Γεννήθηκε μωρό από κατεψυγμένο έμβρυο...

(ΤΑ ΝΕΑ, 11/10/2010)

Ένα μωρό γεννήθηκε τον Μάιο από ένα έμβρυο που καταψύχθηκε πριν από 20 χρόνια. Είναι το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που αποθηκεύεται ένα έμβρυο πριν εξελιχθεί σε υγιές μωρό – ένα επίτευγμα, που μπορεί τελικά να βοηθήσει αναρίθμητες γυναίκες να αποκτήσουν το μωρό που λαχταρούσαν.

Σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα «Ντέιλι Μέιλ», το μωρό γέννησε μια 42χρονη Αμερικανίδα, η οποία επί χρόνια έκανε εξωσωματική γονιμοποίηση δίχως να μένει ποτέ έγκυος.

Πέρυσι, όμως, εμφυτεύτηκε στη μήτρα της ένα έμβρυο που είχε δημιουργηθεί από ένα άλλο ζευγάρι το 1990 - και τελικά τον Μάιο γέννησε ένα αγοράκι, που ζύγιζε 3,450 κιλά.

Το έμβρυο δημιουργήθηκε μαζί με άλλα τέσσερα το 1990, από ένα ζευγάρι Αμερικανών οι οποίοι έκαναν επιτυχημένη τεχνητή γονιμοποίηση. Όταν η γυναίκα έμεινε έγκυος με το πρώτο έμβρυο που της εμφυτεύτηκε, το ζευγάρι δώρισε τα υπόλοιπα τέσσερα για να χρησιμοποιηθούν σε κάποιο άλλο ζευγάρι.

Τα έμβρυα καταψύχθηκαν και 19 χρόνια αργότερα προσφέρθηκαν στην 42χρονη και στον σύζυγό της, οι οποίοι επισκέπτονταν την ίδια κλινική προσπαθώντας να κάνουν παιδί.

Από τα τέσσερα έμβρυα, μόνον τα δύο επέζησαν από την διαδικασία καταψύξεως και τοποθετήθηκαν στην μήτρα της 42χρονης. Το ένα τελικά κατάφερε να επιζήσει, και η εγκυμοσύνη της ολοκληρώθηκε με επιτυχία.

Όπως ανακοίνωσε ο γιατρός της 42χρονης, δρ Σέρτζιο Ένινγκερ, ιατρικός διευθυντής στο Ίδρυμα Αναπαραγωγικής Ιατρικής Τζόουνς της Ιατρικής Σχολής της Ανατολικής Βιρτζίνια, η γυναίκα προσπαθούσε από το 2000 να μείνει έγκυος.

Ο δρ Ένινγκερ έχει πραγματοποιήσει μελέτες με κατεψυγμένα έμβρυα, που υποδηλώνουν ότι η διάρκεια της κατάψυξής τους δεν αναστέλλει την ικανότητά τους να αναπτύσσονται σε υγιή μωρά. Κάποιοι επιστήμονες μάλιστα πιστεύουν ότι μπορούν να καταψυχθούν έως και 40 χρόνια.

Από βιολογικής απόψεως, το μωρό που γεννήθηκε τον Μάιο είναι αδελφάκι με εκείνο που γεννήθηκε πριν από 20 χρόνια, παρά την τόσο μεγάλη διαφορά ηλικίας τους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που γεννιούνται μωρά από κατεψυγμένα έμβρυα, αλλά έως τώρα το πιο «παλιό» έμβρυο είχε ηλικία 13 ετών: το 2005, η 45χρονη Ντέμπι Μπέσλυ από το Σαν Φρανσίσκο γέννησε ένα κοριτσάκι από ένα έμβρυο που είχε καταψυχθεί το 1992.

Κάποια στιγμή θα προκύψουν λοιπόν άνθρωποι με αρχικούς "γονείς" που έζησαν πριν από 100, 200 ή περισσότερα χρόνια. Θα έχει επιτευχθεί έτσι ένα άλμα στο χρόνο, κάτι που γίνεται και σήμερα με φυσιολογικό τρόπο μεν, αλλά σε πολλές ενδιάμεσες γενιές...

«Μπόνα πρέζα»

(ΣΠΥΡΟΣ ΒΡΕΤΟΣ, ΒΗΜΑ, 3/10/2010)

Οι Ελληνες και το δίκτυο της πειρατείας στη Μεσόγειο από τον 16ο ως τις αρχές του 19ου αιώνα. Τα πορτρέτα των κουρσάρων

Τη συζήτηση που διεξάγεται διεθνώς (και στην Ελλάδα) για την πειρατεία, πρώτα στα Στενά της Μαλάκα και στη συνέχεια στο Κέρας της Αφρικής, στα ανοιχτά της Σομαλίας, θα μπορούσε να εμπλουτίσει το συναρπαστικό βιβλίο του Ρeter Εarle.

Ο συγγραφέας, έπειτα από μια κατατοπιστική εισαγωγή όπου περιγράφει γλαφυρά το πλαίσιο μέσα στο οποίο διαδραματίστηκε η «περιπέτεια» της πειρατείας στη Μεσόγειο από τον 16ο ως και τις απαρχές του 19ου αιώνα, αναλύει χωριστά τις περιπτώσεις των μουσουλμάνων πειρατών της Μπαρμπαριάς (μεσογειακά παράλια του Μαρόκου, της Τύνιδας και της Τριπολίτιδας) αλλά και των πολύ λιγότερο γνωστών χριστιανών κουρσάρων της Μάλτας.

Η πρώτη ενότητα είναι αφιερωμένη στους μπαρμπαρέζους πειρατές και περιγράφει την οργάνωση και τη δράση τους. Προκύπτουν μια σειρά ενδιαφέροντα ερωτήματα για τις γενικότερες γεωπολιτικές διαστάσεις του φαινομένου της πειρατείας. Γιατί, αναρωτιέται ο συγγραφέας, οι αναδυόμενες τότε μεγάλες ναυτικές δυνάμεις (η Αγγλία και η Γαλλία) δεν συνασπίστηκαν για να εξαλείψουν μια και καλή τους κουρσάρους; Διότι, απλούστατα, προτιμούσαν να συνάπτουν σιωπηρές συμφωνίες μαζί τους ώστε οι κουρσάροι να μην πλήττουν τα δικά τους καράβια ούτως ώστε τόσο οι Γάλλοι όσο και οι Αγγλοι να κυριαρχούν στη Μεσόγειο και να υπερτερούν των λιγότερο ισχυρών ανταγωνιστών τους- των Ολλανδών, των Ιταλών, των Καταλανών.

«Δεν υπάρχει αμφιβολία» γράφει ο Εarle «πως η τακτική αυτή διευκόλυνε αφάνταστα τη διείσδυση της δυτικοευρωπαϊκής εμπορικής ναυτιλίας στην ακτοπλοΐα της Μεσογείου. Καλύτερα να πλήρωνε κανείς τα αυξημένα κόμιστρα των ισχυρών και πάνοπλων αγγλικών πλοίων ώστε να φτάσει σίγουρος στον προορισμό του, παρά να πλήρωνε τα τσουχτερά ασφάλιστρα που συνεπάγονταν οι κίνδυνοι του ταξιδιού με σκάφη πιο αδύναμων κρατών».

Η δεύτερη, εκτενέστερη ενότητα του βιβλίου, που αφορά τους Μαλτέζους, ίσως ενδιαφέρει πιο εξειδικευμένα τον έλληνα αναγνώστη. Το ότι οι κουρσάροι της Μάλτας τελούσαν υπό την υψηλή εποπτεία του μεγάλου μαγίστρου του Τάγματος των Ιωαννιτών Ιπποτών, ο οποίος με τη σειρά του ήταν υποτελής στον Πάπα της Ρώμης, είναι γνωστό σε λίγους. Το γεγονός ότι οι Μαλτέζοι καπετάνιοι κούρσευαν σε μεγάλο ποσοστό πλοία που φέρονταν να ανήκουν σε Ελληνες και επανδρωμένα από Ελληνες είναι ίσως αναμενόμενο- μια και το θαλάσσιο εμπόριο στο Αιγαίο και στο Λεβάντε ήταν στα χέρια των Ρωμιών. Η αποκάλυψη όμως ότι οι Γραικοί, επειδή δεν έβρισκαν το δίκιο τους στα δικαστήρια της Μάλτας, κατέφευγαν στην παπική αυλή η οποία σχεδόν πάντοτε τους δικαίωνε (με το επιχείρημα ότι οι ορθόδοξοι είναι χριστιανοί και κατά συνέπεια δεν αποτελούν «μπόνα πρέζα», δηλαδή «καλή λεία») προξενεί έκπληξη.

Ο αποστάτης και ο πιστός

Η τρίτη ενότητα του βιβλίου περιλαμβάνει τις συναρπαστικές ιστορίες, τη βιογραφία και τη δράση πέντε κουρσάρων- τριών χριστιανών, ενός μουσουλμάνου και ενός αποστάτη που εγκατέλειψε τον χριστιανισμό και προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ (εκείνη την εποχή, πράξη περισσότερο συνηθισμένη απ΄ όσο πιστεύουμε). Οι χριστιανοί είναι ο Ισπανός Αλόνσο ντε Κοντρέρας, που έδρασε στις αρχές του 1600, ο Μαλτέζος Αλοΐζιο Γκαμάρα που κούρσευε καράβια το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, και ο Κορσικανός Φρανσέσκο ντι Νατάλε, του οποίου η δράση εκτείνεται ως τα μέσα του 18ου αιώνα, ενώ ο μουσουλμάνος είναι ο Αλγερίνος Ρέις Χαμίντου, ο οποίος νικήθηκε από το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό μόλις το 1815. Ο αποστάτης είναι ο Καπετάν Δεσμοφύλακας, ένας Γάλλος δεσμοφύλακας κουρσάρικου ο οποίος τη δεκαετία του 1670, έπειτα από ανταρσία, κατέλαβε τρία κουρσάρικα της Μάλτας και ύστερα από πολλές περιπέτειες- και αφού αλλαξοπίστησε παίρνοντας το όνομα Μαχμούτ - κατέληξε στόλαρχος στο Αλγέρι.

Κοστούμια του Νταμόρε για την όπερα του Βέρντι ο «Κουρσάρος»

Ο επίλογος του βιβλίου περιγράφει τα τελευταία χρόνια του «Αιώνιου Πολέμου» μεταξύ των δύο κυρίαρχων θρησκειών της Μεσογείου, ο οποίος αποτέλεσε κατά παράδοση την «ορθολογική» ερμηνεία και το νομιμοποιητικό επιχείρημα της κουρσάρικης δραστηριότητας, εκατέρωθεν. Ο συγγραφέας εκτιμά ότι το ουσιαστικό τελικό πλήγμα κατά της πειρατείας στη Μεσόγειο ήρθε με την κατάληψη της Μάλτας από τον Ναπολέοντα το 1798 - παρότι η δράση των πειρατών συνεχίστηκε, όπως είδαμε, και τον 19ο αιώνα.

Ο Εarle δίδαξε στο London School of Εconomics και σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής Οικονομικής Ιστορίας στο University of London. Εχει στο ενεργητικό του περισσότερα από 12 βιβλία που αφορούν κυρίως τη ναυτιλιακή ιστορία και την οικονομική και κοινωνική ιστορία της Αγγλίας. Οι «Κουρσάροι», ένα από τα πρώτα του έργα, πρωτοκυκλοφόρησε το 1970 και θεωρείται κλασικό. Στα πλεονεκτήματα της ελληνικής έκδοσης περιλαμβάνεται η εξαιρετική και «ψαγμένη» μετάφραση.

Πρώιμοι αναρχικοί

Ο τόμος του Εarle συμπληρώνει ιδανικά ένα άλλο βιβλίο,το Πειρατικές Ουτοπίες: Μαυριτανοί κουρσάροι και Ευρωπαίοι αποστάτες του Ρeter Lamborn Wilson,που κυκλοφόρησε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο το 2009 και περιγράφει τις αυτόνομες πολιτείες τις οποίες ίδρυσαν οι κουρσάροι της Μπαρμπαριάς. Σε αυτούς είχαν προσχωρήσει, σε αναζήτηση ελευθερίας, και Ευρωπαίοι που διέφυγαν από τις χώρες τους,τις οποίες κυβερνούσαν αυταρχικοί μονάρχες. Οι «ρενεγκάντος» (αποστάτες) αυτοί, πρώιμοι αναρχικοί, συνέβαλαν στη δημιουργία μιας χαλαρής «ομοεθνίας» από πόλεις-κράτη, πολυεθνικά κοινωνικά μορφώματα που αντιστέκονταν στην επιβολή των νόμων των «πολιτισμένων» κρατών και λειτουργούσαν με όρους που σήμερα θα αποκαλούσαμε αντιεξουσιαστικούς.

Η ενασχόλησή του με τις πειρατικές πολιτείες οδήγησε τον Wilson στη θεωρία του για τις «Προσωρινές Αυτόνομες Ζώνες» (ΤΑΖ), περιοχές διαβίωσης -ή επικοινωνίας, σήμερα- που υφίστανται έξω από το σύστημα του λοιπού (νομικού, κοινωνικού κ.λπ.) περιβάλλοντος και εντός των οποίων η σχέση και δράση των ατόμων σχετίζεται άμεσα με την ευχαρίστηση,την ηδονή και την ελευθερία - σε τελική ανάλυση, την άρνηση υποταγής σε νόμους και νόρμες.

Βρέθηκε «χαμένο» έργο του Βιβάλντι

Ανάμεσα στα χιλιάδες έγγραφα των Κρατικών Αρχείων της Σκωτίας βρέθηκε η παρτιτούρα για ένα από τα τέσσερα «χαμένα» κονσέρτα του Αντόνιο Βιβάλντι, για το κονσέρτο για φλάουτο Il Gran Mogol.

Σύμφωνα με το BBC, η παρτιτούρα εντοπίστηκε ανάμεσα στα έγγραφα της οικογένειας του Μαρκησίου του Λόθιαν από τον Άντριου Γούλεϊ, ερευνητή του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον.

Η πρώτη επίσημη παρουσίαση του έργου θα γίνει στο συναυλιακό κέντρο τού Περθ, τον Ιανουάριο του 2011.

To έργο ήταν σχεδόν ολοκληρωμένο. Έλειπε μόνο ένα μέρος του, για το δεύτερο βιολί, που συμπληρώθηκε με ένα κομμάτι από άλλο κονσέρτο του Βιβάλντι, το οποίο θεωρείται διασκευή του Il Gran Mogol.

Η υπουργός Πολιτισμού της Σκωτίας Φιόνα Χίσλοπ έκανε λόγο για αξιοσημείωτη ανακάλυψη.

«Καθώς δεν υπάρχουν αναφορές ότι το έργο έχει παρουσιαστεί στο παρελθόν, χαιρετίζω το γεγονός ότι η πρεμιέρα του θα γίνει στη Σκωτία» δήλωσε η Χίσλοπ.

«Χαμένα» παραμένουν άλλα τρία κονσέρτα που συνέθεσε ο σπουδαίος Ιταλός μουσικός. Πρόκειται για τα έργα «La Francia», «La Spagna» και «L'Inghilterro».

(in.gr, 8/10/2010)

Ο πόλεμος για το Θεό

(ΜΑΙΡΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ, BHMA, 27/4/2008)

Επιστήμονες που δηλώνουν άθεοι και συγγραφείς που δηλώνουν πιστοί σε μια ανοιχτή αντιπαράθεση η οποία τροφοδοτεί νέες θρησκευτικές συγκρούσεις.

Η απήχηση συγγραφέων που «μάχονται το Θεό» τα τελευταία δύο χρόνια στην Αμερική έκανε πολλούς να ανησυχήσουν σοβαρά. Εχει ο καιρός γυρίσματα ακόμη και στη χώρα της θρησκευόμενης Δεξιάς, αφότου ένας 37χρονος συγγραφέας με το βιβλίο του «Το τέλος της πίστης» έφερε τα πάνω κάτω στην κυρίαρχη άποψη ότι η ανθρωπότητα απειλείται από σύγκρουση των πολιτισμών. Εκείνο που την απειλεί, όπως έδειξε ο Σαμ Χάρις, είναι η σύγκρουση ανάμεσα στη λογική και στη θρησκεία στον σύγχρονο κόσμο μας. Είναι η επιθυμία να θέσουμε τη λογική στην υπηρεσία των θρησκευτικών πεποιθήσεων ακόμη και όταν αυτές στρέφονται κατά της ανθρωπότητας και δημιουργούν ολοκαυτώματα. Κάτι τέτοιο ακούστηκε ξαφνικά πολύ οικείο σε αρκετούς Αμερικανούς.

Ολα άρχισαν το 2006, όταν ο εκδότης W.W. Norton αποφάσισε να δώσει την ευκαιρία στον πτυχιούχο φοιτητή της νευρολογίας να δημοσιεύσει την ιδιόρρυθμη και εξωφρενική επίθεσή του στη θρησκεία. «Το τέλος της πίστης» του άγνωστου Χάρις, από εβραία μητέρα και κουάκερο πατέρα, θα εξέθετε τους κινδύνους και τον παραλογισμό που επιφυλάσσει η οργανωμένη θρησκεία. Ο συγγραφέας δεν έδωσε περισσότερες πληροφορίες για το άτομό του ώστε να μη γίνει στόχος επιθέσεων, αλλά το βιβλίο έμεινε για 33 εβδομάδες στις λίστες μπεστ σέλερ των «New York Times».

Σαν να δόθηκε ένα σύνθημα στον αέρα, η αμέσως επόμενη έκπληξη προήλθε την ίδια χρονιά από το βιβλίο «Η περί του Θεού αυταπάτη» του 67χρονου βρετανού εθνολόγου, βιολόγου και αθεϊστή Ρίτσαρντ Ντόκινς, το οποίο εισέβαλε στις λίστες των «New York Times» για 22 εβδομάδες. Αυτός ήταν ήδη γνωστός από το 1976 με το «Εγωιστικό γονίδιο» (The Selfish Gene), με πολλές εκδόσεις και μεταφράσεις σε 13 γλώσσες, το οποίο απέκτησε νέα δυναμική μετά τη θυελλώδη επανεμφάνιση του συγγραφέα του. Οχι τόσο άσχετο με το θέμα και αυτό, αφού αναφέρεται στη μάχη μεταξύ του Καλού και του Κακού μέσα στο ανθρώπινο γονίδιο - και όχι μόνο στη θρησκεία -, αναμένεται επίσης στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κάτοπτρο.

Αθεϊστικές οργανώσεις

Την ίδια χρονιά ο 66χρονος αμερικανός φιλόσοφος, νευρολόγος, γλωσσολόγος, ψυχολόγος και θιασώτης της τεχνητής νοημοσύνης Ντάνιελ Ντένετ, ο οποίος λογίζεται ως ο νέος Μπέρτραντ Ράσελ του καιρού μας, εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο «Απομυθοποίηση. Καταρρίπτοντας τον μύθο της θρησκείας», όπου πρεσβεύει μια επιστημονική, ορθολογική εξέταση της θρησκείας ώστε να καταλάβουμε ποιον σκοπό εξυπηρετεί στον πολιτισμό μας, και συνάντησε τους άλλους σε επιτυχία. Ο δε Χάρις χρειάστηκε να εκδώσει ένα δεύτερο επεξηγηματικό βιβλίο, την «Επιστολή προς ένα χριστιανικό έθνος», ως απάντηση στις επικρίσεις που δέχθηκε, και για μία ακόμη φορά έλαβε θέση στα βιβλιοπωλεία όλων των αεροδρομίων της χώρας.

Το 2007 ήρθε η χαριστική βολή με το βιβλίο «God is not great» του γνωστού σε εμάς 59χρονου αμερικανο-βρετανού δημοσιογράφου Κρίστοφερ Χίτσενς, ανταποκριτή για χρόνια στην Κύπρο, το οποίο επίσης έγινε αυτομάτως μπεστ σέλερ. Η χώρα μας ακολουθεί τη σχετική συζήτηση κατά πόδας, ενώ ένα ρεύμα ελλήνων αθέων εμφανίστηκε στο atheoi. org, κατά το πρότυπο του αμερικανικού Atheist Alliance International, «της μόνης δημοκρατικής εθνικής αθεϊστικής οργάνωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες».

Στις 3 Μαρτίου 2008 οι «New York Times» θέλησαν να καθησυχάσουν τους πιστούς με άρθρο της Lori Smith: «Τα μπεστ σέλερ των αθέων πυροδότησαν την περιφρούρηση της πίστης. Στην τρέχουσα πολιτιστική διαμάχη γύρω από τον Θεό και την πίστη, ένα πράγμα είναι σίγουρο: όσο κυκλοφορούν μπεστ σέλερ άθεων συγγραφέων τόσο θα εμφανίζονται και βιβλία-αποκρίσεις, με το παραπάνω.

Και ενώ τα πρώτα από αυτά, όπως "Η αυταπάτη του Ντόκινς" του Αλιστερ Μακ Γραφ (InterVarsity 2007), αποκρίνονταν σε συγκεκριμένα βιβλία - ή όπως στην περίπτωση του "Υπάρχει Θεός" του Αντονι Φλιου (HarperOne 2007) που αποκρινόταν στην πνευματική πορεία ενός συγκεκριμένου ατόμου -, τώρα οι συγγραφείς άρχισαν να απαντούν στους "νέους άθεους" συλλήβδην, σαν σε ομάδα ή κίνημα. Ο Φίλιπ Λο, διευθυντής του εκδοτικού οίκου Westminster John Knox, ζήτησε από τον Τζον Χάου, καθηγητή Επιστημών και Θρησκείας στο Πανεπιστήμιο Georgetown της Ουάσιγκτον, να συγγράψει το έργο "God and the New Atheism" για να εκδοθεί τον Δεκέμβριο. "Απ' όσο γνωρίζω" είπε ο Λο "δεν εμφανίστηκε καμία αξιόπιστη απόκριση σε όλους αυτούς τους νέους άθεους"».

Ολέθρια επίδραση

Είναι αλήθεια ότι η θρησκευόμενη Αμερική είχε περάσει αμέσως στην αντεπίθεση. Πέρα από μια σειρά χριστιανικών «απολογιών» που δημοσιεύθηκαν κατά την παραδοσιακή τακτική, προσπάθησαν να εξηγήσουν τον αντίκτυπο των άθεων συγγραφέων. Στις 3 Δεκεμβρίου του 2007, η Katha Pollitt στον «Spectator» έγραψε: «Πόσο πιθανό είναι τα 1,3 δισ. μουσουλμάνοι του κόσμου να ξυπνήσουν ένα πρωί έτοιμοι να εγκαταλείψουν την πατρογονική θρησκεία τους; Ακόμη κι αν είσαι ένας στιβαρός άθεος τύπου Σαμ Χάρις και θεωρείς ότι η θρησκεία είναι εντελώς χαζή -σφαίρα επιρροής δικολάβων και τρελών-, θα πρέπει να αναγνωρίσεις ότι είναι μάλλον απίθανο να πείσεις έναν ευσεβή άνθρωπο για τις απόψεις σου στο εγγύς μέλλον. Δεν περιμένεις βέβαια να βρεις απήχηση πετσοκόβοντας τον λουθηρανισμό ή τον βουδισμό. Δεν υπάρχει ίχνος αμφιβολίας στο δικό μου μυαλό ότι είναι ο τρόμος μπροστά στο εμπόλεμο Ισλάμ και ο φόβος της μουσουλμανικής μετανάστευσης στη Δύση που κρύβονται εν πολλοίς πίσω από την πρόσφατη απήχηση των αθέων».

Η εξήγηση δεν φάνηκε ικανοποιητική σε όλους. Η Lisa Miller στον «Newsweek» στις 31 Δεκεμβρίου 2007 διαπίστωσε άλλη δυναμική: «Θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς ότι το 2007 ήταν η χρονιά νίκης των αθέων. Δεν κατάφεραν να μετατρέψουν το 86% των Αμερικανών που λένε ότι πιστεύουν στον Θεό σε απίστους - αλλά μάλλον δεν ήταν αυτός ο σκοπός τους. Με μια σταθερή ροή μπεστ σέλερ, οι θορυβώδεις άθεοι κατάφεραν να φέρουν την ολέθρια επίδραση της πίστης στο προσκήνιο. Ο αριθμός των ατόμων που δεν είχαν πρόβλημα να δηλώσουν στα γκάλοπ ότι δεν πιστεύουν στον Θεό κινήθηκε με μικρά βήματα στο 6% - από 2% που ήταν το 2001».

Θύματα ρατσισμού

Και πάλι το ερώτημα παρέμενε: επί σειρά δεκαετιών οι άθεοι αισθάνονταν θύματα ρατσισμού στην Αμερική, πώς έριξαν τώρα ξαφνικά το γάντι; Ο Will Hutton παρουσίασε μια εύλογη εξήγηση στον «Guardian» στις 25 Φεβρουαρίου 2007: «Διαγράφονται κύκλοι στην αμερικανική πολιτική ζωή, όπως έδειξε ο ιστορικός Αρτουρ Σλέσινγκερ. Τέρμινα συντηρητισμού και προσωπικών επιδιώξεων εναλλάσσονται με περιόδους φιλελευθερισμού και κοινής ευψυχίας - με χρόνια αναταραχής ενδιαμέσως. Προκύπτει μια αμφιταλάντευση στο εκκρεμές της πολιτιστικής ταυτότητας και το κλειδί σε αυτή την υπόθεση είναι η θρησκεία. Για πάνω από 25 χρόνια η επιθετική συντηρητική χριστιανική Εκκλησία των Ευαγγελικών καθόριζε το πολιτικό και πολιτιστικό σκηνικό.

Τον Νοέμβριο του 2004 σχεδόν η μισή Γερουσία και τα δύο τρίτα της Βουλής των Αντιπροσώπων είχαν παραδοθεί στις επιταγές της, όπως στην περίπτωση της απαγόρευσης των αμβλώσεων. Τα πράγματα δυσκόλεψαν για τη θρησκευόμενη Δεξιά ύστερα από μια σειρά σκάνδαλα, οπότε η κοσμική Αμερική άρχισε σιγά σιγά να επαναπροσδιορίζει την ταυτότητά της. Ακόμη και οι χριστιανοί δεν έβλεπαν με καλό μάτι την τόση πολιτικοποίηση της θρησκείας και την πρόσδεσή της σε ένα κόμμα μόνο. Στο μεταξύ ο ισλαμικός φονταμενταλισμός τους θύμισε το ειδικό βάρος του δικού τους Αμερικανικού Συντάγματος - το οποίο όριζε ότι η θρησκεία και το κράτος πρέπει να διατηρούν απόσταση.

Τον Ιούλιο του 2007, σε σχετικό γκάλοπ, το 49% απάντησε ότι οι συντηρητικοί χριστιανοί το έχουν παρατραβήξει στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τις θρησκευτικές αξίες τους σε όλη τη χώρα. Εμφανίστηκε μια πλειοψηφία υπέρ της επιστημονικής άποψης που αμφισβητούσε ότι η Βίβλος είναι ο αληθινός λόγος του Θεού, και αυτή βρήκε την αντανάκλασή της σε ένα μυστηριώδες μικρό βιβλιαράκι, την "Επιστολή σε ένα χριστιανικό έθνος" του Σαμ Χάρις, όπου παρουσιάζονταν όλες οι αδυναμίες της Βίβλου».

Η παράδοση του αθεϊσμού κρατάει βεβαίως από τον Βολταίρο, τον Νίτσε, τον Μπέρτραντ Ράσελ και τον Ζαν Πολ Σαρτρ, στον οποίο ανήκει ο μνημειώδης αφορισμός: «Ο Θεός δεν υπάρχει, το κάθαρμα!». Σήμερα, ωστόσο, οι νέοι αθεϊστές περισσότερο καταφέρονται κατά των θρησκειών παρά ενδιαφέρονται για την ύπαρξη ή όχι του Θεού. Ο γάλλος αθεϊστής Μισέλ Ονφρέ, ο οποίος εμφανίστηκε στην Ευρώπη την ίδια περίπου εποχή με το δικό του μπεστ σέλερ «Πραγματεία περί αθεολογίας» - στα ελληνικά σε μετάφραση Σαπφώς Διαμάντη, από τις εκδόσεις Εξάντας (2006) -, αποδέχεται ότι ο Θεός δεν μπορεί να πεθάνει αφού οι άνθρωποι τον αναζητούν διαρκώς, αλλά οι θρησκείες καλό θα ήταν να εξαφανιστούν. Και αυτό γιατί η ουσία των θρησκειών δεν είναι η αγάπη, αλλά το μίσος και η στήριξη των ισχυρών.

«Ιερά Εξέταση» για τα σχολικά βιβλία

(ΒΗΜΑ, 7/10/2010)

Ο Αρχιεπίσκοπος πρότεινε τη συγκρότηση ειδικής επιτροπής που θα μελετήσει τα διδακτικά εγχειρίδια των Νέων Ελληνικών, της Ιστορίας και των Θρησκευτικών

Τη συγκρότηση επιτροπών που θα μελετήσουν τα σχολικά βιβλία των Νέων Ελληνικών, της Ιστορίας και των Θρησκευτικών αποφάσισε χθες η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, μέσα σε έντονα φορτισμένο κλίμα, πρότεινε τη συγκρότηση ειδικής επιτροπής που θα μελετήσει τα βιβλία, καθώς, σύμφωνα με τους αρχιερείς, προωθούν την αποχριστιανοποίηση της παιδείας!

Το θέμα έθεσε πρώτος ένας καλός φίλος του Αρχιεπισκόπου, ο Μητροπολίτης Ηλείας κ. Γερμανός, ο οποίος ζήτησε να ληφθούν μέτρα. Γρήγορα το αίτημα υποστηρίχθηκε από τους Μητροπολίτες Καισαριανής κ. Δανιήλ, Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιο και Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμο. «Ολα όσα συμβαίνουν είναι διότι η οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα της ηθικής κρίσης. Η οποία ηθική κρίση οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει παιδεία» είπε ο κ. Γερμανός και πρόσθεσε: «Η κυβέρνηση γκρεμίζει το υπόβαθρο της παιδείας, διότι δεν έχει μέσα τα Θρησκευτικά και την Ιστορία της πατρίδας μας».

(Πλήρες κείμενο >>>)

Ξέχασαν να αναφέρουν και τα βιβλία της Γεωγραφίας! Έτσι θα ολοκληρωθεί το μορφωτικό πλαίσιο: 

• Διαβάζεις Ιστορία και μαθαίνεις ότι ο Άγιος Δημήτριος βοήθησε εξ ουρανού τους Έλληνες να νικήσουν τους (επίσης ορθόδοξους χριστιανούς) Σέρβους... Κάπως έτσι βοηθούσαν ο Άρης τους Τρώες και η Αθηνά τους Αχαιούς! Δεν αρκεί λοιπόν να είσαι χριστιανός, πρέπει να είσαι και Έλληνας για να έχεις την εύνοια του Ρωμαίου στρατιωτικού άγιου Δημήτριου...
• Διαβάζεις Νέα Ελληνικά και μαθαίνεις για το απαράμιλλο λογοτεχνικό κάλλος των κειμένων του μοναχού Πεπόνιου, τον οποίο ούτε ο θεός του δεν τον γνωρίζει, ίσως και να μην υπήρξε ποτέ...
• Διαβάζεις Γεωγραφία και μαθαίνεις πώς κτίστηκε το τάδε και το άλλο μοναστήρι - σχεδόν όλα μέσα στη δήθεν στυγνή καταπίεση της τουρκοκρατίας... 
• Διαβάζεις Θρησκευτικά και μαθαίνεις τα πιο ασύλληπτες επινοημένες ιστορίες, π.χ. ότι ο απόστολος Παύλος ήρθε στην Αθήνα, όπου μίλησε επί ένα πεντάλεπτο πάνω στο βράχο του Αρείου Πάγου -άντε να σκαρφαλώσει εκεί ένας πενηντάρης- και τον γιουχάρανε οι Αθηναίοι. Σηκώθηκε αυτός κι έφυγε άπρακτος, όπως είχε δραπετεύσει νύχτα από τη Θεσ/νίκη και τη Βέροια... Ε, αυτός λοιπόν που δεν πρόλαβε να αρθρώσει στην Αθήνα πάνω από 3 προτάσεις, είναι ο πνευματικός δάσκαλος των Ελλήνων και των Ευρωπαίων...

Να φτιάξουν λοιπόν μια επιτροπή σοφών θεολόγων -δεν θα βρουν και πολλούς, αν αυτοί δεν είναι μισθοσυντήρητοι από το δημόσιο παπάδες-, ώστε να ενισχυθεί το θρησκευτικό πνεύμα στα σχολικά βιβλία: 

• Να τονίσουν ότι από τους γιους του Αδάμ και της Εύας, ο ένας σκότωσε τον άλλον και αυτός που επέζησε, έκανε μόνος του παιδιά και έτσι προέκυψε η ανθρωπότητα... Μια χαρά ιστορία είναι!
• Να γράψουν ότι τα παιδιά του Νώε έκαναν μεταξύ τους παιδιά και γίναμε πολλοί, αφού όλοι οι άλλοι άνθρωποι εξαφανίστηκαν ως αμαρτωλοί - η μεγάλη ελπίδα των χριστιανών να πεθάνουν όλοι οι άλλοι και να ζήσουν οι ίδιοι μόνοι τους πάνω στη Γη.
• Να τονίσουν ότι ο πιστός στο θεό Λοτ πήδαγε τις κόρες του, ίσως έκανε και παιδιά μαζί τους, μάλλον από τη χαρά του που μόνοι αυτοί σώθηκαν από τον εκδικητικό θεό. Νάτο πάλι το σύνδρομο, να πεθάνουν όλοι για να μείνουν μόνοι τους οι θεόπληκτοι και να κάνουν μεταξύ τους παιδιά, ας είναι και στην ίδια οικογένεια...
  

Εντωμεταξύ, η υπουργός Παιδείας δίνει δείγματα αντίστασης, να δούμε αν είναι ειλικρινή και πόσο θα αντέξει στην άποψή της ή στη θέση που κατέχει στην κυβέρνηση:

«Τα βιβλία του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος εκδίδονται από το υπουργείο Παιδείας και την ευθύνη τους έχει το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο» απάντησε η Άννα Διαμαντοπούλου στην πρόθεση της Εκκλησίας να τεθούν στο μικροσκόπιο ειδικής επιτροπής τα σχολικά βιβλία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, καθώς οι ιεράρχες ισχυρίζονται ότι έχουν εντοπίσει «σημάδια αποχριστιανοποίησης» σε αυτά.

Στη συνεδρίαση της Ιεραρχίας, την Τετάρτη, οι µητροπολίτες αποφάσισαν η επιτροπή της Εκκλησίας για θέµατα Παιδείας να µελετήσει τα βιβλία και εν συνεχεία να συντάξει πόρισµα που θα σταλεί στην Ιερά Σύνοδο. (www.in.gr, 7/10/2010)