20 April 2019

Πλανήτης Αφροδίτη: Επιστροφή στην κόλαση

in.gr, 20/4/2019
Όλοι συζητούν για το πότε η ανθρωπότητα θα «πατήσει πόδι» στον Άρη, όμως μερικοί επιστήμονες δεν έχουν βγάλει από το μυαλό τους έναν άλλο στόχο: μια νέα αποστολή στην «κολασμένη» Αφροδίτη, τον πιο καυτό και πιο πνιγηρό πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, όπου η θερμοκρασία φθάνει τους 470 βαθμούς Κελσίου, αρκετούς για να λιώσει μέταλλα.
Η πυκνή και τοξική ατμόσφαιρα της Αφροδίτης δημιουργεί στην επιφάνεια της μια πίεση έως 90 φορές μεγαλύτερη από αυτή στη Γη, σαν να βρίσκεται κανείς σε βάθος 900 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ ο πλανήτης μαστιγώνεται από κυκλωνικούς ανέμους ταχύτητας 360 χιλιομέτρων την ώρα. Μια εικόνα πολύ διαφορετική από αυτή που φαντάστηκαν οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν απεικόνιζαν συνήθως μια καταπράσινη και παραδεισένια Αφροδίτη, πνιγμένη σε δάση όπου τριγυρνούσαν… δεινόσαυροι.

Μετά από αρκετά χρόνια χωρίς να έχει υπάρξει καμία αποστολή στην Αφροδίτη, κάτι αρχίζει ξανά να κινείται και να «ψήνεται». Αν και κοντινή στη Γη, οι επιστήμονες συνειδητοποιούν ότι ξέρουν πολύ λίγα γι’ αυτήν. Η Αφροδίτη είναι ένας ξεχασμένος πλανήτης, αλλά η δεκαετία του 2020 μπορεί να αποδειχθεί επίσης η δική της δεκαετία και όχι μόνο του Άρη. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) μελετά μια πρόταση για μια «αφροδίσια» αποστολή με το όνομα EnVision, ενώ και η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) έχει δεχτεί προτάσεις από επιστήμονες που «καίγονται» από περιέργεια για την Αφροδίτη.
Ενώ η ρομποτική εξερεύνηση του ‘Αρη υπήρξε υπόθεση των ΗΠΑ, η Αφροδίτη υπήρξε υπόθεση των Σοβιετικών στις δεκαετίες του ‘60, ’70 και ‘80. Η ΕΣΣΔ έστειλε σχεδόν 30 αποστολές και πολλές κατέληξαν σε αποτυχία, αλλά όσες πέτυχαν, έστειλαν τα πρώτα στοιχεία και τις πρώτες εικόνες από την επιφάνεια της. Το σοβιετικό Venera 7 ήταν το πρώτο που το 1970 προσεδαφίστηκε στην Αφροδίτη (και γενικότερα σε κάποιον άλλο πλανήτη), ενώ το Venera 9 έστειλε τις πρώτες φωτογραφίες το 1975. Μέχρι σήμερα μόνο τα σοβιετικά σκάφη έχουν φωτογραφήσει την επιφάνεια του πλανήτη κάτω από τα πυκνά νέφη του.
Ένα σοβιετικό σκάφος ανίχνευσε μάλλον μια αστραπή στην Αφροδίτη, ενώ ένα άλλο ανέλυσε δείγματα πετρωμάτων και βρήκε ότι είναι βασάλτες ηφαιστειακής προέλευσης, ένα πέτρωμα πολύ κοινό στη Γη. Ο βασαλτικός φλοιός της εκτιμάται ότι έχει πάχος δέκα έως 20 χιλιομέτρων.
Η Αφροδίτη είναι πολύ δύσκολος πλανήτης για κοντινή παρατήρηση, καθώς τα διαστημικά σκάφη δεν μπορούν να επιβιώσουν για πολύ στην επιφάνειά της, παρά μόνο για δύο ώρες το πολύ. Πάντως σταδιακά, είτε σε τροχιά είτε κατεβαίνοντας για λίγο στην επιφάνεια, οι σοβιετικές αποστολές, τα αμερικανικά σκάφη Mariner και Magellan (το πρώτο που τέθηκε σε τροχιά γύρω από την Αφροδίτη το 1990), το ευρωπαϊκό Venus Express (σε τροχιά μεταξύ 2006-2014) και το ιαπωνικό Akatsuki (σε τροχιά από το 2015) έχουν πλέον συλλέξει μια σειρά από δεδομένα. Το ιαπωνικό σκάφος είναι σήμερα το μοναδικό σε τροχιά γύρω από την Αφροδίτη.

Είναι γεωλογικά ενεργή

Η παλαιότερη αντίληψη ότι η Αφροδίτη είναι γεωλογικά νεκρή, έχει πια εγκαταλειφθεί, καθώς έχουν βρεθεί ενδείξεις συνεχιζόμενης τεκτονικής και ηφαιστειακής δραστηριότητας, όπως τονίσθηκε και στο πρόσφατο διεθνές συνέδριο σεληνιακής και πλανητικής επιστήμης στο Τέξας. Νεότερα στοιχεία δείχνουν ότι ο επιφανειακός φλοιός της Αφροδίτης είναι σπασμένος σε πλάκες διαμέτρου 500 έως 1.000 χιλιομέτρων, που φαίνεται να κινούνται αργά, όπως οι πλάκες πάγου στους γήινους ωκεανούς, ασκώντας πιέσεις η μία στην άλλη.
Η Γη και η Αφροδίτη έχουν μεγάλες ομοιότητες σε μέγεθος, μάζα, πυκνότητα, σύνθεση και βαρύτητα. Πιθανότατα έμοιαζαν σαν δίδυμες στο ξεκίνημα τους, αλλά στην πορεία τράβηξαν τελείως χωριστούς δρόμους. Η Γη απέκτησε οξυγόνο, ζωή και ένα σχετικά δροσερό κλίμα, ενώ η Αφροδίτη, μετά και από ένα παρατεταμένο «φαινόμενο του θερμοκηπίου», έγινε ολοένα πιο ξερή και καυτή (ενώ ο ‘Αρης έγινε ξερός και κρύος), διαθέτοντας σήμερα μια ατμόσφαιρα κυρίως από διοξείδιο του άνθρακα (σε ποσοστό 96,5%), λιγοστό άζωτο (3,5%) και αρκετά νέφη θειικού οξέος. Ένα μεγάλο μυστήριο είναι γιατί η ατμόσφαιρα της περιστρέφεται 60 φορές πιο γρήγορα από τον ίδιο τον πλανήτη.
Δεν υπάρχει καθόλου νερό στην επιφάνεια της Αφροδίτης, η οποία κατά τα δύο τρίτα είναι ομαλές πεδιάδες διάσπαρτες από χιλιάδες ηφαίστεια, μερικά ακόμη ενεργά και με διάμετρο από ένα έως 240 χιλιόμετρα, από τα οποία χύνεται λάβα που έχει σκάψει κανάλια μήκους έως 7,000 χιλιομέτρων, πιο μακριά και από το Νείλο. Η υψηλότερη οροσειρά, που λέγεται Μάξγουελ, έχει μήκος 870 χιλιομέτρων και φθάνει σε ύψος 11,3 χιλιομέτρων, ξεπερνώντας κατά πολύ το Έβερεστ.
Όπως και ο κάποτε ζεστός και υγρός ‘Αρης, η Αφροδίτη ίσως πολύ παλιά είχε κατάλληλες συνθήκες για φιλοξενία ζωής. Οι επιστήμονες θεωρούν πιθανό ότι η Αφροδίτη είχε μεγάλους ωκεανούς για πάνω από ένα δισεκατομμύριο χρόνια στην πρώιμη ιστορία της. Το πότε και πώς χάθηκε όλο αυτό το νερό, αποτελεί ένα από τα μεγάλα αινίγματα που ζητούν απάντηση από μια μελλοντική αποστολή. Μερικοί προειδοποιούν ότι, αν συνεχιστεί ανεξέλεγκτη η κλιματική αλλαγή στον πλανήτη μας, μπορούμε να δούμε στην Αφροδίτη το μέλλον της Γης.
Η Αφροδίτη είναι ο δεύτερος πλανήτης σε απόσταση από τον Ήλιο και στην αρχαιότητα συχνά θεωρείτο ότι ήταν δύο διαφορετικά αστέρια, ο Αυγερινός (Εωσφόρος) και ο Αποσπερίτης (Έσπερος). Όπως φαίνεται από τη Γη, λόγω της κοντινής απόστασής της και των άκρως ανακλαστικών νεφών της (αντανακλούν το 75% του ηλιακού φωτός), είναι ο πιο φωτεινός πλανήτης ή ακόμη και άστρο στο νυχτερινό ουρανό.
Η μέρα της (πλήρης περιστροφή περί τον άξονα της) διαρκεί 243 γήινες μέρες , γεγονός που την καθιστά με διαφορά τον πιο αργό πλανήτη στο ηλιακό μας σύστημα. Λόγω αυτής της «τεμπελιάς», ο μεταλλικός πυρήνας της διαμέτρου 6.000 χιλιομέτρων δεν μπορεί να γεννήσει ένα προστατευτικό μαγνητικό πεδίο όπως στη Γη (η ένταση του είναι μόνο το 0,000015 του γήινου).
Επιπλέον, αν δει κανείς την Αφροδίτη από πάνω, περιστρέφεται ανάποδα από την φορά των περισσότερων άλλων πλανητών, με αποτέλεσμα ο Ήλιος φαίνεται να ανατέλλει στη δύση και να δύει στην ανατολή. Το έτος της (πλήρης περιφορά περί τον Ήλιο) διαρκεί περίπου 225 γήινες μέρες.

Σχέδια επί χάρτου

Αντίθετα με τον ‘Αρη, είναι σχετικά εύκολο για ένα διαστημικό σκάφος να φθάσει στην Αφροδίτη. Το θέμα είναι πώς θα αντέξει εκεί. Η NASA και η ρωσική διαστημική υπηρεσία Roscosmos συζητούν εδώ και τέσσερα χρόνια μια κοινή αποστολή (Venera-D), που θα μπορούσε να εκτοξευθεί μεταξύ 2023-2032, η οποία θα περιλαμβάνει μια τροχιακή διαστημοσυσκευή, μια στατική πλατφόρμα (άκατο) προσεδάφισης και ένα εναέριο όχημα εξερεύνησης σαν μπαλόνι.
Προς το παρόν όμως, η συζήτηση δεν έχει φθάσει στο στάδιο της υλοποίησης, αλλά μελετά πώς η διαστημοσυσκευή που θα προσεδαφιστεί, θα αντέξει για μήνες πάνω στην καυτή Αφροδίτη και ποιες θα είναι οι επιστημονικές προτεραιότητες της αποστολής, συνεπώς ποια όργανα θα χρειασθούν. Αν η αποστολή προχωρήσει, η Ρωσία θα κατασκευάσει την τροχιακή διαστημοσυσκευή και την άκατο προσεδάφισης, ενώ οι ΗΠΑ το εναέριο όχημα.
Ήδη η NASA -που δεν αποκλείει να κινηθεί και αυτόνομα με προορισμό την Αφροδίτη- μελετά μερικές «τρελές» ιδέες, ακόμη και μια επανδρωμένη με αστροναύτες αποστολή (HAVOC), η οποία δεν θα προσεδαφιστεί, αλλά θα κινείται με αερόπλοιο στο ανώτερο στρώμα της ατμόσφαιρας, σε υψόμετρο 50 έως 60 χιλιομέτρων, εκεί όπου η θερμοκρασία και η πίεση μοιάζουν με την κατώτερη γήινη ατμόσφαιρα (με θερμοκρασία 20 έως 30 βαθμούς Κελσίου και πίεση όπως αυτή στην κορυφή του όρους Κιλιμάντζαρο). Από αυτό το αερόπλοιο ή μπαλόνι ή κάτι παρεμφερές, που θα κινείται με ηλιακή ενέργεια και με τα ρεύματα του αέρα, θα μπορεί να φωτογραφηθεί η Αφροδίτη, να σταλούν στην επιφάνειά της μικρότερες διαστημοσυσκευές και να γίνουν επιστημονικά πειράματα.
Μερικοί τολμηροί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η Αφροδίτη μπορεί να υπήρξε ο πρώτος φιλόξενος για ζωή πλανήτης στο ηλιακό μας σύστημα και κάποιοι τολμούν να φανταστούν ότι ακραιόφιλοι μικροοργανισμοί μπορεί να ζουν μέχρι σήμερα στην ατμόσφαιρα της.

17 April 2019

Αν ο Γαβράς ψάχνεται για το επόμενο θρίλερ του, ας πάει στη Βενεζουέλα!

της Σοφίας Βούλτεψη, Ελεύθερη Ζώνη, 15/04/2019
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς επιδιώκει να επωφεληθεί από τις περιπέτειες της Ελλάδας. Το έκανε με το «Ζ», κερδίζοντας φήμη και χρήμα και επωφελούμενος από τη δουλειά των δημοσιογράφων (Γ. Βούλτεψης, Γ. Ρωμαίος και Γ. Μπέρτσος) που ερεύνησαν τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη (Θεσσαλονίκη, Μάιος 1963). Χωρίς ποτέ να πει ένα ευχαριστώ σ’ αυτούς που αν δεν αναλάμβαναν δράση, η υπόθεση Λαμπράκη δεν θα υπήρχε καν!
Ούτε σενάριο, ούτε ταινία, ούτε διάσημοι ηθοποιοί, ούτε τίποτα. Αν δηλαδή δεν έπαιρναν στα χέρια τους την υπόθεση αυτοί οι δημοσιογράφοι, ουδείς θα κέρδιζε δόξα και χρήματα – ούτε ο κ. Γαβράς. Οι τρεις δημοσιογράφοι ήταν τελικά οι μόνοι που δεν πλούτισαν από την υπόθεση, αν και στο δικό τους ιδιόμορφο αστυνομικοπολιτικό ρεπορτάζ στηρίχθηκε το χρυσοφόρο αστυνομικοπολιτικό κινηματογραφικό θρίλερ.
Όταν μάλιστα, τον Απρίλιο του 2009 η γαλλική πρεσβεία οργάνωσε μια λαμπρή εκδήλωση για την επέτειο των σαράντα χρόνων από την δημιουργία του «Ζ» οι διοργανωτές όχι μόνο δεν επιφύλαξαν κεντρικό ρόλο στους δημοσιογράφους που έφεραν σε πέρας την υπόθεση, αλλά δεν τους εστάλησαν καν προσκλήσεις!
Πρωτοπόρος στις ταινίες με αστυνομικοπολιτική πλοκή λοιπόν, ο Γαβράς στήριξε τη φήμη και την καριέρα του ακριβώς στην κινηματογραφική μεταφορά των αστυνομικοπολιτικών θρίλερ.
Τώρα, επανέρχεται με μια ταινία βασισμένη στο βιβλίο του Βαρουφάκη – σ’ αυτό το σύγχρονο θρίλερ της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας - όπου περιγράφει την δήθεν σκληρή διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όταν η χώρα βρέθηκε στην άκρη του γκρεμού, έκλεισαν οι τράπεζες, επιβλήθηκαν capital control, οδηγηθήκαμε σε ένα τρίτο, το πιο σκληρό, μνημόνιο, παραδόθηκε το σύνολο της δημόσιας περιουσίας σε ένα αιωνόβιο υπερταμείο και ο οδυνηρός αυτός κύκλος κατέληξε στην παράδοση της Μακεδονίας.
Είναι προφανές ότι με το βιβλίο του ο κ. Βαρουφάκης δικαιολογεί όλα τα παραπάνω. Και επομένως, ο κ. Γαβράς δημιουργεί μια ταινία που μεταφέρει αυτήν την προπαγάνδα στον κινηματογράφο.
Δηλαδή, ο κ. Γαβράς ετοιμάζεται να συμβάλει στην προβολή όλων εκείνων των απόψεων και δράσεων που οδήγησαν στην καταστροφή της Ελλάδας.
Και το πιο εξοργιστικό: Θα το πράξει με χρήματα των Ελλήνων που υπέστησαν τις συνέπειες όλων όσων ετοιμάζεται να ωραιοποιήσει.
Η συγκεκριμένη ταινία υπήχθη από τον Νίκο Παππά στις προβλέψεις του Νόμου για την ενίσχυση των οπτικοακουστικών παραγωγών και θα χρηματοδοτηθεί με 630.000 ευρώ!
Πρόκειται για πρωτοφανές σκάνδαλο σε μια χώρα που για χρέη προς τη ΔΕΗ, για παράδειγμα, μένουν οικογένειες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.
Και αυτό είναι το «κακογυρισμένο έργο», για να θυμηθούμε τη φράση που χρησιμοποίησε ο κ. Παππάς.
Με τα λεφτά των χειμαζόμενων Ελλήνων, θα παίξουν στο έργο ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης.
Είναι προφανές ότι αυτό δεν ενδιαφέρει τον κ. Γαβρά. Έχει διαλέξει στρατόπεδο.
Στις 26 Ιανουαρίου 2015, ο Γαβράς τηλεφώνησε στον Τσίπρα για να του δώσει τα συγχαρητήριά του.
Στις 25 Φεβρουαρίου 2015, σε συνέντευξή του στην «Ουμανιτέ», δήλωσε πως… εγκρίνει «τη βούληση του Τσίπρα να βγάλει τη χώρα από τα νύχια της τρόικας». Και είχε συμφωνήσει και για κάτι άλλο, που τώρα αποδεικνύεται προφητικό. Χαρακτήρισε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισμό «πολύ δίκαιο στον τύπο και την ουσία, προβλέπει δηλαδή μια απαραίτητη κρατική υποστήριξη, αφήνοντας παράλληλα τον πολιτισμό στα χέρια αυτών που τον παράγουν».
Κάτι θα ήξερε ο άνθρωπος που σήμερα επιχορηγείται από το αίμα των Ελλήνων με 630.000 ευρώ για να γυρίσει ταινία για την… ηρωική περίοδο Τσίπρα – Βαρουφάκη (κάπου θα έχει κάτι και για τον Καμμένο, δεν μπορεί!)
Ο Τσίπρας, ο Γαβράς και οι… άλλοι!
Και στις 17 Μαΐου 2015, σε συνέντευξή του στον Νίνο Μικελίδη για το ΑΠΕ – από τις Κάννες, βεβαίως – έλεγε: «Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πως οι άλλοι ήταν εδώ τόσα χρόνια. Τώρα τα πράγματα μπορούν, πρέπει, να αλλάξουν. Είναι όπως και στον κινηματογράφο, δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο φιλμ για χρόνια και χρόνια. Ποιος δημιούργησε αυτή την κατάσταση; Την κρίση; Οι Τσοχατζόπουλοι, οι Παπανδρέου, ο Σαμαράς... Και αν δεν αλλάξει η παιδεία και η νοοτροπία... Και ιδίως η πολιτική. Αυτή πρέπει να δώσει το παράδειγμα. Δεν μπορείς να έχεις κλέφτες πολιτικούς. Όταν ένας αναλαμβάνει την εξουσία έχει να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα προβλήματα και να λύσει και τα οικονομικά, να πληρώσει τους μισθούς των υπαλλήλων…»
Τέτοια πράγματα!
Πρόσθετε μάλιστα για τον Βαρουφάκη ότι… του αρέσει η στάση του! Όπως είπε, «αυτό που κάνουν οι άλλοι και επιμένουν είναι γιατί υπάρχει ένα καινούριο κίνημα στην Ελλάδα και δεν θέλουν να επιτύχει. Θέλουν να ξανάρθουν οι άλλοι και να κάνουν αυτά που θέλουν, να μην υπάρχει καμιά αντίσταση. Συμφωνώ μαζί σου, ο Βαρουφάκης μίλησε ως ίσος προς ίσον. Κι αυτό δεν το θέλουνε. Θέλουν κάποιον yes-man». Διότι «οι άλλοι» κατά τον Γαβρά «ήταν οι yes-men των ξένων, το παλιό πρόβλημα με την Ελλάδα»!
Μάλιστα! Ενώ τώρα που ήλθαν αυτοί που πραγματικά κάνουν ό,τι τους ζητούν οι ξένοι, οι πραγματικοί yes-men, τους… κάνει ήρωες σε ταινία!
Οπότε, στις 2 Ιουλίου 2015 – τι να έκανε; - τάχθηκε υπέρ του δημοψηφίσματος!
Όπως είπε στο ΑΠΕ, «το δημοψήφισμα είναι απαραίτητο. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει δίκιο να κάνει το δημοψήφισμα, είναι αναγκαίο. Νομίζω άλλωστε ότι κι η δουλειά που έχει κάνει μέχρι σήμερα ο Τσίπρας είναι τελείως απαραίτητη, κι ελπίζω τα πράγματα να πάνε σύμφωνα με τις ελπίδες του».
Προσθέτοντας μάλιστα ότι «η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην Ευρώπη είτε κυριαρχήσει το Ναι στο δημοψήφισμα είτε το Όχι», ο Γαβράς ουσιαστικά προανήγγειλε ότι ο Τσίπρας θα έκανε το «Όχι» «Ναι»!
Αλλά, επέμενε: «Ο Αλέξης Τσίπρας είναι σημαντικός ηγέτης. Σκέφτομαι πάντα αυτόν τον νέο άνθρωπο, ηλικίας 40 χρόνων, που φτάνει στις Βρυξέλλες μέσα σ΄ αυτό το τρομερό μέρος μ’ όλους αυτούς τους ανθρώπους που διαθέτουν τεράστια πείρα, πολιτική οικονομική κ.ο.κ. Μένω κατάπληκτος ότι μπόρεσε ν΄ αμυνθεί και να φτάσει εκεί που έφτασε. Τέτοιους ηγέτες δεν είχαμε συχνά στην Ελλάδα ή μάλλον δεν έχω δει κάποιους ανάλογους τα τελευταία 70 χρόνια».
Την επομένη, 3 Ιουλίου 2015, είχαμε επιστολή της συζύγου του, της παραγωγού Μισέλ Ρέι-Γαβρά, στην «Εφημερίδα των Συντακτών».  
Και τι έλεγε η κυρία Γαβρά, μεταξύ άλλων; Τα ακόλουθα:
«Ξέρω πως σήμερα η Αμαλία Φλέμινγκ θα ήταν, όπως εγώ, στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα που μάχεται όχι για να φύγει από την Ευρώπη όπως θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ο Κύριος Γιούνκερ και όλα τα ΜΜΕ, αλλά για να μείνει στην Ευρώπη. Όχι όμως ισοπεδωμένος αλλά όρθιος και έχοντας τον Ελληνικό Λαό να τον στηρίζει.
Με ένα ΝΑΙ, η Ευρώπη του κυρίου Γιούνκερ και το ΔΝΤ θα έχουν νικήσει, αποδυναμώσει και συντρίψει οριστικά την Ελλάδα.
Με ένα ΟΧΙ, δυνατό και καθαρό του Ελληνικού Λαού δίπλα στον εκλεγμένο Πρωθυπουργό του η Ευρώπη του κ. Γιούνκερ και το ΔΝΤ θα υποχρεωθούν τότε και μόνο τότε, να ξεκινήσουν έναν διάλογο.
Έναν διάλογο και όχι ένα τελεσίγραφο.
Και είναι αυτό ακριβώς που φοβούνται».
Φυσικά, τίποτε από τα παραπάνω δεν συνέβη. Όλα αυτά ήταν παραμύθια της Χαλιμάς!
Απλά ήλθε ένα χειρότερο τελεσίγραφο και ο αγαπημένος της Τσίπρας έτρεξε να υπογράψει μερικά ακόμη μνημόνια, παραδίδοντας τη χώρα στους δανειστές και την Μακεδονία στους εκλεκτούς τους…
Μετά από όλα αυτά, για τον κ. Γαβρά υπάρχει μόνο ένας δρόμος: Να μην αποδεχθεί τα χρήματα του Παππά. Να αρνηθεί να στερήσει 630.000 ευρώ από τους Έλληνες, τους οποίους υποστηρίζει ότι συμπονά.
Και τελικά να μην μας προπαγανδίσει όλα αυτά που οδήγησαν την Ελλάδα στην μεγαλύτερη εθνική και οικονομική καταστροφή.
Διαφορετικά θα είναι συμμέτοχος στο έγκλημα.
Στο κάτω-κάτω, ας πάει να φτιάξει μια ταινία προπαγανδίζοντας τα έργα και τις ημέρες του Μαδούρο – που πληρώνει με ψευδονομίσματα! Κι’ αυτός φίλος του Τσίπρα, όπως και ο Βαρουφάκης, υπήρξε πάντα…
Θα βρει ο Γαβράς στο Καράκας άφθονο υλικό με πεινασμένους, με ασθενείς που χειρουργούνται σε νοσοκομεία χωρίς ρεύμα, με ουρές έξω από μαγαζιά με άδεια ράφια…

15 April 2019

Oι «ιδιόμορφες» μαύρες τρύπες

του Διονύση Π. Σιμόπουλου, Καθημερινή, 14/4/2019
Την περασμένη Τετάρτη ανακοινώθηκε ένα συνταρακτικό επιστημονικό κατόρθωμα με τη φωτογράφιση των ορίων μιας μαύρης τρύπας που ονομάζεται «ορίζοντας γεγονότων». Πρόκειται για ένα αντικείμενο από το οποίο τίποτα (ή έστω σχεδόν τίποτα) δεν μπορεί να δραπετεύσει. Ο,τι ήταν κάποτε άστρα, πλανήτες και νεφελώματα, βρίσκονται τώρα συμπιεσμένα σ’ έναν απεριόριστα μικροσκοπικό και υπέρπυκνο χώρο στο εσωτερικό του οποίου οι νόμοι της φυσικής καταρρέουν. Και παρ’ όλο που η Θεωρία της Γενικής Σχετικότητας του Αϊνστάιν είχε προβλέψει την ύπαρξή τους από τις αρχές του 20ού αιώνα, εντούτοις μόλις πρόσφατα μας δόθηκε η ευκαιρία να ανακαλύψουμε μερικές από τις απαντήσεις στα ερωτήματα που έχουμε γι’ αυτές. Γιατί ελάχιστα αντικείμενα στο σύμπαν μπορούν να προκαλέσουν το δέος που προκαλεί μια μαύρη τρύπα.

Οι μαύρες τρύπες δημιουργούνται όταν άστρα με υλικά πολλαπλάσια της ύλης που έχει ο Ηλιος φτάσουν στο τέλος της ζωής τους, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν και να εκραγούν. Η αστρική αυτή έκρηξη, ονομάζεται «σουπερνόβα» και είναι ένα από τα πιο βίαια φαινόμενα στο σύμπαν και λάμπει με την ένταση ενός δισεκατομμυρίου δισεκατομμυρίων άστρων σαν τον Ηλιο. Κι αυτό που πυροδοτεί ένα τέτοιο φαινόμενο είναι η δύναμη που κυβερνάει τον κόσμο μας, η βαρύτητα, η οποία προκαλεί την αστραπιαία κατάρρευση του αστρικού πυρήνα, ενώ παραμορφώνει συγχρόνως και τον χωρόχρονο γύρω του ανάλογα με την ποσότητα των υλικών που περιλαμβάνει. Στα γιγάντια άστρα μετά την έκρηξη η κατάρρευση συνεχίζεται ακάθεκτη έως ότου το άστρο περιοριστεί σ’ ένα «ιδιόμορφο χωροχρονικό σημείο» που ονομάζεται «μοναδικότητα», σχηματίζοντας έτσι μια μαύρη τρύπα. Σύμφωνα δηλαδή με τις εξισώσεις της Γενικής Σχετικότητας στο σημείο αυτό η πυκνότητα είναι άπειρη, ο χώρος έχει άπειρη καμπυλότητα και ο χρόνος «σταματά» να υπάρχει. Η δύναμη της βαρύτητας μιας μαύρης τρύπας, δηλαδή, παραμορφώνει το χωρόχρονο γύρω της σε τέτοιο βαθμό ώστε ούτε κι αυτό ακόμη το φως να μην μπορεί να διαφύγει από την ελκτική της δύναμη κάνοντάς την ουσιαστικά αόρατη.
Αφού όμως δεν μπορούμε να τη «δούμε», πώς είναι δυνατόν να ανακαλύψουμε μια μαύρη τρύπα; Την απάντηση μας τη δίνει η θεωρητική ανάλυση της συμπεριφοράς της ύλης στα πρόθυρα μιας μαύρης τρύπας. Γιατί καθώς η ύλη που απορροφάται απ’ αυτήν εξαφανίζεται για πάντα μέσα της, εκπέμπει ένα «κύκνειο άσμα» με τη μορφή ακτίνων Χ. Τα υλικά όμως αυτά δεν πέφτουν κατευθείαν στη μαύρη τρύπα, αλλά, αντίθετα, σχηματίζουν έναν περιστρεφόμενο «δίσκο επικάθησης» με τη μορφή μιας τεράστιας διαστημικής δίνης. Αυτή καθαυτή η μαύρη τρύπα είναι φυσικά αόρατη, βρίσκεται όμως στο κέντρο της περιστρεφόμενης ρουφήχτρας των υλικών. Και όταν τελικά αυτά βρουν τον δρόμο τους προς τη μαύρη τρύπα επιταχύνονται σχεδόν στην ταχύτητα του φωτός λίγο πριν εισχωρήσουν στα όρια παρατήρησης της μαύρης τρύπας, που ονομάζεται «ορίζοντας γεγονότων».
Μια μαύρη τρύπα είναι δύσκολο να κατανοηθεί από τον ανθρώπινο νου, και ίσως αυτό να οφείλεται μερικώς, τουλάχιστον, στον όρο «τρύπα». Γιατί μ’ αυτή τη λέξη πολλοί από εμάς φαντάζονται ένα κάποιο βαθούλωμα ή το χαρακτηριστικό ομώνυμο σκίσιμο μιας επιφάνειας, ενώ η έννοια της λέξης υπονοεί επίσης και την «έλλειψη ύλης». Μια μαύρη τρύπα όμως είναι τελείως διαφορετική. Δεν είναι μια τρύπα σε «κάτι», γιατί είναι από μόνη της «κάτι», είναι μια τρισδιάστατη, σφαιρική «τρύπα», ή αν προτιμάτε, μια στερεά «τρύπα». Είναι δηλαδή μια σφαίρα ύλης και όχι ένα κενό ύλης. Αφού λοιπόν είναι σφαιρική από παντού φαίνεται ίδια, ενώ αν κοιτάζαμε μέσα της δεν θα βλέπαμε την άλλη μεριά, αλλά θα αντικρίζαμε ένα άπειρο σκοτάδι που θα ήταν το ίδιο απ’ οπουδήποτε και αν κοιτάζαμε.
Ο,τι κι αν «πέσει» μέσα σε ένα τέτοιο αντικείμενο «χάνεται» από το σύμπαν, αφού καθετί το υλικό δημιουργεί μια παραμόρφωση στον χωρόχρονο γύρω του ανάλογη με την ποσότητα των υλικών που περιλαμβάνει. Κι έτσι, σε ένα γιγάντιο άστρο η κατάρρευση συνεχίζεται ακάθεκτη έως ότου περιοριστεί σ’ ένα «ιδιόμορφο χωροχρονικό σημείο» που ονομάζεται «μοναδικότητα». Αν μπορούσαμε να συμπιέσουμε τη Γη μας στο μέγεθος ενός κερασιού, θα την είχαμε μετατρέψει σε μαύρη τρύπα. Φυσικά δεν υπάρχει καμιά γνωστή διαδικασία που θα μπορούσε να μετατρέψει τη Γη, ή και τον Ηλιο ακόμη, σε μαύρη τρύπα. Ο καταρρέων πυρήνας μιας σουπερνόβα, με υλικά πάνω από τρεις ηλιακές μάζες, είναι ένα από τα ελάχιστα αντικείμενα στο σύμπαν που μπορούν να δημιουργήσουν κάτι τέτοιο. Και αυτού του είδους η «τρύπα», θα πρέπει, εκ των πραγμάτων, να είναι «μαύρη», αφού ούτε το φως δεν έχει τη δυνατότητα να δραπετεύσει από την «επιφάνειά» της για να καταγραφεί από τα μάτια μας ή τα διάφορα άλλα ευαίσθητα όργανα των αστεροσκοπείων μας. Με την πρόσφατη, όμως, φωτογράφιση ενός τέτοιου αντικειμένου αποδείξαμε όχι μόνο τη θεωρητική αλλά και την ουσιαστική του πλέον ύπαρξη!

03 April 2019

Οι αμοιβές των ευρωβουλευτών

Απόσπασμα από ανάρτηση στο FB του τέως ευρωβουλευτή
Νίκου Χρυσόγελου, Οικολόγου-Πράσινη Αλληλεγγύη, 1/4/2019


Επειδή πολλά λέγονται για τις αμοιβές των ευρωβουλευτών, τα χρήματα που έχουν στη διάθεσή τους και τι πρέπει/μπορούν να κάνουν, δημοσιεύω εδώ τα επίσημα στοιχεία. Πολλές φορές διαδίδονται "μούσια" από όσους μισούν την Ευρώπη και το Ευρωκοινοβούλιο και είναι οι πρώτοι που παραβιάζουν τους κανονισμούς. Οι όροι που ισχύουν στο Ευρωκοινοβούλιο θα έπρεπε να ισχύουν και για την ελληνική Βουλή:
1. Αμοιβή ευρωβουλευτών: ο μηνιαίος μισθός (2019) είναι μικτός 8.757,7€, μετά τις κρατήσεις "καθαρός" 6824,85€. Δεν είναι 17.000 όπως γράφουν διάφοροι. Είναι ένας μισθός που αντιστοιχεί στο κόστος ζωής των Βρυξελλών.
2. Συνολικά για τους επιστημονικές συνεργάτες ενός ευρωβουλευτή το ευρωκοινοβούλιο διαθέτει τον μήνα 24.943€ (που μοιράζεται σε 3-4 άτομα, ανάλογα με τα χρόνια προϋπηρεσίας κ.α.). Βέβαια, το ποσό αυτό ΔΕΝ είναι αμοιβή του/της ευρωβουλευτή/ού, αλλά διατίθεται (με αποδείξεις πληρωμής) για αμοιβές των επιστημονικών συνεργατών του/της. Το ποσό αυτό είναι μεικτό σε κάθε περίπτωση και περιλαμβάνει και το κόστος κοινωνικής ασφάλισης.
Ξέρουμε ότι είναι υπό διερεύνηση καταγγελία εναντίον Έλληνα ευρωβουλευτή ότι ζητούσε πίσω τον μισό μισθό από επιστημονική συνεργάτιδα. Αυτό αν αποδειχθεί θα έχει σοβαρές συνέπειες. Ως επιστημονικός συνεργάτης/ιδα δεν μπορεί να προσληφθεί συγγενής του/της ευρωβουλευτού. Κάτι τέτοιο είναι αιτία να χάσει την θέση του ο ευρωβουλευτής/ή. Όμως, οι ευρωβουλευτές της ΧΑ κάνανε "ανταλλαγές συγγενών" για να παραβιάσουν "νομότυπα" τον κανονισμό, δηλαδή ο ένας πήρε συγγενή του άλλου ως συνεργάτες!
3.Ένας ευρωβουλευτής έχει δυνατότητα να προσλάβει για εκπαίδευση νέους, με αμοιβή 1601,26€ το μήνα κι επιπλέον αποζημίωση 137€ τη μέρα όταν είναι π.χ. στην Ολομέλεια στο Στρασβούργο για κάλυψη δαπανών. Είναι πολύ σημαντική εμπειρία για νέους ανθρώπους. ΔΕΝ είναι αμοιβή για τον ευρωβουλευτή.
4. Ένας ευρωβουλευτής έχει επίσης στη διάθεσή του 4416€ για άλλες δαπάνες (όπως γραφείου, εκδηλώσεων κ.α.). ΔΕΝ είναι εισόδημα για τον ευρωβουλευτή.
Επειδή όμως κάποιοι δεν χρησιμοποιούσαν τα χρήματα αυτά για εκδηλώσεις, και τα έβαζαν στην τσέπη τους, είχαμε προτείνει να υπάρχει αυστηρότερος κανονισμός ώστε να αποδεικνύεται ότι πηγαίνουν πράγματι για τον σκοπό που τα δίνει το ευρωκοινοβούλιο. Στη δική μου θητεία οργανώσαμε πάρα πολλές εκδηλώσεις, ημερίδες κ.α. Μέχρι το τελευταίο ευρώ διατέθηκε για τον σκοπό που το ευρωκοινοβούλιο διαθέτει τους πόρους αυτούς (σχετική ανάλυση στην ιστοσελίδα μου. Ο διάλογος με τους κοινωνικούς φορείς, η ανταλλαγή εμπειριών, η ενημέρωση των πολιτών για το τι είναι το Ευρωκοινοβούλιο, τι θέματα συζητάει είναι η πιο σημαντική δουλειά - μαζί με την νομοθετική - που μπορεί να κάνει ένας ευρωβουλευτής.
5. Κάλυψη δαπανών για μετακίνηση ευρωβουλευτών από τη χώρα τους προς το ευρωκοινοβούλιο ή για αποστολές: 320€ τη μέρα. Συνολικά για όλα τα ταξίδια το χρόνο 4.454€ το χρόνο

02 April 2019

Στο φως απολιθώματα από τη μέρα της «Αποκάλυψης» πριν 66 εκατ. χρόνια

ΤΟ ΒΗΜΑ, 1/4/2019


Ανασκαφές στην περιοχή Μπάουμαν στη Βόρεια Ντακότα των ΗΠΑ έφεραν στο φως μια εντυπωσιακή συλλογή απολιθωμάτων, τα οποία είχαν σκεπαστεί από πολλαπλά θραύσματα που είχαν πέσει από τον ουρανό, προφανώς μετά την εκτίναξη τους στον αέρα μετά την πρόσκρουση


Για πρώτη φορά Αμερικανοί και Ευρωπαίοι επιστήμονες πιστεύουν ότι βρήκαν ίχνη -απολιθώματα ψαριών, δέντρων και ζώων- αμέσως μετά την κατακλυσμική πρόσκρουση στη Γη πριν περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια ενός μεγάλου αστεροειδούς που οδήγησε στην εξαφάνιση των έως τότε κυρίαρχων δεινοσαύρων, αλλά και του 75% όλης της πανίδας και της χλωρίδας εκείνης της εποχής.
Ανασκαφές στην περιοχή Μπάουμαν στη Βόρεια Ντακότα των ΗΠΑ έφεραν στο φως μια εντυπωσιακή συλλογή απολιθωμάτων, τα οποία είχαν σκεπαστεί από πολλαπλά θραύσματα που είχαν πέσει από τον ουρανό, προφανώς μετά την εκτίναξη τους στον αέρα μετά την πρόσκρουση. Τα απολιθώματα έφεραν επίσης ενδείξεις ότι είχαν κατακλυστεί από το νερό, πιθανώς εξαιτίας ενός τεράστιου τσουνάμι που προκάλεσε η πτώση του αστεροειδούς με διάμετρο γύρω στα 12 χιλιόμετρα.
Οι 12 ερευνητές, με επικεφαλής τον παλαιοντολόγο Ρόμπερτ ΝτεΠάλμα του Πανεπιστημίου του Κάνσας, που θα κάνουν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), εκτιμούν ότι για πρώτη φορά οι επιστήμονες έχουν την ευκαιρία να πάρουν μια ιδέα των τρομερών γεγονότων που συνέβησαν μερικά λεπτά έως ώρες μετά την πρόσκρουση του αστεροειδούς σε μια περιοχή στο σημερινό Κόλπο του Μεξικού.
Η πρόσκρουση δημιούργησε στη χερσόνησο Γιουκατάν τον κρατήρα Τσιξουλούμπ, με διάμετρο σχεδόν 200 χιλιομέτρων, ο οποίος είναι σήμερα σε μεγάλο βαθμό υποθαλάσσιος, θαμμένος 600 μέτρα κάτω από το βυθό. Οι επιστήμονες χρονολόγησαν τα απολιθώματα της Β.Ντακότα ότι έχουν ηλικία 65,76 εκατομμύρια χρόνια, η οποία ταιριάζει με την χρονολόγηση για την πτώση του αστεροειδούς.
Η πρόσκρουση, η οποία θα ταρακούνησε τη Γη όσο ένας σεισμός 10 έως 11 βαθμών, θα εκτόξευσε δισεκατομμύρια τόνους λιωμένων και διαλυμένων πετρωμάτων προς κάθε κατεύθυνση σε απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων. Τα απολιθωμένα ψάρια που βρέθηκαν, έχουν βράγχια γεμάτα από τέτοια θραύσματα (υαλώδεις τηκτίτες), διαμέτρου έως πέντε χιλιοστών, τα οποία θα είχαν κατακλύσει το νερό, όπου θα έπεσαν μαζικά σαν πύρινες βολίδες με ταχύτητες 150 έως 300 χιλιομέτρων την ώρα. Ανάλογα τέτοια θραύσματα, που θα είχαν προκαλέσει τεράστιες πυρκαγιές στα δάση, βρέθηκαν εγκλωβισμένα μέσα σε απολιθώματα ρητίνης δέντρων.
Πιθανώς χρειάστηκαν έως 17 ώρες εωσότου το γιγάντιο τσουνάμι από τον Μεξικό διασχίσει μια απόσταση 3.000 χιλιομέτρων και φθάσει στη Βόρεια Ντακότα, σε μια περιοχή όπου τότε υπήρχε θάλασσα και σήμερα είναι ξηρά, όπου βρέθηκαν τα απολιθώματα. Το τσουνάμι θα συμπαρέσυρε οτιδήποτε ζωντανό και άψυχο βρήκε στο δρόμο του. Γι’ αυτό, στο «νεκροταφείο» απολιθωμάτων στη Βόρεια Ντακότα βρέθηκαν στοιβαγμένα σε διαδοχικούς σωρούς ψάρια, κλαδιά δέντρων, θηλαστικά, έντομα, οστά δεινοσαύρων και άλλα αρχαία ζώα όπως αμμωνίτες.
Ανάμεσα στους ερευνητές είναι ο καθηγητής γεωλογίας Γουόλτερ Αλβάρεζ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ, ο οποίος, μαζί με τον νομπελίστα πατέρα του Λούις, ανέπτυξαν από το 1979 τη διάσημη πλέον θεωρία της πρόσκρουσης ως αιτίας εξαφάνισης των δεινοσαύρων.
Ο συνεργάτης του Ντέηβιντ Μπέρνχαμ δήλωσε ότι «είχαμε καταλάβει πως άσχημα πράγματα συνέβησαν αμέσως μετά την πρόσκρουση, αλλά έως τώρα κανένας δεν είχε βρει την ‘κάνη που καπνίζει’. Έτσι, μας έλεγαν ‘ακούμε για την έκρηξη που σκότωσε τους δεινόσαυρους, αλλά γιατί δεν υπάρχουν πτώματα παντού;’. Τώρα έχουμε πια και νεκρά σώματα. Δεν είναι δεινόσαυροι, αλλά τελικά θα βρεθούν και αυτοί». Ήδη στον «υγρό τάφο» της Βόρεια Ντακότα, σύμφωνα με τον ΝτεΠάλμα, βρέθηκαν και απολιθωμένα απομεινάρια δεινοσαύρων.
Άλλοι επιστήμονες πάντως θεωρούν πιθανό ότι η πρόσκρουση του αστεροειδούς δεν ήταν η μοναδική αιτία για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων, στην οποία πιθανώς συνέβαλαν επίσης κατακλυσμικές και μακρόχρονες εκρήξεις ηφαιστείων, καθώς και η κλιματική αλλαγή.