθοριστικά τοπική διάσταση. Πρόσφατη έρευνα του βρετανικού ερευνητικού κέντρου DEMOS έχει διαπιστώσει ότι οι οργανώσεις που υποστηρίζονται από πιστούς, οποιασδήποτε δοξασίας, συνεισφέρουν στις πόλεις κοινωνικές δράσεις που χαρακτηρίζονται από διάρκεια, εθελοντικό πνεύμα, προσωπική, αντί για απρόσωπη και γραφειοκρατική, μεταχείριση των αναξιοπαθούντων καθώς και συνεισφέρουν στο κοινωνικό έργο πολύτιμους πόρους, όπως εθελοντές, ακίνητα και δωρεές σε χρήμα και είδος.

Πώς θα μπορούσε όμως η Εκκλησία να αποκαταστήσει την οικονομική της αυτονομία που είναι και ο απαραίτητος όρος και για την πραγματική της ανάσταση; Με ένα συνδυασμό επιστροφής σε αυτήν περιουσιακών στοιχείων που της απαλλοτριώθηκαν και φοροαπαλλαγής των δωρεών σε αυτήν όσο και σε οποιοδήποτε άλλο μη κερδοσκοπικό ίδρυμα. Η μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων, κυρίως γης, και η μείωση της φορολογητέας ύλης θα είχαν ως αντιστάθμισμα τη μη επιβάρυνση του δημόσιου προϋπολογισμού από τη μισθοδοσία του κλήρου. Εκτιμώ ότι και οι δύο αυτές ενέργειες θα δημιουργήσουν ποιοτικό πλεόνασμα για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Η Εκκλησία, απεξαρτημένη από τον κρατικό έλεγχο και τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, θα καταστεί αποτελεσματικότερη από ό,τι η δημόσια διοίκηση και ως κεφαλαιούχος και ως παραγωγός κοινωνικού έργου. Το ποιοτικό αυτό στοιχείο είναι εξίσου σημαντικό εάν όχι σημαντικότερο από την προσθαφαίρεση περιουσιακών στοιχείων, δημόσιων εσόδων και λειτουργικών δαπανών που θα προκύψει από τον διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας.

Η απάτη με το "Άγιο Φως"

του Αλέκου Λασκαράτου, protagon.gr,4/5/2013

Για δεκαετίες είμαστε μάρτυρες μιας απίστευτης απάτης που συντελείται κάθε Μεγάλο Σάββατο, στα Ιεροσόλυμα, με το λεγόμενο “Πανάγιο Φως”. Κάθε τέτοια μέρα λοιπόν, γύρω στο μεσημέρι, πραγματοποιείται το “θαύμα” της τελετής της αφής του Αγίου Φωτός στον Ιερό Ναό του Παναγίου Τάφου στα Ιεροσόλυμα με την παρουσία του Ελληνορθόδοξου Πατριάρχη  Ιεροσολύμων, του Αρμένιου Πατριάρχη και χιλιάδων πιστών. Πρώτα λοιπόν σβήνουν όλα τα καντήλια και κεριά του Ναού. Ισραηλινοί αστυνομικοί ερευνούν σπιθαμή προς σπιθαμή τον ιερό ναό για τυχόν ύπαρξη αναμμένου φωτός. Ερευνούν επίσης τον Πατριάρχη για τυχόν ύπαρξη κρυμμένου αναπτήρα ή σπίρτων. Αφού διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχει τίποτε το επιλήψιμο, οι δύο πατριάρχες μπαίνουν στο κουβούκλιό του και βγαίνουν, μετά από λίγη ώρα, με αναμμένες τις λαμπάδες τους. Ήρθε το φως το αληθινό!

Η χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των πιστών που σπεύδουν να ανάψουν και τη δική τους λαμπάδα. Το φως αυτό θα χρησιμοποιηθεί στη φετινή Ανάσταση στους ναούς, όταν ο ιερέας, βγαίνοντας από το ιερό της εκκλησίας, αναφωνήσει «δεύτε λάβετε το φως το αληθινό». Σε ό,τι μας αφορά, όμως, η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Στο αεροδρόμιο του Τελ-Αβίβ υπάρχει ελληνικό κρατικό αεροπλάνο που περιμένει να παραλάβει τη φλόγα για να τη μεταφέρει στην Αθήνα, απ’ όπου με άλλα αεροπλάνα, αυτοκίνητα (και γαϊδουράκια) θα μεταφερθεί σε κάθε γωνία και σε κάθε ιερό ναό της ελληνικής επικράτειας (ακόμα και στην άνω και την κάτω ραχούλα) για να συμμετάσχει στην τελετή της Ανάστασης. Κυβερνητικό κλιμάκιο (φέτος θα είναι επικεφαλής ο υφυπουργός Εξωτερικών, Κώστας Τσιάρας) θα συνοδέψει τη φλόγα, η οποία θα γίνει δεκτή στην Αθήνα με τιμές αρχηγού κράτους.

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς σε αυτή την ιστορία η οποία καλά κρατεί δεκαετίες τώρα; Την απάτη; Την υποκρισία; Τον σκοταδισμό; Την ηθική αυτουργία του ελληνικού κράτους στο μέγα αυτό ψέμα;

Ας δούμε όμως κάποια στοιχεία:

Από πού μας προέκυψε ο Αρμένιος Πατριάρχης; Δεν είναι ελληνική η εκκλησία του Πανάγιου Τάφου; Είναι. Όμως, στην κούρσα των δύο εκκλησιών για την «κατάκτηση» του Τάφου, πρόλαβαν οι Αρμένιοι και κατοχύρωσαν το τελευταίο τμήμα του από το ύψος των γονάτων και μετά. Έτσι, όταν επισκέπτεσαι τον Τάφο, υπάρχει ένας διαχωριστικός τοίχος που τον χωρίζει στα δύο. Πρέπει να βγεις από τον ναό και να μπεις σε ένα μικροσκοπικό παρεκκλήσι, όπου ένας νυσταλέος και αδιάφορος Αρμένιος παπάς κάθεται ανακούρκουδα. Περιμένει να τον "ασημώσεις". Όταν ρίξεις τα ψιλά, τότε σηκώνει ένα μαύρο κουρτινάκι και αποκαλύπτει τα τελευταία 30-40 εκατοστά του Τάφου. Απίστευτο και όμως αληθινό! Το είδα με τα μάτια μου πριν από 10-15 χρόνια.

Κλειδί σε όλη αυτή την ιστορία είναι βέβαια το χρήμα (follow the money line, που λένε και στα αστυνομικά μυθιστορήματα). Οι Ισραηλινοί αστυνομικοί και το κράτος, παρότι καγχάζουν τη χριστιανική θρησκεία, παίζουν μια χαρά το παιχνίδι του κλέφτη και του αστυνόμου. Γιατί να χαλάσουν τη μαγιονέζα που τους αποφέρει τόσα χρήματα, με τους πιστούς που επισκέπτονται κατά χιλιάδες τους χριστιανικούς άγιους τόπους; Οι ορθόδοξοι και οι Αρμένιοι, παρότι κατά βάθος αλληλομισούνται, παίζουν το παιχνίδι της ειρηνικής συνύπαρξης χάριν του χρήματος, της δόξας και της ισχύος που τους αποφέρει όλη αυτή η ιστορία.  

Σε ό,τι αφορά στο “θαύμα”, αυτό καθαυτό, έχω τις εξής δύο (μεταξύ πολλών) απορίες. Γιατί χρειάζεται να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο η τελετή; Το Άγιο Φως μιας χρονιάς δεν κάνει και για την επόμενη και για τη μεθεπόμενη; Δεν αντέχει στον χρόνο; Έχει, δηλαδή, περιορισμένη διάρκεια ζωής με ημερομηνία λήξης (στην ετικέτα);

Οι ορθόδοξοι χριστιανοί που ζουν π.χ. στην Αυστραλία και που η ώρα τους είναι εφτά ώρες μπροστά από εμάς, δεν έχουν καμία πιθανότητα να παραλάβουν έγκαιρα το Άγιο Φως για να κάνουν Ανάσταση. Αυτούς δεν τους σκεφτόμαστε, δεν τους λυπόμαστε, έτσι καταδικασμένοι που είναι;

Θα μπορούσα να συνεχίσω και άλλο, αλλά νομίζω πως είπα αρκετά. Θέλω να κλείσω με δυο λόγια για τον ρόλο του ελληνικού κράτους σε όλα αυτά. Είναι ντροπή το επίσημο κράτος να συντηρεί τον σκοταδισμό. Είναι ντροπή το ελληνικό κράτος να μεταχειρίζεται τους πολίτες ως πρόβατα. Είναι ντροπή να μιλάνε τα κανάλια για θαυματουργές εικόνες που δακρύζουν.

Μήπως ήρθε η ώρα το κράτος, τώρα που υποτίθεται πως εκσυγχρονίζεται η ελληνική κοινωνία, να εγκαταλείψει τον σκοταδισμό που συντηρεί και υποδαυλίζει, για καθαρά ψηφοθηρικούς σκοπούς, τόσα και τόσα χρόνια;

Το παρελθόν ως μέλλον

του Νίκου Δήμου, www.lifo.gr, 3/4/2013

►Στο οπισθόφυλλο του τελευταίου τεύχους της LifO υπήρχε μία πολύ εντυπωσιακή διαφήμιση του ΟΠΑΠ. Ο τίτλος έγραφε: Ο ΑΡΧΑΙΟΣ / ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣ / ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ / ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ.

►Aυτός ο τίτλος με δάγκωσε και με πόνεσε. Τον διάβασα αλλιώς: ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ. Xωρίς να το θέλει, ο συνάδελφος (έκανα κι εγώ κάποτε στη διαφήμιση) είχε εκφράσει το μεγαλύτερο πρόβλημα του τόπου.

►Όταν ο νομπελίστας φυσικός Richard Feynman επισκέφθηκε την Ελλάδα, μίλησε με πολλούς επιστήμονες και διανοούμενους, και σημείωσε στο ημερολόγιό του: «Υπογραμμίζουν με έμφαση το πόσο υπέροχοι ήταν οι αρχαίοι Έλληνες – και πραγματικά ήταν υπέροχοι. Όταν όμως τους πεις: "Ναι, αλλά κοίταξε πόσο πιο μπροστά από τους αρχαίους Έλληνες προχώρησε ο σύγχρονος άνθρωπος" –εννοώντας με αυτό την ανάπτυξη της πειραματικής επιστήμης, των μαθηματικών, την τέχνη της Αναγέννησης [...] κλπ– ρωτάνε: "Τι εννοείς; Τι έλειπε από τους αρχαίους Έλληνες;". Συνεχώς υποβαθμίζουν την εποχή τους και εξυψώνουν την παλιά, φτάνοντας στο σημείο να θεωρούν την κατάδειξη των σημερινών θαυμάτων ως αδικαιολόγητη έλλειψη εκτίμησης προς το παρελθόν».

►Θεωρώ ότι η κρίση που μας μαστίζει είναι σε μεγάλο ποσοστό αποτέλεσμα αυτής της παρελθοντολαγνείας. Που δεν μας άφησε να οργανώσουμε μια σύγχρονη κοινωνία. Που μας κάνει να δυσπιστούμε στην επιστήμη και την τεχνολογία η οποία θα μπορούσε να μας απαλλάξει από τα περισσότερα δεινά μας (γραφειοκρατία, διαφθορά, σπατάλη, χαμηλή παραγωγικότητα, έλλειψη ανταγωνιστικότητας).

►Είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης στην οποία δεν διδάσκονται στα σχολεία βασικές επιστημονικές γνώσεις, όπως η θεωρία του Δαρβίνου. Πολλοί νομίζουν πως, επειδή οι νέοι μας επιδίδονται στα βιντεοπαιχνίδια ή γράφουν αστραπιαία SMS στο κινητό, «παίζουν στα δάχτυλα την τεχνολογία». Το να χρησιμοποιείς όμως γκάτζετ δεν έχει καμία σχέση με την ουσία και το βάθος της επιστημονικής και τεχνολογικής επανάστασης που είναι οργάνωση, μέθοδος, ορθολογισμός και καινοτομία.

►Η υπέρβαση των προβλημάτων της συντηρητικής και απολιθωμένης κοινωνίας μας περνάει μέσα από μία άλλη αντιμετώπιση της επιστήμης και της τεχνολογίας. Διακόσια χρόνια τώρα προσπαθούμε να ζήσουμε από το παρελθόν (ζώντας στο παρελθόν). Κάποτε θα πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά. Ίσως περισσότερο από κοινωνική ή οικονομική, χρειαζόμαστε μια επανάσταση στη σκέψη και τη νοοτροπία μας. Εντάξει, να πουλάμε παρελθόν. Αλλά να αποκτήσουμε και μέλλον.