Δισεκατομμύρια πλανήτες σαν τη Γη στο Γαλαξία

Μια ακόμη εντυπωσιακή ανακοίνωση έκαναν τα στελέχη της αποστολής Kepler η οποία αναζητά πλανήτες στον γαλαξία μας. Η ανάλυση των δεδομένων που έχουν προκύψει μέχρι σήμερα από την αποστολή οδηγούν τα μέλη της στην εκτίμηση ότι στον Γαλαξία υπάρχουν περί τους 17 δισ. πλανήτες με μέγεθος παρόμοιο με αυτό της Γης.

Η ανακοίνωση έρχεται 24 ώρες μετά την ανακοίνωση ομάδας αστρονόμων του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας (Caltech) ότι στο γαλαξία μας υπάρχουν τουλάχιστον 100 δισ. πλανήτες. Οι αστρονόμοι του Caltech κατέληξαν στο συμπέρασμα τους μελετώντας ένα πλανητικό σύστημα που ανακάλυψε η αποστολή Kepler, το Kepler 32.

Σύμφωνα με τους ειδικούς το μέγεθος ενός πλανήτη αποτελεί πολύ σημαντική παράμετρο για την ανάπτυξη ζωής και μεγέθη παρόμοια με αυτή της Γης θεωρούνται ιδιαίτερα φιλικά για τη ζωή. Φυσικά το μέγεθος από μόνο του δεν λέει κάτι αν δεν υπάρχουν και οι κατάλληλες περιβαλλοντικές και άλλες συνθήκες. Πρέπει ο πλανήτης να βρίσκεται σε απόσταση τέτοια από το μητρικό του άστρο ώστε η θερμοκρασία να μην είναι ιδιαίτερα υψηλή ή πολύ χαμηλή, να υπάρχει νερό σε υγρή μορφή κ.α. Φυσικά δεν είναι δυνατόν όλοι οι πλανήτες με μέγεθος σαν αυτό της Γης στον γαλαξία μας να διαθέτουν το σύνολο των ευνοικών για τη ζωή συνθηκών.

Οπως είναι ευνόητο όμως αν ο αριθμός των πλανητών με μέγεθος παρόμοιο με αυτό της Γης στον γαλαξία μας είναι τόσο μεγάλος οι πιθανότητες να έχει αναπτυχθεί ζωή σε κάποιον από αυτούς αυξάνονται γεωμετρικά.

Ταυτόχρονα τα στελέχη της αποστολής Kepler ανακοίνωσαν ότι έχουν ενδείξεις για την ύπαρξη 461 νέων πλανητών. Το διαστημικό παρατηρητήριο Kepler από το 2009 που ξεκίνησε να λειτουργεί έχει υποδείξει την ύπαρξη περίπου 2750 πλανητών. Μέχρι στιγμής οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει περίπου 100 εξ αυτών.

Βήμα Science

Newsroom ΔΟΛ

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (50)

Η Λογική οδηγεί στην αθεΐα

του Μαξ.Παχ., ετών 62, μηχανολόγου-εκπαιδευτικού, από Αθήνα

Από πολύ μικρή ηλικία (περίπου 10 ετών) κατάλαβα πως η πίστη σε ρασοφόρους δασκάλους για την Θρησκεία που πρέσβευαν και προπαγάνδιζαν, δεν μπορούσε να με πείσει διότι οι μυθιστορηματικές αντιφάσεις των γεγονότων που περιέγραφαν, μου φαίνονταν, κάθε άλλο παρά ως αληθινή ιστορία που θα μπορούσε να αφορά πρόσωπα και καταστάσεις που θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν και να τεκμηριωθούν με αποδείξεις . Μόνο ως παραμύθι για μικρά παιδιά η για πρωτόγονους ανθρώπους, αδαείς , αφελείς, αγράμματους, θα μπορούσε να έχει απήχηση... 

Επειδή δε, θεωρούσα τον εαυτό μου, κάθε άλλο παρά αφελές άτομο, -ακόμα και στην προεφηβική ηλικία μου- αποφάσισα να απέχω συνειδητά από τα θρησκευτικά στο σχολείο στην πέμπτη τάξη του δημοτικού, με όλες τις τότε προβλεπόμενες επιπτώσεις για την διαγωγή μου. Από την μεριά της μητέρας μου, -πίστη μέχρι κόκαλο στην εβραιοθεοκρατία- είχα διαρκή πολεμική στάση, συμπεριφορά και πιέσεις, ενώ ο πατέρας μου αντίθετα, επικροτούσε και υποστήριζε την αθεϊστική στάση μου.

Θυμάμαι πως μερικές φορές που η παρέα μου ήθελε να παραστεί σε εκκλησιασμό πασχαλινής λειτουργίας κυρίως, έτσι για χαβαλέ, κάναμε κριτική ποιος η ποιοι από τους ρασοφόρους έπαιξαν καλά η όχι τον θεατρινίστικο ρόλο στην παράσταση της τελετής που παρουσίαζαν και έκαναν. 

Από μικρός λοιπόν θεώρησα τις τελετουργικές εκδηλώσεις, ως να ήταν ίδιες και παρόμοιες σε πνεύμα και πρακτική, μ’ αυτές που έκαναν πρωτόγονοι άνθρωποι σε υποανάπτυκτες χώρες της Ασίας, της Αφρικής ακόμα και φυλών ανθρωποφάγων…

Πως γίνεται να πιστεύεις σε κάτι, όταν αυτό το «κάτι» αποδεδειγμένα μέσω της ΑΠΛΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ και της επιστήμης πια, ανήκει στον κόσμο του φανταστικού, του ιδεαλιστικού, του μεταφυσικού; Μια τέτοια ερώτηση βέβαια δεν θα μπορούσε να απευθύνεται σε νήπιο, σε αφελή η αγράμματο άνθρωπο, όπου η αντικειμενική πλήρης άγνοια τέτοιων ζητημάτων, δεν θα είχε καμία άλλη απάντηση απ’ αυτής που ο ρασοφόρος δάσκαλος τους, έχει υποδείξει ως ΜΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΕΣ ΘΕΪΚΕΣ ΑΡΧΕΣ…

Παράδειγμα: «Ο Θεός μας δοκιμάζει….», «Θέλημα Θεού…» κλπ.

Την ερώτηση επομένως πρέπει να την κάνουμε σε ανθρώπους ηλικιακά ώριμους, με επαρκείς γνώσεις σχετικά με την πίστη τους. Αν το επιχειρήσουμε, θα διαπιστώσουμε πως απάντηση τεκμηριωμένη δεν θα έχουμε ούτε απ’ αυτούς. Θα απαντήσουν στην καλύτερη περίπτωση πως, αν και δεν πιστεύουν στα φαντάσματα η στα θαύματα «αγίων», η πίστη τους δίνει ελπίδα και προοπτική για την μετά θάνατον «ζωής» τους.

Βέβαια υπάρχουν κι’ εκείνοι που η τυφλή πίστη τους βρίσκεται σε τέτοιο επίπεδο που κυριολεκτικά βιώνουν την εικονική τους πραγματικότητα, που ορίζεται απ’ το «άγιο» σενάριο της θρησκευτικής τους αρχής, ως να είναι η αντικειμενική πραγματικότητα…

Το θέμα όμως είναι, γιατί οι κατά τ’ άλλα φυσιολογικοί άνθρωποι, γίνονται τόσο αντιδραστικοί – αρνητικοί και πολέμιοι τις περισσότερες φορές, στις απόψεις και θέσεις εκείνες που καταρρίπτουν και απομυθοποιούν με επιστημονικά τεκμήρια και αποδείξεις τους μύθους και ανακρίβειες που δομούν την θρησκεία τους. Τους δείχνεις τον Ήλιο για παράδειγμα κι’ αυτοί το βλέπουν ως φεγγάρι η ως ανύπαρκτο στοιχείο στην χειρότερη περίπτωση…

Τους δείχνεις, μέσα απ’ τα ευαγγέλια τους τις εκατοντάδες κωμικοτραγικές ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ «άγιων» η «θεόπεμπτων» αρχών και αξιών, που κατά κανόνα οι περισσότερες απ’ αυτές αντιστρατεύονται και εναντιώνονται την ΙΔΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ στην υπόσταση και φυσιολογικής λειτουργίας του, καθώς επίσης και όλου του ζωικού κόσμου, κι’ αυτοί να προσπαθούν μέσω απλοϊκών η βερμπαλιστικών παράλογων, χωρίς αρχή και τέλος «αναλύσεων»... ιδεαλιστικής αρχής και «θεολογικής έμπνευσης», να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Οι εκπρόσωποι «άγιοι» ρασοφόροι της εβραιοχριστιανικής θρησκείας, εκτελούν τα «θεάρεστα» διδασκαλικά καθήκοντα τους, κυριολεκτικά ως αποκλειστικό έργο πλήρους αποβλάκωσης και μαλάκυνσης των νηπίων αρχικά και αδιαλείπτως δια βίου των αφελών οπαδών τους, μέχρις να τους καταστήσουν ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΑ ανεγκέφαλα πρόβατα – ως καλοπληρωμένοι «εκλεκτοί» υπάλληλοι του «Μεγαλοδύναμου», του «Πάνσοφου» αλλά ταυτόχρονα και ρατσιστή εβραιοπλασμένου Θεού, μισαλλόδοξο, φιλοχρήματο, αφέντη τους, με τυφλή πίστη και πάθος, πως πράττουν το «καλό» και με «αγάπη» στο όνομα Του…

Η αποβλάκωση–μαλάκυνση των εγκέφαλων, αρχίζει απ’ την στιγμή του νηπιοβαπτισμού, συνεπικουρούμενη πρωτίστως από το οικογενειακό, συγγενικό, φιλικό περιβάλλον και δευτερευόντως από το σχολείο, με την αμέριστη πολιτειακή συμπαράσταση και προτροπή στην υποχρεωτική, μέχρι ενηλικιώσεως παιδείας, εβραιοθεοκρατικής–εβραιοχριστιανικής κοσμοαντίληψης «ηθικών» αρχών και «αξιών», επιπέδου σκοταδιστικού μεσαίωνα…

Τα πρώτα 20 και καταλυτικά χρόνια διαμόρφωσης συνείδησης και αντίληψης των πραγμάτων και του «εγώ» του καθενός μας, έχουν βάση σε μια παιδεία, που κάθε άλλο παρά προάγει την κριτική ορθολογιστική επιστημονική σκέψη. Τουναντίον, από όποια πλευρά και να το δει κανείς, επιδιώκεται μέσω της πολιτείας η δημιουργία πολιτών μειωμένης νοητικής κριτικής ικανότητας, κι’ αυτό γιατί έτσι εξυπηρετούνται ποικιλοτρόπως οι εξουσιαστικές λειτουργίες και επιδιώξεις του κατεστημένου συστήματος. 

Η θρησκεία αποτελεί τον απαραίτητο σύμμαχο–συνεταίρο–διαμορφωτή συνειδήσεων υπηκόων–προβάτων και είναι το ισχυρότερο όπλο των πολιτικών εξουσιών για να διατηρούν, και να διαιωνίζουν έτσι, εύκολα και με ασφάλεια στην εξουσία τους. 

Αυτή είναι η σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα, δυστυχώς, όπου καλούνται να μαθητεύσουν τα παιδιά των φτιαγμένων μέσω παιδείας και βιωμάτων νεοελλήνων ρωμιών γονέων τους, διαιωνίζοντας πιστά και με καμάρι πολλές φορές, τις αναχρονιστικές παραδόσεις των δικών τους αγράμματων–αφελών κατά κανόνα, πατεράδων τους. 

Η ζωή συνεχίζεται, αναπαράγοντας τον εαυτό της, όχι μέσω των σύγχρονων πολιτιστικών–επιστημονικών αντιλήψεων για ένα καλύτερο μέλλον και πρόοδο, αλλά απλά για διατήρηση συγκεκριμένων συμφερόντων πολιτικής και θρησκευτικής αρχής, δομής και πνεύματος μεσαίωνα, του «ένδοξου» Βυζαντινού Θεοκρατικού Εβραιοχριστιανικού Φεουδαρχικού παρελθόντος της.

Αρχή προβληματισμού μου σχετικά με την ύπαρξη η όχι Θεού, ήταν ένα τυχαίο συμβάν που είχα σε ηλικία 12 ετών, όταν «έπεσε» στα χέρια μου ένα βιβλίο «Οι μεγάλοι φιλόσοφοι», όπου απλά γινόταν σύντομη βιογραφική και ιδεολογική αναφορά του καθενός των μεγάλων φιλοσόφων στις βασικές φιλοσοφικές θέσεις τους. Το διάβασα με μεγάλη προσοχή, περισσότερο με κίνητρο να προκαλώ τον όποιο θαυμασμό των κοριτσιών της παρέας μου, σε συζητήσεις που κάναμε, παρά από κάποιου είδους «φιλομάθειας»…

Γεγονός όμως ήταν, πως πραγματικά μου άνοιξε την όρεξη να γνωρίσω περισσότερα από τις κατά κανόνα συγκρουόμενες φιλοσοφικές σχολές, απόψεις και 
καταθέσεις των αναγνωρισμένων παγκοσμίως «Μεγάλων» της φιλοσοφίας. 

Προσπάθησα να καταλάβω τις έννοιες που χαρακτηρίζουν τον Ιδεαλισμό που προσπαθεί μέσω και κυρίως της μεταφυσικής να ερμηνεύσει τα της φύσης, της ζωής και του σύμπαντος, χωρίς να ενδιαφέρεται να αποδείξει το οτιδήποτε απ’ αυτά που επικαλείται, και τον Υλισμό, που προσπαθεί μέσω της παρατήρησης των φαινομένων, του πειράματος, της επανάληψης, της εφαρμογής και της τεκμηρίωσης – απόδειξης των όποιων αποτελεσμάτων , να προάγει την αντικειμενική ΓΝΩΣΗ του πράγματος που εξετάζει. Αυτό δηλαδή που σήμερα γνωρίζουμε ως ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ.

Επέλεξα από την πρώτη σχεδόν στιγμή και χωρίς πολύ σκέψη, να γίνω οπαδός – φανατικός μάλιστα – της επιστημονικής ΑΛΗΘΕΙΑΣ και να διαγράψω αμέσως απ’ την συνείδηση μου, όλα όσα μου είχαν διδάξει περί τυφλής ανεγκέφαλης εβραιοχριστιανικής πίστης, γονείς –μόνο η μητέρα μου για να ακριβολογώ– και το σχολείο μου. Άρχισα να θέτω φιλοσοφικές ερωτήσεις στον εαυτό μου, αναζητώντας ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ, μέσω προβληματισμού μου, αλλά παράλληλα και μέσω βιβλιογραφίας. Κατέληξα πως τελικά, για όλα όσα μπορούν να ενδιαφέρουν τον άνθρωπο ως ΛΟΓΙΚΟ–ΣΟΦΟ σκεπτόμενο ον, προϊόν της φύσης, υπάρχουν δυο ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ανάγνωσης των πραγμάτων. 

1.  Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΤΗΣ Η ΟΧΙ.

2.  ΤΟ ΨΕΜΑ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟΧΕΥΕΙ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΦΕΛΕΙΑΣ – ΑΜΑΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΑΘΗΤΗ, ΝΑ «ΠΡΟΑΓΕΙ» ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΟΜΗΜΕΝΗ ΜΕΣΩ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΗΣ « ΗΘΙΚΗΣ» ΤΟΥ…

Για όλους και για όλα που μας αφορούν και μας ενδιαφέρουν, η θα εκφράζουν την ΑΛΗΘΕΙΑ, η το ΨΕΜΑ… Η μεν ΑΛΗΘΕΙΑ για να είναι τέτοια, χρειάζεται απόδειξη – τεκμηρίωση και πολύ κόπο για έρευνα, το δε κατά κανόνα ΨΕΜΑ έχει βάση την ιδεαλιστική- μεταφυσική – φανταστική – υποθετική σκέψη, που όμως δεν την ενδιαφέρει η δεν μπορεί να αποδείξει ΤΙΠΟΤΑ απ’ αυτά που επικαλείται. Αποπροσανατολίζει, παραπλανεί ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ με σκοπούς κάθε άλλο παρά παραγωγικούς, δημιουργικούς, ωφέλιμους και αγαθούς για το άτομο και την κοινωνία

Θα ρωτήσει ο τελευταίος των λογικών ανθρώπων: Μα είναι δυνατόν να υπάρχει έστω και ένας λογικά σκεπτόμενος φυσιολογικός άνθρωπος που να ΠΙΣΤΕΨΕΙ τα όποια φανταστικά σενάρια του σερβίρει ο κάθε καραγκιόζης;;;;

Όλοι γνωρίζουμε όμως, πως τέτοιου είδους τυφλοί πιστοί αποτελούν τις πλειοψηφίες όλων των λαών του κόσμου…

Μα πως είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο θα ρωτήσει κάποιος άλλος…

Η απάντηση είναι μια, και ισχύει για όλους ανεξαίρετους τους ανθρώπους. Είναι η λεγόμενη «πλύση εγκεφάλου», που επιμόνως και δια βίου, όπου και εάν είναι δυνατόν, επαναλαμβάνει το ΨΕΜΑ μέχρι πλήρους εμπεδώσεως ως ΜΟΝΗΣ «ΑΛΗΘΕΙΑΣ», βραχυκυκλώνοντας την ΛΟΓΙΚΗ λειτουργία του εγκεφάλου, κάνοντας τον να λειτουργεί στον χώρο του ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ που ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΑ για τον αφελή τυφλό πιστό, αναγάγετε ως Πρότυπο και Άξια… και ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ από τον καιροσκόπο επαγγελματία «πιστό» που θέλει να διαιωνίζει και να αυξάνει την πελατεία του… 

(βλέπε επίσης >>>)

Ο Αχμαντινετζάντ επέκρινε την επιβολή των ισλαμικών αξιών στον λαό

Μπα μπα, αλληθωρίζει προς τον πολιτισμικό φιλελευθερισμό ο Άχμι... Φαίνεται κάποιοι πριονίζουν την καρέκλα του -θρόνο ουσιαστικά- και ψάχνει ο θεόπληκτος λαϊκιστής για συμμάχους στους κύκλους των καταπιεσμένων διανοουμένων της χώρας, όσους επιβίωσαν από εκτελέσεις και εξορίες...

Ο Ιρανός πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ επανέλαβε την άποψή του ότι δεν μπορούν να επιβάλλονται οι ισλαμικές αξίες στον λαό, όπως μετέδωσαν σήμερα ιρανικά μέσα ενημέρωσης.

«Δεν μπορούμε να επιβάλλουμε κάτι με διατάγματα και οδηγίες (...) μια επιλογή που επιβάλλεται με τη βία δεν έχει καμία αξία», σημείωσε ο Αχμαντινετζάντ στη διάρκεια χθεσινής του ομιλίας την οποία μετέδωσε το επίσημο πρακτορείο Irna.

«Σε κάποια πανεπιστήμια, αναγκάζουμε τις φοιτήτριες να φορούν τσαντόρ (σ.σ. παραδοσιακό ένδυμα που καλύπτει το σώμα της γυναίκας από το κεφάλι ως τα πόδια). Όμως κάποιες το φορούν με τέτοιο τρόπο ώστε θα ήταν καλύτερο να μην το φορούσαν. Το να αναγκάζουμε τις γυναίκες να φορούν τσαντόρ καταναγκαστικά δεν έχει καμία αξία», πρόσθεσε ο Ιρανός πρόεδρος.

Ο ίδιος επέκρινε και τα κριτήρια επιλογής υποψήφιων στα πανεπιστήμια, αναφερόμενος στην περίπτωση ενός φοιτητή που τη δεκαετία του 1980 του αρνήθηκαν την εγγραφή στο πανεπιστήμιο επειδή ξυριζόταν. Μία ακόμη περίπτωση την ίδια εποχή ήταν αυτή μιας κοπέλας που επίσης δεν την έκαναν δεκτή στο πανεπιστήμιο επειδή «μίλησε σε ένα αγόρι στον δρόμο και το μαντήλι της είχε υποχωρήσει κατά ένα εκατοστό».

Ο Αχμαντινετζάντ, που τότε συμμετείχε στην επιτροπή εισαγωγής στα πανεπιστήμια, επεσήμανε ότι επενέβη και στις δύο περιπτώσεις ώστε να επιτραπεί στους δύο νέους να φοιτήσουν.

Ο Ιρανός πρόεδρος επέκρινε και τις ερωτήσεις που τίθενται στους υποψήφιους στις εξετάσεις για την πρόσληψή τους στις δημόσιες υπηρεσίες: «Ρωτάμε τους ανθρώπους αν καταναλώνουν αλκοόλ ή αν έχουν παράνομες σεξουαλικές σχέσεις, πρόκειται για προσβολή και είναι αντίθετο προς τη θρησκεία».

(βλέπε επίσης >>>)

  

Κόντρα Χιγκς-Ντόκινς περί Θεού

Η σχέση επιστήμης-θρησκείας διχάζει δύο κορυφαίους επιστήμονες

Newsbeast, 28/12/2012

«Τι 'ναι θεός, τι μη θεός και τι τ' ανάμεσό τους» αναρωτιόταν ο Γιώργος Σεφέρης στην ποίησή του, όμως τα ερωτήματα αυτά φαίνεται ότι προκαλούν έντονη διαμάχη όταν εξετάζονται από ανθρώπους της επιστήμης και δη από κορυφαία μυαλά της εποχής μας όπως ο διάσημος βιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς και ο πατέρας του «σωματιδίου του Θεού» Πίτερ Χιγκς!

Όπως αναφέρει σε δημοσίευμά του το «Έθνος», οι δύο αστέρες της σύγχρονης επιστήμης, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ξένου Τύπου, έχουν εμπλακεί σε μια σκληρή διαφωνία για τον Θεό και για τη συμβατότητα μεταξύ Επιστήμης και Θρησκείας.

Από τη μία ο δηλωμένα άθεος Ντόκινς, συγγραφέας του βιβλίου «Το εγωιστικό γονίδιο», στο οποίο προσφέρει μια ανάγνωση της Θεωρίας της Εξέλιξης με βάση τα γονίδια και το γενετικό υλικό και από την άλλη ο προσεκτικός στις δηλώσεις του και κάπως ντροπαλός θεωρητικός φυσικός που η εργασία του για το μποζόνιο και το πεδίο Χιγκς ολοκλήρωσε το Καθιερωμένο Μοντέλο της Φυσικής μετά την επιβεβαίωση της ύπαρξης του σωματιδίου από το πείραμα του CERN τον Ιούλιο του 2012.

Αρθρα και βιβλία

Αν και ο κλάδος του Χιγκς είναι αυτός που ιστορικά μετράει τα περισσότερα θύματα από τη σύγκρουση Θρησκείας - Επιστήμης (υπενθυμίζεται η περίπτωση του Γαλιλαίου), ο Ντόκινς είναι αυτός που επικρίνει με ιδιαίτερη σφοδρότητα με άρθρα και βιβλία του τη Θρησκεία, με αποτέλεσμα σε πρόσφατη συνέντευξή του στη συντηρητική ισπανική εφημερίδα El Mundo ο Χιγκς να τον κατηγορήσει για φονταμενταλισμό!

Συγκεκριμένα στην εν λόγω συνέντευξη ο πατέρας του μποζονίου ανέφερε: «Ο Ντόκινς πολύ συχνά επικεντρώνει τις επιθέσεις του εναντίον των φονταμενταλιστών. 

Ομως υπάρχουν πολλοί πιστοί που δεν είναι φανατικοί. Ο φονταμενταλισμός είναι ένα άλλο πρόβλημα. Εννοώ ότι ο Ντόκινς είναι κατά έναν τρόπο σχεδόν φονταμενταλιστής και ο ίδιος, απλά άλλου τύπου». 

Αν και ο Χιγκς συμφώνησε με την κριτική που ασκεί ο Ντόκινς για τις ατυχείς επιπτώσεις που έχουν προκύψει από την πίστη στις θρησκείες, εκδήλωσε τη δυσαρέσκειά του για τον τρόπο με τον οποίο ο βιολόγος ασχολείται με τους πιστούς και μεταξύ άλλων στη επίμαχη συνέντευξή του ανέφερε ότι συμφωνεί με όσους βρίσκουν την προσέγγιση του Ντόκινς «ντροπιαστική». Οσον αφορά στο θέμα της συμβατότητας Επιστήμης και Θρησκείας, ο Χιγκς δήλωσε ότι παρότι δεν είναι πιστός, δεν θεωρεί ότι αυτά τα δύο δεν είναι συμβατά.

Η κατανόηση του κόσμου

Συγκεκριμένα ανέφερε: «Η αύξηση της κατανόησής μας για τον κόσμο μέσω της επιστήμης αποδυναμώνει τα κίνητρα που κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν στον Θεό. Αλλά αυτό δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να λέει κάποιος ότι είναι ασύμβατα».

Από την πλευρά του πάντως ο Ντόκινς, που έχει γράψει και το βιβλίο «Η περί θεού αυταπάτη», έχει απαντήσει στην κατηγορία του Χιγκς με παλιότερη ανάρτησή του στο προσωπικό του μπλογκ. 

Η ανάρτηση έχει τίτλο «Πώς τολμάτε να με αποκαλείτε φονταμενταλιστή;» και στο κείμενο που ακολουθεί ο Ντόκινς αναφέρει: «Οχι, σας παρακαλώ μην μπερδεύετε το πάθος που μπορεί να αλλάξει το μυαλό κάποιου με τον φονταμενταλισμό, που δεν θα κάνει ποτέ κάτι παρόμοιο. 

Όσον αφορά στο πάθος καθαυτό, ένας πιστός ευαγγελιστής κι εγώ μπορεί να είμαστε το ίδιο. Όμως δεν είμαστε και οι δύο φονταμενταλιστές. Ένας πραγματικός επιστήμονας, όσο παθιασμένα κι αν ''πιστεύει'' στην Εξέλιξη για παράδειγμα, ξέρει ακριβώς τι θα του αλλάξει τη γνώμη: Η απόδειξη! Ο φονταμενταλιστής ξέρει ότι τίποτα δεν μπορεί να του αλλάξει τη γνώμη».

Άλλο το περιεχόμενο μιας αντιδικίας και άλλο το ύφος... Σε μερικούς αρέσει η έντονη ανταλλαγή απόψεων με πιπεράτα σχόλια, σε άλλους η ήσυχη επιχειρηματολογία που κάποιους άλλους τους κοιμίζει πάλι... Το θέμα είναι, ο Ντώκινς ως φονταμενταλιστής θα σκότωνε κάποιον για τις απόψεις του; Οι ισλαμιστές το κάνουν και συχνά το κάνουν (σίγουρα το έκαναν παλαιότερα) οι χριστιανοί!