Προς Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ

της Δήμητρας Ρίζου, protagon.gr, 7/7/2012

Διάβασα την ανακοίνωση του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ για το μποζόνιο του Χιγκς με μια κωμική διάθεση, υποθέτοντας αφελώς ότι επρόκειτο για σάτιρα. Όταν συνειδητοποίησα ότι σοβαρολογεί όμως μ’ έπιασαν τα δαιμόνιά μου οπότε θα χρησιμοποιήσω την πλατφόρμα του Protagon για να του απαντήσω υποθέτοντας ότι ο Μακαριότατος (Σεβασμιότατος; Σερ; Τα μπερδεύω αυτά) το διαβάζει ανελλιπώς.

Κύριε Σεβασμιότατε και Μακαριότατε Σερ Μητροπολίτη,

Νιώθω ανακούφιση στη σκέψη ότι η Εκκλησία προστατεύει εμένα, τον απλό αμνό, από τα δαιμόνια της επιστήμης. Η εκκλησία δεν ήταν άλλωστε που αναχαίτισε την διαβολική επιρροή αιρετικών όπως ο Γαλιλαίος; Ποιος ξέρει πού θα είχε καταντήσει η ανθρωπότητα αν της καρφωνόταν η παράλογη ύβρις ότι η γη δεν είναι επίπεδη, αλλά στρόγγυλη και μάλιστα κουνιέται, σαν καμιά καλντεριμιτζού! Όπως είπε και ο ίδιος, όταν παραδέχτηκε το λάθος του, e pur si muove! (δεν ξέρω τι σημαίνει, εγώ μιλάω μόνο τη γλώσσα της Βίβλου).

Το θέμα με την επιστήμη είναι ότι ακολουθεί μια διαδικασία. Τίθεται μια θεωρία και μετά εξετάζεται με πειράματα και είτε επιβεβαιώνεται, είτε διαψεύδεται. Άρα η επιστήμη συνεχώς προσαρμόζεται στην πραγματικότητα, αλλάζει και εξελίσσεται. Ύβρις! Η εκκλησία αντιθέτως έχει μείνει παγιωμένη σε κάποια έγγραφα που γράφτηκαν δυο χιλιετίες πριν (μόνο όσα επικυρώθηκαν από τις Ιερές Συνόδους, εννοείται). Συμπέρασμα; Η εκκλησία είναι πιστή στις αρχές της ενώ η επιστήμη όχι! Η εκκλησία ακολουθεί πιστά όσα της δίδαξαν κάποιοι τύποι που φορούσαν χιτώνες και σανδάλια την εποχή που ακόμα και ο Μεσαίωνας ήταν μια ουτοπία προόδου στο μακρινό μέλλον, ενώ η επιστήμη διαψεύδει τους ίδιους τους ιδρυτές της και «μωρολογεί με ανοησίες» όπως σωστά είπατε! Στην πυρά! (Η εκκλησία ξέρει άλλωστε από πυρές!)

Εσείς, κύριε Μητροπολίτη, σίγουρα έχετε μείνει αγνός στο δρόμο προς τη Σωτηρία. Σίγουρα δεν έχετε ωφεληθεί από την «πανουργία και διαστροφή» της επιστήμης, δε χρησιμοποιείτε τεχνολογία, τηλεπικοινωνίες και μεταφορές ενώ για την υγεία και τη μακροζωία σας έχετε να ευχαριστείτε μόνο την πίστη και την καλή σας την καρδιά (και η αιμοληψία που αναφέρετε υποθέτω ότι γίνεται με μη-επιστημονικό τρόπο). Μην ξεχάσετε να διδάξετε το ίδιο στα γεροντάκια της ενορίας σας, που ούτως ή άλλως γιατρό δεν πρόκειται να δουν τη σήμερον ημέρα. Οι λεπροί που γιατρεύτηκαν στη Βίβλο είναι η απόδειξη! Αλλιώς γιατί θα είχε απαλειφθεί αυτή η ασθένεια; (μην κοιτάτε τι έγινε στη Σπιναλόγκα – αυτοί οι άνθρωποι ήταν αμαρτωλοί! Δεν είδατε «Το Νησί»; Αλλά σίγουρα δε θα έχετε τηλεόραση.)

Για να κλείσω, η βαθιά αντίληψη που έχετε για τις νέες ανακαλύψεις, η εμμονή σας στην παράδοση, όπως φαίνεται από τη χρήση του πολυτονικού που σίγουρα θα επανέλθει ευρέως αν επιμείνετε λίγο ακόμα, και η μέση ηλικία των ακολούθων σας, αποδεικνύουν ότι έχετε ακόμα πολύ μέλλον σαν θεσμός. Σίγουρα έχετε να συνεισφέρετε πολλά περισσότερα από αυτά τα «έξοχα μυαλά» (τα εισαγωγικά δικά σας) της επιστήμης. Μόνο ένα «έξοχο μυαλό» σαν το δικό σας θα έγραφε αυτό που γράψατε. Μόνο το δικό σας «έξοχο μυαλό» μπορεί να μας πάει μπροστά.

ΥΓ: Ο Δαλάι Λάμα έχει πει: «Αν η επιστήμη αποδείξει ότι κάποιες αρχές του Βουδισμού είναι λανθασμένες, ο Βουδισμός θα πρέπει να αλλάξει.» Αλλά τι περιμένεις από κάποιον που φοράει πορτοκαλί ράσο και ούτε μισή χρυσή αλυσίδα - αντίθετα με τις διδαχές μόδας του Χριστού; (παρεμπιπτόντως τηλεφώνησε ο 50cent να ρωτήσει πού ψωνίζετε)

Ένας φίλος έγραψε ότι καταλληλότερος τίτλος για τον Σεραφείμ είναι"γιαδεσιμότατος"...

Αποχαιρετισμός στην πίστη από ένα παιδί (45)

Μανώλης Στ., ετών 72, Ηλεκτρολόγος-Μηχανολόγος μηχ.

Μεγάλωσα σε μια γειτονιά του Μπαρουτάδικου, όπως έλεγαν το Αιγάλεω τότε, δίπλα στον Κηφισό. Περιβόλια, καμίνια, λάσπη το χειμώνα και σύννεφα ψιλής σκόνης το καλοκαίρι. Τα ζόρικα χρόνια μετά την κατοχή« ο φόβος και η απελπισία, η πείνα και η μιζέρια κυριαρχούσαν στον αγώνα για επιβίωση. Ενώ οι απόκληροι, οι γύφτοι, τα συντρίμμια του εμφύλιου και των ξερονησιών, οι φυγόδικοι, οι ζητιάνοι, οι μεροκαματιάρηδες και οι μανάδες που πάσχιζαν να τα φέρουν βόλτα, σχημάτιζαν μια μεγάλη κατ' ευφημισμόν «αυλή των θαυμάτων».

Μια «αυλή» όμως που για μας τα πιτσιρίκια ήταν ένας πραγματικός κόσμος θαυμάτων, συναρπαστικός και μοναδικός, γεμάτος δράση, περιπέτειες και μοναδικές εμπειρίες. Τα κοινωνικά προβλήματα, τα πολιτικά πάθη, ο αγώνας για το καθημερινό τσουκάλι, οι ανισότητες και οι αδικίες είχαν αναπόφευκτη επίδραση και στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των μικρών διαβόλων που ένοιωθαν τον απόηχο τους ανάμεσα στα παιγνίδια, τα γέλια και τις σκανταλιές τους.

Το «κόκκινο» φάντασμα που πλανιόταν τότε πάνω από τη χώρα, θολό και μπερδεμένο, άλλοτε σαν απειλή και άλλοτε σαν ελπίδα, βρισκόταν στο επίκεντρο καθημερινών συζητήσεων και διενέξεων. Οι περισσότεροι μιλούσαν για «συμμορίτες» και τους φανταζόντουσαν σαν ανήμερα θεριά με γένια και φυσεκλίκια που έσφαζαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους ενώ λιγοστοί ήταν αυτοί που κάτι ψιθύριζαν για αγωνιστές και τολμούσαν δειλά δειλά να πουν ένα καλό λόγο γι αυτούς. Για κοινωνική δικαιοσύνη, για το ψωμί των φτωχών και άλλα μπερδεμένα που δεν τα πολυκαταλαβαίναμε.

Στο σπίτι δεν πολυκουβέντιαζαν γι' αυτά τα θέματα. Μόνο μια φορά θυμάμαι τον πατέρα σε κάποιες εκλογές να λέει, αγανακτισμένος από την ανέχεια και την ανεργία, ότι «Τώρα δεν πάει άλλο, θα ρίξουμε κόκκινο!». Για να αντιμετωπίσει το επιτιμητικό βλέμμα της μητέρας η οποία ωστόσο το μόνο κακό που έβλεπε στους «κόκκινους» ήταν η σχέση τους με τη θρησκεία. «Είναι άθεοι!», δεν έπαυε να τονίζει, απευθυνόμενη κυρίως σε μένα. Ο κουκουές τότε, φυλακισμένος και κυνηγημένος, δεν είχε φυσικά ούτε μέλλον ούτε προκοπή και η καημένη η μητέρα έτρεμε στη σκέψη ότι ίσως παρασυρόμουν κι εγώ σ' αυτό το δρόμο της απώλειας. «Είναι άθεοι, παιδί μου...γι αυτό και δεν κάνουν χαΐρι και προκοπή...», μου κοπάναγε συνέχεια.

Πάντως από ότι έβλεπα γύρω μου ούτε αυτοί που πίστευαν στο θεό έκαναν προκοπή. Βυθισμένοι στη φτώχεια ήταν οι περισσότεροι, καμαρώνανε για την εθνικοφροσύνη τους και μερικοί ψιλοχαφιεδίζανε για να τα έχουν καλά με τον χωροφύλακα ελπίζοντας σε κανένα διορισμό.

Εκείνη που έκανε προκοπή ήταν η εκκλησία και οι άνθρωποι της. Δεμένη σφιχτά με τους μηχανισμούς της εξουσίας, ήταν πανταχού παρούσα. Λειτουργίες, βαφτίσια, αγιασμοί, εξορκισμοί, νηστείες, κατηχητικό και το μάθημα των θρησκευτικών στο σχολείο. Με συμπλήρωμα τις απαραίτητες νουθεσίες των γονιών περί του να βαδίζουμε στο «δρόμο του θεού», τις εμφανίσεις διαφόρων αγίων σε «θαύματα» που ήταν τότε της μόδας, και τις ιστορίες που κυκλοφορούσαν οι γυναικούλες της γειτονιάς για τιμωρίες αμαρτωλών στα καζάνια της κόλασης.

Σ' αυτό το περιβάλλον και με αυτά τα ερεθίσματα μεγάλωσα. Προσπαθώ τώρα να εντοπίσω πότε αποχαιρέτησα την θρησκευτική «πίστη» και συνειδητοποιώ ότι ουσιαστικά ποτέ δεν έγινα πιστός! Η μάλλον, για να το θέσω καλύτερα, από τη στιγμή που άρχισα να καταλαβαίνω ότι η Χιονάτη, ο Κοντορεβυθούλης και η Σταχτομπούτα ήταν παραμύθια και φανταστικοί ήρωες που δεν υπήρξαν ποτέ στην πραγματικότητα, έβαλα αμέσως στην ίδια κατηγορία και τις ιστορίες για τον θεό! Και ησύχασα... Αρκετά με μπέρδευε μέχρι τότε αυτός ο ασπρομάλλης γέρος που εμφανιζόταν άλλοτε πανάγαθος κι άλλοτε άπονος και σκληρός.

Φυσικά και με γοήτευαν σαν παιδί οι ζαχαρωμένες ιστοριούλες με την Παναγίτσα και τον Χριστούλη, τη φάτνη και τους Μάγους. Όπως και τα μελομακάρονα και τα κάλαντα τα Χριστούγεννα, τα κόκκινα αυγά και οι λαμπάδες της Ανάστασης τη Λαμπρή. Όπως και ο ανοιξιάτικος Επιτάφιος με τα κορίτσια που τον στόλιζαν και τις ευωδιές από τα λουλούδια. Εκεί που κόλλαγα ήταν η κεντρική εικόνα του θεού και τα θαύματα. Με τίποτα δεν μπορούσα να τα χωνέψω. Με τίποτα δεν μπορούσα να τα δεχτώ σαν πραγματικότητα. Γιατί;

Εν τάξει, ήμουν από μικρός, διάολος... Ζιζάνιο και ξεροκέφαλος και καπετάν φασαρίας. Πρώτος στις εξορμήσεις στα περιβόλια, στους πετροπόλεμους, στα άγρια παιγνίδια μιας άγριας εποχής. Κι όσο τις έτρωγα από το δάσκαλο κι απ' τον πατέρα μου τόσο και πείσμωνα και αυθαδίαζα και πήγαινα κόντρα στις καθώς πρέπει αντιλήψεις. Και φυσικά κόντρα στις διδαχές για το «καλό παιδί» που... ακούει τους γονείς του, φιλάει το χέρι των παπάδων και δεν κάνει αταξίες! Και ένοιωθα απέραντη ηδονή όταν τις μέρες της μεγαλοβδομαδιάτικης νηστείας σήκωνα ένα μάρμαρο από τη σερβάντα της μαμάς και βούταγα κουλουράκια που ήταν έτοιμα για το Πάσχα. Και την πρώτη χρονιά που με έστειλαν μόνο μου στην εκκλησία να κοινωνήσω, έκατσα στην ουρά με τα άλλα παιδιά αλλά όταν είδα κάτι γριές να γλείφουν το κουταλάκι, σιχάθηκα, την κοπάνισα και γύρισα σπίτι όπου ανακοίνωσα καμαρωτός ότι «έκανα χρυσό δοντάκι»!

Παρ' όλα αυτά η απόλυτη άρνηση των μεταφυσικών στοιχείων της θρησκείας, και επακόλουθα της πίστης, πιστεύω ότι δεν θα συνέβαινε, τουλάχιστον από την παιδική ηλικία, αν δεν συνυπήρχαν και άλλοι τρεις βασικοί παράγοντες. Ένα μπαούλο βιβλία, ένας γείτονας, ταλαιπωρημένος αριστερός, που μιλούσε σιγά και φοβισμένα και, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, ο νυχτερινός ουρανός!

Το μπαούλο με τα βιβλία ήταν ο κρυφός θησαυρός που έκρυβε το σπίτι μας παρ' όλη τη φτώχεια που μας έδερνε. Ανεκτίμητη περιουσία και μοναδικό εφόδιο για ένα ανήσυχο παιδί εκείνης της εποχής. Η ύπαρξη του οφειλόταν σε ένα περίεργο μεράκι του πατέρα μου. Λέω περίεργο γιατί ούτε εγγράμματος ήταν ούτε ασχολήθηκε ποτέ επαγγελματικά με κάτι που θα τον έφερνε κοντά στον κόσμο της μελέτης και των βιβλίων. Έβγαλε απλά το δημοτικό στο χωριό και σε νεαρή ηλικία, αντί να υπηρετήσει στο στρατό, κατατάχτηκε εθελοντής χωροφύλακας!

Αλώνισε την Ήπειρο, μετείχε στο απόσπασμα που κυνηγούσε τους διαβόητους λήσταρχους Ρεντζαίους και κατέληξε στα Χανιά να κυνηγά ζωοκλέφτες. Εκεί τον βρήκε η δικτατορία του Μεταξά, το κίνημα των Χανιών και τελικά η αποπομπή του από το Σώμα της Χωροφυλακής μαζί με όλους τους Κρητικούς! Στη συνέχεια άνοιξε μια μπακαλοταβέρνα στο Αιγάλεω που θάφτηκε σύντομα κάτω από τα ψυχοπονιάρικα και επιπόλαια βερεσέδια της κατοχής αφήνοντας μας στο έλεος της πείνας.

Σ' όλη αυτή τη διαδρομή, το υπηρεσιακό μπαούλο που τον συνόδευε, εκτός από στολές, σώβρακα και φανέλες, γέμιζε σιγά σιγά και με βιβλία! Η θητεία του στη Χωροφυλακή τον βοήθησε να μάθει να γράφει καλλιγραφικά, να βάζει μια εντυπωσιακή υπογραφή και να χρησιμοποιεί καθαρευουσιάνικες εκφράσεις! Ήταν και βενιζελικός φυσικά και ως εκ τούτου διάβαζε μετά μανίας τον «Ανεξάρτητο Τύπο». Την καλή αυτή εφημερίδα της δεκαετίας του '30 που είχε την, πρωτοπόρα για την εποχή της, έμπνευση να μοιράζει τεύχος τεύχος στους αναγνώστες της κλασσικά μυθιστορήματα καθώς και ένα λογοτεχνικό περιοδικό υψηλού επιπέδου, τον «Νέο Κόσμο».

Έτσι στο μπαούλο συγκεντρώθηκαν σιγά σιγά όλα σχεδόν τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας! Δεμένα όμορφα τα περισσότερα με τα αρχικά του πατέρα στη ράχη. Το μπακάλικο μπορεί να χάθηκε, το μπαούλο όμως επέζησε και αυτό ήταν το πρώτο και σημαντικότερο σχολείο μου.

Την κατοχή τη βγάλαμε με εξαθλίωση, πείνα και μια περιπετειώδη φυγή από την Αθήνα προς το χωριό της Κρήτης όπου βρήκαμε καταφύγιο και τα στοιχειώδη μέσα για επιβίωση. Όταν με την απελευθέρωση επιστρέψαμε πέρασε ένα μεγάλο διάστημα μέχρι να βρει μια μόνιμη δουλειά ο πατέρας. Περιστασιακά μεροκάματα εδώ και κει και το ψωμί ψωμάκι πάλι, περιμένοντας κανένα δέμα σωτηρίας από το χωριό με ξερά σύκα, λάδι ή σκουληκιασμένες φακές.

Παρ' όλη την άσχημη αυτή κατάσταση και παρ' όλα τα προβλήματα του, ο πατέρας μου, με την προτροπή και της μητέρας που έβλεπε στη μόρφωση τη μόνη διέξοδο για το...μέλλον μου, είχε τη φαεινή ιδέα να μου μάθει από νωρίς τα γράμματα. Ξετρύπωσε την παλιά ταμπέλα του μπακάλικου, που έγραφε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ από μπροστά και ήταν μαύρη από πίσω, πήρε και μια κιμωλία και άρχισε, πριν να κλείσω τα 5 χρόνια, να μου μαθαίνει την αλφαβήτα!

Αυτό ήταν! Άρχισα από νωρίς να διαβάζω… Και σκάλιζα φυσικά το μπαούλο βγάζοντας έναν έναν τους θησαυρούς που περιείχε. Θησαυρούς πραγματικούς! Όλη την κλασσική λογοτεχνία για ένα παιδί της εποχής. Από τους «Αθλίους» και την «Παναγία των Παρισίων» του Ουγκό μέχρι το «Από τη Γη στη Σελήνη» και το «Ροβύρος ο Κατακτητής» του Ιουλίου Βερν, τη «Μανόν Λεσκό» του Αβά Πρεβό, τους «Τρεις Σωματοφύλακες» του Δουμά, τον «Ρομπέν των Δασών» και πολλά άλλα. Και όλα σε πλήρεις μεταφράσεις και επιμελημένες εκδόσεις με τις κλασσικές εικόνες και γκραβούρες που κεντούσαν τη φαντασία μου και άπλωναν τους παιδικούς μου ορίζοντες σε όλο τον κόσμο.

Συλλαβιστά στην αρχή με λίγο ζόρι στη συνέχεια άρχισα να μπαίνω σε ένα καινούργιο κόσμο. Με ήρωες, περιπέτειες, εξωτικούς τόπους, εξερευνήσεις, παλικαριές και ανάμεσα τους διάχυτα και τα κοινωνικά μηνύματα. Διάβαζα λοιπόν μετά μανίας και φυσικό ήταν να θέλω να μοιάσω με τους «καλούς ήρωες» που ήταν ατρόμητοι, εξολόθρευαν τους κακούς, πάλευαν με τα στοιχειά της φύσης και υποστήριζαν το δίκιο και τους αδύνατους.

Ενισχύθηκε έτσι η φυσική μου τάση στις περιπέτειες και η δίψα να γνωρίσω νέους τόπους ενώ αποκρυσταλλώθηκε η τοποθέτηση μου δίπλα στους φτωχούς και τους αδικημένους. Δίπλα στους απόκληρους και τους ζητιάνους που έβλεπα γύρω μου, δίπλα στους εργάτες που ιδροκοπούσαν χωρίς να καταφέρνουν να τα φέρνουν βόλτα, δίπλα στους άνεργους...

Κάπου εκεί άρχισε να με τρώει και το ερώτημα: Και ο καλός θεούλης που είναι; Πως αφήνει τον κόσμο να πεινάει; Γιατί δεν βοηθάει τον Κωστιό ας πούμε, τον κουτσό άστεγο με τις πατερίτσες που κοιμάται τις κρύες νύχτες του χειμώνα στα άχυρα του διπλανού βουστάσιου; Γιατί δεν νοιάζεται γι' αυτούς που πεινάνε; Γι' αυτούς που σέρνουν τα κουρέλια τους ζητιανεύοντας; Μήπως μας λένε ψέματα το σχολείο και οι παπάδες;

Απέναντι από το σπίτι μας έμενε η Βούλα, μια συμμαθήτρια μου στην οποία έκανα τον... ξύπνιο δείχνοντας της τα βιβλία που διάβαζα. Ο πατέρας της, ο κυρ-Κώστας, ήταν αριστερός που μόλις είχε γυρίσει καταπτοημένος και μελαγχολικός από την εξορία. Προφανώς είχε κάνει τη δήλωση «μετανοίας» κι αυτό πρέπει να του είχε στοιχίσει ψυχολογικά. Ήταν λιγομίλητος αλλά πότε πότε ερχόταν, ξεφύλλιζε κανένα βιβλίο και έκανε κάποιο σχόλιο πάντα με τρόπο ήρεμο, συμβουλευτικό. Απ' αυτόν λοιπόν άκουσα για πρώτη φορά την ξεκάθαρη κουβέντα ότι δεν υπάρχει θεός! Σιγανά και με απόλυτη σιγουριά. «Παραμύθια των παπάδων, είπε, για να αποκοιμίζουν τον κόσμο και να τον εκμεταλλεύονται».

Μου έκανε φοβερή εντύπωση αυτή η κουβέντα κυρίως γιατί η άρνηση του θεού ήταν τότε μια πράξη που χρειαζόταν τόλμη και θάρρος για να ειπωθεί ανοιχτά. Την πίστη στο θεό και την υπακοή στους θρησκευτικούς κανόνες τα είχα συνδυάσει με το φόβο. Με τα φοβισμένα και υπάκουα «καλά παιδιά» που τα κοροϊδεύαμε και με τα οποία δεν ήθελα να μοιάσω σε καμιά περίπτωση!

Ο κυρ-Κώστας λοιπόν μου έδειξε ότι, αν μη τι άλλο, δεν ήταν και τόσο φοβερό το να πιστεύεις ότι δεν υπάρχει θεός. Δεν λέω ότι πείσθηκα, δεν λέω ότι δεν εξακολουθούσα να μην μπορώ να δώσω απάντηση στο αιώνιο ερώτημα των θρησκευομένων «Και τον κόσμο ποιος τον έφτιαξε;», αλλά τουλάχιστον άρχισα να εξοικειώνουμε με την ιδέα ότι δεν υπάρχει θεός.

Ήταν ένα πρώτο βήμα αντίστασης στα αόρατα δεσμά της πίστης που όλο το γύρω περιβάλλον προσπαθούσε να μου επιβάλλει. Το δεύτερο βήμα έγινε με τον... ουρανό.

Από μικρός είχα ένα κόλλημα με τον νυχτερινό ουρανό. Μου άρεσε να χαζεύω τα άστρα, ειδικά τις καλοκαιριάτικες νύχτες όταν στις μεγάλες ζέστες κοιμόμαστε στρωματσάδα στην αυλή.  Άκουγα τότε τον πατέρα μου να κάνει πρώτα μια πρόβλεψη του καιρού μελετώντας το φεγγάρι και ύστερα να μας δείχνει ένα ένα τα αστέρια που ήξερε και να αραδιάζει ένα σωρό σχετικές ιστορίες και παραμύθια, απ' αυτά που θυμόταν κι αυτός απ' το χωριό μας στην Κρήτη από όπου έφυγε νεαρός για να γίνει χωροφύλακας. Μιλούσε και το παιδικό μου μυαλό ταξίδευε στο άπειρο, η φαντασία μου έπλαθε κόσμους περίεργους και εξωγήινους με κεραίες και μεγάλα κεφάλια ενώ φούντωνε η λαχτάρα να μάθω περισσότερα και να βρω απάντηση στα ερωτήματα που με βασάνιζαν. Σπουδαίο σχολείο αυτές οι καλοκαιριάτικες νύχτες! Σπουδαίο, όχι τόσο για τις σκόρπιες και ασαφείς γνώσεις γύρω από τις ονομασίες κάποιων άστρων, όσο για το γεγονός ότι πλάτυναν τους ορίζοντες της σκέψης και έβαλαν το μυαλό από νωρίς στον βασανιστικό δρόμο του προβληματισμού και των ερωτημάτων.

Στο άλλο σχολείο τώρα, το επίσημο, άκουγα κάτι παραμυθάκια που δεν κολλούσαν με αυτά που έβαζε ο νους μου για τους αμέτρητους κόσμους και τα αστέρια του ουρανού. Ότι κάπου εκεί, λέει, ψηλά, καθότανε ένας αγριωπός γέρος με άσπρη γενειάδα που μόνος του είχε φτιάξει όλα αυτά τ' αστέρια. Πώς διάολο τα' φτιαξε, αναρωτιόμουν, και πού στεκόταν πριν να τα φτιάξει; Τον κοίταζα καλά στις εικόνες, έφερνα στο μυαλό μου και τον απέραντο ουρανό και το πράγμα απλά δεν έδενε με τίποτα!

Αλλά ήταν και το άλλο. Μας έλεγαν ότι είχε δυο μεγάλα μάτια και μας κοίταγε όλους μην τυχόν και κάνουμε καμιά αμαρτία! Κανείς δεν του ξέφευγε, λέει, και όποιον τσάκωνε τον τιμωρούσε. Ε, αυτό κι αν ήταν που δεν μπορούσα να το χωνέψω όσο κι αν μου το κοπανούσαν όλοι, απ' το δάσκαλο μέχρι τον παπά στο κατηχητικό και τη μητέρα που, όπως είπαμε, φοβόταν μη γίνω αλήτης και αντίχριστος κομμουνιστής.

Με τίποτα δεν μπορούσα να δεχτώ ότι αυτός ο άγριος γεράκος κατάφερε να φτιάξει τον Ήλιο και όλη αυτή τη μυρμηγκιά των άστρων που έβλεπα ψηλά. Τον ξανακοίταζα και δεν μου γέμιζε απλά το μάτι... Ύστερα έλεγα και το άλλο... Ας πούμε ότι τα έφτιαξε όλα αυτά τα χιλιάδες αστέρια. Είναι δυνατόν αντί να φροντίζει να μην τρακάρει το ένα άστρο με το άλλο, να κάθεται και να κοιτάζει εμένα μην τυχόν και κάνω καμιά αταξία;

Να με παραφυλάει αν βούτηξα λίγο γλυκό απ' το βάζο της μαμάς, αν έκλεψα κανένα πεπονάκι από τα περιβόλια του Μαλτέζου ή αν κοίταξα το βρακάκι της Μαλάμως, της συμμαθήτριας μου; Τι διάολο, δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει με τόσες χιλιάδες άστρα που πρέπει να προσέχει; Αλλά ήταν και το άλλο... Αφού μας παρακολουθεί γιατί δεν τιμωρεί το χοντρογόμαρο, τον περιβολάρη, τον Μαλτέζο, που μια μέρα έσπασε στο ξύλο τον Κωστιό, τον φουκαρά σακάτη, επειδή, λέει, έπαιζε κιθάρα και ενοχλούσε τις γυναίκες που δούλευαν στο περιβόλι του; Ή τον Τσιτόπουλο, τον πλούσιο φούρναρη που έκανε έξωση και πέταξε στον δρόμο τον άνεργο κυρ-Σταμάτη επειδή του χρωστούσε μερικά νοίκια; Όλη η γειτονιά τον καταριότανε, ο θεός δεν τον πήρε χαμπάρι;

Άρα, έλεγα, έχει δίκιο ο κυρ-Κώστας. Δεν είναι δυνατόν να είναι αλήθεια αυτά που λένε οι παπάδες. Έτσι, βούταγα ήσυχος το γλυκό της μητέρας και απολάμβανα και το βρακάκι της Μαλάμως, κάνοντας τις πρώτες μου πονηρές σκέψεις!

Δεν ήμουν καμιά ιδιοφυΐα. Ούτε με διέκρινε καμιά ιδιαίτερη ευστροφία πνεύματος. Απλώς «έπαιρνα» τα γράμματα όπως έλεγαν τότε. Υπήρχαν όμως κι άλλοι καλοί, ίσως και καλύτεροι, μαθητές που ήταν «καλά παιδιά», πήγαιναν στην εκκλησία, δεν συμμετείχαν στις εξορμήσεις στα περιβόλια, δεν έκαναν παρέα τα γυφτόπουλα και ακολουθούσαν γενικά τον «ίσιο δρόμο» του κατηχητικού. Μερικοί έκαναν και τα παπαδοπαίδια. Με την παρέα μου σπάγαμε πλάκα μαζί τους, τους κοροϊδεύαμε σε κάθε ευκαιρία και τους βάζαμε στόχο όταν περνούσαν σοβαροί και καλοντυμένοι.

Εκείνο που με διαφοροποιούσε από αυτούς ήταν όχι μόνο η έμφυτη δίψα μου για περιπέτειες και η ξεροκεφαλιά που με εμπόδιζε να δέχομαι εύκολα όσα έλεγαν ή πίστευαν οι άλλοι, αλλά και μια ενστικτώδης ταύτιση μου με τη λογική εξήγηση των πραγμάτων που συμβάδιζε με την επαναστατικότητα που μου είχαν εμφυσήσει οι ήρωες των βιβλίων που διάβαζα.

Ο κόσμος να χαλάσει δεν πίστευα στα θαύματα... Ούτε στα μαγικά... Ούτε στα τζάμια που ήτανε τότε στη μόδα να παίρνουν, λέει, τη μορφή της Παναγίας ή διαφόρων αγίων και να ξεσηκώνουν τη γειτονιά με τις γυναικούλες να προσκυνούν και να ανάβουν κεριά... Ούτε φυσικά στα ξεματιάσματα με τα φτού-φτού και τις σολωμονικές... Ούτε στους φτωχοδιάβολους αγύρτες που γύριζαν τις γειτονιές και πουλούσαν αγίους και απειλές για Δεύτερες Παρουσίες και πυρές στην κόλαση...

Κάποια γερή σπείρα αμφισβήτησης πρέπει να βρισκόταν ριζωμένη σε κάποιο γονίδιο μου και οι συγκυρίες στο συγκεκριμένο περιβάλλον έτυχε να την ενισχύσουν από νωρίς.

Συμπέρασμα: Είναι τόσο παράλογη, τόσο αφελής και τόσο αστήριχτη η πίστη στα παραμύθια περί θεού των μονοθεϊστικών θρησκειών ώστε και ένα παιδί, παίζοντας και παρατηρώντας τον κόσμο γύρω του, αν τύχει να βοηθηθεί από κάποιους παράγοντες, μπορεί να διαπιστώσει το ψέμα στο οποίο στηρίζεται, τις αντινομίες που κρύβει και την εξαπάτηση στην οποία στοχεύει. 

∆. Νανόπουλος: «Αξιζε να το ζήσουν ο Θαλής, ο Πυθαγόρας, ο ∆ηµόκριτος...»

Ο ακαδημαϊκός που συνέβαλε με δύο εργασίες του στον πειραματικό εντοπισμό του μποζονίου εξηγεί γιατί η ανακάλυψη μπορεί να «ανεβάσει» τους Έλληνες 

του Μάκη Προβατά, BHMA, 18/1/2011 

Τον Ιανουάριο του 2008 ο καθηγητής Πίτερ Χιγκς δήλωνε: «Είµαι 90% βέβαιος πως ο επιταχυντής του CERN θα εντοπίσει τελικά το µποζόνιο, ακόµη και αν χρειαστούν µήνες αναλύσεων. Αν δεν το βρούµε ως τον Μάιο του 2009, που κλείνω τα 80, θα πω στον γιατρό µου να µε κρατήσει ζωντανό λίγοπαραπάνω». Τελικά χρειάστηκε να κρατηθεί ζωντανός τριάντα µήνεςπαραπάνω ο υγιέστατος 83χρονος σήµερα καθηγητής Χιγκς για να ακούσει την περασµένη Τρίτη (13 ∆εκεµβρίου) ότι το σωµατίδιο που φέρει το όνοµά του στην ουσία βρέθηκε. Αν µάλιστα κρατηθεί και άλλους δώδεκα µήνες στη ζωή, τότε τον ∆εκέµβριο του 2012 θα παραλάβει ένα από τα πιο προβλέψιµα Νοµπέλ Φυσικής που έχουν δοθεί ποτέ. Και αν θα πάρει το βραβείο Νοµπέλ δεν θα το πάρει µόνο ο Χιγκς, θα το πάρουν και ο Εγκλέρ και ο Μπρουτ που ήταν οι συνεργάτες του στην ανάπτυξη αυτής της θεωρίας. 

«Το αναθεµατισµένο σωµατίδιο» («Τhe goddamn particle»), όπως ήταν ο κανονικός τίτλος του βιβλίου που έγραψε το 1993 για το σωµατίδιο Higgs ο νοµπελίστας φυσικός Λίον Λέντερµαν, έδωσε «προκλητικές» ενδείξεις ύπαρξης. Ηταν όντως «αναθεµατισµένο» για τον συγγραφέα και για όλους τους φυσικούς αφού τότε ήταν ήδη άφαντο για πάνω από 30 χρόνια, ο εκδότης του όµως το σκέφτηκε εµπορικά και παρενέβη για να αλλάξει τον τίτλο σε «God particle» («Το σωµατίδιο του Θεού») και έτσι θα µείνει στην Ιστορία. 

«∆εν ξέρω κανένα “σωµατίδιο του Θεού” ούτε του ∆ιαβόλου. Οι επιστήµονες δεν χρησιµοποιούν τέτοιες εκφράσεις. Αυτό που βρέθηκε λέγεται “σωµατίδιο του Higgs” και σήµερα, παρ’ ότι ήµουν σίγουρος εδώ και χρόνια, αυτό που άκουσα ήταν µουσική στα αφτιά µου. Είναι η πιο ευτυχισµένη ηµέρα της δικής µου ζωής αλλά και πάρα πολλών ακόµη επιστηµόνων σε ολόκληρο τον πλανήτη». Ετσι ξεκίνησε η συνέντευξή µας µε τον ∆ηµήτρη Νανόπουλο µόλις µία ώρα µετά την ανακοίνωση στο CERN. 

Τελικά η επιστήμη θα χωρίζεται πλέον χρονολογικά σε π.Χ. (προ σωματιδίου Χιγκς) και μ.Χ. (μετά σωματίδιο Χιγκς); 

«Ναι. Για εµένα και για πάρα πολλούς η σηµερινή ηµέρα ορίζει το “πριν και µετά”. Είναι µια σηµαδιακή ηµέρα. Μιλάµε για τo σωµατίδιο το οποίο δηµιουργεί τη µάζα σε όλα τα υπόλοιπα σωµατίδια που υπάρχουν. Είναι “η µάνα όλων των µαζών”». 

Και για να το καταλάβουμε ίσως καλύτερα, με ποια προηγούμενη επιστημονική ανακάλυψη θα συγκρίνατε αυτήν εδώ; 

«Θα τη συνέκρινα ίσως µε την ανακάλυψη της αντι-ύλης από τον Αντερσον το 1932. Είχα πει πολλές φορές ότι αν δεν βρεθεί το σωµατίδιο Χιγκς, τότε η δική µας γενιά έχει πάρει επιστηµονικά τη ζωή της εντελώς λάθος και θα πάω για ψάρεµα σε κάποιο µικρό νησάκι». 

Η έκσταση του κ. Νανόπουλου και πολλών άλλων φυσικών όµως έχει και άλλη µία σηµαντική αιτία. «Εκτός από το ότι το σωµατίδιο Χιγκς φώναξε “εδώ είµαι”, είναι εξαιρετικά σηµαντικό και το πόση µάζα έχει τελικά. Βρίσκεται στα 125 GeV, συν πλην ένα. Θα µπορούσε να έχει από εκατό φορές τη µάζα του πρωτονίου και να φτάνει ως χίλιεςφορές. Μιλάµε για µια πολύ µεγάλη περιοχή. Είναι όµως πάρα πολύ σηµαντικό ότι το βλέπουν στην περιοχή αυτήν ακριβώς η οποία είχε προβλεφθεί ότι πρέπει να είναι των 125 GeV». 

Αφού τα σωματίδια Χιγκς δίνουν μάζα σε όλα τα υπόλοιπα σώματα, έχουμε και εμείς στο σώμα μας σωματίδια Χιγκς; 

«Εννοείται. Με την έννοια αυτή έχουµε και στον οργανισµό µας τέτοια σωµατίδια». 

Υπάρχει πιθανότητα κακής χρήσης αυτού του σωματιδίου όπως έγινε, ας πούμε, με την πυρηνική ενέργεια; 

«Οταν ρώταγαν τον Ράδερφορντ και τον Αϊνστάιν τις δεκαετίες του ’10 και του ’20 αν αυτά που ανακάλυπταν τότε είχαν καµία σχέση µε τη ζωή µας, αυτοί έλεγαν “όχι, απλά έτσι θα καταλάβουµε καλύτερα τον κόσµο”, και όµως είδατε µετά πώς χρησιµοποιήθηκαν οι ανακαλύψεις τους. Ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ, αλλά µε την έννοια του άµεσου µέλλοντος δεν βλέπω να έχει κανενός είδους εφαρµογή». 

Ενώ όµως η ύπαρξη του σωµατιδίου προτάθηκε από τον Βρετανό Χιγκς, ο τρόπος που ανακαλύφθηκε τελικά είναι αρκετά «ελληνικής προέλευσης». «Είµαι πολύ ευτυχισµένος γιατί ο τρόπος που παράγουν το σωµατίδιο Χιγκς βασίζεται σε δύο εργασίες µου, η µία του 1976 στο CERN µε τον Τζον Ελις και η άλλη του 1978 στο Χάρβαρντ µε τον Σέλντον Γκλάσοου. Οπως µου είχε πει πριν από χρόνια ο µεγάλος φυσικός, ο Γκελµάν, αυτός που έχει ανακαλύψει τα quarks, “εσείς οι Ελληνες το ξεκινήσατε πριν από δυόµισι χιλιάδες χρόνια και µου φαίνεται ότι εσείς οι Νεοέλληνες θα το τελειώσετε”». 

Και συνεχίζει ο ∆ηµήτρης Νανόπουλος µε ακόµη µεγαλύτερο ενθουσιασµό: 

«Χαίροµαι πάρα πολύ που εµείς οι Ελληνες είµαστε στο κέντρο των πραγµάτων και στις προβλέψεις για τη µάζα του µποζονίου του Χιγκς αλλά και πειραµατικά. Και νοµίζω ότι αυτό πρέπει να µας κάνει υπερήφανους και να µας ανεβάσει κάπως ψυχολογικά. Ολος ο κόσµος ζει σε µια πραγµατικά δύσκολη εποχή και τουλάχιστον συµβαίνουν τέτοια γεγονότα για να αποδεικνύουν τη µεγαλοσύνη του ανθρώπου». 

Αυτή η ανακάλυψη νομίζετε ότι περισσότερο θα ενοποιήσει τους ανθρώπους ή μπορεί να τους διχάσει σε σχέση με τον Θεό και το Σύμπαν; 

«Η ανακάλυψη αυτή θα ενοποιήσει τον κόσµο. Η επιστήµη είναι ανεξάρτητη και τέτοιες ανακαλύψεις που αποδεικνύουν τη µεγαλοσύνη του ανθρωπίνου πνεύµατος µας αγκαλιάζουν όλους. Η επιστήµη παίζει –και πρέπει να παίζει– τεράστιο ρόλο σε αυτή την ενοποίηση των ανθρώπων». 

Ποιος πιστεύετε ότι θα άξιζε να ζει σήμερα για να ακούσει αυτή την ανακάλυψη; 

«Σίγουρα η παρέα Θαλής, Ηράκλειτος, Αναξίµανδρος, Πυθαγόρας και ∆ηµόκριτος θα ήταν εκστασιασµένη σήµερα. Αυτοί που κοίταξαν τον κόσµο και είπαν “εγώ τον κόσµο αυτόν θα τον καταλάβω µε λογική”. Ολο το όνειρό τους, γενιά µε τη γενιά, είναι πραγµατοποιήσιµο τώρα. Και από τους νεότερους ο Αϊνστάιν». 

Δεν είναι εκπληκτικά αντιφατικό ότι ο άνθρωπος, ο οποίος είναι σχεδόν το απόλυτο τίποτα στο Σύμπαν, είναι παράλληλα και τόσο σημαντικός ώστε να μπορεί να φτάνει τόσο βαθιά στην εξήγηση του Σύμπαντος; 

«Νοµίζω ότι θα πεθάνω και αυτό θα είναι το µεγαλύτερο µυστήριο για εµένα. Ενώ είµαστε αυτά τα ανθρωπάκια, µπορούµε και συλλαµβάνουµε όλα αυτά και µπορούµε να εξηγούµε τι γίνεται στην άλλη µεριά του Σύµπαντος. Είµαστε πεπερασµένοι σε χρόνο και σε χώρο. Σε χρόνο γιατί έχουµε συγκεκριµένα χρόνια στα οποία ζούµε και σε χώρο γιατί είµαστε καρφωµένοι στη Γη ενώ το Σύµπαν είναι “άπειρο”. Αλλά και στη Γη ακόµη είµαστε µικρές µονάδες µε 1,3 χιλιόγραµµα µυαλού. Αυτό λοιπόν το µυαλό είναι το µεγαλύτερο µυστήριο στη φύση. Και όπως έλεγε ο Αϊνστάιν, “το πιο ακατανόητο πράγµα είναι ότι το Σύµπαν είναι κατανοητό”».  

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ 

«Ο στόχος είναι οι υπερχορδές»

Υπάρχει πιθανότητα οι επιστήμονες να ψάχνετε το σωματίδιο που «γέννησε» το σωματίδιο του Χιγκς; 

«Ο τελικός στόχος είναι τα super strings, οι υπερχορδές. Θα είµαστε ικανοποιηµένοι για ένα διάστηµα µε αυτό που βρήκαµε τώρα, µετά θα έρθει η κατάθλιψη της κατάκτησης και µετά πάλι από την αρχή αλλά το ζητούµενο είναι οι υπερχορδές, αφού όλα αυτά είναι κατάλοιπά τους». 

Το σωματίδιο του Χιγκς είναι κάτι σαν ορεκτικό δηλαδή; 

«Ναι. Το κυρίως πιάτο είναι οι υπερχορδές. Στην αρχή του Σύµπαντος οι ενέργειες ήταν τόσο µεγάλες που εκεί δούλευαν αυτές. Εγώ µιλάω για το σωµατίδιο Χιγκς και το µυαλό µου είναι στο πολυσύµπαν». 

Δηλαδή ακόμη και να υπάρχουν πιο προηγμένοι πολιτισμοί στο Σύμπαν, απλά θα έχουν βρει το σωματίδιο Χιγκς πριν από εμάς και θα το ονομάζουν αλλιώς; 

«Ακριβώς. Τα ίδια πράγµατα θα βλέπουν, αλλά θα τα έχουν κατανοήσει µε δικά τους σύµβολα και δεν θα το ονοµάζουν µποζόνιο Χιγκς, αλλά κάπως αλλιώς στη δική τους γλώσσα συνεννόησης».

Ο μισογυνισμός της Ορθοδοξίας

του καθηγ. Χρήστου Γεωργίου, ΤΟ ΒΗΜΑ, 28/6/2012

Με αφορμή τις έντονες αντιδράσεις της Ιεραρχίας για την κατάργηση της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες από την κυβέρνηση, πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν για τη σχέση της Εκκλησίας με το Κράτος, αλλά ελάχιστα για τη σχέση της με τους πολίτες. Νομιμοποιείται ηθικά η Εκκλησία να παρουσιάζεται ως υπέρμαχος του δικαιώματος της ελευθερίας επιλογής των πολιτών, της προστασίας της ιδιωτικής ζωής τους και εν γένει της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων; Από τη γέννησή μας κατηχούμεθα να πιστεύουμε ότι η Ορθοδοξία είναι υπέρμαχος της ισότητας των ανθρώπων ανεξαρτήτως φύλου, κοινωνικής θέσης, εθνότητας, θρησκευτικών πεποιθήσεων κτλ. 

Είναι έτσι τα πράγματα; Τα ερωτήματα αυτά τίθενται λόγω της γενικότερης στάσης της Εκκλησίας σε μια σειρά ζητημάτων, όπως στην αμφισβήτηση του δικαιώματος της ανεξιθρησκίας και της ελευθεροτυπίας για θρησκευτικά θέματα (π.χ., βιβλίο Μ. Ανδρουλάκη Μν) κ.ά., αλλά διότι σχετίζεται και με ένα επιμελώς αποσιωπούμενο κεφαλαιώδες ζήτημα, που αφορά το ήμισυ των συμπολιτών μας: τις θρησκευτικές διακρίσεις εναντίον της γυναίκας.

Οι μισογυνικές αντιλήψεις της Ορθοδοξίας έχουν τις ρίζες τους στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη και διατηρούνται ακόμη και σήμερα. Πώς θα ένιωθαν, αλήθεια, οι Ελληνίδες αν συνειδητοποιούσαν ότι η θρησκεία τους τους προσφέρει έναν Θεό που τις προόρισε να υποτάσσονται στους άνδρες;

Ο Απόστολος Παύλος

Οχι ευχάριστα, αν έτσι έχουν τα πράγματα! Στην Αγία Γραφή βρίσκουμε την πρώτη διάκριση του Θεού εναντίον της γυναίκας, όταν δημιούργησε πρώτον τον άνδρα. Τη γυναίκα τη δημιούργησε ως βοηθό του άνδρα μόνο όταν διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε κάποιο κατάλληλο ζώο γι' αυτή τη δουλειά ανάμεσα στα «θηρία του αγρού και όλα τα πτηνά του ουρανού». Διάκριση έκανε, επίσης, ως προς τον τρόπο δημιουργίας της και την προέλευση του ονόματός της. Τον άνδρα τον έφτιαξε εκ του μηδενός ενώ τη γυναίκα από τη μία πλευρά του. Την ονόμασε δε «γυνή (ανδρίς), διότι έγινεν από τον άνδρα αυτής». Ακόμη και για το προπατορικό αμάρτημα την τιμώρησε, εκτός άλλων, με πλήρη υποταγή στον Αδάμ: «... θα εξαρτάσαι δε πάντοτε από τον άνδρα σου και αυτός θα είναι ο κύριός σου».

Στις Προς Εφεσίους και Κορινθίους Επιστολές ο Απόστολος Παύλος είναι αποκαλυπτικός για τις μισογυνικές αντιλήψεις του: «... να υποτάσσεσθε εις τους ιδίους σας άνδρας, σαν να κάνετε την υποταγήν σας αυτήν προς τον Κύριον, ο οποίος παραγγέλλει και ζητεί να υποτάσσονται αι γυναίκες εις τους άνδρας των» και σε άλλο εδάφιο «... ο μεν άνδρας... επλάσθη εξ αρχής ως ο κύριος εκπρόσωπος της κυριαρχίας του Θεού επί της Γης και είναι διά τούτο περισσότερον από την γυναίκα εικών και δόξα του Θεού. Η γυναίκα δε ως το εξαιρετικότερον από τα άλλα κτίσματα, που έχει υπό την εξουσίαν ο άνδρας, είναι δόξα του ανδρός. Πράγματι δε ο άνδρας είναι υπεροχότερος από την γυναίκα, διότι δεν έγινε ο άνδρας από την γυναίκα, αλλ' η γυναίκα έγινεν από τον άνδρα. Και επί πλέον δεν εκτίσθη ο άνδρας διά να βοηθή την γυναίκα, αλλ' η γυναίκα επλάσθη προς χάριν και βοήθειαν του ανδρός».

Ακόμη και σήμερα η Εκκλησία εφαρμόζει διακρίσεις εναντίον των γυναικών. Δεν τους αναγνωρίζει την απαιτούμενη ηθική υπόσταση να ιερουργούν, ούτε να εισέρχονται στο Ιερό του ναού ή στο Αγιον Ορος. Δεν επιτρέπει στους αρχιερείς να παντρεύονται, για να μην σκανδαλίζονται από... γυναικείες επιρροές. Στον ναό, τους άνδρες τους τοποθετεί στα δεξιά και τις γυναίκες στα αριστερά (δηλαδή οι... κακοί εξ ευωνύμων;). Ακόμη και το κοριτσάκι-βρέφος το θεωρεί δυνητικά ανήθικο εκ γενετής, μια που ο παπάς το ευλογεί έξω από το Ιερό όταν σαραντίζει, ενώ το αγοράκι μέσα. Εγκλωβισμένες οι γυναίκες σε ένα θρησκευτικό δόγμα ανδροκρατικού δεσποτισμού, ελεγχόμενο από αντιδημοκρατικά εκλεγόμενους Ιεράρχες, υποτάσσονται στην Εκκλησία διότι, παρ' ότι αμφισβητεί κατάφωρα την ισοτιμία τους προς τον άνδρα, τις δελεάζει να προσμένουν μια θέση στον Παράδεισο, πάντα, όμως, υπό την απειλή ότι η απόφαση του Θεού θα είναι αμετάκλητη αν καταλήξουν στην Κόλαση. Μήπως, εν τέλει, είναι πιο δίκαιοι και πιο επιεικείς οι ανθρώπινοι νόμοι;

Η θρησκευτική ελευθερία

Οι δογματικές διακρίσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν περιορίζονται μόνο στις γυναίκες όπως δείχνουν μερικά ενδεικτικά παραδείγματα: Στην ουσία έχει καταργήσει το δικαίωμα ελεύθερης επιλογής θρησκεύματος με την επιβολή του νηπιοβαπτισμού και της υποχρεωτικής κατήχησης ανήλικων (π.χ. διδασκαλία θρησκευτικών στα σχολεία), παρ' ότι ο Χριστός δεχόταν την βάπτιση και την κατήχηση μόνο ενηλίκων. Σημειωτέον, ο νηπιοβαπτισμός επιβλήθηκε από την Εκκλησία μετά το 300 μ.Χ., επί αυτοκράτορος Ιουστινιανού. Η σύνδεση της Εκκλησίας με κρατικές υπηρεσίες για την παρακολούθηση άλλων θρησκειών και η εν γένει διείσδυσή της σε κάθε πολιτικό, κοινωνικό και κρατικό θεσμό, με αποκορύφωμα την εμμονή της να αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες, έχει καταστήσει την Ελλάδα θρησκευτικό κράτος και την Εκκλησία «Εκκλησία ταυτοτήτων, Εκκλησία δηλώσεων». 


Πολλοί μη ορθόδοξοι έλληνες πολίτες αντιμετωπίζουν πολλαπλά προβλήματα διακρίσεων λόγω της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, παρ' ότι η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης ρητώς προστατεύεται από το Σύνταγμα. Με βάση νόμους του Μεταξά «περίπου 2.000 μη ορθόδοξοι έλληνες πολίτες συνελήφθησαν... και υπήρξαν 400 καταδίκες» για «αντιορθόδοξες» θρησκευτικές δραστηριότητες κατά την οκταετία 1984-92. Αλλόθρησκες μειονότητες δεν μπορούν να κτίσουν δικούς τους ναούς χωρίς την έγκρισή της. Οι πρακτικές διακρίσεων των αυτοχριζόμενων εκπρόσωπων του Χριστού βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με τα λόγια του: «Δεν υπάρχουν πλέον διαφοραί εθνικότητος και κοινωνικής τάξεως και φύλου. Δεν υπάρχει πλέον διαφορά Ιουδαίου και Ελληνος, ... δεν υπάρχει άρσεν και θήλυ».

Η Εκκλησία αναγορεύεται ως ψυχή του Ελληνισμού για να διασφαλίσει την ιδεολογική επιβίωσή της (ίδρυση εκκλησιαστικού πανεπιστημίου) και την πολιτική επιρροή της (κατά κανόνα αντιδραστική, όπως αποδεικνύει η ταύτισή της με τον δικτάτορα Μεταξά, τη χούντα κτλ. Ταυτίζεται με τον Ελληνισμό ενώ ακόμη και την εξέγερση του 1821 την πολέμησε και κατασυκοφάντησε τους αγωνιστές της. Είναι τουλάχιστον αστείο να βλέπει κανείς τη... φιλειρηνική Εκκλησία να... ευλογεί τα στρατιωτικά όπλα.

Οι εγκόσμιες εξουσίες

Να ορκίζει κυβερνήσεις και εν γένει να διαπλέκεται με κοσμικούς θεσμούς και εξουσίες, κατ' αντίθεση με τον Χριστό που δεν τις αναγνώριζε. Η διαπλοκή της, βέβαια, με το κράτος της προσφέρει τεράστια οικονομικά οφέλη (π.χ. μισθοί κληρικών από χρήματα ορθόδοξων αλλά και αλλόθρησκων φορολογούμενων, διεκδίκηση 126 δισ. ­ και 60 δισ. για το Αγιον Ορος ­ από το Γ' Πλαίσιο Στήριξης), που μεγεθύνουν την ήδη αμύθητη περιουσία της, την οποία, από... αγνά χριστιανικά κίνητρα, δεν λέει με τίποτε να αποχωριστεί.

Πολύ λίγα φαίνεται ότι άλλαξαν στην Εκκλησία από τότε που αφορίστηκαν ο Γληνός και ο Λασκαράτος και καταδιώχθηκε αγρίως ο Καζαντζάκης. Ανέκαθεν οι χριστιανικές θρησκείες αντιμετώπιζαν με εχθρότητα κάθε απελευθερωτική πνευματική ανέλιξη του ανθρώπου, όταν μάλιστα μπορούσε να δημιουργήσει ρήγματα στον ανορθολογισμό και στην κοινωνική υποταγή.

Οι αρχιερείς τους δημιούργησαν έναν χριστιανισμό στα μέτρα του... Αποστόλου Παύλου («οι δούλοι να υπακούετε εις τους κατά σάρκαν κυρίους με φόβον και τρόμον... σαν να υπακούετε εις τον Χριστόν», διότι ο Χριστός τούς παραήταν επαναστάτης («Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την Γην, ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν». Οι σημερινοί «αντιπρόσωποι του Χριστού» μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι και να ονειρεύονται εγκόσμιες εξουσίες. Αν ζούσαν στην εποχή του Χριστού, σίγουρα θα έβλεπαν εφιάλτες... ώσπου να σταυρωθεί!

Τράπεζα του Βατικανού

ΤΟ ΒΗΜΑ, 29/6/2012

Η Τράπεζα του Βατικανού, γνωστή και ως «Ινστιτούτο για τα Eργα της Θρησκείας» (Instituto per le Opere di Religione ή IOR), έδωσε την πρώτη της συνέντευξη Τύπου σε εκπροσώπους των διεθνών ΜΜΕ. 

Ωστόσο, όπως τονίζει το ρεπορτάζ του «Guardian» και του ανταποκριτή του στη ΡώμηΤζον Χούπερ, αυτό δεν συνέβη χωρίς πρώτα να τεθούν κάποιοι όροι «διακριτικότητας» ανάμεσα στα δυο μέρη: το Βατικανό απαγόρευσε την είσοδο φωτογραφικών μηχανών και καμερών, ενώ οι δημοσιογράφοι θα έπρεπε να εχουν υποβάλει από πριν τις ερωτήσεις τους, ώστε αυτές να εγκριθούν από την Αγια Eδρα.

«Δεν την ονομάζουν τυχαία "Πόλη των Μυστικών"», επισημαίνει, αναφερόμενος στο Βατικανό, ο βρετανός ρεπόρτερ ο οποίος ήταν από τους ελάχιστους που μίλησαν κατ' ιδίαν με τον Πάολο Τσιπριάνι, γενικό διευθυντή της τράπεζας, σχετικά με τις (αρκετά σκιώδεις, όπως θεωρούν πολλοί) οικονομικές δραστηριότητες της IOR που διατηρεί περί τους 33.000 ξεχωριστούς λογαριασμούς πελατών.

Ο Τσιπριάνι διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχουν στην τράπεζα του Βατικανού λογαριασμοί ιταλών πολιτικών και ότι οι μοναδικοί, μη κληρικοί που διατηρούν λογαριασμούς στην τράπεζα, είναι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι πρώην εργαζόμενοι στην Αγία Εδρα. Ο Τσιπριάνι υποστήριξε ότι οι δραστηριότητες της τράπεζας είναι απολύτως διαφανείς και ότι για κάθε κάτοχο λογαριασμού, η τράπεζα έχει στη διάθεσή της πολύ πιο λεπτομερή στοιχεία, σε σχέση με άλλες τράπεζες. H Τράπεζα του Βατικανού, η οποία δεν δημοσιεύει τους ισολογισμούς της, διοικείται από πέντε Καρδιναλίους, δεν έχει μετόχους και εκτιμάται ότι έχει περιουσιακά στοιχεία ύψους 4 δισ. ευρώ.

Οι δραστηριότητες της IOR καλύπτονται από μια αχλύ σκανδαλολογίας: τον Σεπτέμβριο του 2010 οι εισαγγελικές Αρχές της Ρώμης κατάσχεσαν 23 εκατ. ευρώ από την Τράπεζα, βάζοντας στο μικροσκόπιο δύο ύποπτες συναλλαγές που αφορούσαν πρόσφατες καταθέσεις ύψους 20 εκατ. ευρώ στη JP Morgan της Φρανκφούρτης και 3 εκατ. ευρώ στην ιταλική τράπεζα «Banca del Fucino». Στο επίκεντρο της έρευνας βρέθηκαν τότε τόσο ο Τσιπριάνι όσο και ο πρόεδρος Ετορε Γκότι Τεντέσκι, θεωρούμενοι ως ύποπτοι για ξέπλυμα «βρώμικου» χρήματος. Οι έρευνες δεν κατέληξαν κάπου, αλλά ως αποτέλεσμα όλων αυτών, τον Φεβρουάριο του 2012 η JP Morgan ανακοίνωσε πως σταματάει τη συνεργασία της με την IOR, έπειτα από 35 συναπτά χρόνια οικονομικών συναλλαγών.

Οπως σημειώνει ο Χούπερ, στη συνέντευξη Τύπου δεν αναφέρθηκε καθόλου το όνομα τουΤεντέσκι, που παύθηκε των καθηκόντων του πριν από μερικές εβδομάδες, όταν το διοικητικό συμβούλιο τον κατηγόρησε για αμέλεια των υποχρεώσεών του. Οπως επεσήμαναν ωστόσο οι ιταλικές εφημερίδες, ο τραπεζίτης απομακρύνθηκε διακριτικά από την IOR όταν άρχισε να φέρνει στο φως ντοκουμέντα και μυστικούς λογαριασμούς που θα ενοχοποιούσαν την Αγια Εδρα. Το προσωπικό ημερολόγιο του Τεντέσκι αναφέρει ότι «ο πόλεμος εναντίον μου ξεκίνησε όταν ζήτησα λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τραπεζικούς λογαριασμούς που δεν ανήκαν σε καθολικούς ιερωμένους», ενώ τα ΜΜΕ της χώρας λένε πως ο πρώην πρόεδρος της IOR είχε ζητήσει από τη γραμματέα του, σε περίπτωση που του συνέβαινε κάτι, ή αν επιχειρούσαν να τον δολοφονήσουν, να αποστείλει το προσωπικό του ημερολόγιό σε δυο φίλους του και στον ιδιαίτερο γραμματέα του Πάπα Βενέδικτου.

Σημειώνεται πως η Τράπεζα του Βατικανού είχε εμπλακεί το 1982 σε ένα άλλο μεγάλο σκάνδαλο που αφορούσε στη χρεοκοπία της «Banco Ambrosiano», της μεγαλύτερης τότε ιδιωτικής τράπεζας της Ιταλίας, που οδήγησε στον θάνατο του τότε προέδρου της,Ρομπέρτο Κάλβι, ο οποίος είχε βρεθεί απαγχονισμένος στη γέφυρα Μπλακφράιαρς του Λονδίνου. Η υπόθεση δεν έχει ακόμη εξιχνιαστεί καθώς πολλοί πιστεύουν ακόμη ότι δεν πρόκειται για αυτοκτονία αλλά για δολοφονία.

Ήδη η ύπαρξη "Τράπεζας του Βατικανού" δείχνει τη διαστροφή που έχουν εισαγάγει σε μια θρησκεία... Από (δήθεν) μηχανισμό "σωτηρίας" σε αμιγώς κερδοσκοπικό μαγαζί... Η ελληνορθόδοξη εκκλησία δεν χρειάζεται ειδική τράπεζα, έχει την Εθνική με δικαίωμα εκπροσώπησης στο Δ.Σ.