Μια συζήτηση με τη συγγραφέα Ιωάννα Μπουραζοπούλου

που η Guardian θεωρεί πως έγραψε ένα από τα καλύτερα βιβλία επιστημονικής φαντασίας  

του Βασίλη Καψάσκη, Lifo, 7/4/2015

Στο τελευταίο της μυθιστόρημα, «Η Κοιλάδα της Λάσπης», η συγγραφέας Ιωάννα Μπουραζοπούλου καταφεύγει ξανά στη μυθοπλασία προκειμένου να θέσει τους δικούς της πολιτικούς προβληματισμούς, να μιλήσει για τους ενδόμυχους και συλλογικούς φόβους, τα σύνορα που μας προστατεύουν, αλλά ταυτόχρονα μας περιορίζουν, και τη γοητεία της φρίκης. 

Η ροπή της συγγραφέως Ιωάννας Μπουραζοπούλου προς τη φανταστική λογοτεχνία και η διάθεσή της να μιλήσει για τους φόβους και την παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας είναι γνώριμη στο αναγνωστικό κοινό από προηγούμενα μυθιστορήματά της, όπως το «Τι είδε η γυναίκα του Λωτ;» (σ.σ. ο «Guardian» το συμπεριέλαβε στη λίστα με τα καλύτερα βιβλία επιστημονικής φαντασίας του 2013) και η «Ενοχή της Αθωότητας». Στο τελευταίο της βιβλίο, που είναι και το πρώτο μέρος μιας μυθιστορηματικής τριλογίας με τίτλο «Ο δράκος της Πρέσπας», η συγγραφέας επιστρατεύει ξανά την ανεξάντλητη φαντασία της για να στήσει μια ιστορία με φόντο την Πρέσπα και τις όχθες της, που, ως γνωστόν, βρίσκονται μεταξύ των συνόρων τριών χωρών: της Ελλάδας, των Σκοπίων και της Αλβανίας. Η λίμνη θα βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας και των οικονομικών συμφερόντων όταν αποκαλυφθεί ότι κατοικείται από έναν φοβερό δράκο που είναι η αιτία για την εμφάνιση ανεξήγητων καιρικών φαινομένων (μια 20ετής αδιάκοπη βροχόπτωση έχει μετατρέψει το έδαφος σε βούρκο λάσπης) και βίαιων εγκλημάτων. Ο φόβος που προκαλεί ο δράκος είναι σχεδόν ίδιος με τη γοητεία που ασκεί η ελπίδα που κρύβει κι έτσι οι όχθες της λίμνης προσελκύουν μια σειρά ερευνητών, καιροσκόπων και οραματιστών που προσπαθούν να δώσουν ερμηνεία στο μυστήριο της εμφάνισής του ή να την εκμεταλλευτούν με όποιον τρόπο μπορούν. Έτσι, μέσα σε λίγα χρόνια, με βάση ένα σχεδόν μυθικό πλάσμα που δεν έχει δει ποτέ κανείς με τα μάτια του, στήνεται στην περιοχή μια τεράστια μηχανή κέρδους που λειτουργεί υπό την εποπτεία της Παγκόσμιας Τράπεζας Ανάπτυξης. Αν πας μια βόλτα με βάρκα στη λίμνη, βλέπεις κάποια στιγμή τον βαρκάρη να σταματάει. Ξέρει ότι σ' εκείνο το σημείο πρέπει να σταματήσει. Το νοητό σύνορο βρίσκεται μέσα του. Έτσι συμβαίνει και με όλους μας. Τα σύνορα είναι μέσα μας 

—Τι είναι, όμως, αυτός ο περιβόητος δράκος; 

«Ο δράκος είναι ένα στοιχείο του συλλογικού φαντασιακού –ας το πούμε έτσι–, το οποίο ενσαρκώνει, σαν κέλυφος κάθε φορά, είτε έναν ενδόμυχο είτε έναν συλλογικό και πολύ ορατό φόβο, που όμως δεν μπορούμε να ορίσουμε με λέξεις και τον αποκαλούμε "δράκο". Σ' αυτό το βιβλίο –γιατί σε κάθε βιβλίο παίρνει διαφορετική μορφή– είναι ένας πολύ ισχυρός συλλογικός φόβος, ο οποίος έχει γεννηθεί από το αίσθημα του μετέωρου, της υποχώρησης του εδάφους που δημιούργησε η συνεχής βροχόπτωση. Η υποχώρηση αυτή δεν ήρθε μόνη της. Ήρθε με ένα αίσθημα οικονομικής υποτέλειας, κατάρρευσης θεσμών και αδυναμίας γενικότερης» λέει η κ. Μπουραζοπούλου και πίνει μια γουλιά από το πράσινο τσάι της. 

—Σκηνικό του βιβλίου είναι οι όχθες της Πρέσπας, που στην πραγματικότητα δεν είναι μια κοιλάδα βουτηγμένη στη λάσπη αλλά ένας πανέμορφος, καταπράσινος βιότοπος. Διαθέτει, όμως, ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Είναι χωρισμένος στα τρία και αυτή η γεωγραφική συνθήκη ήταν που έκανε τη συγγραφέα να επιλέξει την Πρέσπα για να μιλήσει αλληγορικά για το θέμα των συνόρων και των ορίων που υπάρχουν μέσα μας και ενώ μοιάζουν να αποτελούν το ασφαλέστερο καταφύγιο που έχουμε, ταυτόχρονα τείνουν να μας περιορίζουν: 

«Η Πρέσπα έχει μια βαριά και τραγική ιστορία. Υπάρχει αυτός ο πόνος, αυτό το αίσθημα παράλογου χωρισμού. Εκεί έχουν χωριστεί οικογένειες. Είναι μια λίμνη που ενώνει, χωρίζοντας, ή χωρίζει, ενώνοντας, τρεις χώρες. Και είναι ένα σύνολο ρευστό, γιατί είναι ένα σύνολο του νερού. Δεν υπάρχει τοίχος, δεν υπάρχει συρματόπλεγμα, δεν υπάρχουν διόδια, υπάρχει νερό που στην επιφάνειά του μοιάζει ομοιόμορφο, από ένα σημείο και μετά όμως ανήκει σε άλλον. Αν πας μια βόλτα με βάρκα στη λίμνη, βλέπεις κάποια στιγμή τον βαρκάρη να σταματάει. Ξέρει ότι σ' εκείνο το σημείο πρέπει να σταματήσει. Το νοητό σύνορο βρίσκεται μέσα του. Έτσι συμβαίνει και με όλους μας. Τα σύνορα είναι μέσα μας». 

—Στο αμέσως προηγούμενο βιβλίο σας, στην "Ενοχή της Αθωότητας", περιγράφετε μια κοινωνία έτοιμη να σκοτώσει αυτό που ήταν αναπόφευκτο να κατασκευαστεί για να την καταστρέψει. Μήπως στην "Κοιλάδα της Λάσπης" γίνεται το ανάποδο; Μήπως η κοινωνία προσπαθεί να προστατεύσει αυτό που την καταστρέφει;» ρωτάω την κ. Μπουραζοπούλου. «Με έναν άλλο τρόπο, εδώ έχουμε να κάνουμε με τη γοητεία της φρίκης» μου απαντάει σχεδόν αμέσως και συνεχίζει: 

«Η κοινωνία θρέφεται από τη φρίκη και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που είδαμε να παρουσιάζεται τα τελευταία χρόνια. Η φρίκη, η βία, ο ρατσισμός, τράβηξαν το ενδιαφέρον. Όσο μεγαλύτερα ήταν αυτά τα στοιχεία, τόσο μεγαλύτερο ενδιαφέρον προσέλκυαν. Νομίζω ότι μας κατέπληξε αυτό που δεν περιμέναμε ότι ήμασταν. Η ταχύτητα με την οποία καταλύθηκαν μέσα μας όλα όσα πιστεύαμε. Είδαμε να βγαίνει ο δράκος μέσα από έναν λαό –εδώ, πια, με την έννοια του τέρατος– που θεωρούσε ότι έχει τελειώσει με αυτά. Που θεωρούσε ότι ήταν ανθρωπιστής. Που θεωρούσε ότι η χώρα του είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας. Υποχώρησε όλη αυτή η σκευή, η καλλιέργειά μας. Υποχώρησε όπως ακριβώς τα σύνορα μέσα μας, κατέρρευσε και είδαμε ότι είμαστε έτοιμοι να δαγκώσουμε και να επιτεθούμε, εάν αισθανθούμε απειλή. Να βγούμε, να δείρουμε, να μιλήσουμε με τον πιο σκληρό τρόπο. Να χωρίσουμε ανθρώπους σε κατηγορίες. Να υποτιμήσουμε. Γενικά, να συμπεριφερθούμε σαν τέρατα, ενώ ήμασταν σίγουροι ότι δεν είμαστε. Βέβαια, όλο αυτό δείχνει και την ανικανότητά μας να διαχειριστούμε μια τέτοια κατάσταση. Φαινόμενα όπως η έκρηξη της βίας, τα ρατσιστικά φαινόμενα, η άνοδος της Χρυσής Αυγής και, στον αντίποδα, η παθητικότητα έδειξαν την ανικανότητά μας να αντιδράσουμε, να αφομοιώσουμε μια τόσο βίαιη μεταβολή. Αυτό ακριβώς ζουν και οι άνθρωποι του βιβλίου. Οι βεβαιότητές τους καταλύθηκαν πολύ γρήγορα, υποχώρησε το έδαφος κάτω από τα πόδια τους κι έτσι τους ήταν πάρα πολύ εύκολο να πιστέψουν σε αυτόν το δράκο. Να αγκιστρωθούν είτε στον φόβο του –γιατί και ο φόβος σε θρέφει, σε στηρίζει όταν είσαι κενός απ' όλα τα άλλα– είτε στην ελπίδα που μπορεί να κρύβει». «H λογοτεχνία που γράφω είναι η λογοτεχνία που βοηθάει τον αναγνώστη να βρει μόνος του τις απαντήσεις. Δεν είναι του τύπου "Θες να μάθεις ποιος φταίει για την οικονομική καταστροφή της χώρας; Πήγαινε στη σελίδα 344". Σίγουρα δεν υπάρχει εκεί...» 

—Οι χαρακτήρες που έρχονται σε σύγκρουση, ο αμφιλεγόμενος και κάπως αυταρχικός ρόλος των εκπροσώπων ενός παγκόσμιου οργανισμού που λειτουργούν ως τοποτηρητές της εύρυθμης λειτουργίας και των κανονισμών που έχουν επιβληθεί, οι οικονομίες που καταρρέουν, οι τοπικές κοινωνίες που ερημώνουν. Η «Κοιλάδα της Λάσπης» μοιάζει φορτωμένη με ένα σωρό αναγωγές και ομοιότητες με την πολιτική και κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα. Άραγε, μπορεί η λογοτεχνία, και δη η φανταστική, να δώσει απαντήσεις σε υπαρξιακά και κοινωνικά ζητήματα; 

 «Η λογοτεχνία που γράφω εγώ δεν είναι το λυσάρι που αναζητούμε. Γιατί αυτά τα χρόνια είναι πολύ ισχυρό το αίτημα για λυσάρι. "Πες μου ποιος φταίει, πες το μου τώρα, γιατί δεν έχω και πολύ χρόνο". Πρέπει να αναδιατυπώσουμε αυτή την ερώτηση. "Για ποιο απ' όλα; Και όταν λες "φταίει", τι εννοείς; Για το πώς γεννήθηκε, για το πώς εξελίχθηκε, το πώς εμφανίζεται, πώς θα εμφανίζεται πάντα;" H λογοτεχνία που γράφω είναι η λογοτεχνία που βοηθάει τον αναγνώστη να βρει μόνος του τις απαντήσεις. Δεν είναι του τύπου "Θες να μάθεις ποιος φταίει για την οικονομική καταστροφή της χώρας; Πήγαινε στη σελίδα 344". Σίγουρα δεν υπάρχει εκεί. Το μόνο που μπορεί να κάνει αυτού του είδους η λογοτεχνία είναι να προσπαθήσει να δει από μια άλλη οπτική ένα υπαρξιακό και κοινωνικό φαινόμενο. Καμιά απάντηση δεν μπορώ να δώσω. Η πολιτική δίνει απαντήσεις. Η λογοτεχνία είναι η διαδικασία ανεύρεσης της αλήθειας. Η δικιά μου. Υπάρχουν και πιο καθοδηγητικές λογοτεχνίες. Υπάρχουν και συγγραφείς με πιο ξεκάθαρο πολιτικό λόγο, που το βιβλίο τους θέλει να μεταδώσει κάτι που οι ίδιοι πιστεύουν ακράδαντα. Αλλιώς, αυτό το κάνει κατά κόρον η πολιτική. Και δεν φαίνεται να βοηθάει και πολύ. Παρακολουθήστε μια συζήτηση στην τηλεόραση. Λέει ο ένας "να ξεκαθαρίσουμε κάτι: το πρόβλημα είναι αυτό κι εκείνο και η λύση είναι εκείνη". Σε ένα δευτερόλεπτο ο αντίλογος έχει καταρρίψει τα πάντα. Το πρόβλημα, την έκτασή του, τη λύση. Στο τέλος, ο τηλεθεατής έχει μείνει με μια απέραντη σύγχυση και έναν φόβο ακόμα μεγαλύτερο από πριν. Και όμως, αυτή ήταν μια συζήτηση με απαντήσεις. Γιατί ο φόβος είναι μεγαλύτερος; O μόνος τρόπος να ξεπεράσεις τον φόβο σου είναι να πιστέψεις στην απάντηση, άμα τη βρεις μόνος σου». Ταξιδεύω γράφοντας. Αυτό είναι η λογοτεχνία για μένα. Έχω συνδέσει τη συγγραφή με το ταξίδι. Συνήθως φεύγω από την Αθήνα για να γράψω. Έχω ανάγκη να ξεκολλάω από τη δική μου πραγματικότητα. 

—Σκεπτόμενος αυτήν τη ροπή της προς τη φανταστική λογοτεχνία, ζητάω από την κ. Μπουραζοπούλου να μου εξηγήσει αν αισθάνεται καλύτερα πιο άνετα όταν χρησιμοποιεί τη μυθοπλασία αντί για τον ρεαλισμό: 

 «Δεν έχω γράψει ποτέ μια τέτοια ιστορία. Δεν με ενδιέφερε ποτέ. Το να αναπαράγω αυτό που με τρώει, που με βασανίζει όλη μέρα στη δουλειά μου, στην καθημερινότητά μου, να το δω για μια ακόμη φορά με τον ίδιο τρόπο, είναι για μένα σπατάλη χρόνου. Μόνο αν μπορέσω να το παρουσιάσω κάπως λοξά, θα καταφέρω να το δω λίγο πιο καθαρά». 

—Η επαγγελματική ιδιότητα της κ. Μπουραζοπούλου συνδέεται με τον τομέα της Δημόσιας Υγείας. Μια ιδιότητα που έρχεται, όπως ομολογεί, σε ξεκάθαρη αντίθεση με αυτήν του συγγραφέα: 

 «Δεν συνδέονται καθόλου. Είναι δύο εντελώς διαφορετικές δραστηριότητες της ζωής μου και καλύπτουν δύο τελείως διαφορετικές ανάγκες, που δεν είναι πάντα συμβατές. Χωρίς την πρώτη, δεν θα υπήρχε η δεύτερη. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα ήταν να γράφω μόνο. Νομίζω ότι χρειάζομαι και αυτό το πεδίο της ζωής μου για να με αγκιστρώνει. Πρέπει το ένα πόδι μου να πατάει στον ρεαλισμό. Αλλιώς, είναι τόσο γοητευτική η μυθοπλασία, που θα με καταβρόχθιζε ολόκληρη». 

—Τα βιβλία της περιγράφουν περιοχές μακριά από τη βάση της στην Αθήνα. Τη ρωτάω αν η ίδια ταξιδεύει, αν αντλεί έμπνευση από τα ταξίδια της: 

 «Ταξιδεύω γράφοντας. Αυτό είναι η λογοτεχνία για μένα. Έχω συνδέσει τη συγγραφή με το ταξίδι. Συνήθως φεύγω από την Αθήνα για να γράψω. Έχω ανάγκη να ξεκολλάω από τη δική μου πραγματικότητα. Στην αρχή έπρεπε να φεύγω, και μάλιστα με μηχανή. Να οδηγώ 5-6 ώρες. Να με "δείρουν" η βροχή και το χιόνι. Να αισθανθώ ότι ξεπλύθηκε από πάνω μου η πόλη. Κάθε κομμάτι που έχω γράψει συνδέεται με μια αποχώρηση. Γιατί, τι είμαι; Ένας δραπέτης».

Μια συνομιλία με την Μάρτα Άργκεριχ,

τη σημαντικότερη πιανίστρια στον κόσμο.

Συνέντευξη στον Αντώνη Μποσκοίτη για το LIFO, 3/4/2015

Στη Μάρτα Άργκεριχ δεν αρέσουν οι χαρακτηρισμοί ''μεγαλύτερη πιανίστρια του κόσμου'' κλπ., όσο κι αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής πριν από 73 χρόνια και άρχισε να μελετάει πιάνο στην ηλικία των τριών ετών κοντά στον περίφημο Σκαραμούτσα. Αργότερα, σπούδασε πιάνο σε προεφηβική ηλικία κοντά στον Αυστριακό πιανίστα και συνθέτη, Φρίντριχ Γκούλντα.

Το 1955 ο τότε Πρόεδρος της Αργεντινής, Χουάν Περόν, είχε μεταθέσει τους γονείς της Μάρτα στη Βιέννη ως διπλωματικούς εκπροσώπους. Για 18 μήνες μαθήτευσε κοντά στον Γκούλντα, ο οποίος αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επιρροή της στο πιάνο. Έκτοτε, η Μάρτα Άργκεριχ μέχρι σήμερα ακολουθεί μία λαμπρότατη καριέρα που περιλαμβάνει τις βραβεύσεις και διακρίσεις της στα μεγαλύτερα φεστιβάλ και διαγωνισμούς κλασικής μουσικής τα πρώτα χρόνια, τις ηχογραφήσεις έργων των μεγαλύτερων μουσουργών (Μπραμς, Λιστ, Σοπέν, Ραβέλ) και συνθετών του 20ου αι. (Προκόφιεφ, Ραχμάνινοφ) και τα τελευταία χρόνια τη διεύθυνση της Διεθνούς Ακαδημίας Πιάνου της Λίμνης Como στη Λομβαρδία, καθώς και την ίδρυση του Φεστιβάλ Μουσικής με το όνομα της στην πόλη Beppu της Ιαπωνίας.

Aπό κοντά η Μάρτα Άργκεριχ είναι μία γυναίκα με γκριζόμαυρα μακριά μαλλιά και αέρινη φορεσιά. Μας περίμενε μαζί με τη φίλη και συνάδελφο της, τη Ντόρα Μπακοπούλου, να γευματίσουμε οι τρεις μας με το μαγνητοφωνάκι ανάμεσα μας. Εννοείται πως τις προηγούμενες μέρες είχα φροντίσει να τη ''μελετήσω'', ακούγοντας τις ηχογραφήσεις της και παρακολουθώντας τα δεκάδες βίντεο της στο youtube:

Αυτό το μοναδικό ταλέντο που έχετε δεν σας κάνει να σκέφτεστε ότι υπάρχει θεός;

Εγώ πιστεύω ότι σαν εμένα υπήρξαν και πολλά άλλα ταλέντα, που δεν τους δόθηκαν οι ευκαιρίες, ούτε και υπήρξαν οι συνθήκες, ώστε ν' ανακαλύψουν ότι έως και αγαπάνε τη μουσική.  

Σε ποια πνευματική κατάσταση εισέρχεστε κάθε φορά που παίζετε πιάνο;

Έχω περάσει μεγάλες περιόδους εξέλιξης στη σχέση μου με τη μουσική. Όταν ήμουν πολύ μικρή είχα training, βασισμένο στη δεξιοτεχνία. Αυτό με βοήθησε πολύ στις διακρίσεις και τα βραβεία που πήρα, αλλά από κει και πέρα η ουσία της μουσικής ήταν πάντα ένας στόχος. Θα έλεγα ότι κατά ένα περίεργο τρόπο συμβάδισαν οι εμπειρίες στην προσωπική μου ζωή με τον βαθύτερο στόχο μου στη μουσική.  

Έχει παρατηρηθεί ότι σας αρέσει να παίζετε με άλλους στη σκηνή. Νιώθετε ισχυρή άραγε την ανάγκη των φίλων μουσικών; 

Είναι αλήθεια, δεν μ' αρέσει να παίζω μόνη μου. Γι' αυτό τα τελευταία χρόνια αποφεύγω τα προσωπικά ρεσιτάλ. Νιώθω μοναξιά όταν παίζω μόνη μπροστά σε κοινό, ενώ όταν πλαισιώνομαι από άλλους μουσικούς, παίρνω μεγάλη χαρά.

Η αλήθεια είναι ότι κάποιος που σας βλέπει μετά το τέλος μιας συναυλίας εισπράττει αυτή τη μεγάλη χαρά σας. 

Είναι καλό μια σχέση που υπάρχει στη ζωή να μεταφέρεται και στη σκηνή. Το βάρος μιας συναυλίας που επωμίζεστε, μιας τόσο μεγάλης ευθύνης κάθε φορά, δεν σας τρομάζει; Βέβαια, αλλά εκείνη την ώρα, την ώρα που παίζεις, δε μπορεί να σε βοηθήσει κανένας άλλος πέραν της μεγάλης αυτοσυγκέντρωσης και μιας αφαίρεσης οποιασδήποτε άλλης παρεμβολής. Σε προστατεύει, όμως, η μουσική η ίδια για να βγει κερδισμένη στο τέλος.  

Έχει σημασία το τελευταίο που είπατε. Εντυπωσιακό το ό,τι ενώ είσαστε αυτή που είσαστε, πάντα διατίθεστε να υπηρετείτε τη μουσική. 

Δεν ήμουν πάντα έτσι. Κάπου το επιδίωξα, κάπου το έφεραν οι συνθήκες. Όταν σιγά - σιγά πάει να κλείσει και ένας κύκλος ζωής, κρατάς τα πιο ουσιαστικά.  

Η γνωριμία σας με την Ελλάδα έγινε μέσω της σχέσης σας με τη Ντόρα Μπακοπούλου; 

Ναι, γνώρισα την Ελλάδα μέσα απ' τη Ντόρα. Έχω παίξει στην Επίδαυρο με τον Ροστροπόβιτς κι ήταν και η Ντόρα μαζί μας, παίξαμε οι δυο μας επίσης μερικές φορές στην Ελλάδα έχω έρθει αρκετές φορές για διακοπές: Στην Ύδρα και στην Αίγινα δύο φορές.  

Αυτή τη στιγμή έχετε τη διεύθυνση μεγάλων φεστιβάλ κλασικής μουσικής παγκοσμίως. Πώς σχολιάζετε την ύπαρξη ενός αντίστοιχου φεστιβάλ στη μικρή Ελλάδα; 

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με τεράστιο πολιτισμό. Θεωρώ αυτονόητη την ύπαρξη ενός τόσο σοβαρού φεστιβάλ. Νομίζω ότι γίνονται κι άλλα σημαντικά φεστιβάλ, αλλά εγώ, επειδή έχω κι αυτή τη σχέση με τη Ντόρα, όταν μου πρότεινε να γίνω Επίτιμος Πρόεδρος του φεστιβάλ της Αίγινας, το αποδέχτηκα με μεγάλη χαρά.  

Να υποθέσω ότι η Μπακοπούλου σας ενημερώνει για τα προγράμματα που προτίθεται να παρουσιάσει;

Όχι, δεν με ενημερώνει. Η Ντόρα κάνει αυτό που πιστεύει καλύτερο. Θα ερχόμουν κι εγώ κιόλας, αλλά με πειράζει η έντονη ζέστη. Είναι κι ένας λόγος που δεν παίζω τα καλοκαίρια σε θερμά κλίματα. Η κόρη μου, βέβαια, έχει έρθει αρκετές φορές στο Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής της Αίγινας.  

Η καριέρα σας ξεκίνησε το 1965, όταν σε ηλικία 24 ετών βραβευθήκατε στον Διεθνή Διαγωνισμό Chopin της Βαρσοβίας. Ποιος είναι άραγε ο αγαπημένος σας κλασικός συνθέτης;

Αγαπώ εξαιρετικά τον Μπαχ και τον Μπετόβεν, αλλά έχω μεγάλη αδυναμία στον Σούμαν. Αυτός ο τρυφερός λυρισμός του είναι κάτι που δεν το βρίσκω σε άλλους συνθέτες. Εκτός, όμως, από τη μουσική του με ελκύει πάρα πολύ και η προσωπικότητα του Σούμαν εν αντιθέσει με τον Σοπέν, τον οποίο επίσης αγαπώ. Ο Σούμαν υπήρξε γενναιόδωρος άνθρωπος, μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για τους ανθρώπους που πίστευε, ενδιαφερόταν για τα κοινά και για τα έργα των άλλων, του Μπραμς, του Λιστ, ενώ ο Σοπέν ήταν πολύ κλειστός στον εαυτό του και εκτιμούσε συνθέτες της όπερας, που εμένα δεν με ενδιαφέρουν. Επιπλέον, ο Σούμαν, αν και ψυχικά ασθενής, έγραψε μουσική γεμάτη υγεία.

Αναφερθήκατε μόλις στα κοινά. Κι εσάς σας ενδιαφέρουν εξίσου τα κοινά. Μιλήσατε μάλιστα και σ' ένα βίντεο υπέρ του αγώνα των απολυμένων μουσικών της ΕΡΤ.

Θεωρώ απαράδεκτο για μια χώρα που έχει φωτίσει και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, που έχει τέτοια θαυμάσια μυθολογία, να χάνει με τέτοιο τρόπο τη δημόσια τηλεόραση της. Σοκαρίστηκα όταν είδα το ρεπορτάζ με τη νεαρή μουσικό και τους άλλους μουσικούς γύρω της να κλαίνε επειδή επρόκειτο να απολυθούν. Ήταν χρέος μου, όταν μου το ζήτησαν ο Δεσύλλας και η Ντόρα, να τοποθετηθώ επ'αυτού. Υποχρέωση μου!  

Μέσα σε όλους τους μεγάλους μουσουργούς, έχετε παίξει κι ένα πιανιστικό έργο του Μάνου Χατζιδάκι, το ''Καταραμένο Φίδι''.

Τον Χατζιδάκι δεν έτυχε να τον γνωρίσω, αλλά είναι σαν να τον έχω γνωρίσει μέσα από τη μουσική του και μέσα απ' αυτά που μού 'χει πει η Ντόρα κατά καιρούς. Ήταν ένας δημιουργός με τρομερή ευαισθησία, χιούμορ και έντονη ζωντάνια μέσα του. Βρίσκω το ''Καταραμένο Φίδι'' μία επιτυχημένη σύνθεση όλο σκέρτσο και διονυσιακό κέφι. Το παίξαμε με τη Ντόρα στο Λουγκάνο το 2005, αλλά και στην Αθήνα, στο Μέγαρο Μουσικής. Θα ήθελα, όταν βρεθεί χρόνος, να το ηχογραφήσουμε μαζί με τη φίλη μου.  

Να προσθέσω στο σημείο αυτό ότι την αμοιβή σας από εκείνη τη συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής την είχατε προσφέρει στην Καμεράτα - Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής για την επιβίωση της.

Δεν προβληματίστηκα γι' αυτή μου την κίνηση καθόλου.  

Είστε ένας τρομερά πολυάσχολος άνθρωπος. Πόσο χρόνο αφιέρωνετε στη μελέτη;

Μελετάω τα βράδια πολύ. Χρειάζομαι την απαιτούμενη ησυχία ώστε τίποτα να μη με αποσπά. Επιπλέον, επειδή έχω την αίσθηση ότι ενοχλώ όποτε μελετάω, τα βράδια είναι οι μόνες ώρες που δεν ενοχλώ κανέναν.  

Να ενοχλείτε επειδή παίζετε; Άλλο και τούτο... Δεν σας κουράζει να ταξιδεύετε συνέχεια;

Έχω συνηθίσει, έχω συνηθίσει.  

Σας ρώτησαν κάποτε με ποιον θα θέλατε να δειπνίσετε κι εσείς απαντήσατε, με τον Ιησού Χριστό και τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Γιατί επιλέξατε αυτό το δίπολο;

Ο Ντα Βίντσι είναι η έκφραση του ορθολογισμού και ο Χριστός, του μεταφυσικού. Ακριβώς ένα δίπολο, όπως το είπατε. Θα ήθελα να έμπαινα με κάποιο τρόπο στη σκέψη τους μέσω του διαλόγου που θα γινόταν γύρω από ένα τραπέζι.  

Κάτι που μού 'χε πει η Μπακοπούλου και με είχε εντυπωσιάσει είναι πως προτίθεστε να ιδρύσετε ένα Γηροκομείο για πιανίστες.

Γηροκομείο υπάρχει ήδη για τραγουδιστές. Σε ένα Γηροκομείο και για πιανίστες, οι άνθρωποι θα αισθάνονται πολύ καλά μεταξύ τους παίζοντας με τέσσερα χέρια ή με δύο πιάνα! Θα είναι καλό για ανθρώπους που έχουν κουραστεί να παίζουν ή και γι' αυτούς που δεν τους καλούν πια. Ξέρετε, είναι πολύ άγριος αυτός ο χώρος και είναι λίγοι οι άνθρωποι που περνούν ανώδυνα το κατώφλι μιας άλλης ηλικίας. Η εποχή ζητάει συνεχώς καινούργιους ανθρώπους και τα πρόσωπα εναλλάσσονται με τρομερή ταχύτητα.  

Με το διαδίκτυο έχετε καλή σχέση;

Δε με βλέπετε πού 'χω το ipad δίπλα μου; (γέλια)  

Δε θα μπορούσα να μη σχολιάσω και το ότι σας ενδιαφέρει σταθερά να προωθείτε νέους πιανίστες. Ποιον θεωρείτε σήμερα άξιο νέο συνάδελφο σας;

Εκτιμώ τα νέα ταλέντα και σ' αυτό βοήθησαν πολύ τα ετήσια φεστιβάλ και οι διεθνείς διαγωνισμοί, στις επιτροπές των οποίων συχνά με καλούν. Θα μπορούσα να σας μιλήσω για έναν καταπληκτικό πιανίστα, τεράστιο ταλέντο, μόλις 23 ετών. Λέγεται Ντάνιηλ Τριφόνοφ κι είναι από τη Ρωσία!  

Αληθεύει ότι για ένα διάστημα δύο ετών παρατήσατε εντελώς το πιάνο;

Ναι. Αισθάνθηκα ότι έγινα δέσμια εξουθενωτικών υποχρεώσεων για να υπηρετήσω μία καριέρα που ουσιαστικά ποτέ δεν με ενδιέφερε.  

Κι όμως, επανήλθατε και τη συνεχίσατε την καριέρα αυτή.

Κατάλαβα ότι ζω με τη μουσική και χαίρομαι να τη μοιράζομαι με τους άλλους.  

Κυρία Άργκεριχ, σας ευχαριστώ πολύ γι' αυτή την κουβέντα.

Εγώ σας ευχαριστώ και να αγαπάτε τη χώρα σας, όσο εμείς κάθε φορά που την επισκεπτόμαστε.  

Είναι η Γη σφαιρική;

του Διονύση Γουσέτη, Athensvoice, 4/4/2015

Χθες δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ ένα άρθρο του υφυπουργού προστασίας του πολίτη Γιάννη Πανούση. Έγραφε τετριμμένα πράγματα, όπως ότι: «όποιος θεωρεί ότι στο σύγχρονο διεθνές και ευρωπαϊκό πεδίο Αριστερή Διακυβέρνηση σημαίνει ανοχύρωτη χώρα και πόλη, τότε όχι μόνο δεν έχει σχέση με την Αριστερά αλλά ούτε και με τη Δημοκρατία». Το άρθρο θα μπορούσε να έχει την τύχη πολλών άλλων άρθρων της σειράς: μιας μέρας ζωή στο ημίφως και μετά στη λήθη. Όμως συνέβη το αντίθετο.

Κοτζάμ υπουργοί κάθισαν και ξόδεψαν χρόνο, κόπο και φαιά ουσία για να αναλύσουν τα τετριμμένα του άρθρου. Άλλοι είπαν ότι συμφωνούν. Άλλοι ότι διαφωνούν. Άλλος ότι «σε αυτή τη φάση, θα μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει». Ο υπουργός δικαιοσύνης το χαρακτήρισε «αυτονόητο». Μόνο σε μια καθυστερημένη χώρα θα σπαταλιόταν τόση υπουργική και δημοσιογραφική ενέργεια για κάτι τόσο αυτονόητο, όσο ότι η γη είναι στρογγυλή.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα το αυτονόητο δεν είναι αυτονόητο. Και καθόλου τυχαία, ο υπουργός που το χαρακτήρισε έτσι είναι ο ίδιος που είχε δηλώσει ότι θα καλέσει σε διάλογο τους… κουκουλοφόρους.

Μην τους υποτιμάμε όμως τους υπουργούς. Δεν είναι ανόητοι. Απλά, προσπαθούν με άρθρα, με δηλώσεις, με την ενέργεια που σπαταλούν, να εξευμενίσουν ή να μεταπείσουν πολλά στελέχη (κυρίως μεσαία στελέχη) του ΣΥΡΙΖΑ, να τους επιτρέψουν να κυβερνήσουν. Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι αντιμετωπίζει η κυβέρνηση, παραθέτω ένα οργισμένο ηλεκτρονικό μήνυμα που έλαβα αυθημερόν από μέλος της «Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» (!) του ΣΥΡΙΖΑ:

«ΑΙΣΧΡΟ και ΑΘΛΙΟ το σημερινό αντικυβερνητικό ακροδεξιό άρθρο του υπουργού Πανούση, ο οποίος ουσιαστικά υποστηρίζει μια ΔΕΞΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ. Επιτέλους, ας εκδιωχτεί κλωτσηδόν ο φιλοσυστημικός αυτός ΔΗΜΑΡίτης από το υπουργικό συμβούλιο !!!!! Άμα θέλαμε τέτοιες απόψεις, κρατάγαμε και τον Δένδια... Άμα θέλαμε Νόμο και Τάξη θα ψηφίζαμε την πολιτική αλητεία της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού.
Το θράσος του μάλιστα είναι απύθμενο , καθώς αρθρογράφησε όχι σε μια προοδευτική εφημερίδα, αλλά στη ναυαρχίδα της Διαπλοκής, δηλαδή στα ΝΕΑ.... Ας καταλάβει επιτέλους η κούτρα του κυρ Γιάννη ότι οι καταλήψεις πρέπει κανονικά να θεσπιστούν ακόμη και νομικά ως ΑΠΟΡΡΟΙΑ του συνταγματικού ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ της συμμετοχής του πολίτη στην ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ζωή του τόπου.
Μάλλον διαβάζει μονομερώς το Σύνταγμα ο λάτρης των νοικοκυραίων.. Αηδία και οργή.... Πίσσα και πούπουλα».

Το πρωτόγονο μίσος και η πρωτοφανής θρασύτητα του αποστολέα δείχνει το κλίμα που κυριαρχεί σε μια μερίδα του κυβερνώντος κόμματος, καλύτερα από όσο θα το έδειχναν πολλές μελέτες. Πρόκειται για το κλίμα του «γνήσιου σοσιαλισμού». Ο αποστολέας εκθέτει γλαφυρά και με λίγα λόγια τις αξίες της καθ’ ημάς Ανατολής. Αξίες που λίγο ανατολικότερα από τη χώρα μας κοστίζουν απώλειες χιλιάδων ζωών, περιουσιών, οικογενειακής γαλήνης, ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Εκεί που η γη είναι αυτονόητα στρογγυλή, είναι οι ανεπτυγμένες χώρες. Εκεί δεν τίθεται θέμα συζήτησης για πράγματα που είναι κατακτημένα και κατοχυρωμένα. Πράγματα που αποτελούν κοινό τόπο και κοινή κοινωνική συνείδηση. Μου τα έγραφε κατά σύμπτωση, μόλις προχθές ο φίλος αρχιτέκτονας Κώστας Ξανθόπουλος, τ. καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πάτρας, που τώρα ζει στη Φινλανδία:

«Διερωτώμαι γιατί κάποιοι δεν βλέπουν τι συμβαίνει σε εξελιγμένες δημοκρατικά χώρες, ας πούμε στη Φινλανδία όπου ζω. Εδώ λοιπόν οι πολίτες που έχουν ενταχθεί σε κάθε είδους κοινωνικές ή πολιτικές ομάδες, είτε ανήκουν στο λεγόμενο δημοκρατικό τόξο, είτε στην αναρχία (παρ’ ότι αρνείται τη δημοκρατία), είτε σε θρησκεία, είτε στους gay, είτε σε αλλοεθνείς, σε νόμιμους μετανάστες, κ.ο.κ., έχουν το δικαίωμα να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους μαζικά, ειρηνικά, με πορείες, με πανό και με ντουντούκες. Όμως, υπάρχουν γι’ αυτό προϋποθέσεις και κανόνες της Πολιτείας, όπως:
α) η άδεια για μια μαζική εκδήλωση παραχωρείται από την αστυνομία, εφόσον δεν διαπιστώνεται ότι αυτή θα μπορούσε να εξελιχθεί σε βίαιες και αντιδημοκρατικές εκδηλώσεις·
β) η αστυνομία ηγείται και συνοδεύει μια εκδήλωση πορείας στην πόλη, με ένα περιπολικό να προηγείται στην κεφαλή των πορευόμενων·
γ) η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη και πραγματοποιείται στις πλατείες, στα πεζοδρόμια και σε μία λωρίδα των δρόμων, χωρίς να καταργεί την σχετικά ομαλή κυκλοφορία των υπολοίπων πολιτών και των αυτοκινήτων·
δ) οι εκδηλώσεις είναι νόμιμες και αποδεκτές εφόσον δεν παραβιάζουν τα όρια που αφορούν στην ελευθερία ή σε ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις των άλλων πολιτών ή ομάδων πολιτών, και εφόσον δεν παραβιάζουν τα φυσικά όρια δημοσίων και ιδιωτικών ακινήτων που είναι περιουσία του κράτους των πολιτών (οι τελευταίοι πληρώνουν μέσω των φόρων την ανέγερση και τη συντήρησή τους)·
ε) δεν επιτρέπονται αυθαίρετες καταλήψεις· μπορεί μιά ομάδα να πορευθεί π.χ. προς το Κοινοβούλιο, αλλά θα σταθεί και θα διαμαρτυρηθεί στον προαύλειο χώρο χωρίς να ξεπεράσει το φυσικό όριο των εξωτερικών βαθμίδων πρόσβασης στις εισόδους·
στ) μετά το πέρας των εκδηλώσεων οι συμμετέχοντες φεύγουν χωρίς να προκαλούνται στη συνέχεια παράπλευρες εκδηλώσεις σε άλλα σημεία ή περιοχές.
Συμμετείχα και εγώ πρόσφατα σε μια πορεία υποστήριξης της Ελλάδας, μαζί με άλλους 150 περίπου Έλληνες και 150 Φινλανδούς που στην πλειονότητά τους εκπροσωπούσαν αριστερές παρατάξεις. Όλα εξελίχθηκαν όπως τα περιέγραψα, ζωηρά και χωρίς να σπάσει μύτη. Αυτός είναι κανόνας και δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Οι νόμοι εφαρμόζονται, είναι σεβαστοί και αναγνωρίσιμοι από τους πολίτες και τους ξένους υπηκόους· είναι ελαστικοί, τιμούν το «δικαίωμα», απαιτούν την «υποχρέωση», και είναι αμείλικτοι όποτε παραβιάζονται ανεξάρτητα επαγγέλματος, αξιώματος, τίτλων, φυλής, κλπ. Δεν υπάρχουν ασάφειες, υποκριτικές ερμηνείες, ημίμετρα, και εκάστοτε διαφορετικές στάθμες ή κριτήρια».

Στην «πολιτικοποιημένη» και δημοκρατική χώρα μας, αν τολμήσεις να προτείνεις την απαγόρευση διαδηλώσεων που δεν έχουν άδεια της αστυνομίας, είσαι «φασίστας». Στη «πολιτικοποιημένη» και δημοκρατική χώρα μας δεν ανακοινώνεται καν στην αστυνομία η πραγματοποίηση πορειών και διαδηλώσεων. Το μαθαίνει, όταν το μαθαίνει, από τις εφημερίδες, με αποτέλεσμα την ασυδοσία των «αγωνιστών» στους αιφνιδιασμένους ανύποπτους πολίτες. Ένα από τα αποτελέσματα αυτού του είδους της δημοκρατίας είναι η διαρροή της αφρόκρεμας της κοινωνίας μας προς τους «φασίστες», που έχει φτάσει στο ζενίθ. Μαζί με τη διαρροή των καταθέσεων στις τράπεζες.

Σε λίγο καιρό δεν θα έχουν μείνει παρά μόνο όσοι δεν μπορούν να φύγουν. Δηλαδή ο πάτος του βαρελιού, που θα αναλώνεται σε εκτενείς αναλύσεις αν οι εμπρησμοί και οι αποκεφαλισμοί (αγαλμάτων, προς το παρόν) είναι ή όχι εκδήλωση εκτόνωσης του καταπιεσμένου λαού και αν γι αυτό πρέπει να είναι ανεκτοί ή όχι. Δηλαδή αν η Γη είναι σφαιρική ή όχι. 

Η Μήδεια του Μποστ

του Κώστα Γιαννακίδη, protagon.gr, 4/4/2015

O Προκόπης Παυλόπουλος στην επιτροπή που θα διερευνήσει τη νομιμότητα του δημοσίου χρέους. Όχι ως μάρτυρας, αλλά ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας που χαιρετίζει την πρωτοβουλία. Είδατε πώς τα φέρνει η Ζωή; Θα το έλεγα γελοίο, αλλά παρόντος του Πάνου Καμμένου οφείλω να είμαι προσεκτικότερος. Μην είναι φάρσα; Παρωδία; Η Μήδεια, αλλά του Μποστ. Βέβαια, εν προκειμένω, ο Πρόεδρος ένας υπάλληλος είναι και αυτός ως σκεύος πολιτικού κύρους. Όμως αν στην επιτροπή της Ζωής έχουν ιστορική αίσθηση του καθήκοντος ή καλό χιούμορ, οφείλουν να τον καλέσουν για να τους εξηγήσει πώς η διόγκωση του κρατικού μισθολογίου φουσκώνει και το χρέος. (Με την ευκαιρία, ο Πρόεδρος οφείλει να προσέξει αυτούς τους δημόσιους ασπασμούς με τη Ζωή. Δεν πηγαίνει δα καλεσμένος σε πρωινάδικο.)

Ο κ. Παυλόπουλος βρέθηκε, κατά κάποιον τρόπο, στην ίδια αίθουσα με την περίφημη κ. Γεωργαντά της Στατιστικής Υπηρεσίας που καταγγέλλει σκόπιμη διόγκωση του χρέους. Βέβαια η κ. Γεωργαντά δεν εμφανίστηκε, ακόμα, εντός Βουλής, αλλά αναφέρθηκε από τον Πάνο Καμμένο. Ο υπουργός δεν πτοείται από καταδικαστικές αποφάσεις και επαναλαμβάνει την αγαπημένη θεωρία συνωμοσίας των Ελλήνων, κυρίως των ανεξαρτήτων: η χώρα χρεοκόπησε επειδή το χρέος διογκώθηκε τεχνητά προκειμένου να τα κονομήσει η οικογένεια Παπανδρέου. Μη χαχανίσετε, μπορεί να βρεθείτε κατηγορούμενοι. Άλλωστε το θέμα είναι εξόχως σοβαρό. Αυτά δεν ακούγονται πλέον σε εκδηλώσεις των ΑΝΕΛ. Ακούγονται εντός της Βουλής, παρούσης της πολιτειακής και της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, στην έκταση, φυσικά, που είναι αρεστή στη Ζωή. Ναι, ήταν και ο πρωθυπουργός εκεί. Όμως εκτός Ελλάδας δεν έχει πει ούτε λέξη για την επιτροπή, το έργο της και την πολιτική συλλογιστική πίσω από τη δημιουργία της.

Δεν χρειάζεται επιτροπή για να φωτίσει τους λόγους που μας οδήγησαν στην καταστροφή. Ένοχο είναι όλο το σύστημα της μεταπολίτευσης. Από τις κομματικές οργανώσεις μέχρι τις μεγάλες καρέκλες των υπουργείων. Και αυτό το σύστημα, απολαμβάνοντας δημοκρατική νομιμοποίηση, δημιούργησε χρέος το οποίο είναι νόμιμο. Άλλωστε, τα περί απεχθούς χρέους δεν συνιστούν ρητή αναφορά στο διεθνές δίκαιο, αλλά ένα γενικό πλαίσιο κανόνων, το οποίο, σε καμία περίπτωση, δεν έχει εφαρμογή στις δημοκρατικές πολιτείες του δυτικού κόσμου. Τι θα ψάξει, λοιπόν, η επιτροπή της Ζωής; Τις συμβάσεις μία προς μία; Και πώς θα καταλάβει πού βρίσκονται οι μίζες; Ένα παράδειγμα: ο Πάνος Καμμένος, όπως αποκαλύπτει το Πρώτο Θέμα, υπογράφει απευθείας ανάθεση 500 εκατ. δολαρίων. Αν επρόκειτο για άλλον υπουργό και όχι για τον συγκεκριμένο, η εντιμότητα του οποίου είναι αδιαμφισβήτητη, κάποιος τρίτος στο μέλλον θα μπορούσε να αναζητήσει σκιές ακόμα και σε αυτή τη σύμβαση. Δεν βγαίνει έτσι άκρη. Διότι δεν υπάρχει και τίποτα για να βγει.

Το μόνο που θα πετύχει η συγκεκριμένη επιτροπή είναι να ενισχύσει το κυρίαρχο αφήγημα του εθνολαϊκισμού: ο ελληνικός λαός έπεσε θύμα μιας δράκας απατεώνων που καταχράστηκαν το δημόσιο χρήμα, δημιουργώντας χρέος, αντίστοιχο του πλούτου που απεκόμισαν. Μία απλουστευμένη, αφελής, λαϊκίστικη ανάγνωση της ιστορίας όπως τη γράφει ο Πάνος και τη διαβάζει η Ζωή.

Υ.Γ. Μετά το πέρας της σεμνής τελετής (που κόστισε, βέβαια, κάτι παραπάνω) η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατέβηκε στην πλατεία Συντάγματος και απέτισε φόρο τιμής στη μνήμη ενός ανθρώπου που αυτοκτόνησε εκεί το 2012. Πρέπει πρώτα να ξεπεράσεις το σοκ για να αισθανθείς ντροπή στη συνέχεια...

«Θερμό» επεισόδιο για Κουφοντίνα

Γιώργος Τερζής, Καθημερινή, 3/4/2015

Αντιμέτωπη με την ιδεοληψία και την ελαφρότητα με την οποία σειρά κοινοβουλευτικών της στελεχών αντιμετωπίζουν κρίσιμα ζητήματα, όπως αυτό της τρομοκρατίας, βρίσκεται πλέον η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ένα τέτοιο περιστατικό διαδραματίστηκε την Παρασκευή όταν η προγραμματισμένη επίσκεψη του αναπληρωτή Υπουργού κ. Γιάννη Πανούση στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδος είχε ως αποτέλεσμα να έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο ο Περιφερειάρχης κ. Κώστας Μπακογιάννη και η βουλευτής Φθιώτιδας του ΣΥΡΙΣΑ κ. Βάσω Λέβα. Η κ. Λέβα, που είχε επισκεφτεί προ ημερών τον καταδικασμένο για τρομοκρατία Δημήτρη Κουφοντίνα προκειμένου να τον υποστηρίξει ψυχολογικά, συμμετείχε στην ομάδα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που συνόδευαν τον κ. Πανούση.

Και έτσι ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον γιό του Παύλου Μπακογιάννη:

«Ακουσα ότι μιλήσατε πολιτισμένα με τον δολοφόνο του πατέρα μου. Αυτός όμως κανέναν πολιτισμό δεν επέδειξε όταν σκότωνε τα θύματα του...» φέρεται ειπών ο κ. Κώστας Μπακογιάννης, προσθέτοντας ότι «ως Περιφερειάρχης σας καλωσορίζω στο γραφείο μου στην Περιφέρεια, αλλά ως άνθρωπος σταματάω εδώ. Μέσα σε μια δημοκρατία, όλοι κρινόμαστε...».

Το πολιτικά αξιοπερίεργο είναι ότι η κ. Λέβα, που προφανώς επιχειρηματολογεί υπέρ του δικαιώματος να έχει λόγο ακόμα και ο καταδικασμένος για δολοφονίες, δυσφόρησε με τη στάση του Περιφερειάρχη και αποχώρησε επιδεικτικά, κτυπώντας με δύναμη την πόρτα πίσω της. Και όχι μόνον, αλλά και οι υπόλοιποι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ φέρονται να αντέδρασαν, σημειώνοντας προς τον κ. Μπακογιάννη ότι ως περιφερειάρχης δεν δικαιούται να κάνει κριτική!

Μετά το πέρας της συνάντησης με τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη, ο κ. Μπακογιάννης δήλωσε:

«Καλωσορίσαμε σήμερα στην έδρα της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας τον Υπουργό, κ. Γιάννη Πανούση, ο οποίος χαίρει βαθύτατης εκτίμησης ως άνθρωπος, επιστήμονας και πολιτικός. Συζητήσαμε για τα μεγάλα προβλήματα και τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Περιφέρεια μας. Είχα την ευκαιρία να τον ευχαριστήσω για την εξαιρετική συνεργασία που έχουμε με τα σώματα ασφαλείας και να εξάρω το έργο των Ελλήνων αστυνομικών και πυροσβεστών, που 365 ημέρες τον χρόνο, με ήλιο, βροχή και χιόνι, στέκονται δίπλα στον πολίτη.

Μοιραστήκαμε επίσης και κάποιους προβληματισμούς μου. Είναι ακατανόητο ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης διαπραγματεύεται, είτε μέσω δημοσίων δηλώσεων, είτε με επισκέψεις βουλευτών στον Κουφοντίνα, με τρομοκράτες. Είναι ακατανόητο ότι, με το νομοσχέδιο που έχει κατατεθεί στη Βουλή, ακυρώνονται δικαστικές αποφάσεις και απελευθερώνονται έτσι απλά, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, κατά συρροή δολοφόνοι, ληστές και βομβιστές, όπως ο Ξηρός, αγνοώντας ακόμη και την Ένωση των Εισαγγελέων. Είναι ακατανόητο ότι καταργούνται οι φυλακές υψίστης ασφαλείας. Αυτό αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία. Λες και όλοι οι έγκλειστοι στις φυλακές είναι το ίδιο. Είναι επίσης ακατανόητο, πως αντιμετωπίζονται καταληψίες δημοσίων κτιρίων και πανεπιστημίων -μέχρι και στη βουλή φτάσανε- ως χαρωποί επισκέπτες. Η κυβέρνηση πρέπει να στείλει επιτέλους ένα ξεκάθαρο μήνυμα: ότι -όπως όλοι πιστεύουμε- η διαστρεμμένη ιδεοληψία δεν έχει σχέση με την αριστερά και η βία δεν είναι αποδεκτό μέσο για την επίλυση των διαφόρων μας. Η κυβέρνηση με τις πράξεις και τις παραλείψεις της εκτρέφει το τέρας του αυταρχισμού και του φασισμού».