Βίαιη έκρηξη ακτίνων έσπασε το ρεκόρ ακτινοβολίας με την μεγαλύτερη ενέργεια

ΒΗΜΑ, 22/11/2019

Μια σύντομη αλλά κατακλυσμική -άγνωστης προέλευσης- έκρηξη ακτίνων-γ σε ένα μακρινό γαλαξία, σε απόσταση 4,5 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη, είχε την πιο υψηλή ενέργεια που έχει ποτέ γίνει αντιληπτή από τους αστρονόμους, περίπου 100 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του ορατού φωτός. Η κοσμική αυτή έκρηξη έσπασε το ρεκόρ της πηγής φωτός με την υψηλότερη ενέργεια στο σύμπαν. 

Οι περισσότεροι από 300 επιστήμονες από όλο τον κόσμο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature«, ανίχνευσαν την έκρηξη (GRB 190114C) αρχικά στις 14 Ιανουαρίου φέτος με τα διαστημικά τηλεσκόπια Neil Gehrels Swift Observatory και Fermi Gamma-ray Space Telescope, ενώ στη συνέχεια και πολλά άλλα επίγεια τηλεσκόπια στράφηκαν πάνω της.

Οι μυστηριώδεις εκρήξεις ακτίνων-γ (Gamma-ray Bursts ή GRBs) είναι οι πιο ισχυρές στο σύμπαν μετά την αρχική «Μεγάλη Έκρηξη» (big bang). Πιθανώς παράγονται από τεράστια άστρα που εκρήγνυνται με τη μορφή σούπερ-νόβα αφήνοντας πίσω τους μια μαύρη τρύπα ή από τη συγχώνευση άστρων νετρονίων ή μαύρων οπών. Μια τέτοια έκρηξη απελευθερώνει σε λίγα δευτερόλεπτα τόση ενέργεια όση ο Ήλιος μας σε όλη τη διάρκειας δέκα δισεκατομμυρίων ετών ζωή του.

Οι εκρήξεις αυτού του είδους, που εκτοξεύουν στο διάστημα σωματίδια πολύ υψηλής ενέργειας και ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά τυχαία στο τέλος της δεκαετίας του 1960 από δορυφόρους που παρακολουθούσαν τις πυρηνικές δοκιμές στη Γη, εμφανίζονται ξαφνικά στον ουρανό χωρίς προειδοποίηση, με ρυθμό περίπου μία τη μέρα. Διαρκούν μόνο από κλάσματα δευτερολέπτου έως μερικές εκατοντάδες δευτερόλεπτα, αλλά αφήνουν πίσω τους μια λιγότερη φωτεινή εκπομπή ακτινοβολίας σε ένα ευρύ φάσμα ενεργειών (ραδιοκύματα, οπτική, υπέρυθρη, υπεριώδης, ακτίνες-Χ), που μπορεί να παρατηρηθεί από μερικά τηλεσκόπια για λίγα λεπτά ή από τα ραδιοτηλεσκόπια για μήνες ή και χρόνια.

Κατά την έκρηξη-ρεκόρ ανιχνεύθηκαν φωτόνια των 0,2 έως 1 TeV (τεραηλεκτρονιοβόλτ), ισοδύναμα με την ενέργεια που απελευθερώνουν οι συγκρούσεις πρωτονίων στον μεγάλο επιταχυντή του CERN (συγκριτικά το ορατό φως έχει ενέργεια ενός τριών ηλεκτρονιοβόλτ). Είναι η πρώτη φορά που γίνεται αντιληπτή μια ακτινοβολία τόσο ισχυρής ενέργειας από μια έκρηξη ακτίνων-γ. Η έκρηξη GRB 190114C ήταν τουλάχιστον 100 φορές πιο φωτεινή από την έως τώρα φωτεινότερη γνωστή σταθερή πηγή ενεργειών επιπέδου ΤeV στο Νεφέλωμα του Καρκίνου.

Η κουλτούρα της αμάθειας

«Πήγαιναν οι αμαθείς κοντά του κι έδρεπαν ακόμη μεγαλύτερη αμάθεια».Τζον Απντάικ, Το παζάρι στο άσυλο

του Βασίλη Κανέλλη, in.gr, 22/11/2019

Εντυπωσιάζομαι που πολλοί εντυπωσιάστηκαν επειδή ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Open, μίλησε για την Ντόιτσε Βέλε, τη «δημόσια τηλεόραση της Ελβετίας», που την άκουγαν κρυφά οι Έλληνες τα χρόνια της Κατοχής. Εχουν δίκιο όσοι εντυπωσιάστηκαν, στο παρελθόν δεν είχε δώσει καμία αφορμή. Μόνο μια φορά είχε πει τη Ναόμι Κλάιν (τη θυμάστε;) Ναόμι Κάμπελ. Κι άλλη μια φορά χασκογελούσε όταν ένας φίλος του, ο σλοβένος πανεπιστημιακός Σλαβόι Ζίζεκ, έλεγε ότι όσοι δεν τον ψηφίσουν πρέπει να σταλούν στο γκουλάγκ. Είχε πάει, όπως θυμάστε, στη Μυτιλήνη και στη Λέσβο, είχε κάνει στροφή 360 μοιρών… Και μια άλλη φορά υποσχόταν ότι θα καταργήσει τον «νεοποτισμό», πριν αρχίσει να διορίζει μετακλητούς ό,τι κομματικό του βρισκόταν…
Δεν έχει νόημα η απαρίθμηση όλων των τεκμηρίων της παραμελημένης σχέσης του πρώην πρωθυπουργού με τη γνώση, που εκφράστηκε με ποικίλους τρόπους. Από σεβασμό στο κύρος του αξιώματος, άλλωστε, η δημοσιογραφική κοινή γλώσσα υποβάθμιζε αυτή την πλευρά του κάνοντας ευγενικά λόγο για σαρδάμ, για λαθάκια εν τη ρύμη του λόγου.
Αλλά η ελληνική κοινωνία, που στήριξε τον Τσίπρα, γενικώς στηρίζει και την κυρίαρχη κουλτούρα των τελευταίων δεκαετιών, την κουλτούρα της αμάθειας. Αρχίζει από την οικογένεια. Κυριαρχεί στο σχολείο και αποθεώνεται στα ΜΜΕ. Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους, κατά την αλτουσεριανή ανάλυση, ευνοούν την καλλιέργεια και τη διάδοσή της. Κι η κοινωνία ανταποκρίνεται στα πρότυπα που, η επί δεκαετίες κυρίαρχη αντίληψη, έχει συμβάλει να κυριαρχήσουν απ’ άκρου εις άκρον.
Η βασική αιτία αυτής της αδιαφορίας για τη γνώση είναι ο κρατισμός. Ετσι και βρεθείς στην αγκαλιά του κράτους, από τη στιγμή που θα παραιτηθείς από βλέψεις για υψηλές θέσεις στην ιεραρχία, ουδείς θα σε ενοχλήσει περί προσόντων και περί ανταγωνιστικότητας στην εργασία που προσφέρεις. Αυτή η ειδική προνομία, που στο παρελθόν την είχαν «πελάτες» συντηρητικών κομμάτων εξουσίας, «εκδημοκρατίστηκε» τη δεκαετία του 1980 και, παράλληλα με το ξεχείλωμα των ορίων του κράτους, συνέβαλε καθοριστικά στη χρεοκοπία.
Το «προοδευτικό κύμα» εκείνης της δεκαετίας, άλλωστε, έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στο ξεχαρβάλωμα και της εκπαίδευσης. Ο εκπαιδευτικός αντιαυταρχισμός σε μεγάλο βαθμό συνυφάνθηκε με την υποβάθμιση της αξιολόγησης της μαθητικής εργασίας, με τον εξισωτισμό προς τα κάτω. Κι η μετάβαση από ένα συντηρητικό σχολείο σε πιο εξωστρεφείς μορφές εκπαίδευσης ακύρωσε πολύ γρήγορα τη γνωστική αυτονομία του γυμνασίου και του λυκείου, που μετατράπηκαν σε τεράστια πάρκινγκ μαθητών, στόχος των οποίων είναι να παπαγαλίζουν ετοιματζήδικες προκάτ ασκήσεις για το πανεπιστημιακό εισιτήριο – στο οποίο, έως πρόσφατα, κυριαρχούσε το σύνθημα «όχι στην εντατικοποίηση». Απόρροια αυτής της αντίληψης των πραγμάτων είναι και η πεποίθηση ότι «η αριστεία είναι ρετσινιά», που τη συμπύκνωσε ο υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς.
Αυτό το μοντέλο κοινωνικής ένταξης, που ορίζει και τα χαρακτηριστικά της ανάπτυξης, διώχνει από την Ελλάδα τους άξιους οι οποίοι κατορθώνουν να ξεφεύγουν από τον μέσο όρο. Δεν χρειάζεται τις ειδικές δεξιότητές τους και τη δημιουργικότητά τους η χώρα, γι’ αυτό και παίρνουν των ομματιών τους αναζητώντας πιο φιλόξενα περιβάλλοντα που θα μπορούσαν να στεγάσουν τις φιλοδοξίες και τα προσόντα τους.
Η χώρα είναι όμηρος της κουλτούρας της αμάθειας – και των πλειοψηφικών εκπροσώπων της.

Όταν όλα έχουν τελειώσει: Αποτέφρωση

του Ηλία Κανέλλη, ΒΗΜΑ 28/11/2019

Ήταν τόσο απλό όσο το αβγό του Κολόμβου. Αλλά στις δημόσιες συζητήσεις που είχαμε κάνει αδυνατούσαμε ακόμα και να το περιγράψουμε. Αντίθετα, το περιγράφαμε απολύτως ως σύγκρουση ανάμεσα σε υπηρεσίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ή του ευρύτερου δημόσιου τομέα και μερίδας των εκπροσώπων της, μερίδας των τοπικών κοινωνιών και κυρίως της Εκκλησίας, που αντιδρούσαν.

Ο λόγος για τη δυνατότητα των τεθνεώτων να αποτεφρωθούν, θεσμοθετημένος έπειτα από πολυετείς προσπάθειες πολιτών, προσέκρουε πάντως όχι τόσο στις αντιδράσεις της Εκκλησίας όσο στην αδυναμία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (που διαχειρίζεται τα κοιμητήρια) να χωροθετηθούν και να δημιουργηθούν αποτεφρωτήρια. Ε, λοιπόν, αυτό λύθηκε εύκολα και χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Μια ιδιωτική εταιρεία ανέλαβε την ανέγερση αποτεφρωτηρίου στη Ριτσώνα της Εύβοιας. Νομοθετικά, η δυνατότητα ιδιωτικής επένδυσης είχε δοθεί επί υπουργίας Πάνου Σκουρλέτη. Την άδεια έδωσε η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας το 2018. Και το πρώτο ιδιωτικό αποτεφρωτήριο ήδη λειτουργεί επί κυβερνήσεως ΝΔ.

Ως γνωστόν, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάποιος που πέθαινε και είχε εκδηλώσει την επιθυμία του να καεί εξαγόταν συνήθως στη Βουλγαρία (αν το οικογενειακό βαλάντιο το επέτρεπε, υπήρχε η δυνατότητα να καεί και στη Δυτική Ευρώπη). Εκεί γινόταν η αποτέφρωση πολλών Ελλήνων και Ελληνίδων, συχνά σε ένα κλίμα μυστικοπάθειας. Εκτός από το συνάλλαγμα, κυρίως είχε χαθεί η αξιοπρέπεια των οικείων του θανόντος, που δεν είχαν τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς εξοδίου τελετής για τον άνθρωπό τους. Ολα γίνονταν βεβιασμένα, σχεδόν κρυφά, σε αναξιοπρεπείς συνθήκες μεγάλης ταλαιπωρίας.

Η κύρια αντίδραση προερχόταν και συνεχίζει να προέρχεται από την Εκκλησία. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αρνείται την καύση του νεκρού σε κλίβανο επειδή κατά το θρησκευτικό δόγμα που προνομιακώς διερμηνεύει το ανθρώπινο σώμα θεωρείται στοιχείο της υποστάσεως του ανθρώπου, που έχει πλαστεί κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού και όχι «στερεό απόβλητο» που πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν τα απορρίμματά τους.

Ήδη από το 2014 η Εκκλησία δεν κάνει θρησκευτική κηδεία ή μνημόσυνο σε τεθνεώτες που είχαν επιλέξει την καύση (διαβάζεται πάντως τρισάγιο για όσους το επιθυμούν), ενώ πλέον ζητείται η έκφραση της οικείας βουλήσεως του τεθνεώτος για την καύση του – δεν αρκεί η βούληση των οικείων του.

Το δικαίωμα στη μεταθανάτια διαχείριση της σορού καθεμιάς και καθενός απορρέει κυρίως από τις πεποιθήσεις μας, από τη διαχείριση του φόβου του θανάτου. Η δυνατότητα μιας εναλλακτικής διαχείρισης (διαδεδομένης σε άλλους πολιτισμούς, περιορισμένης στην Ελλάδα λόγω μιας δογματικής ανάγνωσης της ζωής) δεν έχει να κάνει τόσο με το θάνατο όσο με τη ζωή: την ελευθερία και τις δυνατότητες αυτοδιαχείρισης της ατομικότητάς μας που μας παρέχονται στο πλαίσιο της κοινωνικής μας συμβίωσης. Η πολιτική, σε μεγάλο βαθμό, συνεχίζει να υποτιμά την ατομικότητα, δεν τη συμπεριλαμβάνει στις μεγάλες αφηγήσεις της διαχείρισης του κόσμου και, κυρίως, της αλλαγής του. Συμβολικώς, λοιπόν, είναι απείρως ενδιαφέρον ότι στη διαχείριση του επέκεινα η απάντηση δόθηκε όχι από την Αυτοδιοίκηση, εγκλωβισμένη σε αυτές τις αφηγήσεις και στους φορείς τους, αλλά από την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Πρωινός διάλογος με ιεχωβάδες

της Αόρατης Μελάνης, 21/10/2019

-Καλημέρα, να σας μιλήσουμε λίγο για τον Θεό; Όλοι πιστεύουμε στον Θεό, έτσι δεν είναι;

-Όχι. Εγώ είμαι άθεη. Έχω διαβάσει πολύ, έχω σκεφτεί και έχω απορρίψει την πίστη στον θεό.

-Άθεη; Δεν σας πιστεύω. Δεν υπάρχουν άθεοι.

-Συγγνώμη, αλλά τώρα με προσβάλλετε.

-Εγώ σας προσβάλλω;

-Με προσβάλλετε βαθύτατα. Αρνείστε να δεχτείτε τον αυτοπροσδιορισμό μου; Δεν με σέβεστε; Ή μήπως μου λέτε ότι δεν υπάρχω;

-Δεν υπάρχουν άθεοι άνθρωποι. Θα σας το αποδείξω.

-Βεβαίως, να μου το αποδείξετε. Σας ακούω.

-Όλοι πιστεύουμε σε κάτι, έτσι δεν είναι;

-Τι εννοείτε "πιστεύουμε";

-Παραδείγματος χάρη, εσείς πιστεύετε στον εαυτό σας, σωστά;

-Αυτό που λέτε είναι διαφορετικό. Δεν είναι πίστη, αλλά εμπιστοσύνη. Όταν λέμε ότι πιστεύουμε στον θεό, εννοούμε ότι έχουμε δεχτεί την ύπαρξή του χωρίς αποδείξεις, μόνο επειδή το λένε κάποιες ιερές παραδόσεις, ιερά κείμενα ή κάποιοι άνθρωποι που το ισχυρίζονται. Ο εαυτός μου μπορεί να αποδειχθεί ότι υπάρχει, ενώ ο θεός δεν αποδεικνύεται ότι υπάρχει.

-Και όμως, θα σας αποδείξω ότι υπάρχει!

-Βεβαίως, να μου το αποδείξετε.

-Πείτε μου, εμείς πώς γίνεται και υπάρχουμε; Το ξέρετε αυτό;

-Βεβαίως το ξέρω, είμαι βιολόγος, μπορώ να σας το πω. Πριν δισεκατομμύρια χρόνια, στην αρχέγονη σούπα του πρώτου ωκεανού του πλανήτη μας, με τις κατάλληλες συνθήκες εμφανίστηκαν οι πρώτες οργανικές χημικές ενώσεις. Στη συνέχεια οργανώθηκαν στα πρώτα κύτταρα και με την εξέλιξη φτάσαμε στα εκατομμύρια είδη οργανισμών που υπάρχουν σήμερα.

-Κι η αρχέγονη αυτή σούπα πώς εμφανίστηκε; Μπορεί να δημιουργηθεί κάτι εκ του μηδενός;

-Μα δεν προέκυψε εκ του μηδενός. Προέκυψε από κάτι που προϋπήρχε.

-Βλέπετε; Όλα έχουν ένα αίτιο. Γνωρίζεται τι είναι το αίτιο και το αιτιατό;

-Βεβαίως το γνωρίζω. Αν λοιπόν δεν μπορεί να προκύψει κάτι εκ του μηδενός, ο Θεός πώς προέκυψε;

-Ακούστε. Ο Θεός είναι το πρώτο αναίτιο αιτιατό!

-Και πώς το ξέρετε εσείς αυτό;

-Είπατε πριν για τις γραφές. Δεν πιστεύετε στον Θεό, λέτε. Πιστεύετε στον Απόστολο Παύλο;

-Τι εννοείτε αν πιστεύω;

-Υπήρξε ένας Απόστολος του Θεού που λεγόταν Παύλος. Έγραψε επιστολές, κείμενα. Αυτό το πιστεύετε;

-Ναι, ξέρω ότι υπήρξε κάποιος ονόματι Παύλος που έγραψε επιστολές. Αλλά δεν το πιστεύω, έχω πεισθεί γι' αυτό. Το έχω διαπιστώσει. Βλέπετε τη διαφορά;

-Θα διαπιστώσετε και αυτό που σας λέω. Πείτε μου, αυτό το κτίριο πίσω σας, πώς έγινε;

-Το σχεδίασε ένας μηχανικός και το έχτισαν εργάτες.

-Και τον κόσμο λοιπόν κάποιος πρέπει να τον έκτισε, σωστά;

-Λάθος. Χρησιμοποιείτε μια παρομοίωση ως επιχείρημα. Οι παρομοιώσεις, οι αναλογίες και οι μεταφορές είναι καλολογικά στοιχεία, όχι επιχειρήματα. Το ότι δυο καταστάσεις μας φαίνονται παρόμοιες δεν συνεπάγεται ότι είναι ίδιες σε όλα τα σημεία τους. Διαβάστε λίγο φιλοσοφία της επιστήμης. 

-Η φιλοσοφία της επιστήμης...

-Με συγχωρείτε, αλλά έχω ραντεβού για φυσικοθεραπεία κι έχω αργήσει. Πρέπει να φύγω, χαίρετε.

-Είστε υπόλογη απέναντι στον Θεό...

-Ας έρθει να με βρει. Καλή σας μέρα.

Πραγματικό περιστατικό. Προσπάθησα να αποδώσω τους διαλόγους πιστά (pun not intended). Ελπίζω να μην παρέλειψα τίποτε σημαντικό.

Ο Ριχάρδος και το κουκούλωμα της Τσιπραϊκής ανικανότητας...

Μια ελληνική ιστορία που βγάζει Μάτι

του Βαγγέλη Περρή, Athensvoice

Με πρόταση του εισαγγελέα ζητήθηκε η απαλλαγή του Ριχάρδου. Η επιπολαιότητα, το αλαλούμ και η βιασύνη που στήθηκε η κατηγορία σε βάρος του, τελικά λειτούργησε υπέρ του.

Πριν από περίπου ένα χρόνο ξέσπασε το «σκάνδαλο Ριχάρδου». Ο ενεχυροδανειστής με τα 100 καταστήματα και τις φαραωνικές τηλεοπτικές διαφημίσεις, λόγω κυρίως επαγγέλματος, δεν ανήκε στην κατηγορία των συμπαθέστερων Ελλήνων, οπότε η σύλληψή του επισκίασε τα υπόλοιπα γεγονότα της επικαιρότητας. Σύμπτωση: Τα περισσότερα αφορούσαν σε αποκαλύψεις για την απίστευτη ανοργανωσιά που επικρατούσε στο Μάτι, όταν ξέσπασε η πυρκαγιά του Ιουλίου.

Οι υπόνοιες για φτηνό αντιπερισπασμό αντιμετωπίστηκαν με καταιγισμό στοιχείων. Τα αντιγράφουμε από το πάντα καλά πληροφορημένο «Documento»: «Όπως αναφέρει η αστυνομία, η απώλεια εσόδων για το ελληνικό Δημόσιο από το λαθρεμπόριο χρυσού δεν μπορεί να εκτιμηθεί για την ώρα, εκτιμάται όμως ότι πρόκειται για πολλά εκατομμύρια ευρώ». Σύμφωνα με την ίδια καλή εφημερίδα «το κύκλωμα των λαθρεμπόρων έδιωχνε κάθε μέρα στην Τουρκία 100 έως 150 κιλά χρυσού, μερικές μέρες ακόμη και μισό τόνο, με τα παράνομα κέρδη να είναι γύρω στα 6 εκατομμύρια!» 

Παράλληλα, «τα μέλη του κυκλώματος συνεργάζονταν με κακοποιούς του κοινού ποινικού δικαίου που έκαναν ληστείες και στη συνέχεια πουλούσαν στο κύκλωμα τα κλοπιμαία». Οι υπόλοιπες επιβαρυντικές λεπτομέρειες γαργαλούσαν ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον του φιλοθεάμονος κοινού. «Το καλοκαίρι του 2018 συναντήθηκε ο Ριχάρδος με την Πάρις Χίλτον στη Μύκονο», «ζούσε σε πολυτελή βίλα στην Ανάβυσσο», «έκλεινε τραπέζι στο Nammos». Φυσικά δεν έλειπαν και τα υπόλοιπα στάνταρντς της ερευνητικής δημοσιογραφίας, η οποία απεκάλυπτε ότι «σε κρύπτη κρατούσε το θησαυρό ο Ριχάρδος», «ήταν φαν του Παττακού», «στην ομάδα ασφαλείας του  Αβραμόπουλου υπηρετούσε ο αστυνομικός που φέρεται να εμπλέκεται στο κύκλωμα». (Εντύπωση προξενεί η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στην Μαρέβα Μητσοτάκη.)

Η επιχείρηση πάταξης του λαθρεμπορίου χρυσού προς την Τουρκία έγινε ακόμη πιο αξιόπιστη, όταν τοποθετήθηκε επισήμως ο πάντα τεκμηριωμένος και ψύχραιμος τ. πρωθυπουργός σ. Αλέξης Τσίπρας. Μιλώντας στη Βουλή, αναφέρθηκε στη «σημαντική επιτυχία της ελληνικής αστυνομίας διότι εξαρθρώθηκε μία εγκληματική οργάνωση», κατανόμασε ως αρχηγό της τον Ριχάρδο στον οποίο, μια που ήταν εύκαιρος, απέδωσε και την αύξηση του ΕΝΦΙΑ, λέγοντας ότι «τολμούν να μιλούν οι εμπνευστές του ΕΝΦΙΑ, που είναι αυτοί που οδήγησαν τους πολίτες στα χέρια των λαθρεμπόρων χρυσού».

Η τεράστια αυτή επιτυχία είχε φυσικά το ιδεολογικό πρόσημο της Πρώτης Φοράς Αριστερά και το έκανε λιανό ο σ. Πολάκης με μία ακόμη καίρια ανάρτησή του: «Ριχάρδος... με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εξαρθρώθηκε το κύκλωμα των εκβιαστών τοκογλύφων ευυπόληπτων "άριστων" επιχειρηματιών της λαμογιάς που εκμεταλλεύτηκαν τη δυστυχία του κόσμου που έφεραν τα μνημόνια. Κατασχέθηκαν και τα κλεμμένα. ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΣΑΠΙΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΛΥΨΗ».

Θα περίμενε κανείς ότι εφ’ όσον οι «σάπιοι τοκογλύφοι» οι οποίοι «ανέβασαν τις τιμες του ΕΝΦΙΑ» και «έφεραν τα μνημόνια» συνελήφθησαν, θα ακολουθούσε η παραδειγματική τιμωρία τους. Λάθος πρόβλεψη! Ελάχιστες ώρες μετά την καταδικαστική ετυμηγορία των σ.σ. Τσίπρα και Πολάκη, ο Ριχάρδος και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι αφέθησαν ελεύθεροι, οι δικηγόροι τους μίλησαν για «κακή, πρόχειρη την κατασκευασμένη δικογραφία», για μια «κακή νομική τροφή από ακατάλληλη αστυνομική  κουζίνα», αλλά και με τον σ. Τζανακόπουλο να περνά στην αντεπίθεση ζητώντας τα ρέστα: «Προκαλεί αλγεινή εντύπωση το σχόλιο περί φιάσκου στην υπόθεση Ριχάρδου. Λίγο περισσότερη υπομονή και εμπιστοσύνη στην Δικαστική Αρχή,δεν θα έβλαπτε».

Όσοι είχαν υπομονή και εμπιστοσύνη στη Δικαστική Αρχή πριν από λίγα εικοσιτετράωρα έμαθαν ότι με πρόταση του εισαγγελέα στο αρμόδιο συμβούλιο πλημμελειοδικών ζητείται η απαλλαγή του Ριχάρδου και των συγκατηγορουμένων του. Ο λόγος απλός: «Βάσει της τελωνειακής νομοθεσίας δεν οφείλονται κανενός είδους δασμοί και φόροι για εξαγωγή χρυσού στην Τουρκία»!

Δεν γνωρίζουμε αν ο λαϊκός εισαγγελέας σ. Πολάκης θα ασκήσει έφεση, αλλά κάποια συμπεράσματα μπορούν να βγουν. Το ένα αφορά στον τρόπο που «εξάρθρωσε το κύκλωμα λαθρεμπορίας» το σύστημα της σ. Γεροβασίλη. Προχώρησε σε φαντασμαγορικές συλλήψεις χωρίς προηγουμένως να έχει ρίξει έστω ένα βιαστικό διάβασμα στους σχετικούς νόμους.

Το δεύτερο σχετίζεται με τον προπαγανδιστικό μηχανισμό που στήθηκε προκειμένου να φύγει από την επικαιρότητα το θέμα της πυρκαγιάς στο Μάτι. Χρησιμοποιήθηκαν τα γνωστά κόλπα με τους γνωστούς πρόθυμους.

Το τρίτο έχει ως επίκεντρο τον ίδιο τον Ριχάρδο. Η επιπολαιότητα, το αλαλούμ και η βιασύνη που στήθηκε η σε βάρος του κατηγορία, τελικά λειτούργησε υπέρ του. Τώρα ο Ριχάρδος μπορεί να βγαίνει σαν αδικημένος στην Ελεονώρα Μελέτη και να ζητάει την επιβράβευση της κοινωνικής προσφοράς του ίδιου και του επαγγέλματός του, απευθυνόμενος στους τηλεθεατές σαν λευκή περιστερά. Τα βαφτικά πρέπει να χρεωθούν εξ ολοκλήρου στον ΣΥΡΙΖΑ.