Οι δεινόσαυροι δεν εξαφανίστηκαν...

επειδή δεν μπήκαν στην κιβωτό του Νώε!

από το blog Dasarxeio.com

Ένταση μεταξύ αριστούχου πτυχιούχου Δασολόγου και του αντιπρύτανη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γιάννης Παντή, σημειώθηκε χθες (11/4) το μεσημέρι κατά τη διάρκεια της τελετής ορκωμοσίας των πτυχιούχων Δασολόγων στην αίθουσα τελετών του ΑΠΘ, με τον δεύτερο, μάλιστα, να σπρώχνει τον πτυχιούχο φοιτητή!

Όλα ξεκίνησαν όταν ο αριστούχος φοιτητής, ανέβηκε στο βήμα για να πει τον όρκο όπως προβλέπεται καθ’ ότι είχε την μεγαλύτερη βαθμολογία. Ο φοιτητής όμως αντί να πει τον όρκο, άρχισε να καταγγέλλει τον θρησκευτικό και τον πολιτικό όρκο λέγοντας ότι του επιβάλουν να ορκιστεί για να πάρει πτυχίο. Δύο με τρία λεπτά αργότερα, το πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο για να παρακολουθήσει την ορκωμοσία, άρχισε να επιτίθεται λεκτικά στον φοιτητή λέγοντας του πώς δεν ήρθαν για να τον δουν και να τον ακούσουν να μιλάει αλλά για την τελετή ορκωμοσίας.

Αμέσως, ο κ. Παντής που ήταν στην εξέδρα, κατευθύνθηκε προς το βήμα που ήταν ο φοιτητής, τον έσπρωξε και του είπε να φύγει από το βήμα. Στο σημείο αυτό, ομάδα φοιτητών που βρισκόταν στον χώρο αποδοκίμασαν τον αντιπρύτανη για την πράξη του αυτή. Ο κ. Παντής, ο οποίος χειροκροτήθηκε από τους παρευρισκόμενους, ανέφερε ότι το ΑΠΘ έχει μεριμνήσει γι’ αυτούς που δεν θέλουν να ορκιστούν.

Έπειτα, στο βήμα ανέβηκε μια άλλη πτυχιούχος Δασολόγος η οποία διάβασε τον όρκο χωρίς ωστόσο να εξυψώσει εξ αρχής το δεξί της χέρι σχηματίζοντας την τριάδα ομοούσιο, ως ορίζεται, και η διαδικασία τελικώς ολοκληρώθηκε. Μ.Λ.

---

Και η απάντηση από τον αριστούχο σπουδαστή:

Λίγα λόγια για την ορκωμοσία της 11ης Απριλίου ή αλλιώς, οι δεινόσαυροι δεν εξαφανίστηκαν επειδή δεν μπήκαν στην κιβωτό του Νώε.

Με αφορμή τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην αίθουσα τελετών κατά την ορκωμοσία των φοιτητών της σχολής και τα οποία δεν μου επέτρεψαν να ολοκληρώσω την τοποθέτηση μου, αλλά και γιατί ηθελημένα πιστεύω αυτή «παρερμηνεύτηκε» ως επιθυμία μου να αναγνώσω πολιτικό όρκο, αναγκάζοντας τη δύστυχη την Ελευθερία να τρέχει στη σχολή για να τον φέρει (λες και έκανα σε όλους τους παρευρισκόμενους και τις παρευρισκόμενες καψόνι), θα ήθελα μέσα από αυτό το κείμενο, να παρουσιάσω τα όσα είπα και τα όσα δεν πρόλαβα, σε όσους και όσες από εσάς δεν ήταν παρόντες και παρούσες, αλλά και γι’ αυτούς/αυτές που βρίσκονταν στην αίθουσα, να θέσω το νόημα τους στην πραγματική του διάσταση, διαφορετική της ερμηνείας του κ. Παντή (ερμηνεία αντίστοιχη με τη γνωστή τακτική στο ποδόσφαιρο «σε δύσκολες καταστάσεις, η μπάλα στην εξέδρα»).

Η αλήθεια είναι ότι από την εισαγωγή μου στη σχολή, το 2008, η τελετή της ορκωμοσίας αποτελούσε γεγονός στο οποίο δεν ήθελα για κανένα λόγο, όταν θα ερχόταν η ώρα για το πτυχίο μου, να παραβρίσκομαι. Θεωρούσα την όλη διαδικασία με τους ενδυματολογικούς της κώδικες και τις πόζες-χορογραφίες των φοιτητών/φοιτητριών, φαιδρή. Ήταν δηλαδή θέμα αισθητικής.

Περνώντας όμως τα χρόνια και συμμετέχοντας πια στις ακαδημαϊκές διαδικασίες, η αντίθεση μου γινόταν όλο και πιο έντονη, αφού έβλεπα ένα αντιστρόφως ανάλογο ενδιαφέρον των φοιτητών και των φοιτητριών για γεγονότα εορταστικού τύπου, όπως τα πάρτυ και οι εκδρομές των κομματικών παρατάξεων, οι καφέδες, η ορκωμοσία κλπ σε σχέση με το ενδιαφέρον τους για τη σχολή (κάτι το οποίο ούτε τους  καθηγητές και τις καθηγήτριες απασχολούσε), αλλά και λόγω του ότι ερχόμουν πιο κοντά σε αυτό που ονομάζεται επιστήμη και έρευνα, με αποτέλεσμα να θεωρώ τη σύνδεση τους με οποιαδήποτε θρησκεία (δόγμα δηλαδή), όπως στην περίπτωση του όρκου, απαράδεκτη.

Με βάση λοιπόν, την προσωπική μου αυτή αντίθεση με την τελετή της ορκωμοσίας και τον υποχρεωτικό της χαρακτήρα για την απόκτηση του πτυχίου, η ευκαιρία που μου δινόταν μέσω του βήματος για την απαγγελία του όρκου,φάνταζε ιδανική. Ιδανική, για να στηλιτεύσω το εκβιαστικό (καθόλου κολακευτική πρακτική για την ακαδημαϊκή κοινότητα) δίλημμα του ορκίζεσαι και παίρνεις το πτυχίο σου, ανεξάρτητα αν διαφωνείς γιατί μπορεί να σε προσβάλλει το σημερινό νόημα και το πλαίσιο της διαδικασίας ή δεν ορκίζεσαι και τελικά η άρνηση σου να συμμετέχεις σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, όπου κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα, ούτε οι φοιτητές που ορκίζονται χωρίς να καταλαβαίνουν που ακριβώς (ο όρκος είναι στην αρχαϊζουσα), αλλά ούτε και οι συγγενείς και οι φίλοι/ες για τον ίδιο ακριβώς λόγο, καθίσταται το κρίσιμο κριτήριο για την αναγνώριση της επιστημονικής σου επάρκειας και την απόκτηση του.

Αυτό το εκβιαστικό δίλημμα θέλησα να αναδείξω κατά την παρουσία μου στο βήμα, μιλώντας για την αντίθεση μου στην ανάγνωση οποιουδήποτε όρκου, θρησκευτικού ή πολιτικού, εφόσον το πλαίσιο στο οποίο θα τελούνταν ήταν αυτό της επίκλησης του θεού, έστω και για τους υπόλοιπους φοιτητές, κάτω από βυζαντινά ψηφιδωτά- τοιχογραφίες, σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα, το Αριστοτέλειο της Θεσσαλονίκης, με σύμβολο όχι τον Αριστοτέλη, τον φιλόσοφο πάνω στου οποίου τις φιλοσοφικές σκέψεις στηρίχτηκε η δυτική επιστήμη και η έρευνα και του οποίου οι ιδέες «κυνηγήθηκαν» από την χριστιανική εκκλησία, αλλά του Αγίου Δημητρίου.

Αναφέρθηκα επίσης, στην θρησκευτική ουδετερότητα που θα πρέπει να επιδεικνύει η πολιτεία και πολύ περισσότερο η ακαδημαϊκή κοινότητα χωρίς να προσεταιρίζεται από κανένα θρήσκευμα. Δηλαδή, να αποφεύγει την προσφορά πάνω στο τραπέζι του ευαγγελίου σε όσους θέλουν να ορκιστούν στον χριστιανικό θεό, επισημαίνοντας μάλιστα χάριν αστεϊσμού, ότι βάσει αυτής της λογικής θα έπρεπε να παρέχει και το κοράνι στην περίπτωση μουσουλμάνου ή να διαθέτει και βωμό για περιπτώσεις παγανιστών που θέλουν να προσφέρουν τις θυσίες τους.

Πράγματα, που σε άλλες χώρες είναι λυμένα και απ’ ότι γνωρίζω και κατά την αποφοίτηση τους οι σπουδαστές, δεν ορκίζονται σε κάποιον θεό αλλά στην επιστήμη και την αλήθεια. Τώρα, εάν οι πιστοί των διαφόρων δογμάτων, το επιθυμούν, μπορούν να μαζεύονται ελεύθερα, εκτός της επίσημης διαδικασίας και να ορκίζονται όπου θέλουν.

Ενώ συνέχιζα λέγοντας ότι με προσβάλει ως άνθρωπο που ασχολείται με την επιστήμη, η σύνδεση της, μέσα από τελετές όπως η ορκωμοσία, με τη θρησκεία από την οποία τόσα υπέφερε κατά καιρούς αυτή, αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα (βλέπε μεσαίωνα), ο κ. Παντής, σηκώθηκε και άσκησε βία επάνω μου, λεκτική στην αρχή με τον τόνο της ομιλίας του και τον προτεταμένο δείκτη του χεριού του και σωματική στη συνέχεια, ανεβαίνοντας στο βήμα και απωθώντας με, κοινώς, σπρώχνοντας με.
Απευθυνόμενος στον κόσμο, ακολούθησε το γνωστό διώξιμο της μπάλας στην εξέδρα, λέγοντας ότι το πανεπιστήμιο  έχει λύσει το θέμα του όρκου, προβλέποντας και τον πολιτικό (!) κλπ. Με λίγα λόγια, άλλα αντί άλλα, της Παρασκευής το γάλα.

Το πως καταφέρνει, αν και βιολόγος ο ίδιος, αλλά και εσείς που συμμετείχατε και συμμετέχετε σε αυτού του είδους τη διαδικασία, να συνδυάζει το σφάλμα κατά την αντιγραφή του DNA , θεμελιώδη διαδικασία στην εξέλιξη της ζωής με αλάνθαστους και παντοδύναμους θεούς ή την επιστημονική γνώση, τη διαρκή αναζήτηση δηλαδή της αλήθειας μέσα από την αμφισβήτηση και την αναθεώρηση των προηγούμενων θέσεων με απόλυτες, εξ αποκαλύψεως αλήθειες,είναι απορίας άξιο, αλλά παράλληλα, θα έπρεπε να είναι και αδιάφορο για όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Με λίγα λόγια αυτό που θέλω να πω είναι ότι αναγνωρίζοντας τον πνευματικό ρόλο που επιτελεί η πίστη σε κάποια άτομα, θα πρέπει να αποτελεί καθαρά προσωπική υπόθεση και σε αυτό το επίπεδο θα πρέπει να παραμένει. Δε έχει καμία θέση στο κοινωνικό και πολύ περισσότερο στους κόλπους της επιστημονικής κοινότητας, η οποία θα πρέπει να «διαμορφώνει» ανθρώπους ελεύθερους από προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες, με θέληση πρώτα να ερευνήσουν για να κατανοήσουν κάποια πράγματα γύρω τους και όχι ανθρώπους οι οποίοι, μέσα από ένα δόγμα και τους παραμορφωτικούς του φακούς, θα προσπαθούν να ερμηνεύσουν τον κόσμο.

Γ.Μ.

Υ.Γ.1     Όπως φάνηκε από τις ομιλίες όλων, προέδρου της σχολής, αντιπρύτανη, εκπρόσωπου ΓΕΩΤ.Ε.Ε, είναι πολύ της μόδας η αναφορά στην σημερινή κοινωνικοοικονομική κατάσταση και στις δυσκολίες της. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα ακούσετε κάτι αντίστοιχο, σκεφτείτε αν σας αναλογεί κάποια ευθύνη, στο βαθμό που συντηρείτε αλλά και αναπαράγετε μια συνθήκη, μέσα από διαδικασίες θρησκευτικού χαρακτήρα όπως η ορκωμοσία στο ευαγγέλιο όπου υπονομεύεται η επίγεια ζωή με τη μετάθεση της λύσης του κοινωνικού προβλήματος στο μέλλον (δευτέρα παρουσία), εκεί δηλαδή απ’ όπου δεν υπάρχει γυρισμός και το κυριότερο, δεν μπορεί κανείς να επανορθώσει για όσα ανόητα έπραξε ή πίστευε στη ζωή.

Η «διαμόρφωση» και από τη μεριά σας, ανθρώπων φοβισμένων και συνεπώς ανελεύθερων (αφού ουσιαστικά ο όρκος στο ευαγγέλιο συνιστά μια τέτοια ενέργεια, καθώς καθίσταται ισχυρός λόγω του φόβου της θείας τιμωρίας σε περίπτωση παράβασης του), οι οποίοι μέσα από τις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες που τους προσφέρει απλόχερα η πίστη σε κάποιο δόγμα καθίστανται ευκολότερα χειραγωγίσιμοι, ουσιαστικά συντηρεί και ισχυροποιεί μια κατάσταση, όπου επιτρέπεται στους λίγους που τους χειραγωγούν, να περιορίζουν την ελευθερία τους και οικονομικά, να τους εξευτελίζουν και να τους εκμεταλλεύονται.

Αυτοί, οι φοβισμένοι άνθρωποι, δύσκολα θα να αναλάβουν τις ευθύνες τους σε μια προσπάθεια για την καλυτέρευση της ζωής τους και για την χειραφέτηση ολόκληρης της κοινωνίας και θα περιοριστούν να ερμηνεύσουν την παρούσα συγκυρία ως φυσικό φαινόμενο ή θέλημα Κυρίου, κάτι σαν την κακοκαιρία, που θα περάσει κάποια στιγμή από μόνη της. Αυτοί, οι φοβισμένοι άνθρωποι, θα είναι οι ίδιοι που θα πιστέψουν ότι μας ψεκάζουν, αλλά και αυτοί που θα ψηφίσουν, από τον κάθε τυχάρπαστο μέχρι τους νεοναζί, για να τους σώσουν.

«Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά»

Υ.Γ.2     Ανεξάρτητα από το αντικείμενο του μαθήματος του καθενός και της καθεμιάς, ρωτήστε τους φοιτητές σας, τι γνωρίζουν για τον Δαρβίνο, τη θεωρία της εξέλιξης και τη σχέση που αυτή μπορεί να έχει με τον κόσμο που παρατηρούμε. Οι απαντήσεις πιστεύω, θα είναι ενδεικτικές του τρόπου που αντιλαμβάνονται τη φύση με τις λειτουργίες της και κατ’ επέκταση την επιστήμη της δασολογίας.
Δεν είναι τυχαίο πιστεύω που ποτέ δεν διδαχτήκαμε, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, για τη συγκεκριμένη θεωρία και ότι η πάλη των αντιθέτων, όπως περιγράφει εύστοχα η φιλοσοφική μέθοδος της διαλεκτικής, είναι η πηγή κάθε εξελικτικής διαδικασίας στη φύση και στην κοινωνία.

Τα αντίθετα, για τη συγκεκριμένη μέθοδο, αποτελούν τη θέση και την αντίθεση και τα οποία αίρονται σε κάτι ανώτερο, στην σύνθεση. Κατά αυτόν τον τρόπο, περιγράφονται και οι συνθήκες που προκύπτουν κάθε φορά, πχ. σε οργανισμούς και περιβάλλον στα καθ’ ημάς, και που κάνουν αναγκαία την αλλαγή της προηγούμενης κατάστασης. Ίσως, με αυτόν τον τρόπο, μαθαίναμε να ξεπερνάμε τις αντιθέσεις στη σκέψη και την αντίληψη μας για τον κόσμο αλλά και στις σχέσεις μας με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Γιατί το ζητούμενο, δεν είναι απλά η διαφωνία.

«Τα πάντα ρει». Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη σταθερά, από αυτήν την αιώνια και αδιάκοπη κίνηση;

Εάν η ορκωμοσία λοιπόν και το πλαίσιο της είναι η θέση, τότε αυτό το κείμενο είναι μια αντίθεση, που προσπαθεί να δημιουργήσει τις συνθήκες για να προκύψει μια καινούρια σύνθεση, στον δρόμο για την χειραφέτηση του ανθρώπινου είδους.

(βλέπε επίσης >>>)

Και λέγε λέγε...

της Λώρης Κέζα, BHMA, 22/5/2013

Κάθε ιστορία έχει πολλές εκδοχές. Το πιο απλό να πιάσουμε, μια διαφωνία φίλων, το χωρισμό ενός ζεύγους μπορούμε να ακούσουμε αφηγήσεις που φωτίζουν διαφορετικές πλευρές. Στη λογοτεχνία αποτελεί μια πεπαλαιωμένη τεχνική, να ακούγονται διαφορετικές φωνές που περιγράφουν τα ίδια περιστατικά. Στην πολιτική συμβαίνει κάτι ανάλογο. Οι διαφορετικές διηγήσεις συνθέτουν την Ιστορία. Καθένας έχει δικαίωμα να αφηγηθεί την δική του εκδοχή, παραδίδοντάς την προς κρίση. Ο αφηγητής αξιολογείται.

Ο Γιώργος Παπανδρέου παρουσιάζει συστηματικά τη δική του εκδοχή για την πτώχευση και την προσφυγή στο ΔΝΤ. Λένε ορισμένοι ότι βρήκε έναν ακόμη τρόπο για να αυξήσει το εισόδημά του καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις οι αμοιβές για τις διαλέξεις είναι παχυλές. Εντούτοις δεν εμφανίζεται μόνο εκεί που τον πληρώνουν.

Αποδέχτηκε την πρόσκληση για το TEDGlobal και σύμφωνα με το πρόγραμμα των εργασιών θα μιλήσει στο Εδιμβούργο στις 11 Ιουνίου. Το TED είναι μη κερδοσκοπική οργάνωση που από το 1984 παρουσιάζει στο κοινό «τους πιο συναρπαστικούς διανοητές και πράττοντες». Γιατί λοιπόν να μην αποδεχτεί την πρόταση ο Παπανδρέου και να αρνηθεί μια θέση στον κατάλογο των συναρπαστικών ομιλητών;  Αυτό που τον ενδιαφέρει πρωτίστως είναι να διαδώσει την δική του άποψη για τα γεγονότα. Να διασώσει την υστεροφημία του.

Μια ομάδα ατόμων προσπαθεί να αποτρέψει την εμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού στο Εδιμβούργο. Έχουν μαζέψει 6.381 υπογραφές μέσα από την ιστοσελίδα.

Προκύπτει ένα δίλημμα από το «αίτημα φίμωσης» του Παπανδρέου.  Δεν έχει το δικαίωμα να  αφηγείται τη δική του εκδοχή; Φυσικά και έχει το δικαίωμα της γνώμης όμως για στην περίπτωσή του δεν πρόκειται για απλή εξιστόρηση. Πρόκειται για προπαγάνδα και για παραχάραξη της αλήθειας.

Ο Παπανδρέου δεν κληρονόμησε το χρέος αλλά ανήκει σε εκείνους που το δημιούργησαν. Όπως επισημαίνουν οι συντάκτες του «αιτήματος φίμωσης», υπήρξε βουλευτής και υπουργός από το 1981. Εξελέγη το 2009  με ανακρίβειες, αρνούμενος τη λιτότητα, διαβεβαιώνοντας ότι δεν θα μειωθούν οι μισθοί. Είπε ψέματα εν γνώσει του γιατί η Τράπεζα της Ελλάδος είχε προειδοποιήσει για τα μελλούμενα.

Καθένας έχει το δικαίωμα να αφηγηθεί την εκδοχή του. Σε ατομικό και εθνικό επίπεδο. Η μέθοδος του Παπανδρέου είναι η μέθοδος των Σκοπιανών. Στήνουν το άγαλμα του Μεγαλέξανδρου στην πόλη και διαδίδουν ότι εκείνοι είναι οι απόγονοί του, οι γνήσιοι Μακεδόνες.

Καθένας λοιπόν έχει το δικαίωμα να μιλάει, να καταθέτει τα δικά του δεδομένα. Οι παρατηρητές και οι μελετητές του μέλλοντος αξιολογούν. Κάποιες μαρτυρίες αξιοποιούνται ως πρωτογενές υλικό και κάποιες άλλες πάνε απευθείας στον κάδο της junk science.

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (52)

Ομοφοβία: το αγαπημένο θρεφτάρι των θρησκειών

Κωνσταντίνος Κ.,  25 ετών, Φυσικοθεραπευτής

Από 6 ετών άρχισα να καταλαβαίνω και να αισθάνομαι ότι είμαι ομοφυλόφιλος. Δεν ήξερα φυσικά περί τίνος πρόκειται, απλά καταλάβαινα ότι μου άρεσαν τα άλλα αγοράκια και καθόλου τα κοριτσάκια. Όχι, δεν επηρεάστηκα από την τηλεόραση και τα περιοδικά, όπως φοβούνται πολλοί συντηρητικοί πως θα συμβεί στα παιδιά τους. Μεγαλώνοντας άρχισα φυσικά να μαθαίνω όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς με τους οποίους στολίζουν τους gay, τόσο από το σχολικό όσο και από το οικογενειακό μου περιβάλλον.

Αφουγκραζόμουν ένα πρωτοφανές κοινωνικό μίσος προς τους ομοφυλόφιλους, μεγαλύτερο μίσος κι απ’ ότι έδειχναν στους άθεους, τους ναρκομανείς (ή όποια άλλη κατηγορία ανήκει στη black list της εκκλησίας). Δεν τολμούσα να μιλήσω φυσικά για τη σεξουαλική μου ιδιαιτερότητα, έμαθα να ζω με την ομοφοβία ως κάτι φυσιολογικό και μάλιστα την ενσωμάτωσα και στον εαυτό μου. Θυμάμαι ότι στο δημοτικό κορόιδευα κι εγώ ένα παιδάκι που ήταν θηλυπρεπές. Αργότερα μίσησα τον εαυτό μου γι’ αυτό, μέχρι που κατάλαβα ότι κι εγώ δεν ήμουν τίποτα άλλο παρά θύμα και δημιούργημα του κακού που ονομάζεται ελληνορθοδοξία.

Από μικρός δημιούργησα δύο εαυτούς μέσα μου. Αυτόν που θεωρούσα κανονικό και πρόβαλα προς τα έξω και αυτόν που θεωρούσα μιαρό και τον είχα φυλακίσει στο πιο απόμακρο σημείο του εγώ μου. Μεγάλωσα χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα, αφού οι άλλοι βλέπανε μόνο ό,τι ήθελα εγώ και τις κρυφές μου φαντασιώσεις τις κρατούσα  αυστηρά στη σφαίρα του ιδιωτικού.

Μόνο οι μπηχτές που άκουγα με κλόνιζαν πού και πού. Η μητέρα μου είχε πει κάποτε ότι αν είχε έναν gay γιο θα τον σκότωνε. Ο πατέρας μου χλεύαζε με τον χειρότερο τρόπο τους ομοφυλόφιλους. Παπάδες, γείτονες, δάσκαλοι μιλούσαν για κολάσεις, Σόδομα και Γόμορρα, φωτιές, θειάφια και όταν ένιωθαν κάπως ξεπερασμένοι ή ντεμοντέ κολλούσαν και κάτι περί «παρά φύσιν» ή ανωμαλίας για να βάλουν στο παιχνίδι και την επιστήμη.

Όλα αυτά με πλήγωναν, αλλά έλεγα στον εαυτό μου πως δεν με αφορούν, καθώς πρόκειται για το κομμάτι του εαυτού μου που είχα κλειδωμένο κάπου πολύ μακριά. Ώσπου έφτασα στην πρώτη Λυκείου και τότε έπαθα την πρώτη κρίση ταυτότητας, όταν ένας καθηγητής έδωσε μέσα στην τάξη τον ορισμό της ομοφυλοφιλίας. Είπε ότι ομοφυλόφιλος είναι αυτός που διεγείρεται από άτομα του ίδιου φύλου. Όχι πως δεν ήξερα τι είναι, αλλά όταν άκουσα την περιγραφή είδα ότι ταίριαζε απολύτως σε αυτό που ήμουν εγώ. Ακολούθησαν κάποιες ερωτήσεις από τους συμμαθητές μου, όπως «γιατί γίνονται ομοφυλόφιλοι;», «είναι φυσιολογικό αυτό;». Ο καθηγητής έδωσε διφορούμενες απαντήσεις, όμως δεν θυμάμαι λεπτομέρειες γιατί το στομάχι μου είχε δεθεί κόμπος. Οι μάσκες άρχισαν να ραγίζουν στο μυαλό μου και οι κλειδαριές να σπάνε. Σάστισα. Πήγα σπίτι και έλεγα συνεχώς «όχι, δεν είμαι έτσι – όχι δεν είμαι αυτός».

Βυθίστηκα για τρία χρόνια σε εσωτερική αναζήτηση, έπεσα σε κατάσταση δυσθυμίας και απέκτησα ιδεοψυχαναγκαστικές εμμονές. Δεν μπορούσα με τίποτα να αποδεχτώ ότι ήμουν ομοφυλόφιλος. Έγινα ένα ράκος στα τελευταία μου μαθητικά χρόνια και δεν μπορούσα να ζητήσω τη βοήθεια κανενός. Έδωσα πανελλήνιες κι ούτε καν ακούμπησα με τους βαθμούς μου τη σχολή που ονειρευόμουν.

Ώσπου, εντελώς ξαφνικά, πριν μετακομίσω στην πόλη που βρισκόταν η σχολή στην οποία πέρασα, έγινε μέσα μου ένα κλικ και είπα «τι κι αν είμαι gay;». Βγήκα στο μπαλκόνι, πήρα μια βαθιά ανάσα και είπα μέσα μου «Ο θεός μ’ αγαπάει όπως είμαι». Δεν κατέληξα ποτέ σε τι οφειλόταν τελικά αυτό το κλικ. Ίσως συνειδητοποίησα μετά από τόσο καιρό ότι αυτό που είμαι δεν αλλάζει, ότι είμαι αρκετά έξυπνος για να κοροϊδεύω τον εαυτό μου ή ίσως απλά κουράστηκα με όλο αυτό το ψυχαναγκαστικό μαρτύριο.

Μετακόμισα στο νέο μου σπίτι, μακριά από τους γονείς μου, έχοντας εντελώς καινούργια και ισορροπημένη διάθεση, κάνοντας μια νέα αρχή. Είχα ήδη πει στην αδερφή μου ότι είμαι gay και αντέδρασε πολύ θετικά. Της ήρθε βέβαια ξαφνικό και την ταλαιπώρησα αρκετά μέχρι να το εκστομίσω. Με αγκάλιασε και μου είπε να μην αμφιβάλλω ποτέ ξανά για την αγάπη της. Μου είπε πως δεν το θεωρεί αμαρτία, αλλά θα της πάρει λίγο καιρό να το συνηθίσει. Δεν είχα πάντως καθόλου στα σχέδιά μου να το αποκαλύψω και στην υπόλοιπη οικογένεια. Ένιωθα τόσο γαλήνια και όμορφα μέσα μου. Αυτό μου αρκούσε και έμαθα να το εκτιμώ.

Τι ήταν αυτό που με έκανε να γίνω σκεπτικιστής σχετικά με τη θρησκεία; Λοιπόν, άρχισα να χρησιμοποιώ το internet κάποια στιγμή και έπεσα επάνω στο κανάλι youtube του αναρχικού χρήστη Urfurslaag. Είδα αρχικά κάποια βίντεο στα οποία μιλούσε για την ομοφυλοφιλία και εξηγούσε στοιχειοθετημένα πόσο ΟΚ είναι όλη αυτή η κατάσταση. Μου έκανε πάρα πολύ καλή εντύπωση η προσπάθειά του και ο λόγος του προκάλεσε αυθόρμητα τον θαυμασμό μου.

Έψαξα όλα του τα βιντεάκια και είδα και αυτά στα οποία μιλούσε για τη θρησκεία και ανέλυε το χριστιανισμό. Μα γιατί να μισεί τόσο τους χριστιανούς, σκέφτηκα. Ξαναείδα τα βίντεό του. Τα επιχειρήματά του φάνταζαν λογικά. Τα κίνητρά του αντανακλούσαν μια αγνή ηθική και ειλικρινή πρόθεση να μοιραστεί τις ιδέες του. Δεν καταλάβαινα όμως γιατί κάποιος αποφάσισε να μπει σε όλη αυτή τη διαδικασία επιχειρηματολογίας, απλά και μόνο επειδή είναι άθεος. Γούστο του καπέλο του. Δεν είχε να κάνει καμιά πιο σοβαρή δουλειά, μορφωμένος άνθρωπος; σκέφτηκα.

Το «μικρόβιο» της αμφιβολίας είχε μπει ήδη μέσα μου, αν και ακόμα ήμουν άπειρος για να πειράξω το θέμα της θρησκείας στο νου μου. Άκουγα διάφορα για τους άθεους, ήξερα πως υπάρχουν, όμως δεν ένιωσα την ανάγκη να τους γνωρίσω ή να τους ρωτήσω κάτι. Ο Urfurslaag από την άλλη με ενέπνευσε, μου δημιούργησε την ανάγκη να θέλω να ακούσω κάθε τι που έχει να πει, να εμποτίσω το μυαλό μου με τις ιδέες του και να σχηματίσω μια καινούργια δική μου προσωπική ηθική, πετώντας τα άχρηστα παρασκευάσματα που πήρα από την οικογένεια και τον κοινωνικό μου περίγυρο. Χρειαζόμουν δηλαδή ένα υγιές πρότυπο, για να κάνω την αλλαγή στον εαυτό μου.

Κι ενώ οι διασυνδέσεις μου με ευφυείς και σκεπτικιστές ανθρώπους ήταν αρκετές στο internet, στο κοινωνικό μου περιβάλλον οι πάντες παρέμεναν κλασικά υποταγμένοι στον χριστιανισμό, μια κατάσταση στην οποία ευδοκιμεί η ομοφοβία, ο παραλογισμός, ο ανορθολογισμός κλπ.

Απέκτησα πλέον ισχυρούς προβληματισμούς για το θέμα θρησκεία και ο αγνωστικισμός ελλόχευε μέσα μου για τα καλά. Είναι ηθικό, σκεφτόμουν, μια θρησκεία της αγάπης να θέλει τους ομοφυλόφιλους στην κόλαση να καίγονται αιωνίως; Παλιά πίστευα ότι αυτά είναι απλά υπερβολές των μεγαλυτέρων που ήθελαν να εξαντλήσουν τον συντηρητισμό τους χρησιμοποιώντας τη θρησκεία. Όμως δεν είναι έτσι. Όλα αυτά τα αναφέρουν και οι παπάδες, οι οποίοι σίγουρα δεν τα βγάζουν από το μυαλό τους.

Έψαξα στο internet και είδα ότι όλη αυτή η μισαλλοδοξία στηρίζεται επαρκέστατα από τα κείμενα της Βίβλου. Οι διάφορες απόπειρες από χριστιανούς ομοφυλόφιλους να αποδώσουν τα μηνύματα μίσους των κειμένων αυτών απλά σε λάθος μεταφραστικό, μου φαίνονται αστείες.

Είναι πολλοί αυτοί οι ομοφυλόφιλοι που υποφέρουν λόγω της θρησκείας και όμως παραμένουν πιστοί χριστιανοί. Βρήκα διάφορα sites «πρώην» ομοφυλόφιλων που έλεγαν ότι βρήκανε «θεραπεία» με τη βοήθεια της εκκλησίας και του Χριστού και μάλιστα προσφέρονταν να βοηθήσουν και άλλους να μπουν ξανά στο σωστό δρόμο.

Επειδή έχω την κακιά συνήθεια να προσπαθώ να μπαίνω στο μυαλό και την ψυχολογία των άλλων, λυπήθηκα πραγματικά για το πώς μπορεί να ένιωθαν αυτοί οι ομοφυλόφιλοι μέσα τους. Ποιοι τους το έκαναν άραγε αυτό; Ποιοι τους διαστρέβλωναν την αληθινή τους φύση; Γιατί το κάνουν οι φανατικοί πιστοί αυτό στους συνανθρώπους τους;

Ακόμη κι αν ενοχοποίησα τους παπάδες και τους φονταμενταλιστές χριστιανούς, δεν μπόρεσα να δεχτώ ότι η θρησκεία που πίστευα τόσα χρόνια ήταν μια απάτη. Πίστευα πως όλοι αυτοί ερμηνεύουν λάθος τη θρησκεία, γι’ αυτό ποιούν αυτές τις τερατώδεις πράξεις. Πάτησα στο google «άθεοι» και ανακάλυψα το site της Ένωσης Αθέων. Ήθελα να δω από πού αντλούν αυτοί οι άνθρωποι τη σιγουριά και πεποίθηση ότι δεν υπάρχει θεός. Πώς μπορούσαν να ξέρουν αποδεδειγμένα κάτι τέτοιο; Κι αν έκαναν λάθος; Δεν φοβόντουσαν τις συνέπειες; «Αρκετά, μέχρι εδώ» είπα μέσα μου, «όλα έχουν και ένα όριο, δεν είμαι άθεος!». Και βγήκα αμέσως από το site των αθέων, χωρίς να πάρω τις απαντήσεις που ήθελα.

Πήγα μια μέρα στην εκκλησία του χωριού μου. Ενώ έψελνε ο παπάς, μπαίνει μέσα το αγόρι που κορόιδευα στο δημοτικό, επειδή ήταν θηλυπρεπές. Τα παπούτσια του είχαν ένα μικρό τακούνι και στο λαιμό φορούσε φουλάρι. Καθώς πήγαινε προς τα εικονίσματα για να τα προσκυνήσει, όλοι οι εκκλησιαζόμενοι τον κοιτούσαν από πάνω ως κάτω. Κάποιοι λες και έβλεπαν τον σατανά τον ίδιο, κάποιοι με σκανδαλώδεις υπαινιγμούς στο βλέμμα και άλλοι περιφρονητικά ή περιπαικτικά.

Αυτή ήταν η τελευταία φορά που πήγα σε εκκλησία ως πιστός. Φάνηκε πλέον καθαρά ο σκοπός και ο λόγος ύπαρξης αυτού του θεσμού. Η λειτουργία στις εκκλησίες εξυπηρετεί ως επί το πλείστον ανθρώπους μνησίκακους που αρέσκονται στον κοινωνικό σχολιασμό, ηλικιωμένους που θέλουν να πάρουν μάτι ή να κουτσομπολέψουν τη νεολαία ή άτομα που δεν βγαίνουν ποτέ από το σπίτι γιατί δεν έχουν κάποιο άλλο κοινωνικό ενδιαφέρον.

Όταν φύγαμε από την εκκλησία, μια θεία μου σχολίασε υποτιμητικά το αγόρι αυτό. Η συγκεκριμένη είναι μια γυναίκα με την οποία μας χωρίζουν ελάχιστα χρόνια ηλικιακά. Μιλήσαμε για πολιτική. Μου είπε ότι είναι σοσιαλίστρια και ιδεαλίστρια. Εγώ τότε ήμουν απολιτίκ. Μετά η κουβέντα το έφερε στη θρησκεία. Της είπα τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς μου και εκείνη γέλασε. «Μπα, έγινες επιστήμονας και τώρα δεν πιστεύεις σ’ αυτά;» μου είπε. «Όταν μεγαλώσεις κι άλλο και δεις κάποια πράγματα, θα καταλάβεις γιατί όλα έχουν κάποιο νόημα σ’ αυτόν τον κόσμο και γιατί υπάρχει το κακό» επισήμανε.

Διαπίστωσα πάντως πολλές συγχύσεις και κενά στο συλλογισμό της. Τη μια μου έλεγε ότι το κακό το δημιούργησε ο άνθρωπος και όχι ο θεός και την άλλη ότι ο θεός μας στέλνει το κακό επειδή έχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο για κάθε άνθρωπο, το οποίο στο τέλος του βγαίνει σε καλό. Μου τα έλεγε τόσο επιτακτικά όλα αυτά, με τέτοια αλαζονεία και θράσος, που νευρίασα, αν και δεν το έδειξα.

Πώς μπορεί αυτή, μια υποκρίτρια, που πριν λίγο αποκαλούσε «πούστη» ένα παιδί, να νομίζει πως κατέχει την απόλυτη αλήθεια; Η επιβεβαίωση της υποκρισίας της ήρθε αμέσως μετά. Μου είπε «Ο θεός σου στέλνει μόνο ό,τι μπορείς να αντέξεις. Δες για παράδειγμα, έστειλε τον καρκίνο στην Kylie Minogue και επειδή ήταν πλούσια μπόρεσε και το αντιμετώπισε. Αν το έστελνε σε μένα ή στο παιδί μου, που είμαστε φτωχοί, τι θα έκανα; Γι’ αυτό σου λέω: ο θεός ξέρει πού τα στέλνει!».

Έπαθα σοκ. Τέτοια λανθάνουσα ηθική θεώρηση από άτομο που διατείνεται ότι είναι ιδεαλίστρια, πρώτη φορά έβλεπα. Στο τέλος συγκινήθηκε κιόλας από την καλοσύνη που της χάριζε ο χριστιανισμός και δάκρυσαν μαζί με τη μάνα μου.

Γύρισα στο φοιτητικό μου σπίτι, αποφασισμένος για κάτι: να αλλάξω την ανθρωπότητα και να μην επιτρέψω ποτέ στον εαυτό μου να γίνει ένας από αυτούς. Έβλεπα τον κόσμο ως χαμένα πρόβατα, που ξεστράτισαν από την ουσία της ζωής και άρχισαν να ορίζουν την ηθική με τον λάθος τρόπο. Η ηθική έπρεπε να πηγάζει από μέσα τους και από την κοινή λογική, όχι από τα άγρια ένστικτά τους που τα νομιμοποιούσαν με παραβολές παπάδων.

Στο μεταξύ άκουγα για αυτοκτονίες gay εφήβων, bulling στα σχολεία υπό την ανοχή των καθηγητών, σωματικές βλάβες gay παιδιών από τους γονείς και λιντσάρισμά τους στο δρόμο. Σκεφτόμουν πώς θα μπορούσα εγώ να αντιδράσω εάν βρισκόμουν στη θέση τους και τι θα μπορούσα να κάνω αν κατέληγα με μώλωπες στο σώμα και σπασμένα πλευρά από τους ίδιους μου τους γονείς…

Ποιος προστατεύει αυτά τα παιδιά; Ποια δύναμη στο σύμπαν τα έχει καταδικάσει σε αυτή τη μοίρα της β’ κατηγορίας ανθρώπων; Ένας καλός και πανάγαθος θεός; Γιατί δεν τα σταματάει όλα αυτά; Γιατί αφήνει να κυκλοφορούν βιβλία με το όνομά του, τα οποία προωθούν αυτά τα απάνθρωπα πρότυπα, όπως άσκηση βίας, ομοφοβία, κακοποίηση παιδιών και γυναικών, δουλεία, πόλεμος, δολοφονίες και αλαζονεία; Άρχισα να σκέφτομαι πολύ σοβαρά ότι αυτό το βιβλίο που καλείται ‘’Αγία Γραφή’’ δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα δημιούργημα του Νίκου Φώσκολου της εποχής εκείνης.

Σταδιακά, ενώ αρχικά ήθελα να αλλάξω την ανθρωπότητα, οι προθέσεις και το όραμά μου  άρχισαν να σκοτεινιάζουν. Ένιωθα πως ήθελα να την καταστρέψω. Έβλεπα gay άντρες να μην εκλαμβάνουν στα σοβαρά τη φύση τους και να βλέπουν το θέμα της ομοφυλοφιλίας τους ως ένα κουσούρι που μοιραία  θα λήξει μόλις έρθει η εποχή να παντρευτούν με γυναίκα. Άκουγα άτομα που εκτιμούσα, να προσεύχονται στην Παναγία με δάκρυα στα μάτια, για να αλλάξει τη σεξουαλική τους ιδιαιτερότητα. Κάποιος μου είπε ότι θα προτιμούσε να πεθάνει, παρά να μάθουν οι γονείς του ότι ήταν gay.

Απομόνωσα συνειδητά τον εαυτό μου από όλους και όλα. Πίστευα άλλωστε πως εμείς οι ομοφυλόφιλοι είμαστε ούτως ή άλλως καταδικασμένοι σε κοινωνική αποτυχία, με τα ήθη και τις αντιλήψεις που επικρατούν. Μάζεψα απίστευτο μίσος μέσα μου. Έβλεπα άτομα να απομακρύνονται το ένα από το άλλο, απλώς και μόνο επειδή κάποιοι έβαζαν φρένο στο κοινό τους μέλλον. Άνθρωποι που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κάτι πολύ σημαντικό και αξιόλογο στη ζωή μου, είχα πειστεί πως νομοτελειακά θα έμεναν μακριά μου.

Τότε ήταν που πήρα την απόφαση και πήγα σε ένα βιβλιοπωλείο να παραγγείλω το Η περί Θεού Αυταπάτη του Richard Dawkins, που ήξερα πως είναι δημοφιλής στους κύκλους των αθέων. H βιβλιοπώλισσα με κοίταξε παράξενα. Όταν έπρεπε να επαναλάβει τον τίτλο στον ειδικό συνεργάτη της, μου ζήτησε να το κάνω εγώ επειδή δήθεν δεν τον θυμότανε. Χαμογέλασα διακριτικά και είπα μέσα μου «Εδώ είμαστε. Ξεκινάμε!»

Όταν έπιασα το βιβλίο αυτό στα χέρια μου, ήταν περίοδος εξεταστικής κι έτσι το δάνεισα στον 17χρονο τότε ξάδερφό μου (γιο της θείας μου της ιδεαλίστριας) για να το διαβάσει. Να σημειωθεί πως εκείνος μου το είχε ζητήσει. Την επόμενη μέρα η θεία μου του το πήρε με το «έτσι θέλω» και μου το επέστρεψε λέγοντας ότι δεν θέλει τέτοια βιβλία μέσα στο σπίτι της. Μου απαγόρευσε να παρασύρω τον γιο της στον «ψευτοπροοδευτισμό» μου και με εγκάλεσε να σεβαστώ τα «πιστεύω» της. Οργίστηκα υπερβολικά, αλλά δεν θέλησα να προκαλέσω καυγά γιατί τα μάτια της γυάλιζαν παραφροσύνη.

Πριν φύγω για το φοιτητικό μου σπίτι, ο ξάδελφος μου ζήτησε να του ξαναδώσω το βιβλίο μου, στα κρυφά αυτή τη φορά. Και του το έδωσα, αφού μου υποσχέθηκε ότι θα το κρύψει καλά. Κάποια μέρα, ενώ στέλναμε μηνύματα με τα κινητά, τον ρώτησα αν του άρεσε το βιβλίο και μου είπε πως ήταν πολύ ενδιαφέρον. Μετά από ώρα, μου ήρθε ένα μήνυμα που μου έλεγε ότι η μητέρα του βρήκε το βιβλίο και έγινε χαμός.

Όπως έμαθα, τον πήρε ο ύπνος και η θεία μου έψαξε το κινητό του. Είδε τα μηνύματα που ανταλλάξαμε και έκανε άνω κάτω όλο του το δωμάτιο μέχρι να βρει το βιβλίο που ήταν μέσα στη ντουλάπα, κάτω από ρούχα. Ο ξάδερφος μου είπε ότι το δωμάτιό του έμοιαζε βομβαρδισμένο. Τον ρώτησα πώς την ανέχεται και γιατί δεν της κόβει αυτό το δικαίωμα. Μου είπε ότι θα της πει να αλλάξει την τακτική της απέναντί του, διότι δεν είναι πια μικρό παιδί.

Βέβαια, η συμπεριφορά της ως τώρα παραμένει ίδια κι αυτό γιατί μερικοί νέοι, όπως ο ξάδερφός μου, δεν αντιλαμβάνονται ότι κάποιοι γονείς δεν συνετίζονται με τον καλό τρόπο, αλλά χρειάζονται τον αυστηρό. Επιβάλλεται η πλήρης ρήξη κάποιες φορές, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για σεβασμό στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι γονείς πρέπει να σταματήσουν να κουκουλώνουν τις παρατυπίες τους με το «τίμα τον πατέρα και τη μητέρα σου», αλλά και να πάψουν να σφετερίζονται αυτό το χριστιανικό μότο, που διαστρεβλώνει τις σχέσεις τους με τα παιδιά τους.

Όταν τελείωσε η εξεταστική περίοδος, επέστρεψα στον χωριό μου για τις καλοκαιρινές διακοπές. Θα ξεκινούσα να διαβάζω και το βιβλίο του Dawkins, που φυσικά η θεία μου το είχε ήδη επιστρέψει στη μητέρα μου. Τόλμησε και η μητέρα μου να πει την ατάκα «Ούτε εγώ δεν θέλω τέτοια βιβλία μέσα στο σπίτι μου», αλλά την έβαλα αμέσως στη θέση της. Όταν πήγα για καφέ στον ξάδερφό μου, η θεία μού είπε «έλα λίγο έξω». Καθίσαμε στο μπαλκόνι και ξεκίνησε ο εξής διάλογος:

ΘΕΙΑ: Κοίταξε, δεν έχεις καταλάβει ένα πράγμα. Η θρησκεία είναι κάτι ιερό, για κάποιους ανθρώπους είναι κομμάτι της ζωής τους. Δεν μπορείς να την προσβάλεις γιατί είναι σαν να μη σέβεσαι τον άλλο.

ΕΓΩ: Μα δεν προσέβαλα τη θρησκεία σου…

Θ: Την προσέβαλες. Σου είπα ότι δεν θέλω τέτοια βιβλία μέσα στο σπίτι μου. Και όμως του το ξαναέδωσες. Δεν με σεβάστηκες.

Ε: Συγνώμη, αλλά εσύ δεν σέβεσαι το δικαίωμα του να διαβάζει κάποιος ό,τι θέλει.

Θ: Να φύγει από το σπίτι μου αν θέλει να διαβάζει αυτά τα πράγματα. Εμένα η δικιά μου θρησκεία μου λέει να μην δέχομαι τέτοια πράγματα μέσα στο σπίτι μου!

Ε: Αυτοί που έκαιγαν και απαγόρευαν βιβλία, ήταν οι ναζί, αν δε το θυμάσαι… Εσύ δηλώνεις αριστερή και ιδεαλίστρια.

Θ: (εκνευρισμένη) Ρε ξέρεις ότι οι μουσουλμάνοι σκοτώνουν για τη θρησκεία τους; Τόσο σημαντικό είναι για κάποιους ανθρώπους. Είναι η ίδια τους η ύπαρξη, το καταλαβαίνεις; Δεν είναι δικαίωμά μου να πιστεύω ό,τι θέλω; Γιατί μου το στερείς αυτό;

Ε: Δεν το στερώ από κανέναν. Αλλά και εσύ δεν μπορείς να επιβάλλεις στο παιδί σου τη δικιά σου θρησκεία.

Θ: Σώπα ρε! Και γιατί να του επιβάλλεις εσύ τις βλακείες αυτού του μαλάκα;

Ε: Δεν θέλω να τους τις επιβάλλω. Αυτός μου ζήτησε το βιβλίο.

Θ: Εγώ όμως σου είπα κάτι. Και παρ’ όλα αυτά με παράκουσες και δεν με σεβάστηκες. Εγώ σέβομαι τις απόψεις σου, δεν θέλω να σου επιβάλλω κάτι διαφορετικό, αρκεί όμως να τις κρατάς για τον εαυτό σου και να μην προσπαθείς να μου τις επιβάλλεις.

Ο διάλογος δεν είχε τελειωμό. Κάναμε φαύλους κύκλους συζητήσεων και όποτε ερχόταν σε λογικό αδιέξοδο, μου έλεγε απειλητικά ότι οι μουσουλμάνοι σκοτώνουν για τη θρησκεία τους. Λες και οι χριστιανοί δεν έχουν σκοτώσει. Εκείνη τη μέρα κατάλαβα ότι δεν υπάρχει πιο αδόκιμο περιβάλλον για συζήτηση, όταν σε αυτό υπάρχει ένας απαίδευτος φανατισμένος, που νομίζει ότι τον πνίγει το δίκιο.

Δεν της πάω και πολύ κόντρα, διότι αυτά τα άτομα είναι ικανά για όλα, όπως δήλωσε άλλωστε και η ίδια. Μου αρκεί που δεν μοιράζομαι την ίδια στέγη μαζί της. Το κακό είναι πως με στενοχωρεί το όλο θέμα, διότι κατά τα άλλα, είναι αρκετά διασκεδαστική και ευχάριστη στην παρέα. Οι μετέπειτα συζητήσεις μας επάνω στο θέμα των θρησκειών πάντως, αξίζουν την αφιέρωση ενός ξεχωριστού κεφαλαίου.

Το Καλοκαίρι εκείνο ξεκίνησα να διαβάζω Dawkins. Τους δικούς μου τους κακοφαίνονταν που κρατούσα στα χέρια μου ένα βιβλίο που είχε τόσο ανίερο τίτλο, αλλά δεν τολμούσαν να πουν κάτι. Μόνο δυσανασχετούσαν υποτιμητικά για τις επιλογές μου. Η γιαγιά μού είχε πει «Εγώ λέω να αφήσεις αυτό το βιβλίο και να ξαναγίνεις το καλό παιδί που ήσουν».

Κάπου στα μέσα του Καλοκαιριού, δήλωσα ευθέως στο εαυτό μου και τους άλλους ότι είμαι άθεος. Δεν αντέδρασαν έντονα. Απλώς άφησαν να αιωρηθεί στην ατμόσφαιρα ότι κάνω νεανικές τρέλες. Ο Richard Dawkins προτρέπει στο βιβλίο του να είμαστε όχι απλά άθεοι, αλλά μαχητικοί άθεοι. Μια μέρα λοιπόν, παρατήρησα το εικονοστάσι της γιαγιάς μου και είδα ότι ήταν φουλ στις εικονίτσες, τα θρησκευτικά βιβλιαράκια, παλιά μπουκαλάκια με αγιασμό και λάδι, βαφτιστικά καρτελάκια με αγίους, πασχαλινά αυγά και σταυρουδάκια.

Την ρώτησα γιατί διατηρεί αυτό το χάλι και μου είπε ότι φοβάται να τα πετάξει γιατί είναι αμαρτία και ότι αυτά αν δεν τα θες πρέπει να τα δώσεις κάπου και όχι να τα πετάξεις. Πήρα μια μαύρη σακούλα απορριμμάτων και τα άδειασα όλα μέσα, εκτός από μια εικόνα, ένα σταυρό και ένα βιβλιαράκι αγίας γραφής. Πήγα και τα πέταξα στον κάδο. Όταν επέστρεψα της είπα «Βλέπεις; Είμαι ακόμα ζωντανός». Περιέργως δεν αντέδρασε. Επίσης κατάλαβε ότι το εννοώ πως είμαι άθεος.

Μόλις το έμαθε η μητέρα μου, έγινε έξαλλη. Είναι η μόνη που φοβάται ότι η ψυχή μου θα πάει στην κόλαση (εκτός από τη θεία μου) και εκνευρίζεται όταν κάνω τέτοιες ενέργειες. Σ’ αυτό που αντέδρασε περισσότερο, ήταν όταν έβγαλα τους σταυρούς από τον τοίχο του δωματίου μου και τα σταυρουδάκια που είχα από μικρός κάτω από τα μαξιλάρια μου. Άρχισε να κλαίει από την οργή της και μου είπε να τα βάλω πίσω γιατί είναι μεγάλη αμαρτία. Δεν το έκανα. Χρειάστηκε μεγάλο ψυχικό σθένος από την πλευρά μου, ώστε να μην υποκύψω στον συναισθηματικό εκβιασμό της. Πολλοί βλέπουν ότι δεν πιάνει η λεκτική βία και τότε αρχίζουν τον ψυχολογικό εκβιασμό. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή εκεί.

Με το τέλος της ανάγνωσης του βιβλίου, άλλαξαν πολλά πράγματα για μένα, άλλαξε όλη μου η ζωή. Κατάλαβα γιατί αντιδρά έτσι η μητέρα μου, η θεία μου και γενικά η κοινωνία. Κατάλαβα από πού πηγάζει η άγνοιά τους και η τυφλή αποδοχή των δογμάτων. Είναι μια σύνθετη κατάσταση, που δεν γίνεται να την εξηγήσεις με την αρίθμηση μερικών αιτιών.

Κάποια είναι προφανή: η πλύση εγκεφάλου των ανθρώπων από τη νεαρή τους ηλικία. Η ταινία Κυνόδοντας είναι μια καλή απεικόνιση του πώς μπορεί να μετατραπεί η γονική νουθεσία σε κακοποίηση των παιδιών. Η απουσία της διδασκαλίας της εξέλιξης των ειδών στα σχολεία και η αντικατάστασή της από τα θρησκευτικά, συνιστά πνευματική κακοποίηση. Ναι, το έχουμε πλέον συνηθίσει, αλλά συνιστά πνευματική κακοποίηση.

Όλο αυτό έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στη ζωή  των ανθρώπων, απ’ το να πιστέψουν απλά σε έναν Χριστούλη. Όταν μαθαίνεις στα παιδιά ότι το απίθανο και το μεταφυσικό είναι πραγματικότητα, τότε είναι επόμενο μεθαύριο ως πολίτες να περιμένουν τον Μεσσία που θα τους βγάλει από την κρίση, τον ένα και μοναδικό ηγέτη και τον θεό που θα τους σώσει επειδή αγαπάει την Ελλάδα, χωρίς οι πολίτες να κουνήσουν το μικρό τους δαχτυλάκι.

Όταν πιστεύουν ότι ένας θεός έχει ένα σχέδιο για όλους, είναι λογικό να μην αναλαμβάνουν τις πολιτικές τους ευθύνες και να αφήνονται στο έλεος του κάθε επιτήδειου. Έχουμε γίνει τόσο μοιρολάτρες σε αυτή τη χώρα, που προσυπογράφουμε με απερισκεψία το τέλος μας, με σκοπό να έρθει άρον άρον η ανάσταση. Αυτό μάθαμε πως είναι το φυσικό επακόλουθο. Δεν αισθανόμαστε πως αν δεν έρθουμε στα συγκαλά μας, ο θάνατος μπορεί να είναι παντοτινός.

Οι φιλίες μου έχουν πλέον περιοριστεί. Δεν μετανιώνω όμως που μορφώθηκα. Το να παραμένεις πρόβατο για να ταιριάζεις με την πλειοψηφία, δεν είναι η λύση. Το τελευταίο εξάμηνο στη σχολή μου έκανα παρέα σχεδόν αποκλειστικά με μια κομμουνίστρια. Ήταν πάρα πολύ σπιρτόζα κοπέλα. Βέβαια είχε κι αυτή τη δικιά της θρησκεία, τον μαρξισμό, αλλά το ότι δεν ήταν χριστιανή , μου αρκούσε.

Γενικά, μου αρέσει να βλέπω άτομα τα οποία έχουν όραμα και νοιάζονται. Ακόμη κι αν δε συμφωνώ μαζί τους. Αυτό που δεν μου αρέσει είναι να συναναστρέφομαι άτομα αδιάφορα για την ίδια τους την ύπαρξη, επιφανειακά και ματαιόδοξα. Είχα προτείνει στην κομμουνίστρια να κάνουμε ένα γκάλοπ για τη θρησκοληψία στους φοιτητές επιστημών υγείας, αλλά δεν ευδοκίμησε η πρόταση, καθώς δεν ήταν τόσο ένθερμη ακτιβίστρια για την αθεΐα όσο για τον κομμουνισμό. Όταν μετακομίσαμε στις πόλεις μας, της αποκάλυψα ότι είμαι φιλελεύθερος και έκτοτε κόψαμε σχεδόν κάθε επαφή.

Τελευταία, έγινα μέλος στην Ένωση Αθέων. Μέσα από συλλογικότητες, είναι πιο εύκολο να γίνεις ηχηρός στο ευρύ σύνολο. Είναι μάλλον στον χαρακτήρα μου, όταν ανακαλύπτω κάτι, να θέλω να το μοιραστώ με τους άλλους. Αυτό που θέλω να μοιραστώ με τους πιστούς, είναι πως όλοι έχουν την ικανότητα και τη λογική να καταλάβουν τι είναι καλό και ηθικό, χωρίς τις οδηγίες ενός βιβλίου. Θέλω να τους πείσω ότι είναι πιο αποτελεσματικό να αγωνίζεσαι για το καλό του εαυτού σου με όλες σου τις δυνάμεις, παρά να μιλάς με κάποιον που δεν πρόκειται να σε ακούσει ποτέ. Και είναι καλό να δέχεσαι και τις κακοτυχίες που δεν μπόρεσες να αντιστρέψεις.

Είμαστε ήδη τυχεροί που γνωρίσαμε αυτόν τον κόσμο κι αυτό είναι αρκετό για να μας κάνει έστω και λίγο ευτυχισμένους. Όπως λέει και ο Dawkins, φανταστείτε πόση τύχη χρειαζόταν για να είναι αυτό το συγκεκριμένο σπερματοζωάριο, ανάμεσα στα δεκάδες εκατομμύρια, που θα γονιμοποιήσει το ωάριο της μητέρας σας, ώστε να γεννηθείτε εσείς!

Αν και ακόμα με εκνευρίζουν οι χριστιανοί, λόγω της ομοφοβίας και της στενομυαλιάς τους, δεν τους μισώ πια. Όλα χρειάζονται υπομονή και δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. Έτσι και το πνεύμα της εποχής θα αλλάξει κάποια στιγμή. Εμπιστεύομαι πάρα πολύ τους συνοδοιπόρους μου σε αυτό, δηλαδή τα μέλη της Ένωσης Αθέων. Είναι άνθρωποι ορθολογικοί, ηθικοί, οραματιστές, καλοσυνάτοι και γεμάτοι όρεξη για δουλειά.

Θυμάμαι πως όταν ξεκίνησα την πρακτική μου σε δημόσιο νοσοκομείο, ήλπιζα ότι πλέον θα συναναστραφώ αληθινούς επιστήμονες, ορθολογιστές και άθεους. Αυτό που βρήκα εκεί ήταν το εντελώς αντίθετο. Κάποτε μια συνάδελφος είχε δει ένα περίεργο όνειρο που αφορούσε τον εαυτό της και αμέσως την επόμενη μέρα υποχρέωσε την κόρη της να πάει να εκκλησιαστεί.

Την ρώτησα γιατί ενέπλεξε και την κόρη της στις δεισιδαιμονίες της και μου απάντησε ότι το χρέος του καλού χριστιανού είναι να κάνει και το παιδί του έναν καλό χριστιανό. Αυτή θεώρησε ότι είχε παραμελήσει το σκοπό της και ίσως γι’ αυτό είδε το παράξενο όνειρο. Τότε κατάλαβα ότι η δουλειά ενός άθεου είναι δύσκολη και δεν σταματάει ποτέ.

Στους γονείς μου δεν έχω πει ακόμη ότι είμαι ομοφυλόφιλος, αλλά θα το κάνω σύντομα. Ίσως με κάποια επιστολή και τη βοήθεια της αδερφής μου. Καλό θα ήταν να μην είμαι υποχρεωμένος να το βιώσω αυτό, αλλά είναι το δικό μου αντίτιμο για να νιώσω ελεύθερος.

(βλέπε επίσης >>>)

Οι Ολυμπιακοί μπορούσαν να γίνουν με λιγότερα χρήματα...

του Νίκου Χασαπόπουλου, ΒΗΜΑ, 19/5/2013

«Είναι απόλυτο ψέμα. Ποτέ δεν αποκάλεσα την κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου “πλούσια βρώμα” ούτε “rich bitch”, όπως το λέει στα αγγλικά. Και είναι ντροπή που για να προσελκύσει κανείς τη δημόσια προσοχή καταφεύγει σε τέτοιου είδους συκοφαντίες». Αυτή είναι η (οργισμένη) απάντηση του πρώην «τσάρου» της οικονομίας κ. Ν. Χριστοδουλάκη σε όσα του καταλογίζει η κ. Αγγελοπούλου στο βιβλίο της «My Greek Drama», όπου τον κατηγορεί ότι την αποκάλεσε «πλούσια βρώμα που έρχεται εδώ και παίζει τα παιχνίδια της, λες και θα κερδίσουμε τη διοργάνωση των Ολυμπιακών». Πρώτα από όλα, όπως αναφέρει, «την περίοδο της διεκδίκησης εγώ καμία σχέση δεν είχα με την Αγγελοπούλου  και αυτό αποκαλύπτει την τρικυμία του παραληρήματος».

Φανερά ενοχλημένος ο πρώην υπουργός Εθνικής Οικονομίας και στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού κ. Κ. Σημίτη απαντά ευθέως στις συκοφαντίες, όπως τις χαρακτηρίζει, της κυρίας Αγγελοπούλου, υπενθυμίζει ότι αυτός ήταν ο υπουργός από τον οποίο ζητούσε χρήματα, αριθμεί τις «παράλογες» δαπάνες που έγιναν στους Ολυμπιακούς Αγώνες και δίνει λεπτομέρειες για τη σύγκρουση με την αποκαλούμενη «σιδηρά κυρία των Ολυμπιακών».

«Εγώ δεν την έβρισα ποτέ ούτε το συνηθίζω με κανέναν. Προτιμώ τα επιχειρήματα. Δεν είχα κανέναν λόγο άλλωστε να τη βρίσω αλλά ούτε και να την κολακεύω, όπως δουλικά έκαναν τόσοι και τόσοι.  Προφανώς η κυρία θα ήθελε να χρησιμοποιεί τον υπουργό Οικονομικών ως ταμία για να δίνει εντολές επιταγών και να τον διατάζει. Αλλά εγώ ταμίας του Ρογκ δεν έγινα ποτέ, ήμουν ο υπουργός Οικονομικών».

Λόγια σκληρά, γεμάτα οργή, από τον πρώην «τσάρο της οικονομίας», ο οποίος δεν θέλησε  να αφήσει αναπάντητα όσα του καταμαρτυρά η κ. Αγγελοπούλου, αποκαλύπτοντας παράλληλα και πώς διαμορφώθηκαν οι σχέσεις τους εκείνη την περίοδο και κυρίως τι ήταν υποχρεωμένος λόγω της θέσης του να πράξει και τι να απορρίψει. Κάνει μάλιστα λόγο για «πόλεμο» που του έγινε (και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο) από την επικεφαλής τού «Αθήνα 2004».

Και το σημαντικότερο: σύμφωνα με τους υπολογισμούς του και τα έγγραφα που διαθέτει και παρά τις περικοπές που έκανε ο ίδιος, ο προϋπολογισμός των Ολυμπιακών Αγώνων ξεπέρασε αισθητά τον προβλεπόμενο. «Πιστεύω ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες ωφέλησαν τη χώρα αλλά στοίχισαν περίπου 7 δισ. ευρώ. Θα μπορούσαν να γίνουν και με 5 δισ. ευρώ αν πολλές εγκαταστάσεις νοικιάζονταν ως λυόμενες αντί να τις αγοράζουν καινούργιες» αναφέρει λέγοντας ότι δεν έχει μετανιώσει σε τίποτα.

«Η ευθύνη μου ήταν να διαχειριστώ τα χρήματα των φορολογουμένων και φυσικά ήμουν πολύ αυστηρός και έκοβα αμέσως τα κονδύλια τα οποία θεωρούσα περιττές δαπάνες. Είχαμε άλλωστε τότε πολλές επείγουσες ανάγκες να καλύψουμε. Χίλιες φορές προτιμούσα να αυξάνω τα ΕΚΑΣ παρά να αγοράζω χαλιά και μάρμαρα για τις εγκαταστάσεις των Ολυμπιακών. Αν κάποιοι στεναχωρήθηκαν, δεν μπορώ να πω ότι λυπάμαι» λέει ο πρώην υπουργός. Παράλληλα όμως αναγνωρίζει, όπως σημειώνει, ότι η κ. Αγγελοπούλου προσέφερε ανεκτίμητη υπηρεσία στη διοργάνωση και στην προβολή των Αγώνων, αλλά, όπως τονίζει, «τα χρήματα θα μπορούσαν να ήταν αισθητά λιγότερα και γι' αυτό πάλεψα όσο μπορούσα».

Αλλά πώς άρχισε η διαμάχη ανάμεσα στον κ. Χριστοδουλάκη και στην κ. Αγγελοπούλου; Ποια ήταν η αιτία, αφού οι σχέσεις τους ήταν ψυχρές από την ώρα που ανέλαβε η κ. Αγγελοπούλου τη διοργάνωση των Αγώνων; Ο πρώην υπουργός επιδεικνύει ένα νόμισμα των δύο ευρώ λέγοντας ότι «αυτό αποτέλεσε την αιτία της μεγάλης διαμάχης». Πρόκειται για το αναμνηστικό νόμισμα των δύο ευρώ που «κόπηκε» λίγο πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων τον Αύγουστο του 2004 και που απεικονίζει έναν δισκοβόλο. «Ξέρετε, τα κέρματα του ευρώ τα κυκλοφορεί το υπουργείο Οικονομικών κάθε χώρας της ευρωζώνης.

Από το αναμνηστικό αυτό κέρμα των δύο ευρώ εισέπραξα 140 εκατ. ευρώ, τα οποία αμέσως ενίσχυσαν τον κρατικό προϋπολογισμό. Και τούτο έγινε παρά τις δυσκολίες, αφού ο "Αθήνα 2004" δεν μας έδωσε άδεια να απεικονίσουμε τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους και έτσι αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον δισκοβόλο και με τους κύκλους στα πλάγια σε μικρό σχήμα. Για να μας δώσει την άδεια να βάλουμε τους κύκλους ο "Αθήνα 2004" ήθελε να αξιοποιήσει για λογαριασμό του το κέρμα. Να πάρει, δηλαδή, άλλα 140 εκατ. ευρώ ως επιχορήγηση. Ε, λοιπόν, δεν τους έκανα τη χάρη. Με τα χρήματα αυτά εξασφαλίσαμε την αύξηση των αγροτικών συντάξεων εκείνης της χρονιάς».

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο θέμα για το οποίο, όπως λέει ο κ. Χριστοδουλάκης, ήρθε σε σύγκρουση με την κ. Αγγελοπούλου και αφορούσε το μείζον ζήτημα της αξιοποίησης των Ολυμπιακών Αγώνων. «Μόλις τοποθετήθηκα υπουργός Οικονομικών το 2001 δημιούργησα την εταιρεία  Ολυμπιακά Ακίνητα για να περάσουν στην ιδιοκτησία της όλες οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις ώστε να μη γίνουν βορά στα χέρια διαφόρων επιτηδείων. Είχαμε ετοιμάσει μια πλήρη μελέτη ιδιωτικοποίησης των ακινήτων που θα τελείωνε ως το 2006. Θα είχαμε έσοδα πάνω από 2 δισ. ευρώ. Επικεφαλής τοποθέτησα την  Αρετή Ασημακοπούλου που οι πάντες θεωρούσαν  το διαμάντι της δημόσιας διοίκησης. Επεσε τότε πανικός στον "Αθήνα 2004" γιατί διάφοροι καλοθελητές νόμιζαν ότι θα τους επιβαλλόταν ασφυκτικός έλεγχος. "Γιατί κάνετε τέτοια εταιρεία;" μου έλεγαν.

Η Γιάννα προς τιμήν της δεν με ενόχλησε, αλλά διάφοροι συνεργάτες της μου έκαναν πόλεμο. Ακόμη και πολλοί βουλευτές του ΠαΣοΚ και της ΝΔ διαμαρτυρήθηκαν στη Βουλή επειδή δεν ήθελαν την εταιρεία, δεν ήθελαν δηλαδή τον έλεγχο του υπουργείου Οικονομικών. Πάντως ο πρωθυπουργός κ. Σημίτης δεν μου είπε τίποτα ή μάλλον έμαθα όταν κάποιοι του έκαναν παράπονο ότι είπε: "Αυτοί είναι οι άνθρωποί μου  και με αυτούς δουλεύω". Τότε εγώ έκανα τη δουλειά μου όσο πιο αυστηρά μπορούσα. Ήμουν υπουργός Οικονομικών και όχι κάποιος εντολοδόχος ταμίας» επαναλαμβάνει φανερά οργισμένος ο κ. Χριστοδουλάκης.

Η εντολή Σημίτη: «Να προσέξουμε να μην ξεφύγουμε»

Θυμάται όμως και άλλα ο πρώην υπουργός Οικονομικών για τη σχέση του με την κ. Αγγελοπούλου, όπως π.χ. όταν ανακοινώθηκε το 1997 ότι η Αθήνα κέρδισε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. «Τότε ήμουν υφυπουργός Οικονομικών και βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη για τα εγκαίνια της Έκθεσης. Όταν ο τότε πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι πήραμε τους Αγώνες, παρά το πανηγυρικό κλίμα που υπήρξε, εγώ ούτε χειροκρότησα ούτε σηκώθηκα να πανηγυρίσω. Το βράδυ ο Σημίτης μου είπε: "Είδα ότι ήσουν σκεφτικός και πρέπει να προσέξουμε πολύ να μην ξεφύγουμε". Αυτό ακριβώς προσπαθούσα να κάνω τα επόμενα χρόνια. Και  έκανα  μια μεγάλη προσπάθεια για να μη λείψει τίποτε αλλά και τίποτε να μη γίνει περιττό».

Στις αρχές του 1998, λέει ο πρώην υπουργός, συγκροτήθηκε μια επιτροπή για να εκπονήσει το σχέδιο των Ολυμπιακών Αγώνων. Συμμετείχαν ο κ. Αλ. Παπαδόπουλος (ως υπουργός Εσωτερικών), ο κ. Ευ. Βενιζέλος (ως υπουργός Πολιτισμού), ο υφυπουργός Αθλητισμού κ.ά. Στην πρώτη σύγκληση της επιτροπής πρότεινα να εκδοθούν ολυμπιακά προμέτοχα που θα αγόραζαν οι ιδιώτες και μετά τους Αγώνες θα είχαν το δικαίωμα να αποκτήσουν και να διαχειριστούν τα ολυμπιακά ακίνητα. Οφείλω να πω ότι ο κ. Βενιζέλος είχε υποστηρίξει την πρόταση αλλά η επιτροπή αυτή ατόνησε ξαφνικά «γιατί σε κάποιους μάλλον δεν άρεσε».

Ο κ. Χριστοδουλάκης κάνει ακόμη λόγο για εκδηλώσεις προβολής δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ που έγιναν χωρίς λόγο. «Αρνήθηκα να εγκρίνω τέτοια κονδύλια και τώρα βλέπω ότι στο βιβλίο της ισχυρίζεται πως τα κάλυψε ο σύζυγός της. Δεν γνωρίζω αν αληθεύει και δεν με αφορά...». Οι σχέσεις ωστόσο του πρώην υπουργού Οικονομικών με τον σύζυγό της κ. Θ. Αγγελόπουλο ήταν άριστες, όπως λέει: «Αρκετές φορές συνεργαστήκαμε με τον κ. Αγγελόπουλο. Έδειχνε τότε ενδιαφέρον να αγοράσει την Ολυμπιακή, αν και η πρόθεσή του δεν έγινε ποτέ πράξη. Η συνεργασία μας πάντως ήταν άψογη και πολύ φιλική».

(βλέπε επίσης >>>)

Το αρχαιότερο νερό στη Γη

STATESMAN, 16/5/2013

Καναδοί και Bρετανοί επιστήμονες ανακάλυψαν μια αρχαία υπόγεια λίμνη νερού, που μπορεί να υπήρξε απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο για δισεκατομμύρια χρόνια. Το παγιδευμένο σε αυτή νερό, το οποίο κάποτε μάλλον έρεε στην επιφάνεια, αλλά σταδιακά εισέδυσε στο υπέδαφος, έχει ηλικία τουλάχιστον 1,5 δισεκατομμυρίων ετών, όπως έδειξαν οι σχετικές χημικές αναλύσεις. Δεν αποκλείεται όμως να είναι πολύ παλαιότερο με βάση την χρονολόγηση των γύρω πετρωμάτων, τα οποία έχουν ηλικία 2,7 δισ. ετών.

Πρόκειται για τον αρχαιότερο υδροφόρο ορίζοντα που έχει ποτέ βρεθεί, ενώ δεν αποκλείεται να φιλοξενεί και μικροσκοπικές πρωτόγονες μορφές ζωής. Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει τους επιστήμονες να αναπτύξουν νέες τεχνικές για την αναζήτηση μικροβιακής εξωγήινης ζωής σε υπόγειους θυλάκους νερού σε δορυφόρους πλανητών, όπως η Ευρώπη του Δία.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή γεωχημείας Κρις Μπαλεντάιν του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ και τον δρ. Γρεγκ Χόλαντ του πανεπιστημίου του Λάνκαστερ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature”, σύμφωνα με το BBC και το “New Scientist”, βρήκαν το νερό σε πηγάδια γεώτρησης που είχαν ανοιχτεί σε ένα ορυχείο χαλκού και ψευδαργύρου στο Οντάριο, σε βάθος 2,4 χιλιομέτρων. Το νερό εκρέει από την πηγή του με ρυθμό περίπου δύο λίτρων το λεπτό.

Οι επιστήμονες θα κάνουν περαιτέρω αναλύσεις για να δουν αν θα βρουν ίχνη ζωής στο αρχαίο νερό, το οποίο χρονολογείται από μια εποχή όταν στη Γη υπήρχαν μόνο μονοκύτταροι οργανισμοί. Οι τυχόν ακραιόφιλοι (ή εξτρεμόφιλοι) μικροοργανισμοί που θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε τέτοια σκοτεινά βάθη, θα πρέπει να βασίζονται όχι στην ηλιακή, αλλά στη χημική ενέργεια του υδρογόνου και του μεθανίου από τα γύρω πετρώματα.

Μέχρι τώρα, το ρεκόρ αρχαιότερου νερού κατείχε το υπόγειο νερό που είχε ανακαλυφθεί σε ένα νοτιαφρικανικό ορυχείο σε βάθος 2,8 χλμ., το οποίο έχει βρεθεί ότι φιλοξενεί και μικρόβια.