24 August 2016

Ο καπιταλισμός βελτιώνει τη ζωή των φτωχών και όχι των πλουσίων.

της Γεωργίας Μυστριώτη,  Αποψη/Οικονομια/Πολιτικη, 23/8/2016  

Στο βιβλίο των Milton και Rose Friedman, Free to Choose: A Personal Statement, προβλήθηκε το ακόλουθο επιχείρημα:
«Η βιομηχανική πρόοδος, οι βελτιώσεις στη μηχανική, και όλα τα σπουδαία θαύματα της σύγχρονης εποχής, δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία για τους πλούσιους.
Οι πλούσιοι στην Αρχαία Ελλάδα δεν θα επωφελούντο ιδιαίτερα από τα σύγχρονα συστήματα ύδρευσης: οι υπηρέτες αντικαθιστούσαν το τρεχούμενο νερό. Όσο για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο; Οι Ρωμαίοι πατρίκιοι μπορούσαν να απολαμβάνουν τους διασημότερους μουσικούς και ηθοποιούς στα σπίτια τους και να έχουν τους ηθοποιούς ως υπηρέτες. Τα ετοιμοφόρετα ρούχα και τα σουπερμάρκετ –όλα αυτά και πολλά άλλα σύγχρονα επιτεύγματα– δεν θα πρόσθεταν και πολλά στη ζωή τους.
Τα σπουδαία επιτεύγματα του Δυτικού καπιταλισμού ωφελούν κατά κύριο λόγο τον μέσο άνθρωπο. Αυτά τα επιτεύγματα έχουν θέσει στη διάθεση των μαζών ανέσεις και διευκολύνσεις που αποτελούσαν μέχρι πρότινος αποκλειστικό προνόμιο των πλούσιων και ισχυρών».
Είναι σημαντική η γνώση ότι ένα δυσανάλογο μερίδιο των ωφελειών του καπιταλισμού, της ελεύθερης αγοράς, των καινοτομιών, των νέων προϊόντων, του εμπορίου και της τεχνολογικής προόδου προορίζεται για τον απλό άνθρωπο, και όχι τους πλούσιους, όπως θα μας έκαναν να πιστεύουμε οι προοδευτικοί. Ένα σύγχρονο παράδειγμα αυτού του φαινομένου μπορεί να είναι η ευρεία διαθεσιμότητα των α) συστημάτων πλοήγησης (GPS) στα κινητά μας και β) υπηρεσιών μεταφορών όπως οι Uber και Lyft.
Ερώτηση: Κατά πόσον οι πλουσιότεροι Αμερικανοί όπως οι Bill Gates, Warren Buffett, Bill Clinton και Donald Trump, επωφελούνται από τα συστήματα πλοήγησης και το Uber;
Απάντηση: Το πιθανότερο είναι να μην επωφελούνται καθόλου, καθώς σπάνια οδηγούν τα αυτοκίνητά τους, ταξιδεύουν κυρίως με ιδιωτικά τζετ ή λιμουζίνες, και όλοι τους έχουν πολυμελές προσωπικό που ασχολείται με την οργάνωση των μετακινήσεών τους. Τώρα σκεφτείτε τα τεράστια οφέλη που παρέχουν τα συστήματα πλοήγησης και το Uber στον μέσο άνθρωπο στην Αμερική και θα συμφωνήσετε με τον Friedman ότι τα «σπουδαία επιτεύγματα του καπιταλισμού ωφελούν κατά κύριο λόγο τον μέσο άνθρωπο».
Ένα άλλο παράδειγμα αυτού του φαινομένου περιγράφεται από τον Jeff Jacoby, συνεργάτη αρθρογράφο της Boston Globe, στο ακόλουθο απόσπασμα από το βιβλίο Picturing Frederick Douglass: An Illustrated Biography of the Nineteenth Century’s Most Photographed American.
Πρώτα από όλα, σχετικά με αυτό το βιβλίο, να τι έγραψε ένας κριτικός στη σελίδα ειδήσεων για τη φωτογραφία και την κάμερα της PetaPixel:
«Επισταμένη έρευνα έδειξε ότι ο Douglass ήταν ένας πρωτοπόρος στη φωτογραφία, ο οποίος στήθηκε για όσο το δυνατόν περισσότερα φωτογραφικά πορτραίτα ώστε να καταπολεμήσει τις καρικατούρες κατά των εγχρώμων και να αναδείξει την ανθρώπινη φύση των Αφροαμερικανών που ζούσαν μέσα στη δουλεία. Ο Douglass πίστευε ότι οι φωτογραφίες ήταν ένα ισχυρό μέσο "ηθικής και κοινωνικής" επιρροής που επέτρεπε στους φτωχούς και καταπιεσμένους να βρίσκουν την αυτοπεποίθησή τους».
Και εδώ είναι τα λόγια του Douglass, ο οποίος τη δεκαετία του 1860 έγραψε ότι θεωρούσε τις φωτογραφίες ως μια πιθανή πηγή αυτοπεποίθησης για τους καταπιεσμένους: «Η πιο φτωχή υπηρέτρια μπορεί πλέον να έχει ένα πορτραίτο του εαυτού της, καλύτερο από αυτό που μπορούσαν να αγοράσουν οι βασιλείς με τον πλούτο τους πριν από 50 χρόνια».
Όπως και τα προαναφερθέντα παραδείγματα από τον Friedman σχετικά με τα σύγχρονα συστήματα ύδρευσης, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και τα σουπερμάρκετ, η σύγχρονη φωτογραφία δεν θα πρόσθετε και πολλά στη ζωή των πλούσιων βασιλέων –μπορούσαν απλά να δίνουν εντολή στους καλύτερους καλλιτέχνες του βασιλείου να ζωγραφίζουν πορτραίτα για αυτούς και τα υπόλοιπα μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Ιδού ένα σπουδαίο απόσπασμα του Joseph Schumpeter πάνω στο ίδιο θέμα: «Η μηχανή του καπιταλισμού είναι από την αρχή μέχρι το τέλος μια μηχανή μαζικής παραγωγής, γεγονός που αναπόφευκτα συνεπάγεται την παραγωγή για τις μάζες… Τα φτηνά υφάσματα, όπως εκείνα από βαμβάκι και συνθετικά υλικά, οι μπότες, τα αυτοκίνητα και ούτω καθ’ εξής αποτελούν τα τυπικά επιτεύγματα της καπιταλιστικής παραγωγής, και δεν είναι κατά κανόνα βελτιώσεις που θα σήμαιναν και πολλά για έναν πλούσιο.»
»Η Βασίλισσα Ελισάβετ είχε μεταξένιες κάλτσες. Το επίτευγμα του καπιταλισμού δεν έγκειται τόσο στην παροχή περισσότερων μεταξένιων καλτσών στις βασίλισσες, αλλά στην πρόσβασή τους από τις εργάτριες στα εργοστάσια ως αντάλλαγμα για τη σταδιακή μείωση του μόχθου».
Σε αυτό απάντησε ο Don Bordeaux το 2007 στο Café Hayek, και η απάντηση αυτή είναι ο καλύτερος τρόπος για να ανακεφαλαιωθεί το βασικό επιχείρημα αυτής της δημοσίευσης:
«Διαβάστε ξανά αυτή την τελευταία πρόταση. Πρέπει να τη διδάξουμε στα παιδιά μας. Αντί αυτού, φοβάμαι ότι διδάσκονται πως στον καπιταλισμό οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Δεν είναι έτσι».
Εν τούτοις, είμαι βέβαιος ότι θα συνεχίσουμε να ακούμε την Κλίντον, τον Σάντερς, τον Ομπάμα και άλλους προοδευτικούς να λένε ότι τα κέρδη στην οικονομία της αγοράς πάνε στους πλούσιους.
Δεν είναι έτσι!

Σκεφτείτε πόσο λανθασμένη είναι η οπτική των προοδευτικών την επόμενη φορά που θα χρησιμοποιήσετε το laptop σας, το σύστημα πλοήγησής σας, το SoundHound ή το Spotify, ή θα μετακινηθείτε χρησιμοποιώντας το Uber ή το Lyft.

16 August 2016

Πώς από το 1996 ως το 2009 δανείστηκε η Ελλάδα το αστρονομικό ποσόν των 260 δισ. €

Ένα άρθρο του 2010
Του Άγγελου Κωβαίου, ΒΗΜΑ, 1/5/2010
Η πορεία της ελληνικής οικονομίας από την είσοδο της ΟΝΕ, την οποία διέβη στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ως την πύλη της εξόδου την οποία κόντεψε να διαβεί κατά το πρόσφατο διάστημα στρώθηκε με δάνεια και χαμένες ευκαιρίες. 
Από το 1996 ως και πρόσφατα, λίγο πριν από τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009, το ελληνικό κράτος, διά των παντοδύναμων τσάρων της οικονομίας, δανείστηκε υπό μορφή ομολόγων και εντόκων γραμματίων το αστρονομικό ποσόν των 260 δισ. ευρώ, ενώ μετά την κορύφωση της κρίσης και στην πορεία προς την παρ΄ ολίγον χρεοκοπία, δηλαδή μετά τις τελευταίες εκλογές, εξέδωσε επιπλέον τίτλους αξίας 27 δισ. ευρώ. Σύνολο: περί τα 290 δισ. ευρώ, με τον όγκο του χρέους να είναι λίγο πάνω από τα 300 δισ. και την ελληνική κυβέρνηση να επιβάλλει σήμερα το σκληρότερο πακέτο λιτότητας στην ιστορία της χώρας. 
Δανεικά χωρίς ανάπτυξη 
Ο μεγαλύτερος όγκος των δανειακών αυτών υποχρεώσεων υποσκάπτει σήμερα τα ούτως ή άλλως σαθρά θεμέλια της ελληνικής οικονομίας και θα συνεχίσει να λειτουργεί ως τροχοπέδη στην προσπάθεια εξυγίανσης για πολλά χρόνια ακόμη. 
Όταν ξέσπασε η διεθνής οικονομική κρίση, το 2008, η ελληνική οικονομία έφερε στις πλάτες της ήδη ένα δυσβάσταχτο βάρος το οποίο είχε συσσωρευθεί από τον όγκο των δανειακών της υποχρεώσεων σε συνδυασμό με την αποδιοργάνωση κάθε ανταγωνιστικής παραγωγικής δραστηριότητας. 
Χαρακτηριστικό της έρευνας στα στοιχεία του δανεισμού είναι ότι ο τελευταίος υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών της κυβέρνησης Καραμανλή κ. Ι. Παπαθανασίου έβαλε την υπογραφή του σε εκδόσεις ομολογιακών δανείων και εντόκων γραμματίων συνολικής αξίας που υπερβαίνει τα 60 δισ. ευρώ με θητεία μόλις εννέα μηνών. Ο προκάτοχός του κ. Γ. Αλογοσκούφης την περίοδο 2004-2009 είχε συνάψει δάνεια συνολικού ύψους 125 και πλέον δισ. ευρώ, με κυριότερα επιτεύγματα της υπουργίας του τη δημοσιονομική απογραφή και την εν μια νυκτί αναθεώρηση του ΑΕΠ λίγο αργότερα ούτως ώστε να εμφανίσει μείωση του ελλείμματος. 
Είχαν προηγηθεί οι θητείες των δύο τσάρων του ΠαΣοΚ κκ. Ι. Παπαντωνίου και Ν. Χριστοδουλάκη. Ο πρώτος ήταν ο υπουργός που «έβαλε τη χώρα στην ΟΝΕ», ο δεύτερος ήταν ο υπουργός που διαχειρίστηκε τον δημοσιονομικό εφιάλτη των Ολυμπιακών Αγώνων. Η σώρευση δανειακών υποχρεώσεων των δύο υπουργών της κυβέρνησης Σημίτη ανέρχεται για τον μεν κ. Παπαντωνίου σε περίπου 28,7 δισ. ευρώ για μια θητεία πέντε ετών, για τον δε κ. Χριστοδουλάκη σε 42,5 δισ. ευρώ για τα τριάμισι χρόνια κατά τα οποία κάθισε στην καρέκλα του υπουργού Εθνικής Οικονομίας. 
Το σύνολο όλων αυτών των δανειακών υποχρεώσεων της τελευταίας 15ετίας ανέρχεται σε περίπου 260 δισ. ευρώ και εξ αυτών τα 200 δισ. είναι απαιτητά εντός της προσεχούς δεκαετίας, κατά την οποία στην Ελλάδα πρέπει πάση θυσία -κυριολεκτικά- να γίνει η βιαιότερη δημοσιονομική προσαρμογή. Σε αυτές τις υποχρεώσεις προστίθενται και τα 27 δισ. που έχει δανειστεί ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου από τα τέλη του προηγούμενου έτους. Τα 20 δισ. από αυτά θα πρέπει να έχουν επιστραφεί στους πιστωτές το 2020. 
Οι Ολυμπιακοί και οι σπατάλες 
Τα στοιχεία καταδεικνύουν μια ζοφερή πραγματικότητα: οι ελληνικές κυβερνήσεις, ειδικώς από το 1996 και έπειτα, δανείζονταν αρχικώς με την επίφαση της ένταξης στην ευρωζώνη, εν συνεχεία με στόχο την ολοκλήρωση του τιτάνιου και, όπως αποδεικνύεται, δυσανάλογου για το μέγεθος της χώρας εγχειρήματος των Ολυμπιακών Αγώνων και εν τέλει, όπως απέδειξε η περίοδος διακυβέρνησης Καραμανλή, για την εξυπηρέτηση τρεχουσών αναγκών και χωρίς την παραμικρή διάθεση προσαρμογής στα δεδομένα και στις απαιτήσεις της εποχής. 
Η πρόβλεψη των «Financial Τimes» και η «περήφανη» απάντηση Αλογοσκούφη 
Σαφή προειδοποίηση για την πορεία της ελληνικής οικονομίας αποτελούσε άρθρο των «Financial Τimes» που δημοσιεύθηκε πριν από δύο χρόνια με τίτλο «Ελλάδα: Τέλος εποχής για την ισχυρή ανάπτυξη».Ο αρθρογράφος Ραλφ Ατκινς σημείωνε ότι έρχεται καταιγίδα και η Ελλάδα κινδυνεύει να γυρίσει πολλά χρόνια πίσω,αλλά ο τότε υπουργός Οικονομίας κ.Γ. Αλογοσκούφης απαντούσε με περισσή αλαζονεία ότι η χώρα βαδίζει τον δρόμο της ανάπτυξης! «Μέσα στην ΟΝΕ,μια νομισματική υποτίμηση δεν αποτελεί πλέον δυνατότητα διαφυγής.

O κίνδυνος είναι ότι το μεγάλο βάρος της αναπόφευκτης διαδικασίας προσαρμογής θα πέσει στις μισθολογικές αυξήσεις, στις καταναλωτικές δαπάνες και στις επιχειρηματικές επενδύσεις» έγραφε προφητικά ο Ραλφ Άτκινς και κατέληγε με την πρόβλεψη ότι «μια κάθετη επιβράδυνση θα έχει ως αποτέλεσμα την έξοδο των Ελλήνων εργαζομένων στη Δυτική Ευρώπη, για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1960». Απάντηση στο δημοσίευμα έδωσε την ίδια κιόλας ημέρα (!) με επιστολή του ο κ. Αλογοσκούφης. Με έπαρση ανέφερε ότι«παρά τη διεθνή οικονομική αναταραχή, η ανάπτυξη θα διαμορφωθεί το 2009 στο υψηλό επίπεδο του 3,3%» και καταλήγοντας κατακεραύνωνε τον αρθρογράφο που κινδυνολογούσε!
Τι είναι τα «ομόλογα σκουπίδια»
Μετά την υποβάθμιση της Ελλάδας από τη Standard & Ρoor΄s την περασμένη Τρίτη, τα ελληνικά ομόλογα εντάχθηκαν, σύμφωνα με την αξιολόγηση αυτή, στην κατηγορία «junk bonds» ή «ομόλογα-σκουπίδια», όπως είναι η ακριβής μετάφραση του όρου. Πρόκειται για επισφαλείς τίτλους οι οποίοι εκδίδονται από κάποιο κράτος ή ιδιωτική επιχείρηση με χαμηλή πιστοληπτική αξιολόγηση. Αυτό σημαίνει ότι ο εκδότης είναι αφερέγγυος, οι τίτλοι ενέχουν μεγάλο πιστωτικό κίνδυνο και ως εκ τούτου πληρώνουν πολύ μεγάλο τόκο. Πρακτικά ως «ομόλογα υψηλού κινδύνου» αξιολογούνται τα ομόλογα επιχειρήσεων οι οποίες παρουσιάζουν προβλήματα ρευστότητας ή κρατών που βρίσκονται σε πολιτική αστάθεια ή αντιμετωπίζουν κίνδυνο χρεοκοπίας όπως χώρες της Αφρικής και της Ν. Αμερικής. 
Τα «junk bonds» έγιναν ιδιαιτέρως δημοφιλή στις χρηματαγορές των ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1980 καθώς αυτού του είδους οι τίτλοι περιλαμβάνονταν σε σύνθετα ομόλογα (CDΟ) με σκοπό να προσφέρουν πολύ υψηλές αποδόσεις στους κατόχους τους, κυρίως επενδυτικές τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες. Η εξάπλωση αυτών των «τοξικών τίτλων» οδήγησε στο χείλος της χρεοκοπίας πολλά αμερικανικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που ήταν εκτεθειμένα σε παρόμοιους τίτλους και προκάλεσε την κατάρρευση της Lehman Βrothers το 2008. 

29 July 2016

«Τα Ιουλιανά 2015 είναι πρωθυπουργικό - συνταγματικό πραξικόπημα»

Συνέντευξη με τον Νίκο Κωνσταντόπουλο

του Παύλου Παπαδόπουλου, ΒΗΜΑ, 17/7/2019

Πέρυσι το «Οχι» στο δημοψήφισμα έγινε «Ναι» σε ένα πρόγραμμα πολύ αυστηρότερο...
«Δεν ήταν απλή, θεμιτή αλλαγή θέσης. Επιχείρηση πολιτικής απάτης ήταν. Αν τα Ιουλιανά 1965 ήταν ανακτορικό - κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, τα Ιουλιανά 2015 είναι πρωθυπουργικό - συνταγματικό πραξικόπημα, που το ακολούθησε η αντισυνταγματική διάλυση της Βουλής για τις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015. Η περσινή δημαγωγία ότι "το Οχι σημαίνει καλύτερο Ναι" και οι σημερινές προσχηματικές φλυαρίες αποτελούν οδυνηρή απομυθοποίηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αν ζούσε ο Αριστόβουλος Μάνεσης, θα επανελάμβανε την αποστροφή του, προς τους τότε δολοπλόκους εξουσιολάγνους: "Περισσότερο μέτρο στην προπέτεια και λιγότερη μετριότητα στα επιχειρήματα". Το πολιτικάντικο και φτωχοπροδρομικό "είμαστε οι καλύτεροι απ' τους χειρότερους" δεν μπορεί να γίνει κοινωνικοπολιτικός έπαινος της Αριστεράς».

Μήπως όμως θα έπρεπε να συγχαρούμε τον Πρωθυπουργό επειδή όσο κι αν αύξησε το κόστος της συμφωνίας δεν επέλεξε τελικά τη λύση της εξόδου και της οικονομικής καταστροφής;
«Το "τι να κάνουμε, δεν γίνεται αλλιώς" είναι μικροπολιτικός κλαυθμυρισμός, δεν είναι πολιτικό εμβατήριο. Η υποθήκευση και εκποίηση της χώρας δεν είναι υποκατάστατο "σωτηρίας", οδηγεί στον κατήφορο της ελαττωματικής και ελλειμματικής Ελλάδας. Αυτά που έγιναν και γίνονται είναι το αντεστραμμένο είδωλο της αριστερής ελπίδας, δηλαδή η καρικατούρα της. Εδώ και έναν χρόνο είπα στον κ. Τσίπρα ότι ακούω ψεύδη, που κρύβουν δίβουλες τακτικές. Η τρόικα, στα πλαίσια επεξεργασμένης επιχείρησης, ανέχθηκε το δημοψήφισμα και στήριξε την προσφυγή στις κάλπες, εξασφαλίζοντας από πριν την υπογραφή του "Ναι" και την αλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ. Η παράταξη του "Ναι" είχε την ψευδαίσθηση ότι η τρόικα αντιπολιτευόταν τον κ. Τσίπρα, ενώ αυτόν ήθελε και στήριζε για συνομιλητή - συμβαλλόμενο. Αυτή η διπλή τακτική Βρυξελλών και Τσίπρα είναι σεμινάριο για το "πώς ο αριστερός ριζοσπαστισμός γίνεται κυνικός νεοφιλελευθερισμός"».

Εσείς θα προτάσσατε το Grexit; Πρόσφατα αποκαλύφθηκε οργάνωση «σχεδίου Β» για το Grexit με ενεργοποίηση του Στρατού...
«Το δίλημμα "Grexit ή Ναι σε όλα" το έφτιαξε πολιτικά η τρόικα, γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν είχε σχέδιο διακυβέρνησης ούτε διαπραγμάτευσης ή εναλλακτικής πρότασης. Κατανάλωνε επιπολαιότητες με τη χαρτοπαικτική λογική της μπλόφας. Οταν πέρασε ο καιρός και οι συνέπειες αγρίεψαν, τότε, μπροστά στο πρόβλημα των ευθυνών, τρομοκρατήθηκε και αναζήτησε άλλοθι και στήριξη, ώστε ο κ. Τσίπρας να παριστάνει τον κολακευμένο συνδαιτυμόνα της τρόικας. Σοβαρό και επεξεργασμένο σχέδιο διακυβέρνησης και διαπραγμάτευσης μπορούσε να αποτρέψει και το Grexit και το τρίτο και χειρότερο Μνημόνιο. Αντί να γίνεται τώρα μάχη αποκαλύψεων για παίγνια και θρίλερ παρασκηνίων, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός να μην κρύβεται, υπόλογος είναι, ξέρει και οφείλει να πει στον ελληνικό λαό και σε όλους μας την αλήθεια, αναλαμβάνοντας την προσωπική ευθύνη του».

Ποια είναι όμως η εναλλακτική λύση;
«Υπήρχε και υπάρχει εναλλακτική λύση. Την προτείνουν και την υποστηρίζουν πολιτικοί με αίσθηση της ιστορικότητας των πραγμάτων, φωτισμένοι διανοούμενοι και τεχνοκράτες, νομπελίστες, οικονομολόγοι. Απεναντίας, αυτό που γίνεται στην Ελλάδα δεν έχει ιστορικό, θεωρητικό και πολιτικό προηγούμενο. Οταν όλοι ομολογούν ότι στην Ελλάδα ηθελημένα επιβλήθηκε λάθος πρόγραμμα, για πειραματισμό, με λάθος συνταγή σε μια ζωντανή κοινωνία, είναι οξύμωρο να λέμε ότι δεν υπάρχει παρά μονάχα η οικονομικά καταστροφική και δημοκρατικά επικίνδυνη, αντίθετη προς κάθε δυναμική αξιοβίωτης ανάπτυξης, μνημονιακή πολιτική».

Είναι τα δημοψηφίσματα ιδανικό όργανο λαϊκιστών και δημαγωγών που παρασύρουν τους λαούς τους με απλουστεύσεις και συσσωρεύουν κόστος στις χώρες τους; Και το βλέπουμε και στο Brexit...
«Τα δημοψηφίσματα είναι μεγάλος πειρασμός όσων τα χρησιμοποιούν για παιχνίδια εξουσίας. Είναι όμως και ουσιαστικό δικαίωμα έμπρακτης δημοκρατίας για τους πολίτες που αξιώνουν τον σεβασμό τους. Οι δημοκρατικοί θεσμοί πάντως καλό είναι να μη λειτουργούν με ψευδαισθήσεις και αυταπάτες των πολιτών, ούτε με δολοπλοκίες και μεθοδεύσεις των εκάστοτε κυβερνώντων. Και στα δημοψηφίσματα έχει εξαντληθεί ο λαϊκισμός όλων των αποχρώσεων, δεξιάς, κεντρώας, αριστεράς, αλλά και ο λαϊκισμός του αντιλαϊκισμού. Εχει παιχτεί όλη "η διπροσωπία των επαγγελματιών εξουσίας" και των δημοσιολόγων βοηθών τους».

Συμφωνείτε με την απλή αναλογική; Ας θυμηθούμε ότι η απλή αναλογική, όταν εφαρμόστηκε, οδήγησε στον Ιωάννη Μεταξά, αφού, όπως υπενθύμισε «Το Βήμα», τελικά η Βουλή παραδόθηκε άνευ όρων στον Μεταξά, στις αρχές του 1936, εκλέγοντάς τον πρωθυπουργό και μάλιστα με συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
«Από το 1996 υποστήριζα τη συνταγματική πρόβλεψη σταθερού εκλογικού συστήματος απλής αναλογικής, με ρήτρα αναθεώρησης για μία δεκαετία. Επικράτησαν οι συνταγές των εκλογομαγειρείων του δικομματισμού για ισχυρές κυβερνήσεις. Μιλώ για την απλή αναλογική με επίγνωση ότι δεν οδηγεί αυτομάτως στην πολιτική αναδιάρθρωση ούτε αναγκαστικά στην ακυβερνησία. Η νέα συζήτηση για την απλή αναλογική θυμίζει παλιό έργο, που παίζεται, σήμερα, με άλλους ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Μην ξεχνάμε ότι σήμερα έχουμε ιδιώνυμη διακυβέρνηση μνημονιακής επιτήρησης, με συρρικνωμένη αντιπροσώπευση και νομιμοποίηση στη Βουλή όλων των κομμάτων, λόγω της αποχής του 50%. Η επιστράτευση της απλής αναλογικής για να εδραιώσει τη μνημονιακή τάξη πραγμάτων θα κακοποιήσει και την απλή αναλογική και το πολιτικό σύστημα με πρόσθετες στρεβλώσεις».

Ο Πρωθυπουργός φέρεται να προετοιμάζει ένα ακόμη «συμβουλευτικό» δημοψήφισμα για το Σύνταγμα και τον εκλογικό νόμο με τα κατάλληλα ερωτήματα για να παγιδεύσει την αντιπολίτευση και αμέσως μετά να τη σύρει σε εκλογές. Διακρίνετε μια προσπάθεια μετάλλαξης του πολιτεύματος και εγκαθίδρυσης ολοκληρωτικού καθεστώτος με επίφαση δημοκρατικότητας;
«Κατ' αρχάς έχει ήδη μεταλλαχθεί το πολίτευμα και η Ελλάδα είναι διαφορετική από την "όμορφη και παράξενη πατρίδα" μας. Ο παραμερισμός του Συντάγματος και η καθημερινή παραβίασή του, για να εφαρμόζονται τα μνημόνια, άλλαξαν το πολίτευμα της προεδρευομένης δημοκρατίας σε καθεστώς επιτήρησης. Αυτά που γίνονται εδώ κι έναν χρόνο, όχι μόνο παραβιάζουν κάθε συνταγματική ρήτρα για την κυβερνητική και κοινοβουλευτική λειτουργία, αλλά επιχειρούν ωμά να αχρηστεύσουν το πραγματικό περιεχόμενο και νόημα του "Οχι" στο δημοψήφισμα. Ο ένας κυβερνητικός μιλάει για "πετυχημένο μοντέλο μνημονιακής διαχείρισης", ο άλλος για "επιβαλλόμενη χαλαρότητα έναντι του Συντάγματος", ο τρίτος διακηρύσσει ότι είναι "μνημονιακός κομμουνιστής" και ο άλλος "ταξικός αποστάτης". Ρόλοι και λόγοι για τα πανηγύρια. Καθώς βρισκόμαστε υπό το κράτος πολλών ευτελισμών, γίνεται δραματικά επίκαιρη η θέση της Ρόζας Λούξεμπουργκ "η δικτατορία συνίσταται όχι μόνο στην κατάργηση της Δημοκρατίας, αλλά και στον τρόπο χρήσης της"».

Εχουμε δηλαδή ένα είδος αντιδημοκρατικής εκτροπής; Η απενεργοποίηση των Ανεξάρτητων Αρχών, η δημιουργία ανερχόμενων καναλιών σαφώς παραπέμπουν σε ολοκληρωτικά μέτρα...
«Εχουμε ένα καθεστώς επιτήρησης που ασκεί πολιτική δεσποτεία και έχουμε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με έναν κλειστό εσωτερικό κύκλο εξουσίας, που λειτουργεί έξω από τους συνταγματικούς θεσμούς, τους οποίους μεταχειρίζεται με τη γνωστή δογματική αρχή του "δημοκρατικού συγκεντρωτισμού". Παράλληλα έχουν την ανιστόρητη άποψη ότι η επίκληση των θεσμικών λειτουργιών είναι απολιτικός νομικισμός. Ναι, όσα συμβαίνουν είναι ασύμβατα με τη συνταγματική δημοκρατική νομιμότητα».

Τι γνώμη έχετε για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με τις λυρικές δηλώσεις για το νόμισμα, τις εντυπωσιακές γονυκλισίες, αλλά και τις διαρκείς διαρροές πληροφοριών ότι αυτός διασώζει τη χώρα, κατευνάζει τους υπουργούς, καθοδηγεί τον Πρωθυπουργό και φτάνει ακόμη και να συγγράφει τα νομοσχέδια;
«Τι να πω, φαίνεται ότι ο κ. Παυλόπουλος δεν θέλει να ξεχάσει το πολιτικό και πολιτευτικό παρελθόν του. Ας του πει κάποιος ότι ο πολιτειακός του ρόλος δεν είναι η αυτάρεσκη περιφορά πολυπραγμοσύνης, πανηγυρικών και εγκυκλοπαιδισμού. Οταν πέφτεις στα τέσσερα σε "γονυκλισία θεοσέβειας με εδαφιαία σταυροκοπήματα", τότε υποκρίνεσαι επικοινωνιακά έναντι της Εκκλησίας και της Πολιτείας, αλλοιώνεις τα πολίτευμα, όπως το αλλοιώνουν ο τρόπος λειτουργίας της Βουλής, της νομοθετικής εξουσίας, οι αντισυνταγματικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, η αχρήστευση των Ανεξάρτητων Αρχών κ.ά. Ο ελληνικός κομματικός κυβερνητισμός όμως δεν θέλει Πρόεδρο Δημοκρατίας ικανό να εμπνεύσει συμβολισμούς και δυναμική διαφορετικού πολιτικού παραδείγματος. Γι' αυτό και δεν ξενίζει κανέναν ότι κυβέρνηση και Πρόεδρος συμπεριφέρονται ως "συγκατανευσιφάγοι" του καθεστώτος επιτήρησης».

Πρέπει ο Πρόεδρος να εκλέγεται από τον λαό; Θα έχει όμως περισσότερες αρμοδιότητες; Μήπως θα ανταγωνίζεται τον Πρωθυπουργό;
«Μπορεί να εκλέγεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απευθείας. Στα χέρια των κομματικών πλειοψηφιών ο θεσμός του Προέδρου, συστηματικό προϊόν συναλλαγών, έγινε αναξιόπιστος και υπηρετικός των κυβερνήσεων. Η απευθείας εκλογή του και η πρόβλεψη πρόσθετων θεσμικών πολιτικών ευχερειών και όχι εξουσιών δεν αλλάζουν την προεδρευομένη δημοκρατία».

Συμπληρώνονται σε λίγες ημέρες 42 χρόνια από τη Μεταπολίτευση και όλοι διαγωνίζονται να την υποτιμούν, να την πετροβολούν και να την περιφρονούν. Θα αποφύγετε τον πειρασμό;

«Είμαι ένας "αυτοβούλως ηττημένος" της Μεταπολίτευσης, αλλά εσωτερικά δικαιωμένος. Περίμενα μια τελευταία δικαίωση με την εκλογική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά νιώθω οδυνηρή διάψευση με τα κυβερνητικά μαστορέματα, που προκαλούν σύγχυση αξιών και αρχών, ανατροπές και μεταλλάξεις ταυτοτήτων και κωδίκων. Η δημαγωγική αποθέωση της Μεταπολίτευσης έφτιαξε ψευδείς παραστάσεις, αφηγήσεις και συνειδήσεις. Η εκ των υστέρων δαιμονοποίησή της είναι πρόσθετη υποκρισία και ακρισία. Η Μεταπολίτευση ναυάγησε βουλιάζοντας στον εαυτό της, αλλά δεν είναι σαβούρα για πέταμα. Θα λειτουργούσε ανανεωτικά να μίλαγαν στο ΠαΣοΚ και στη ΝΔ, αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ, για τον ψευδοσοσιαλισμό του Παπανδρέου και τον αμφιλεγόμενο εθναρχισμό του Καραμανλή, τον κατ' ευφημισμό μεταρρυθμισμό και εκσυγχρονισμό Μητσοτάκη - Σημίτη, αλλά και για τους κυνικούς τακτικισμούς και τις βάναυσες αντιφάσεις και φαυλότητες, εκτός ορίων, της παραδοσιακής και ανανεωτικής Αριστεράς».

«Δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά οι εκλογές»

Πρέπει η κυβέρνηση να παραιτηθεί για να διασωθεί η τιμή της Αριστεράς από την κακοποίηση που της έχει επιφυλάξει μέχρι σήμερα η εξουσία που ασκεί «παντρεμένη» με την ακραία Δεξιά;
«Σε παλαιότερη συνέντευξη μαζί σας, πριν το 2015, είχα μιλήσει για την ανάγκη να επεξεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ "πρόταση εξουσίας". Κρίμα, αλλά η κυβερνητική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί παρωδία αριστερής προοδευτικής εξουσίας και η σύμπραξη με τους ΑΝΕΛ ένα ετερόκλητο μόρφωμα μικροκομματικής δοσοληψίας. Δυστυχώς, η τιμή της Αριστεράς, η αριστερή ελπίδα, ως δυναμικά εναλλακτικά πλεονεκτήματα, θυσιάστηκαν από τους "περιφρονητές του δημοψηφίσματος και απολογητές των μνημονίων". Δεν ανακτώνται από έναν μικρό εσωτερικό κύκλο εξουσίας με πολιτικούς φακιρισμούς. Δεν πρόκειται να απονομιμοποιήσουν και να ξεγράψουν το «Οχι» του δημοψηφίσματος. Αποτελεί ιστορική κατάκτηση του ελληνικού συνταγματικού πατριωτισμού και θα είναι ο πολιτικός εφιάλτης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η κυβέρνηση δεν έχει την ηθική, κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση. Να αναλάβει απερίφραστα τις ευθύνες της για τις αποτυχίες και τις μεταλλάξεις της και να λογοδοτήσει, πολιτικά και εκλογικά».

Τι εννοείτε;
«Δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά οι εκλογές. Η συγκρότηση της σημερινής Βουλής δεν είναι αντιπροσωπευτική. Ακόμα και αυτή η εκπροσώπηση του 50% του εκλογικού σώματος βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση και αντίθεση προς την κοινωνική πραγματικότητα. Επίσης, λειτουργεί αντισυνταγματικά, παρά τον κανονισμό και τη δημοκρατική νομιμότητα, κατά τις υποδείξεις, εντολές και αξιώσεις της τρόικας».

Είναι η ώρα για να αναδειχθεί νέο κόμμα στην Αριστερά μετά την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι αυτό το κόμμα η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου;
«Οταν λέμε ότι το πολιτικό σύστημα απέτυχε, σημαίνει ότι ηττήθηκε και ξέπεσε το κομματικό σύστημα, ξεπεράστηκαν τα υπάρχοντα κομματικά μοντέλα. Οι νέες γενιές αντιδρούν στον μνημονιακό και φορμαλιστικό λόγο και αναζητούν νέες μορφές οργάνωσης, συμμετοχής, δράσης, αλληλεγγύης. Διεκδικούν να δώσουν νόημα και περιεχόμενο σε έννοιες και αξίες, αιτήματα και οράματα ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αυτός ο αγώνας, για τον αναστοχασμό και αναπροσδιορισμό της ριζοσπαστικής δημοκρατικής Αριστεράς, είναι ελκυστικός και ελπιδοφόρος, αναδεικνύει νέες ταυτότητες και δραστικές διεργασίες. Η Πλεύση Ελευθερίας ξανοίχτηκε με τη γλώσσα της αλήθειας, την αγωνιστική συνέπεια και την πολιτική ευθύτητα, αδιαφορώντας για το λεγόμενο "πολιτικό κόστος". Είναι εντυπωσιακό το πόσο θετικά ανταποκρίνεται η κοινωνία».

Συμμερίζεστε την άποψη ότι τα προβλήματα που υπάρχουν οφείλονται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει ισχυρή Κεντροαριστερά;
«Τα πολιτικά προβλήματα δεν λύνονται με τη μέθοδο της μεταβίβασης, είναι οργανικά προβλήματα, με θεσμική και κοινωνική, πολιτική και κομματική αιτιώδη διαδρομή. Σε περίοδο αποσύνθεσης του πολιτικού συστήματος και αποξένωσής του από την κοινωνική πραγματικότητα, οι σκιαμαχίες με κούφιες ονοματολογίες, κάτω από τις οποίες συνωθούνται ποικιλώνυμοι παραγοντισμοί και ανταγωνισμοί, μοιάζουν με τρικυμία στο ποτήρι. Για ποια "σοσιαλδημοκρατία" μιλάμε και ποια "Κεντροαριστερά" προβάλλουμε ως υπόθεση του μέλλοντος, όταν έχουν εντοιχιστεί και αφομοιωθεί οργανικά στον κυβερνητικό νεοφιλελευθερισμό; Ο πολιτικός διάλογος στο όνομα νεκρών σημάτων, με όρους προσωπικής τακτικής, δεν αναβιώνει ούτε επανιδρύει τίποτε, πέρα από την αλληλοτροφοδοτούμενη κινητικότητα πολιτευτικής διαθεσιμότητας, εντός και επί τα αυτά».

28 July 2016

Το σκέφτηκαν πολύ αυτό το Σύνταγμα;

του Ανδρέα Πετρουλάκη, protagon.gr, 27/7/2016

Αν ίσχυε το Σύνταγμα Τσίπρα η Ελλάδα δεν θα έμπαινε ποτέ στην ΕΟΚ. Δεν θα είχε ποτέ Πρωθυπουργούς τον Ανδρέα, τον Μητσοτάκη ή τον Σημίτη. Οι πολίτες θα μπορούσαν να μαζέψουν υπογραφές για δημοψηφίσματα για ό,τι τραβάει η ψυχή τους. Και οι ακροδεξιοί θα έκαναν πάρτι με τα εθνικά θέματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα
Με το Σύνταγμα που προτείνει ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα είχαν γίνει ποτέ Πρωθυπουργοί ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Κώστας Σημίτης, ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου, αφού όταν ανέλαβαν είχαν ήδη τουλάχιστον δύο κοινοβουλευτικές θητείες στο ενεργητικό τους, άρα δεν θα είχαν δικαίωμα να είναι υποψήφιοι βουλευτές. Και ασφαλώς δεν θα υπήρχε η δυνατότητα να είναι εξωκοινοβουλευτικοί Πρωθυπουργοί αφού το απαγορεύει το Σύνταγμα Τσίπρα.
Επίσης δεν θα είχαν γίνει Πρωθυπουργοί οι Ξενοφών Ζολώτας και Λουκάς Παπαδήμος. Ο Κων/νος Καραμανλής και ο Κωστής Στεφανόπουλος πιθανότατα δεν θα είχαν γίνει ποτέ Πρόεδροι της Δημοκρατίας, αφού οι εκλογές τους στη Βουλή ήσαν οριακές και το πολιτικό κλίμα δεν ευνοούσε κανέναν από τους δύο για εκλογή από τον λαό, τουλάχιστον στην πρώτη θητεία τους.
Καταλαβαίνει κανείς πόσο διαφορετικός θα ήταν ο χάρτης της Μεταπολίτευσης αφού οι βασικοί πρωταγωνιστές της, αυτοί που αναφέραμε αλλά και πολλοί ακόμα κορυφαίοι υπουργοί της περιόδου, θα ήσαν απόντες. Καλό είναι αυτό ή κακό; Πιστεύει πραγματικά κανείς ότι στην ανάγκη να μην έχει η χώρα ανεπάγγελτους ή καριερίστες βουλευτές μπορεί να θυσιάσει την εμπειρία και το κύρος σημαντικών ηγετών; Δηλαδή θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί σοβαρά ότι οι χώρες θα μπορούσαν να στερηθούν προσωπικότητες σαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Βίλυ Μπράντ, τον Μιτεράν, τον Σμιτ απλώς γιατί έληξε ο χρόνος τους;
Αν ίσχυε το Σύνταγμα Τσίπρα η Ελλάδα δεν θα έμπαινε ποτέ στην ΕΟΚ. Ο Καραμανλής θα ήταν υποχρεωμένος να κάνει δημοψήφισμα και όποιος θυμάται τους πολιτικούς συσχετισμούς και την αριστερόστροφη τάση της κοινωνίας καταλαβαίνει ότι η ΕΟΚ δεν είχε ελπίδες. Ο Χριστόδουλος, ασφαλώς, με τα εκατομμύρια υπογραφές που είχε μαζέψει θα είχε αποτρέψει την αφαίρεση του θρησκεύματος από τις ταυτότητες, ενώ δεν θα είχαμε μπεί ποτέ σε μνημόνια, αλλά ποιος ξέρει πού θα βρισκόμασταν τώρα.
Στο μεταξύ οι πολίτες θα μπορούσαν να μαζέψουν υπογραφές για να προκαλέσουν δημοψηφίσματα επί διαφόρων θεμάτων. Ας πούμε θα μπορούσαν 1 εκατομμύριο αυθαιρετούχοι να απαιτήσουν τη νομιμοποίηση ή επέκταση των παρανόμων κτισμάτων τους και ίσως πολλοί ακόμα το υπερψήφιζαν με την ελπίδα να ωφεληθούν και αυτοί αργότερα. Θα μπορούσαν να μαζέψουν υπογραφές για να ανέβει το όριο ταχύτητας στις εθνικές στα 160 (με την ψήφο των 16ρηδων θα είχε πολλές ελπίδες), να δημιουργηθούν πανεπιστημιακά τμήματα και τριτοβάθμια νοσοκομεία σε κάθε κωμόπολη και ό,τι άλλο τραβά η ψυχή τους.
Με 500.000 υπογραφές θα είχαν προκαλέσει δημοψήφισμα οι ουκ ολίγοι εθνικιστές της κοινωνίας μας για το όνομα της FYROM, και όλοι φαντάζεστε την κατάληξη. Η εξωτερική πολιτική θα παγιδευόταν σε ένα αδιέξοδο αιωνίως, και ποιος ξέρει και πόσα άλλα εθνικά θέματα θα είχαν παρόμοια τύχη.
Ας σημειώσουμε ότι αυτοί οι ευαίσθητοι Aριστεροί δεν φρόντισαν να εξαιρέσουν το αυτονόητο, τα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Καταλαβαίνετε πόσο εύκολο είναι να μαζευτούν ακροδεξιές υπογραφές για να εκδιωχούν οι μισοί μετανάστες και οι άλλοι μισοί να μπουν σε γκέτο, να καταργηθεί το σύμφωνο συμβίωσης, να κλείσουν τα gay bars, να επιστρέψουν στην αφάνεια οι ομοφυλόφιλοι ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα να στοχοποιηθεί. Αλίμονο μας αν οι πλειοψηφίες αποφάσιζαν τη μοίρα των διαφορετικών μειοψηφιών- ή εσείς έχετε εμπιστοσύνη στην ανεκτικότητα της κοινωνίας μας;
Eνα πράγμα θα μπορούσε να αλλάξει η αριστερή κυβέρνηση, τις σχέσεις Εκκλησίας- Κράτους και αυτό το χειρίστηκε με το βλέμμα προς τον ακροδεξιό σύμμαχο και την ψήφο του εκκλησιάσματος, καταλήγοντας σε ένα κωμικό ολίγον έγκυος.
Αν είναι να κάνουν τέτοιες επιπόλαιες προχειροδουλειές, αν είναι να χρησιμοποιούν την συνταγματική αναθεώρηση ως άσκηση κολακείας του λαού, δεν πειράζει, ας αφήσουν το Σύνταγμα ως έχει, καλό είναι.