21 May 2015

Καβάλα στο κύμα της τρέλας

του Αλέξη Παπαχελά, Καθημερινή, 20/5/2015

Μία φίλη επισκέφθηκε ένα κλασικό ταβερνάκι. Η ιδιοκτήτρια της έδειξε ένα αεροπλάνο που πετούσε εκείνη την ώρα, αφήνοντας πίσω του μια έντονη άσπρη γραμμή. «Το βλέπεις, ε;» της είπε και πρόσθεσε «εντάξει καταλαβαίνεις τι κάνουν τώρα... ΄Η μήπως δεν έχεις δει πόσο έντονη και μεγάλη είναι η γύρη φέτος». Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούω κάτι παρόμοιο τον τελευταίο καιρό. Το συλλογικό μας υποσυνείδητο έχει εμποτιστεί βαθιά από έναν συνωμοσιολογικό, παράδοξο τρόπο ανάλυσης και σκέψης. Είναι εντυπωσιακό πόσο ευρύτατα διαδεδομένες είναι θεωρίες συνωμοσίας που είναι παντελώς αβάσιμες. Ακούς σοβαρούς ανθρώπους να σου λένε πράγματα που βρίσκονται εκτός κάθε λογικής. Τα στηρίζουν συνήθως σε κάτι που διάβασαν στο Διαδίκτυο ή άκουσαν σε κάποια μεταμεσονύκτια εκπομπή.

Όποιος κάνει το λάθος να αντιμετωπίσει αυτό το φαινόμενο με περίσσευμα ελιτισμού ή σκωπτική μόνο διάθεση κάνει πολύ μεγάλο λάθος. Δεν θα βγούμε ποτέ από τη μεγάλη κρίση που περνάμε αν δεν συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά μας συνέβη και αν δεν πάψουμε, ως λαός, να καταφεύγουμε σε συνωμοσίες και ανοησίες προκειμένου να εξηγήσουμε περίπλοκες καταστάσεις. Και πώς θα γίνει αυτό; Μακάρι να είχα μια εύκολη απάντηση.

Το πρόβλημα όμως είναι μεγάλο. Ο «επίσημος», ή mainstream που λένε και οι Αγγλοσάξονες, δημόσιος λόγος κυριαρχείται από θεωρίες και επιχειρήματα που δεν ακούγονται πουθενά στην Ευρώπη. Όχι τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό. Πολιτικοί από το βήμα της Βουλής, ιερωμένοι από τον άμβωνα, τηλεμαϊντανοί στα παράθυρα εκστομίζουν παράλογα πράγματα. Ούτε η σημερινή ούτε και καμία άλλη κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να βάλει τάξη στα του οίκου μας αν δεν αντιμετωπισθεί αυτό το τσουνάμι του παραλογισμού. Οι τωρινοί κυβερνώντες θα εμφανισθούν σύντομα ως προδότες ή πρωταγωνιστές κάποιας παγκόσμιας «σιωνιστικής συνωμοσίας» και οι επόμενοι και μεθεπόμενοι το ίδιο. Τεράστια ευθύνη έχουν βεβαίως όσοι νομιμοποίησαν όλη την τρέλα και την ακρότητα όσο βρίσκονταν στην αντιπολίτευση. Γιατί είναι εύκολο να καβαλάς το κύμα της τρέλας, αλλά δύσκολο να το αντιμετωπίσεις όταν βρίσκεσαι σε θέση ευθύνης.

18 May 2015

Όλα πηγάζουν από τον εγκέφαλο

λέει ο κορυφαίος Έλληνας νευροεπιστήμονας Γιώργος Παξινός
Το Ποντίκι, 18/5/2015

Οι άνθρωποι πρέπει να εγκαταλείψουν την ψευδαίσθηση πως υπάρχει ψυχή, αφού όλα -και τα συναισθήματα- προέρχονται και ελέγχονται από τον εγκέφαλο, λέει σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό & Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κορυφαίος Έλληνας νευροεπιστήμων της διασποράς Γιώργος Παξινός.

Αρνείται ότι υπάρχει καν ελεύθερη βούληση στον άνθρωπο, δηλώνει άθεος και φανατικός ποδηλάτης, ενώ τονίζει ότι η θέση της Ελλάδας πρέπει να είναι στην Ευρώπη.

O Γιώργος Παξινός είναι μέλος (αντεπιστέλλον) της Ακαδημίας Αθηνών από το 2012 και της Αυστραλιανής Ακαδημίας Επιστημών από το 2009. Είναι διεθνώς γνωστός και πολυβραβευμένος για τη συμβολή του στη νευροανατομία και στη χαρτογράφηση του εγκεφάλου του ανθρώπου και των ζώων. Τα συγγράμματά του και οι έρευνές του έχουν ανοίξει νέους δρόμους στην καταπολέμηση νευροεκφυλιστικών παθήσεων όπως το Πάρκινσον και το Αλτσχάιμερ.

Γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1944 και μετά το γυμνάσιο έφυγε για σπουδές στις ΗΠΑ. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια και μετά πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ του Καναδά. Αφού έκανε μεταδιδακτορική έρευνα στο πανεπιστήμιο Γιέηλ των ΗΠΑ, από το 1974 μετακινήθηκε μόνιμα στην Αυστραλία, όπου μέχρι σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας στο Σίδνεϊ και βασικός ερευνητής-επικεφαλής ομάδας στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Νευροεπιστήμης της Αυστραλίας (Neuroscience Research Australia).

Αυτές τις μέρες βρίσκεται στην Αθήνα (στις 22 Μαϊου θα μιλήσει σε εκδήλωση του Aegean College με θέμα «Εγκέφαλος, Συμπεριφορά, Εξέλιξη») και το ΑΠΕ-ΜΠΕ είχε την ευκαιρία να μιλήσει μαζί του. Ακολουθεί το κείμενο της συνέντευξης:

Υπάρχει τελικά ψυχή και τι εννοούμε σήμερα με αυτό τον όρο, υπό το φως των σύγχρονων επιστημονικών ανακαλύψεων;

Η μεγάλη πλειονότητα των νευροεπιστημόνων δεν θεωρεί ότι χρειάζεται ο όρος «ψυχή». Δεν θεωρούν ότι υπάρχει "φάντασμα μέσα στη μηχανή", στον οργανισμό μας. Η ψυχολογία έχασε την ψυχή της το 1930, όταν οι ψυχολόγοι (σ.σ. οι μπιχεβιοριστές) σταμάτησαν να μιλάνε για ψυχή και άρχισαν να μιλάνε για συμπεριφορά, για ερέθισμα-αντίδραση.

Σήμερα πια ο ψυχολόγος δεν χρειάζεται να επικαλεσθεί τον όρο «ψυχή» για να δουλέψει με έναν ασθενή που έχει μία φοβία, μια κατάθλιψη, μια έμμονη ιδέα. Βέβαια, δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει ψυχή. Αρκεί να πεις ότι δεν υπάρχει κάποια ένδειξη γι' αυτήν και ότι δεν χρειάζεσαι να την επικαλεσθείς για να κάνεις τη δουλειά σου ως ψυχολόγος. Η ευθύνη της απόδειξης δεν είναι δικιά μου, αλλά εκείνου που ισχυρίζεται ότι υπάρχει ψυχή.

 Είναι ξεπερασμένο αυτό που πιστεύει ο μέσος άνθρωπος, ο οποίος τοποθετεί τα συναισθήματα στην καρδιά του; Είναι πια ξεκάθαρο για τους επιστήμονες ότι όλα τα συναισθήματα, από τα πιο αρνητικά (μίσος) έως τα πιο θετικά (αγάπη-έρωτας), εδράζονται στον εγκέφαλο-νου και δεν έχουν καμιά σχέση με την καρδιά;

Οι καρδιοχειρουργοί έδειξαν ότι αν ένας άνδρας κάνει μεταμόσχευση καρδιάς, μετά δεν αγαπά τη γυναίκα του πεθαμένου. Βέβαια, ο εγκέφαλος δεν κάνει ταχυπαλμία, όταν η αγαπημένη μας μάς φιλά, ενώ η καρδιά κάνει ταχυπαλμία. Όμως η καρδιά μας είναι ο σκλάβος του εγκεφάλου, ο οποίος την κατευθύνει.

 Έχει εντοπισθεί κάποιο «κύκλωμα» στον ανθρώπινο εγκέφαλο, που να μπορεί να εξηγήσει γιατί ένας άνθρωπος ξαφνικά μετατρέπεται σε εγκληματία;

Έχω μελετήσει την επιθετικότητα από τότε που ήμουν στο Γιέηλ. Η γάτα συνήθως δεν σκοτώνει αρουραίους, αλλά μόνο ποντικούς. Εντούτοις μπορείς να την κάνεις να επιτεθεί σε έναν αρουραίο, αν της ερεθίσεις ένα συγκεκριμένο μέρος του εγκεφάλου, στον υποθάλαμο, που έχει να κάνει με την επιθετικότητα. Φαίνεται πως υπάρχουν αδρανή συστήματα μέσα στον εγκέφαλο, που μπορούν να ενεργοποιηθούν τεχνητά μέσω ηλεκτρικού ρεύματος.

 Μπορούν, αντίστροφα, να ξεριζωθούν από τον ανθρώπινο εγκέφαλο οι εγκληματικές τάσεις;

Ακριβώς αυτό προσπαθούσα στο Γιέηλ: να κάνω μια γάτα να μην σκοτώνει ποντίκια. Πράγματι, βρήκαμε μια εγκεφαλική περιοχή, στον θάλαμο, που αν την ερέθιζες με ηλεκτρικό ρεύμα, τότε σταματούσες την επιθετικότητά της γάτας. Άρα πρέπει να υπάρχουν συστήματα στον εγκέφαλο, που είτε βοηθούν, είτε καταστέλλουν την επιθετικότητα. Δεν μπορεί, έτσι, να αποκλείσει κανείς ότι στο μέλλον θα βρεθεί κάποια χημική ουσία που θα καταστέλλει τις επιθετικές τάσεις.

 Πόσο μοιάζει ο ανθρώπινος εγκέφαλος με τον εγκέφαλο των ζώων; Είμασθε καταδικασμένοι να έχουμε επιθετικά ζωικά ένστικτα;

Δεν έχω βρει ανατομικές διαφορές μεταξύ του εγκεφάλου του ανθρώπου και των πιθήκων. Είναι βέβαια επικίνδυνο να βγάλει κανείς συμπεράσματα από αυτές τις ομοιότητες. Ίσως θα είναι κάποτε εφικτό να ελεγχθεί περισσότερο το ζωικό στοιχείο στον άνθρωπο, αλλά δεν ξέρω πόσο επιθυμητό θα ήταν αυτό. Μπορεί να έχουμε ακόμη ένα μεγάλο μέρος από τον εγκέφαλο των ερπετών, αλλά το ερώτημα είναι τι μπορούμε να χάσουμε, αν τον καταστείλουμε. Πάντως κάτι χρειάζεται να γίνει με την επιθετικότητα, γιατί οι άνθρωποι σκοτώνονται για τόσες αιτίες, όπως φυλετικές ή θρησκευτικές. Περισσότερα εγκλήματα γίνονται στο όνομα του Θεού, παρά του Διαβόλου.

 Είναι αυτό που λέμε «συνείδηση» το μεγαλύτερο μυστήριο για τους νευροεπιστήμονες ή υπάρχει κάτι ακόμη πιο μυστηριώδες;

Κανείς δεν έχει δώσει ακόμη τον κατάλληλο ορισμό, αλλά όλοι μας ζούμε χωρίς καν να ξέρουμε τι είναι η συνείδηση. Εγώ ως μεγαλύτερο πρόβλημα θεωρώ ότι η ανθρωπότητα πρέπει να έχει το «γνώθι σ' αυτόν», να καταλάβει ο άνθρωπος ποιος είναι. Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε και γιατί είμαστε εδώ πέρα.

 Πιστεύετε ότι υπάρχει Θεός; Είναι δυνατό να εξηγήσει κανείς τα θαύματα του νου καθαρά εξελικτικά, χωρίς να ανατρέξει σε έναν θεϊκό Νου-Δημιουργό;

Είμαι άθεος. Ο Θεός δεν χρειάζεται καθόλου για να αντιληφθείς τι συμβαίνει στον εγκέφαλο. Δεν κάνω προσευχές για να έχω επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, αλλά κάνω πειράματα. Ασφαλώς δεν μπορείς να αποδείξεις ότι δεν υπάρχει Θεός. Υπάρχουν λίγοι θρησκευόμενοι νευροεπιστήμονες και τελικά μπορεί αυτοί να έχουν δίκιο. Όμως εγώ δεν έχω δει καμία ένδειξη του Θεού.

 Πιστεύετε πράγματι πως δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση στον άνθρωπο; Τότε όμως ποιος μέσα μας παίρνει τις αποφάσεις, π.χ. να κόψει το τσιγάρο ή να επενδύσει σε αυτήν την μετοχή και όχι στην άλλη;

Ο νους είναι η ενέργεια των νευρώνων. Και, σαν τη Βουλή των Ελλήνων, κάθε νευρώνας λέει το δικό του και κάποιος νικάει στο τέλος. Στο συναισθηματικό πεδίο, π.χ. στην αγάπη, δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση. Δεν μπορείς να κατευθύνεις τα συναισθήματά σου με τη θέλησή σου. Για άλλα θέματα, πέρα από τα συναισθήματα, είναι δυσκολότερο να αποδείξει κανείς ότι επίσης δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση. Νομίζεις ότι εσύ αποφασίζεις πως θα πας να δεις αυτή την ταινία και όχι την άλλη, όμως στην πραγματικότητα ο εγκέφαλός σου έχει αποφασίσει από πριν και σε ενημερώνει. Οι αποφάσεις σου είναι θέμα νευρώνων. Δεν είσαι παρά ένας φελλός πάνω στα κύματα του εγκεφάλου και όχι το ίδιο το κύμα.

 Πολλοί επικρίνουν τη Νευροεπιστήμη ότι τείνει να εξελιχθεί σε νέα παγκόσμια μόδα, ίσως επειδή παρέχει «εύκολες» και μονοδιάστατες εξηγήσεις για την ανθρώπινη φύση. Μήπως αυτή η σύγχρονη «λατρεία» του εγκεφάλου είναι υπερβολική;

Είναι πράγματι υπερβολική. Ακούς σε άσχετα ζητήματα για τη σεροτονίνη στον εγκέφαλο και τέτοια πράγματα, αν και στην πραγματικότητα δεν έχει καμιά δουλειά η σεροτονίνη στο συγκεκριμένο θέμα. Η νευροεπιστήμη παραχρησιμοποιείται, επειδή ο κόσμος νομίζει ότι με αυτήν μπορεί να δίνει απαντήσεις.

 Οι «άτλαντες» του ανθρώπινου και ζωικού εγκεφάλου ανοίγουν νέες δυνατότητες για την αντιμετώπιση των ασθενειών. Μήπως όμως οι ίδιες έρευνες ανοίγουν επίσης τον δρόμο για να γίνει κατάχρησή τους; Θα πρέπει να φοβόμαστε ότι κάποτε ο έλεγχος του νου ίσως καταστεί πραγματικότητα;

Θα μπορούσε να συμβεί, αλλά η πιθανότητα για κάτι τέτοιο ωχριά μπροστά στην άλλη πιθανότητα, τη θετική για την κοινωνία.

 Οι μυστικές υπηρεσίες, όπως η CIA, κάνουν τέτοια πειράματα;

Παλαιότερα γίνονταν. Σήμερα, αν γίνονται ακόμη, δεν πρέπει να είναι κάτι σημαντικό. Στο παρελθόν έγιναν πράγματι ανήθικα πειράματα, αλλά πρόσφατα δεν έχω ακούσει κάτι σχετικό.

 Είστε μέλος του Αυστραλιανού Κόμματος Ποδηλατών (Wikipedia). Έχετε κάποια αλλεργία με τα μεγάλα κόμματα ή σας αρέσει τόσο πολύ το ποδήλατο;

Ήμουν και υποψήφιος με αυτό το κόμμα. Βέβαια, πήραμε μόνο 0,1% στις εκλογές. Παλαιότερα υποστήριζα το μεγάλο κόμμα των Εργατικών, αλλά απογοητεύθηκα στην πορεία. Από την άλλη, το ποδήλατο λύνει οριστικά το πρόβλημα των συγκοινωνιών στις πόλεις. Είμαι φανατικός ποδηλάτης και καθημερινά πάω με το ποδήλατο στη δουλειά μου, καθώς και για ψώνια. Έχω αυτοκίνητο, αλλά δεν το χρησιμοποιώ σχεδόν καθόλου. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι, όπως έχουν δείξει οι επιστημονικές έρευνες, η σωματική άσκηση είναι το μόνο που καθυστερεί την άνοια και το Αλτσχάιμερ.

 Έχετε κάποια άποψη για την κρίση στην Ελλάδα και για τις προοπτικές της χώρας μας;

Ήλπιζα ότι λόγω της κρίσης θα υπάρξει μια πιο δίκαιη κατανομή του πλούτου. Στην Αυστραλία υπάρχει μια αρνητική αντίληψη για τους Έλληνες: ότι είναι διεφθαρμένοι, ότι δεν πληρώνουν τους φόρους τους (πράγμα εν μέρει σωστό), ότι έχουν τις πισίνες τους κλπ. Πρέπει πάντως να υπάρξει συμφωνία, γιατί η επιστροφή στη δραχμή και η αποχώρηση από την Ευρώπη θα μας κάνει πιο ευάλωτους, π.χ. θα μας αναγκάσει να πληρώνουμε περισσότερες αμυντικές δαπάνες. Η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην ευρωζώνη.

16 May 2015

Καιρός να φεύγουν!

Για να φτάσω να αναρτώ Καραμπελιά σημαίνει ότι η κατάσταση είναι απελπιστική!

του Γιώργου Καραμπελιά, Περιοδικό Άρδην, 15/5/2015

Τα ψέματα τελείωσαν. Η κυβέρνηση (!) Τσίπρα κατά τον ίδιο τρόπο που, με μία ζαριά ή ένα μεγάλο κόλπο της πόκας –στο οποίο ειδικεύονται ο πρωθυπουργός και ο «μέντοράς» του–, κατόρθωσε να ανέβει στην εξουσία, αντιμετωπίζει τώρα τις συνέπειες της μιας και μοναδικής ζαριάς ή του μεγάλου κόλπου όπου έπαιξε «τα ρέστα του». Έχουμε επαναλάβει αναρίθμητες φορές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τράβηξε ένα μεγάλο λαχείο από το 2012 και μετά. Τα δύο συστημικά κόμματα ενεπλάκησαν στις καταστροφικές συνέπειες των μνημονίων και η κοινωνία και τα κοινωνικά κινήματα, που συμβατικά αποκαλούμε «Αγανακτισμένους», απέτυχαν, όπως εξάλλου ήταν αναμενόμενο, να προσφέρουν μια οποιαδήποτε εναλλακτική λύση. Σε αυτά τα πλαίσια, ένα συνονθύλευμα εθνομηδενιστών, τροτσκιστών, σταλινικών και άλλων ομάδων, επειδή αποτελούσαν τη μοναδική υπαρκτή οργανωμένη δύναμη, που επί πλέον είχε και μεγάλη πρόσβαση και αναγνωσιμότητα στους μηχανισμούς της εξουσίας (ΜΜΕ, Πανεπιστήμια, ποικίλες «δεξαμενές σκέψης» του συστήματος), κατόρθωσε να αναδειχθεί στην κεντρική εναλλακτική πρόταση απέναντι στο καταρρέον πολιτικό σύστημα ως η τελευταία και άφθαρτη εκδοχή του.


Αντί όμως να διαχειριστεί αυτό το «λαχείο» με σύνεση και προοπτική διάρκειας, θαμπωμένο από την ίδια του την επιτυχία και εξ αιτίας της βαθύτερης ανικανότητάς του, δρομολόγησε μία λογική ταχύτατης ανόδου στην εξουσία, που αποτελούσε και το μοναδικό συγκολλητικό στοιχείο των διαφορετικών ετερόκλητων ομάδων και προσώπων που το συγκροτούσε· αυτό που ενοποιούσε τον Λαφαζάνη, τον Νταβανέλο, τον Ρινάλντι, τον Βούτση και τον Παπαδημούλη ήταν η προοπτική της άμεσης ανόδου στην εξουσία. 

Θυμάμαι πολύ καθαρά, όταν εμείς κριτικάραμε τη λογική της «ανάθεσης», που οδηγούσε σε υποχώρηση των λαϊκών κινητοποιήσεων, το 2012, και στην εμφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ ως πιθανής κυβερνητικής επιλογής, ο φίλος Ρούντι (Ρινάλντι) υποστήριζε, αντίθετα, πως δεν είναι κακή επιλογή η λογική της ανάθεσης διότι δείχνει τη θέληση του κόσμου για κυβερνητική αλλαγή· και ότι, επομένως, το πρόβλημα μετατίθονταν στην ίδια την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και στον Τσίπρα, που θα έπρεπε να επιταχύνουν τα βήματα για την άνοδό τους στην εξουσία, που, σύμφωνα με τον Ρινάλντι, αποτελούσε λαϊκό αίτημα. 

Εξάλλου, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο εγκατέλειψε και τις προηγούμενες θέσεις του για έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και συντάχθηκε, ψυχή τε και σώματι, με τον Τσίπρα, παίζοντας τον ρόλο του αριστερού ψάλτη των προεδρικών. Αλλά και από την πλευρά του αριστερού ρεύματος, του οπαδού της ρήξης με το ευρώ, Λαφαζάνη, επιλέχθηκε μια ανάλογη λογική επιτάχυνσης, εγκαταλείποντας μάλιστα τις πατριωτικές θέσεις του Λαφαζάνη στον βωμό της συμπόρευσης με τους ακραίους εθνομηδενιστές, τροτσκιστές του Αντώνη Νταβανέλου. Η λογική τους ήταν ότι τα αδιέξοδα μιας διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγούσε, εκ των πραγμάτων και εκ του εκβιασμού, στην επιλογή της δραχμής. Επιλογή εξίσου ανέντιμη. Διότι γνώριζαν πως η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, αλλά και του ίδιου του κόμματος, δεν επέλεγαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να τους βγάλει από το ευρώ, αλλά, μέσω των αδιεξόδων της διαπραγμάτευσης, θα μπορούσαν να ωθήσουν την κυβέρνηση προς αυτή την κατεύθυνση.

Όσο για τον Τσίπρα και τους περί αυτόν, είχαν κάνει τα κουμάντα τους. Βλέποντας ότι, για να πάρουν και να κρατήσουν την εξουσία, θα έπρεπε να στηριχθούν σε άλλες δυνάμεις εκτός του ραχιτικού και αναξιόπιστου ΣΥΡΙΖΑ, είχαν επιλέξει, ήδη από το 2012, τη στρατηγική επιλογή της προσέγγισης με το παλιό ΠΑΣΟΚ, ιδιαιτέρως με τα ορφανά του Γιωργάκη, από την Κατσέλη ως τον Βαρουφάκη και πολλούς άλλους, και την οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης και συμμαχίας με τους Αμερικανούς και το αμερικανικοεβραϊκό λόμπι. Αρκεί κανείς να παρατηρήσει τη σύνθεση της κυβέρνησης και των ανώτερων κυβερνητικών υπευθύνων για να βγάλει αβίαστα τα συμπεράσματά του.

Όλοι αυτοί μαζί, λοιπόν, μεταχειριζόμενοι όλα τα μέσα, από τις αντιμνημονιακές κορώνες και το σκίσιμο των μνημονίων, που επαναλάμβανε ανενδοίαστα ο θρασύτατος νεαρός και η ακολουθία του, μέχρι τις πιο βρωμερές μηχανορραφίες τύπου Κουβέλη, Χαϊκάλη, Αβραμο-Παυλόπουλου και επαφών με τον Βούδα της Ραφήνας, τα κατάφεραν. Κατάφεραν να εξαπατήσουν έναν λαό απηυδισμένο από πέντε χρόνια μνημονιακής λιτότητας και καταστροφής, τριάντα χρόνια εθνομηδενιστικού παραληρήματος όλων των ελίτ και το ψέκασμα των ΜΜΕ και του διαδικτύου. Τους έπεισαν πως αυτοί θα μπορέσουν επιτέλους, με μία μαγική κίνηση, να αποτινάξουν τον ζουρλομανδύα των μνημονίων και όλα αυτά χωρίς πρόγραμμα ανασυγκρότησης και ανάταξης της χώρας, χωρίς πραγματική λαϊκή κινητοποίηση και υποστήριξη, μόνον και μόνον με ένα μαγικό χαρτάκι στην κάλπη.

Από τον Οκτώβριο μήνα του 2014, προειδοποιούμε αδιάκοπα –τόσο που φτάσαμε να γίνουμε αντιπαθητικοί– πως η επιλογή της ανόδου στην εξουσία μέσω εκβιασμών, συνδεδεμένων με την προεδρική εκλογή, θα ήταν εξόχως καταστροφική. Θα καλούνταν μια τέτοια κυβέρνηση να διαχειριστεί αυτή το μνημόνιο και δεν θα είχε παρά δύο επιλογές: είτε την έξοδο είτε την ταπεινωτική υποχώρηση. Στον βαθμό μάλιστα που θα προκαλούσε ολόκληρο το σύστημα της ευρωκρατίας, χωρίς καθόλου συμμάχους, μια και οι εκλογές στην Ισπανία θα πραγματοποιηθούν τον Νοέμβρη 2015 και η ποσοτική χαλάρωση του Ντράγκι θα άρχιζε να εφαρμόζεται μετά τον Ιούνιο. Έτσι μετέβαλαν την Ελλάδα με τις επιλογές τους στο σάκο του μποξ της Μέρκελ, του Σόιμπλε, του Ντάισελμπλουμ και της φασιστικής δεξιάς των βαλτικών χωρών, που βρήκαν την ευκαιρία να θάψουν οριστικά κάθε προοπτική οποιαδήποτε διαφορετικής κατεύθυνσης στην Ευρώπη και την ευρωζώνη.

Έτσι, η κυβέρνηση των επικοινωνιολόγων, Τσίπρα, Παππά και κομπανία, αποδύθηκε επί τέσσερις μήνες σε ένα σλάλομ εμφανίσεων, που κυμαίνονταν από τις κωλοτούμπες στη Μέρκελ μέχρι τους ανέξοδους ηρωισμούς στη Βουλή και στο κόμμα, παίζοντας και στα δύο ταμπλό, μνημονιακοί στο εξωτερικό, ψευδοαντιμνημονιακοί στο εσωτερικό, Και ως συνήθως, οι επιδιδόμενοι σ’ αυτό το άθλημα κατορθώνουν να δυσαρεστήσουν και τους δύο. Οι μεν τους κατηγορούν για συμβιβασμό, σχεδόν η πλειοψηφία του κόμματός τους, και οι δε, Ντάισελμπλουμ, Λαγκάρντ και κομπανία για αφωνία. Στο μεταξύ, η οικονομία της χώρας βουλιάζει όσο ποτέ άλλοτε στην πρόσφατη ιστορία, οι τράπεζες έχουν χάσει 35 δισ., το κράτος έχει πάψει να πληρώνει τους προμηθευτές του –και είχε το θράσος, ανενδοίαστα, ο κνίτης Βίτσας να τους κατηγορήσει προχθές ως «κρατικοδίαιτους» επειδή ζητούν τα χρήματα που τους χρωστάει το δημόσιο στραγγαλίζοντάς τους (!)–, η ανεργία μεγαλώνει και πάλι, και η χώρα βαδίζει στο άγνωστο χωρίς καμιά ελπίδα. 

Ο ανίκανος νεανίσκος, από καθυστέρηση σε καθυστέρηση, οδηγεί τα πράγματα στα άκρα, μια και οι δανειστές, και ιδιαίτερα ο σκληρός πυρήνας τους, θέτουν όλο και νέα αιτήματα παίρνοντας το ρίσκο ακόμα και να οδηγήσουν τη χώρα εκτός ευρώ. Αυτός, παγιδευμένος στον ευρωλιγουρισμό του, βαυκαλίζεται ότι μπορεί να τους εκβιάσει με τη γεωστρατηγική σημασία της χώρας, την οποία επίσης κοντεύει να κάνει σμπαράλια, φέρνοντας σε αντιπαλότητα τα δύο υποτιθέμενα βασικά του στηρίγματα, τους Αμερικανούς και τη Ρωσία.

Όσο για το κυβερνητικό έργο, αυτό περιορίζεται σε νομοσχέδια για τις φυλακές, για την ιθαγένεια, για το τζαμί, για την κατεδάφιση της εκπαίδευσης, και στις παράτες της ναπολεόντειας Ζωής στο κοινοβούλιο. Με αυτά και με κείνα, βρίσκεται σ’ ένα καθολικό αδιέξοδο το οποίο διεφάνη με μεγαλοπρεπή τρόπο στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, στις 14 Μαΐου, όπου η Ζωή, ο Ρινάλντι και άλλοι πολλοί επιτέθηκαν μετωπικά στην πολιτική της κυβέρνησης, υποχρέωσαν τον παρόντα Δραγασάκη να εγκαταλείψει την γραμματεία άρον-άρον και κήρυξαν αντάρτικο του κόμματος εναντίον της κυβέρνησης, δηλαδή της ομάδας Τσίπρα. Επομένως, μέσα από την αδυναμία να κάνουν οποιαδήποτε επιλογή, τέσσερις μήνες μετά την άνοδο της κυβέρνησής τους, μας οδηγούν στο απόλυτο αδιέξοδο και, πλέον, επειδή δεν μπορούν ούτε να υπογράψουν μία λύση, που θα γίνεται όλο και πιο δρακόντεια σε βάρος της Ελλάδας, ούτε να επιλέξουν κάποια φανταστική ρήξη, που οδηγεί απλώς σε μεγαλύτερη καταστροφή της χώρας, παρατηρούν τις μέρες και τις προθεσμίες να περνούν, φτάνοντας πλέον στο μηδενισμό του κοντέρ.

Τι μπορούν και τι πρέπει να κάνουν; Να τα μαζεύουν και να του δίνουν το ταχύτερο δυνατό, είτε μέσω εκλογών, είτε μέσω μίας ρήξης καθολικής στο εσωτερικό του κόμματός τους, προσφεύγοντας στην κοινωνία, τόσο με αναγκαία διαγγέλματα προς τον λαό, έξω από τα κομματικά δίκρανα, και προτείνοντας μια νέα κυβερνητική σύνθεση που θα συμπεριλάβει και καταξιωμένες άφθαρτες, κατά το δυνατόν, προοδευτικές προσωπικότητες. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή, συνέχειας της παρούσας τακτικής, οδηγεί σε καταστροφή, σε συγκυβέρνηση με το ξεροπόταμο γερμανικό Ποτάμι ή ακόμα και στην άφευκτη επιστροφή του Σαμαρά, που θα εμφανιστεί ως το μη χείρον βέλτιστο.

Παίξατε, χάσατε, αδειάστε μας τη γωνιά, παίρνοντας τις αναγκαίες πρωτοβουλίες γι’ αυτό, με το μικρότερο δυνατό κόστος για τη χώρα – αλλά και για σας εν τέλει.
Υ.Γ. Δεν μπορώ παρά να σχολιάσω δύο άρθρα ηγετικών στελεχών της «Αριστερής αντιπολίτευσης» του ΣΥΡΙΖΑ, του Ρούντι Ρινάλντι, μέλους της Π.Γ., και του Αντώνη Νταβανέλου.
Λέει ο Ρινάλντι, σε σημερινό του άρθρο για τον ΣΥΡΙΖΑ: «Από το 2012, και πιο ειδικά μετά τις Ευρωεκλογές, σιγά-σιγά το αιτούμενο έπαψε να είναι η σωτηρία της χώρας μέσα από τη ρήξη με το πολιτικό σύστημα [...], και επελέγη ο ‘έντιμος συμβιβασμός’ με τους ‘εταίρους’. [...] Παράλληλα, όμως, ανοίγει ο δρόμος της κεντροαριστεροποίησης του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, όσο προχωρά σε διαδοχικές υποχωρήσεις, διαχείριση και ‘φτιασίδωμα του υπάρχοντος’, με γενναία μάλιστα ανοίγματα προς το παλιό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο». Γιατί λοιπόν ο φίλος ο Ρούντι συνέχιζε, μέχρι και τις εκλογές, να στηρίζει μια επιλογή που «δεν «νοιάζεται (για τον λαϊκό παράγοντα» αλλά τον θέλει απλά «ως ψηφοφόρο και τον παθητικοποιεί μέσω της ανάθεσης»; (!). Αυτής της ανάθεσης που ο ίδιος ευλογούσε πριν μερικούς μήνες; Τώρα, λοιπόν, που το καράβι βουλιάζει, αποστασιοποιείται μεν χωρίς να αναγνωρίζει την ανάγκη να παραμερίσουν, αλλά υποστηρίζει μια ακαθόριστη και νεφελώδη ρήξη, που οδηγεί σε αδιέξοδο και καταστροφή, δεδομένου ότι κυριάρχησε η πολιτική της «ανάθεσης». Από τη μακρά πορεία του στον μαοϊκό χώρο, θα έπρεπε να είχε μάθει τουλάχιστον τη σημασία της αυτοκριτικής, διότι διαφορετικά βυθίζεσαι ακόμα πιο βαθιά στο αδιέξοδο.
Απέναντι σε αυτή τη λογική του Πόντιου Πιλάτου, προτιμώ την πιο έντιμη στάση του Αντώνη Νταβανέλου, με τον οποίο μας χωρίζει ιδεολογικό χάος, παρότι φάγαμε μαζί ψωμί και αλάτι στη δεκαετία του 1970, και ενώ υποτίθεται ότι βρισκόμαστε ιδεολογικά πιο κοντά με τον Ρινάλντι.
Έγραφε λοιπόν στις 13 Μαΐου:
«Υπήρξαμε πολλοί που δεν συμμεριζόμασταν την ‘ευκολία’ της προεκλογικής αφήγησης, που διευκόλυνε μεν τον δρόμο προς την κάλπη, αλλά μας έθετε μπροστά σε ένα κρίσιμο ερώτημα: είναι δυνατόν να αναπτυχθεί ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα αντιλιτότητας μέσα στο πλαίσιο ανοχής της ευρωζώνης και διά της διαπραγματευτικής μεθόδου με τους ‘θεσμούς’ της; Σήμερα γνωρίζουμε την απάντηση: Όχι. [...] Είναι φανερό, για όποιον εξακολουθεί να θέλει να βλέπει, ότι έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα καθοδικό σπιράλ [...]. Είναι επίσης σαφές πού οδηγεί αυτή η κατηφόρα. Στο να μας υποχρεώσουν να υπογράψουμε εμείς το Μνημόνιο 3, [...] Οι πολιτικές συνέπειες μιας τέτοιας στρατηγικής υποχώρησης θα είναι άμεσες.[...] Οι δανειστές [...] θα απαιτήσουν να καταβληθεί και το πολιτικό κόστος της περιπέτειας μετά τις 25 Γενάρη, εκβιάζοντας για ‘διεύρυνση’ της κυβέρνησης Τσίπρα και, σταδιακά, για μετεξέλιξή της σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή αλλιώς για ανατροπή της.»
Νομίζω ότι η ανάλυσή του είναι εύστοχη και καταλήγει πως η μόνη διέξοδος από τη δική του πλευρά για να διασωθεί κάτι από τον ΣΥΡΙΖΑ «θα πρέπει να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της αναβάπτισης στη λαϊκή εντολή. Σε εκλογές, υπό την προϋπόθεση της καθαρής παρουσίασης αυτών των επιλογών από την κυβέρνηση και της υποστήριξής τους από το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.»

14 May 2015

165 χρόνια παραλογισμός

του Νίκου Δήμου, protagon.gr, 14/5/2015

«Η Ελλάδα αποτελεί το μοναδικό παράδειγμα σύγχρονης χώρας σε καθολική πτώχευση από την ημέρα της δημιουργίας της. [ ] Οι φορολογούμενοι δεν πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους στο Κράτος, το οποίο δεν πληρώνει τους πιστωτές του».

«Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, η Ελλάδα εξάγει σε εμπορεύματα περίπου τα μισά από όσα εισάγει, με αποτέλεσμα αριθμητικά κάθε χρόνο να χάνει εκατομμύρια σε συνάλλαγμα [ ]. Αν θέλουμε η χώρα να επανακάμψει θα πρέπει οι εξαγωγές να ρυθμιστούν σε ισορροπία με τις εισαγωγές…».

Πότε γράφτηκαν αυτά τα κείμενα;

Στα χρόνια του Όθωνα! Στο βιβλίο του Εντμόν Αμπού «Η σύγχρονη Ελλάδα» (1854) που ο νέος μεταφραστής του, Μιχάλης Ι. Βόλαρης, μετονόμασε σωστά σε «Η Ασύγχρονη Ελλάδα». Θα μπορούσε να το ονομάσει και «Η Αιώνια Ελλάδα», τόσο ταιριάζουν οι περιγραφές του 1850 στην σημερινή μας κατάσταση.

«Αναγνώρισα στους Έλληνες δύο πολιτικές αρετές: την αγάπη για την ελευθερία και το συναίσθημα της ισότητας. Οφείλω να προσθέσω και μία τρίτη: τον πατριωτισμό. Χωρίς αμφιβολία δικαιούνται να εκφράζουν με πολλή υπερηφάνεια τους άρρηκτους δεσμούς με τη χώρα τους, όμως εθελοτυφλούν όσον αφορά την σπουδαιότητα της Ελλάδας για τον υπόλοιπο κόσμο. Σύμφωνα με τους ίδιους, ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη έχει επίκεντρο και τελικό σκοπό την Ελλάδα».

«Κάθε νόμισμα έχει και την άλλη όψη του: Στους Έλληνες η αγάπη για την ελευθερία ενισχύει την περιφρόνηση των νόμων όπως και κάθε έννομης αρχής, η αγάπη της ισότητας εκφράζεται συχνά με λυσσαλέο μίσος εναντίον όσων ανέρχονται ή κατέχουν. [ ] Ρωτήστε έναν Έλληνα για τους μεγάλους άνδρες της χώρας του, δεν θα πιάσει έναν στο στόμα του χωρίς να τον λερώσει. Δεν υπάρχει Έλληνας που να τυγχάνει εκτίμησης στον τόπο του».

Ο Αμπού περιγράφει όχι μόνο το μόνιμο έλλειμμα του προϋπολογισμού – αλλά και το (ακόμα πιο μόνιμο) έλλειμμα ορθολογισμού. Σε αυτό χρωστάμε την συνεχή κακοδαιμονία μας. Σε δύο αιώνες δεν κατορθώσαμε να οργανώσουμε ορθολογικά την ζωή, την κοινωνία και την οικονομία μας. Το χάος του 1850 διαιωνίζεται.

Το χάσμα ανάμεσα σε μας και τους εταίρους οφείλεται στην ίδια έλλειψη. Μιλάνε την γλώσσα της λογικής κι εμείς τους αντιμετωπίζουμε με το συναίσθημα. Στο δικό μας μελό για τους συνταξιούχους, αντιτάσσουν στατιστική που δείχνει ότι ακόμα ξοδεύουμε περισσότερα για συντάξεις (σε ποσοστό του ΑΕΠ) από όλα τα κράτη της Ε.Ε.!

Ο φθόνος και η εμπάθεια μας κυνηγάνε από το ‘21. Διχασμός, διαίρεση, σύγκρουση. Η νέα εμπαθής διάκριση: «μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί». Ως και οι άνθρωποι που προσπαθούν να αποτρέψουν τους φαιδρούς αναχρονισμούς του Μπαλτά, αποκλήθηκαν «μνημονιακοί της εκπαίδευσης». Λες και έχει το μνημόνιο έστω και μία αναφορά στην παιδεία!

Πόσο οικείος θα ήταν στον Αμπού, ο περίεργος θίασος που μας κυβερνά και οι ακόμα πιο περίεργοι πολίτες του…

12 May 2015

Το μυστήριον του βαπτίσματος.

του Σ.Φρ.
Μία φίλη μού διηγήθηκε πρόσφατα την περιπετειώδη βάπτισή της που έγινε στις αρχές της δεκαετίας του ‘50. Γεννήθηκε στην Ερμούπολη Σύρου, όπου υπάρχουν δύο θρησκευτικές κοινότητες, Ορθόδοξη και Καθολική, όπως και σε άλλα Κυκλαδονήσια. Μια ανοιξιάτικη μέρα ήταν να βαπτιστεί και πήγαν συγγενείς και φίλοι στον ορθόδοξο ναό της γειτονιάς για την τελετή. Όλα κανονισμένα, δώρα, κουφέτα, ρουχαλάκια, κάποιοι συγγενείς είχαν έρθει με καλό καιρό από Αθήνα, Πειραιά και άλλα νησιά, ο νονός επιφανής δικηγόρος της Αθήνας.


Ο νονός ανακοινώνει περιχαρής στον παπά: «Πάτερ, Αντιγόνη θα βγάλουμε τη μικρή». Οι παρευρισκόμενοι, εμφανώς ευχαριστημένοι, άρχισαν τις ευχές μεταξύ τους, «να ζήσει, να την χαιρόμαστε...». Ο παπάς όμως δεν φαίνεται να συμφωνούμε με την εορταστική ατμόσφαιρα, μουτρώνει, μουρμουρίζει διάφορα ακατανόητα και κάποια στιγμή εκδηλώνεται: «Αυτό είναι ειδωλολατρικό όνομα, τέκνον μου. Να βρείτε ένα χριστιανικό, δεν μπορούμε να δώσουμε μη χριστιανικό όνομα σε ορθόδοξη εκκλησία». Εμβρόντητοι οι γονείς και οι λοιποί συγγενείς, βρέθηκαν απροετοίμαστοι˜· δεν ήθελαν βέβαια και να συγκρουστούν με τον παπά.
Ο δικηγόρος-νονός πήρε το θέμα επάνω του: «Μα τι λέτε πάτερ, έχουμε εδώ τη γιαγιά με το ίδιο όνομα, τη θεία της μικρής που την λένε Θάλεια, τον θείο που λέγεται Ηρακλής, η Αντιγόνη θα μας χαλάσει; Η Αντιγόνη που υμνήθηκε για την αφοσίωση και αγάπη της προς το νεκρό αδελφό της, υπόδειγμα και προάγγελος του κυρίου ημών Ιησού Χριστού που δίδαξε την αγάπη...» Αν αφηνόταν ο νονός θα μιλούσε επί ώρες, όπως στο Ανώτατο Δικαστήριο.
«Δεν μας επιτρέπει η ιερά Σύνοδος τέκνον μου να δίνουμε ειδωλολατρικά ονόματα», τον έκοψε ο παπάς, «δεν αποφασίζουμε εμείς… Βρείτε ένα άλλο όνομα, να την πείτε Αντωνία!» Έφριξε η ομήγυρις! Να επιμένει ο νονός: «Μα τόσοι άνθρωποι εδώ και πολλοί άλλοι που ξέρω, έχουν αρχαιοελληνικά ονόματα, τα οποία κοσμούν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό στα πέρατα της οικουμένης και μπλα μπλα…», πήρε φόρα πάλι ο δικηγόρος. Τίποτα ο παπάς, βράχος ακλόνητος, «Δεν μας επιτρέπει η Ιερά Σύνοδος, τι να κάνω κι εγώ;»
Γίνεται επί τόπου ένα σύντομο οικογενειακό συμβούλιο, τι να κάνουμε, τι να πούμε, να αλλάξουμε το όνομα αποκλείεται, να του τάξουμε κάτι παραπάνω, να φωνάξουμε το δήμαρχο, να ειδοποιήσουμε τον μητροπολίτη που τον οποίο ξέρει καλά ο φίλος μου βουλευτής; Πάνω εκεί λέει πάλι ο νονός: «Αφήστε το επάνω μου, μην λέτε τίποτα!»
Βγαίνει ο δικηγόρος από το ναό, οι άλλοι συνέχισαν να συζητούν, κάποιοι προσπαθούσαν να μεταπείσουν τον παπά, βρε καλέ μου βρε κακέ μου, άλλοι διασκέδαζαν και τα έχωναν στους μαυροντυμένους που ταλαιπωρούν με τις ανοησίες τους τον κόσμο. Πάνω εκεί, μετά από 5-6 λεπτά, επιστρέφει ο νονός και ανακοινώνει θριαμβευτικά: «Συνεννοήθηκα με τον ιερέα των Καθολικών απέναντι και μας περιμένει. Πάμε τώρα όλοι μαζί, έτσι όπως είμαστε, να τελέσουμε εκεί το μυστήριο του βαπτίσματος και μετά από μία ώρα θα βρεθούμε στην ταβέρνα "Κληματαριά". Πάτερ θα σας περιμένουμε να φάμε και να διασκεδάσουμε».
Για πότε άλλαξε άποψη ο πάτερ, το πόσο γρήγορα επανεκτίμησε τις εντολές της Ιεράς Συνόδου και εμβάθυνε στο πνεύμα του εκκλησιαστικού μυστηρίου, δεν λέγεται: «Βέβαια, ο μητροπολίτης μάς έχει δώσει την άδεια σε κρίσιμες περιπτώσεις και μόνο κατ’ οικονομίαν να δίνουμε με φειδώ αρχαία ελληνικά ονόματα…» Οπότε όλοι ήταν σύμφωνοι, «Μόνο κατ’ οικονομίαν πάτερ, τί να λέμε τώρα;»
Έγινε η βάπτιση, πήρε η μικρή το όνομα της γιαγιάς και όλοι πήγαν ευχαριστημένοι στην ταβέρνα. Ο καθολικός παπάς δεν χρειάστηκε να ειδοποιηθεί για την αναβολή, γιατί απλά ήταν μπλόφα του νονού… Αν δεν άλλαζε γνώμη ο τοπικός παπάς θα πήγαιναν σε άλλη ενορία ή και σε άλλο νησί…
***
Φαίνεται ότι τέτοια προβλήματα συσσωρεύτηκαν με τα χρόνια επειδή, κατά τις τελευταίες δεκαετίες που δεν είναι πια υποχρεωτική η θρησκευτική ονοματοδοσία, δίνονταν με μεγάλη συχνότητα αρχαιοελληνικά ονόματα στα παιδιά. Γι’ αυτό αποφάσισε, μάλλον κρυφά, η Ιερά Σύνοδος και «αγιοποίησε» κάποιες νέες και νέους μάρτυρες, ακριβώς με αρχαιοελληνικά ονόματα. Έτσι την 1η Σεπτεμβρίου γιορτάζουν πλέον μαζί τα ονόματα Αθηνά, Αντιγόνη, Ασπασία, Αφροδίτη, Διόνη, Δωδώνη, Ελπινίκη, Ερασμία, Ερατώ, Ευτέρπη, Θάλεια, Θεανώ, Καλλιρρόη, Καλλίστη, Κλειώ, Κλεοπάτρα, Κοραλλία, Μελπομένη, Ουρανία, Πανδώρα, Πηνελόπη, Πολύμνια, Πολυνίκη, Σαπφώ, Τερψιχόρη, Χαρίκλεια και διάφορα άλλα, συνολικά σαράντα χριστιανές παρθένες από την Αλεξάνδρεια, τις οποίες αποκεφάλισε ένας μιαρός ειδωλολάτρης έπαρχος. Για τη δολοφονία της φιλοσόφου και αστρονόμου Υπατίας από τους παραβολάνους του τοπικού πατριάρχη δεν γίνεται κουβέντα, βέβαια· για τις συνονόματες έχει επινοηθεί ένας μάρτυρας Υπάτιος!
Αν κάποιος προβληματιστεί που όλοι αυτοί οι επινοημένοι άγιοι και οι αγίες έχουν φανταστικά «βιογραφικά», μπορεί καθένας να του υπενθυμίσει ότι και όλοι οι άλλοι άγιοι είναι επίσης επινοημένοι...
***
Με το που δημοσιεύτηκε το κείμενο εμφανίστηκαν διαφοροι φίλοι, οι οποίοι δήλωσαν ανάλογα περιστατικά με εκκλησιαστικές τελετές. Σημαντικότερα είναι τα εξής δύο:
  • Ο φίλος Λέανδρος Σ. γράφει: «Κάπως έτσι βαφτίστηκα και εγώ στην Αγία Ζώνη της Κυψέλης το 1950. Λέανδρος ονομαζόταν ο εκ πατρός παππούς μου. Στις δύο οικογένειες (τους εξ Αγχιάλου Ανατολικής Ρωμυλίας Σλάβηδες και τους εκ Καλλιπόλεως Ανατολικής Θράκης Αναγνωσταράδες) και τα συγγενολόγια τους κυκλοφορούσαν κυρίως αρχαιοελληνικά ονόματα, υιοθετημένα ή μη από την ορθόδοξη εκκλησία (π.χ. Αλέξανδρος, Θεόδωρος, Ξενοφών, Κίμων, Μιλτιάδης, Κλειώ, Ελένη, Τηλέμαχος, Ιάσων, Ερμής, Ευθαλία, Κλεονίκη, Δράκων, Λέανδρος, Καλλιστώ, Βρισηίδα, Τέρπανδρος, Πολύβιος, Κλεάνθης, Ροδόκλεια κ.ά.).
    Ο παππάς δεν δεχόταν με το τίποτε να με βαφτίσει με αυτό το όνομα. Είδε και απόειδε ο πατέρας μου, όπως μου είχαν διηγηθεί αργότερα οι δικοί μου, άρπαξε τον παπά από τα γένια και του είπε ότι ή θα με βαφτίσει ή θα φύγουμε αφού τον δείρει. Και έτσι βαφτίστηκα!
    Σημειωτέον, ότι τα σόγια διαιωνίζουν την παράδοση των αρχαιοελληνικών ονομάτων και την εμπλουτίζουν (Κλέων, Νέστωρ, Νεφέλη, Δανάη, Ίριδα, Λυσιμάχη αλλά και Λουκία, Σμαράγδα). Πάντως, τα πιο απροσδόκητα ονόματα που συνάντησα τα τελευταία χρόνια ήταν τα Στύμφαλος, Έλενος και Ηδύλη)!

  • Μια άλλη ιστορία με εμπλοκή καθολικών συνέβη σε συνάδελφο στην Αθήνα, ο οποίος κάποια εποχή παντρεύτηκε μία κοπέλα. Όπως τα φέρνει η τύχη, ο αδελφός τού γαμπρού τα έφτιαξε με την αδελφή τής νύφης και αποφάσισαν να παντρευτούν. Δύο αδελφοί θα ήταν παντρεμένοι με δύο αδελφές. Έκαναν όμως το λάθος και πήγαν στην ίδια εκκλησία, η οποία ανακάλυψε τη «συγγένεια» (συμπεθεριό) κι έτσι εκδόθηκε απαγορευτικό για γάμο. Τι να κάνουν οι αποκλεισμένοι, πήγαν στους καθολικούς και παντρεύτηκαν μια χαρά...