Spiegel «τεμαχίζει» ΣΥΡΙΖΑ:

«Φέρτε επειγόντως έναν… ψυχίατρο για Τσίπρα– Βαρουφάκη!»

lykavitos.gr, 11/3/2015

To ότι η Ελλάς ήταν ανέκαθεν ένα απέραντο φρενοκομείο, είναι γνωστό στους παροικούντες την (εσωτερική) Ιερουσαλήμ.

Απλά με την κατάληψη της εξουσίας από το εξάμβλωμα των ΣΥΡΙΖΟ-ΑΝΕΛ, που αντικειμενικά αποτελεί την κορυφαία έκφραση της ψυχοπαθολογικής (πολιτικής) τρέλας που έχει προκύψει στην ενδοχώρα μεταπολιτευτικά, αυτό πλέον γίνεται αντιληπτό και εις τας Ευρώπας.

Άρα να μην αιφνιδιαζόμαστε από άρθρα σαν και αυτό του σημερινού Spiegel που απαιτεί επειγόντως ψυχίατρο για την σημερινή Ελληνική κυβέρνηση.

Στο άρθρο αυτό αναφέρεται σε μια συνέντευξη που έδωσε Γερμανός ψυχίατρος στο BBC για τις ψυχωτικές εμπειρίες που έχουν άτομα τα οποία πάσχουν από παραληρηματικές ιδέες, σημειώνοντας ότι οι συντάκτες έχουν κάνει ένα λάθος:

«Δεν θα έπρεπε να κινηθούν στο χώρο των επιχειρήσεων και των εργαζομένων όπως έκαναν, αλλά προς το χώρο των οικονομικών συντακτών που προσπαθούν να καταλάβουν και τα ερμηνεύσουν τα σχετικά με την Ελλάδα, γεγονότα».

Καλεί δε ο συντάκτης τον Διευθυντή του Τμήματος Ψυχιατρικής στο Charité του Βερολίνου να δεί την δράση της κυβέρνησης Τσίπρα.

Οι φανταστικοί εχθροί

Στη συνέχεια χωρίζει το άρθρο σε κεφάλαια με το πρώτο να έχει τίτλο «οι φανταστικοί εχθροί».

Σε αυτό αναφέρεται στον Γιάνη Βαρουφάκη σημειώνοντας ότι εκείνοι που ακούν προσεκτικά καταλαβαίνουν όχι τη θεωρία των παιγνίων, στην οποία είναι ειδικός ο καθηγητής και υπουργός, αλλά μόνο την ψυχοπαθολογία. Ο δημοσιογράφος αναφέρει ότι υπάρχει μια εμμονή σε φανταστικούς εχθρούς που θυμίζει “ψυχωτική εμπειρία”.

Στο δεύτερο κεφάλαιο που κάνει λόγο για ασθένεια, αναφέρει ότι η ελληνική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι ένα πρόγραμμα βοήθειας δεν είναι αναγκαίο ενώ βρίσκεται υπό πτώχευση και ενώ μιλά για κούρεμα του χρέους στη συνέχεια κάνει λόγο για αναδιάρθρωση.

Ψυχοπαθολογία οι μυστικοί εφοριακοί

Στην «ψυχοπαθολογία» της ελληνικής κυβέρνησης το Spiegel προσθέτει και την πρόταση για τους μυστικούς εφοριακούς, αλλά και την απειλή ότι θα στείλει η Ελλάδα τους μετανάστες στο Βερολίνο.

«Οι διαπραγματευτές έχουν επαναπροσδιορίσει ενστικτωδώς ένα θεραπευτικό λεξιλόγιο για τις επισκέψεις τους στην Αθήνα», γράφει.

Στο τελευταίο κεφάλαιο ο δημοσιογράφος αναρωτιέται ποιος είναι πραγματικά τρελός και τονίζει ότι χρειάζεται ψυχιατρική παρέμβαση αλλά πώς να ασχοληθεί κανείς με μια κυβέρνηση που έχει παραισθήσεις.

Σημειώνει ότι πλέον «ο Τσίπρας και οι άνθρωποι του θέτουν πλέον τις αυταπάτες τους υπό έλεγχο», καθώς οι τράπεζες ξεμένουν από χρήματα. Όμως καταλήγει, αντί η κυβέρνηση να προχωρήσει σε κατευναστικές δηλώσεις, επιμένει στη νευρικότητα σαν να ακούει εσωτερικές φωνές.

«Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι οι παράξενοι ήρωες του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να συγκεντρώνουν τον θαυμασμό, αλλά …ο μαρξιστής ψυχίατρος David Cooper, λέει ότι η σχιζοφρένεια είναι ένα κοινωνικό προϊόν που μπορεί να θεραπευτεί μόνο με επανάσταση. Κάτι σαν αυτό που υποστηρίζουν επίσης ο Τσίπρας και ο υπουργός των Οικονομικών του: Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ τρελός, αλλά ο καπιταλισμός που τoν περιβάλλει», σημειώνει δηκτικά στο τέλος.

Ασάφειας και διγλωσσίας συνέχεια

Μετά και το χθεσινό Eurogroup διαπιστώσαμε για άλλη μια φορά πως άλλα μας πληροφορεί η ελληνική πλευρά ότι συζητήθηκαν κι αποφασίστηκαν και άλλα οι Ευρωπαίοι εταίροι. Ή αλλιώς, αυτά που η πλευρά των Ευρωπαίων παρουσιάζει ως δεδομένα, η ελληνική πλευρά είτε τα διαψεύδει, είτε να παρουσιάζει με τη γνωστή πλέον «ασάφεια»

της Βασιλικής Σιούτη, thepressproject.gr, 10/3/2015

Ήταν γνωστό τις τελευταίες μέρες ότι  οι δανειστές πίεζαν  για την άφιξη στην Αθήνα των τεχνικών κλιμακίων της άλλοτε αποκαλούμενης τρόικας και νυν αποκαλούμενων θεσμών, προκειμένου να ελέγξουν ιδίοις όμμασι  την κατάσταση  στην οποία βρίσκεται η χώρα και ειδικά τα ταμεία της.

Η κυβέρνηση όμως δεν το ήθελε. Μέχρι και  την έναρξη του χθεσινού Eurogroup διαβεβαίωνε ότι αυτό δεν θα συμβεί.  Κατά την έξοδο του από το Μέγαρο Μαξίμου, κι ενώ το  Eurogroup συνεχιζόταν, ο υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος, έσπευσε να κάνει δηλώσεις στις κάμερες, ανακοινώνοντας ότι έχει πολύ ευχάριστα νέα, ότι λύνεται το πρόβλημα χρηματοδότησης της χώρας και ότι αυτό συνιστά πολύ μεγάλη επιτυχία.

Οι δανειστές ωστόσο  έχουν δηλώσει δεκάδες φορές τον τελευταίο μήνα ότι η Ελλάδα θα πάρει χρήματα, μόνο αν κλείσει την αξιολόγηση του τρέχοντος προγράμματος (δηλαδή την τελευταία αξιολόγηση του μνημονίου που παραμένει ανοιχτή από την προηγούμενη κυβέρνηση).  

Θα μπορούσαν να εκταμιεύσουν κάποια υποδόση, όπως είπαν, αν έβλεπαν ότι η σημερινή κυβέρνηση αποδέχεται και προωθεί μεταρρυθμίσεις (δηλαδή μέτρα) και οι οποίες αποτελούν  μνημονιακούς όρους της  δανειακής σύμβασης.

Επίσης, όπως έχουν ξεκαθαρίσει, δέχονται και ισοδύναμα μέτρα,  αρκεί να αποφέρουν  τα ίδια έσοδα. 

Άρα τι θα μπορούσε να είχε συμβεί εχθές για να δικαιολογεί τις δηλώσεις Καμμένου; Μήπως απέσυραν τους όρους τους οι δανειστές για συμφωνία πριν δώσουν χρήματα;  Ή δέχθηκε  η κυβέρνηση τους όρους των δανειστών; -  αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν θα ήταν «μεγάλη νίκη»,  αλλά υποχώρηση. 

Οι ασάφειες του Βαρουφάκη συνεχίζονται

Ο Γ.Βαρουφάκης στη συνέντευξη τύπου που έδωσε,  δήλωσε: «Σήμερα κάναμε ένα αποφασιστικό βήμα για την εφαρμογή της συμφωνίας». 

Παραδέχθηκε δηλαδή ότι  αποδέχθηκε  τη συμφωνία που ζητάνε οι δανειστές. Για την τρόικα δεν ήταν ξεκάθαρος:  «Η τρόικα ήταν μία ομάδα τεχνοκρατών, η οποία έμπαινε στα υπουργεία με αποικιοκρατικό ύφος. Αυτή η πρακτική έχει τελειώσει. Οι θεσμοί δεν θα μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία» είπε,  αλλά ταυτόχρονα δήλωσε ότι θα έχουν πλήρη πρόσβαση στις πληροφορίες που θέλουν.

(Όταν του επισήμαναν οι δημοσιογράφοι ότι πολλοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι συνεχίζουν να την αποκαλούν τρόικα, επιχείρησε να απαντήσει με –μια μάλλον απόπειρα- χιούμορ, λέγοντας :«κάποιοι Ευρωπαίοι επιμένουν στη λέξη τρόικα. Αν τους αρέσει τόσο πολύ, ας τους τη στείλουμε»)..

Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας ανέφερε  ότι «καμία από τις νομοθετικές μας ρυθμίσεις δεν θα έχει αρνητικό δημοσιονομικό αντίκτυπο», δήλωση επίσης με πολλή ασάφεια που δημιουργεί εύλογες απορίες. 

Δεσμεύτηκε δημόσια  άλλη μια φορά ότι η κυβέρνηση δεν θα κάνει  μονομερείς ενέργειες,  αλλά  είπε ότι δεν θα ζητάει  άδεια για τα πάντα, μόνο για όσα αφορούν τη δημοσιονομική σταθερότητα. 

Για τη λίστα Βαρουφάκη, δηλαδή τη λίστα μεταρρυθμίσεων  που όσο πάει μοιάζει όλο και πιο πολύ με τη λίστα Χαρδούβελη, είπε ότι αυτή θα εμπλουτιστεί με μερικές ακόμα. 

Τέλος,  άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός τρίτου προγράμματος,  το οποίο όμως δεν αποκάλεσε ούτε δανειακή σύμβαση, ούτε μνημόνιο, αλλά «συμβόλαιο». 

Άλλα λέει η κυβέρνηση και άλλα λέει ο Ντάισελμπλουμ 

Στο εσωτερικό η κυβέρνηση επιχειρεί ακόμα να πείσει ότι δεν θέλει άλλα λεφτά (πολλοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να το ισχυρίζονται) τη στιγμή που συζητάνε όχι μόνο πως θα πάρουν την τελευταία δόση  του προγράμματος,  που άφησε ανοιχτό η προηγούμενη κυβέρνηση και η σημερινή επέκτεινε, αλλά και για νέα δανειακή σύμβαση, που φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να μην συνοδεύεται από όρους και νέα μέτρα. 

— Η κυβέρνηση, όσο αφορά την αξιολόγηση,  υποστηρίζει ότι δεν πρόκειται για το τρέχον πρόγραμμα/ μνημόνιο,  αλλά για κάτι άλλο. Ο Γ. Ντάισελμπλουμ, πάλι, υποστηρίζει κατηγορηματικά ότι πρόκειται για  το τρέχον ( «The discussions between the Greek authorities and the institutions must and will start as from Wednesday with a view to achieve a speedy and successful conclusion of the current review»). Το ίδιο υποστηρίζουν συνολικά οι δανειστές. 

— Η κυβέρνηση υποστήριζε ότι κλιμάκια της τρόικας δεν θα έρθουν στην Αθήνα, όταν ο Ντάισελμπλουμ εχθές δήλωνε ότι αυτά θα είναι καλοδεχούμενα («in this context, we agreed that the discussions with the institutions will take place in Brussels. In parallel, as needed, technical teams from the institutions will be welcomed in Athens...”).

— Πέρα από την υποχώρηση της ελληνικής κυβέρνησης για τις μονομερείς ενέργειες που παραδέχθηκε χθες και ο Γ.Βαρουφάκης ότι δεν θα κάνει, ο Γ.Ντάισελμπλουμ δήλωσε ότι υπογραμμίστηκε η δέσμευση της κυβέρνησης να σεβαστεί  τα μέτρα που είχε συμφωνήσει η προηγούμενη κυβέρνηση. («We also underlined the importance of close and efficient cooperation between the Greek authorities and the institutions and underlined the commitments of no unilateral actions and no rolling-back on measures previously agreed needed to be respected at all times»).

Είναι προφανές ότι οι «εταίροι» παρουσιάζουν την κυβέρνηση να έχει αποδεχθεί το μνημόνιο των προηγούμενων κυβερνήσεων και να έχει δεσμευθεί ότι δεν θα το καταργήσει. Υποστηρίζουν επίσης ότι συμφώνησε πως για να πάρει χρήματα, θα πρέπει να κλείσει την τελευταία αξιολόγηση του μνημονίου,  παίρνοντας τα μέτρα που προτείνουν οι δανειστές ή βάζοντας στη θέση τους ισοδύναμα,  καθώς και ότι συζητά για ένα τρίτο πρόγραμμα μετά τη λήξη του τρέχοντος που παρατάθηκε μέχρι το τέλος Ιουνίου.

Η κυβέρνηση εξακολουθεί να λέει ότι το τρέχον πρόγραμμα/μνημόνιο τελείωσε και ότι δεν θέλει άλλα δανεικά, παρά μόνο χρόνο για να ετοιμάσει το πρόγραμμά της. 

Η προφανής (και πρωτοφανής) αυτή ασάφεια και διγλωσσία, έστω και αν θεωρήσουμε ως διγλωσσία μόνο ότι άλλα λένε οι δανειστές και άλλα η Ελλάδα, είναι βέβαιο ότι δεν θα κρατήσει για πολύ, καθώς σε λίγο αναγκαστικά θα πρέπει όλοι να λάβουν  κρίσιμες αποφάσεις.  Γεννιούνται ωστόσο εύλογα ερωτήματα:

— Αν οι δανειστές ψεύδονται και μάλιστα τόσο προκλητικά, ώστε να παρουσιάζουν μια κυβέρνηση που αντιστέκεται σαν να συνθηκολογεί, γιατί δεν τους καταγγέλλουν για αυτό;  Γιατί τους επιτρέπουν να λένε όσα λένε; 

— Αν η κυβέρνηση όντως δεν θέλει άλλα χρήματα από τους δανειστές (όπως έλεγε και προεκλογικά), αλλά μόνο χρόνο,  τότε γιατί δεν παρουσιάζει επιτέλους το σχέδιο εξεύρεσης πόρων για την υλοποίηση του προγράμματος της; Πού είναι η εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης που θα μπορούσε να κρατήσει τη χώρα εντός της ευρωζώνης,  αλλά χωρίς τους όρους που επέβαλλαν οι δανειστές;

— Όταν η προηγούμενη κυβέρνηση μιλούσε για το τέλος των μνημονίων και της τρόικας, ο ΣΥΡΙΖΑ απαντούσε ότι απλώς θα τους αλλάξουν όνομα. Γιατί οι εταίροι τώρα λένε και για εκείνους το ίδιο;  

— Ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά, όταν τον ρωτούσαν τι θα κάνει αν οι εταίροι δεν υποχωρήσουν και δεν του επιτρέψουν να εφαρμόσει το πρόγραμμά του (για το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης έλεγαν ότι θα το εφαρμόσουν άμεσα, από την επόμενη μέρα,  ανεξάρτητα από την έκβαση της διαπραγμάτευσης και χωρίς την έγκριση των δανειστών) απαντούσε ότι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση.  Τι άλλαξε; Γιατί δεν επιβεβαιώθηκαν οι προβλέψεις τους; Και αν άλλαξαν τα δεδομένα γιατί δεν ενημερώνουν τους πολίτες  γι αυτά; 

Το βέβαιο είναι ότι δεν μπορεί να λένε όλοι  την αλήθεια. Και να ζητάμε λεφτά και τα μην ζητάμε. Και να έρχονται τα τεχνικά κλιμάκια στην Αθήνα και να μην έρχονται. Και να χρειαζόμαστε τρίτο πρόγραμμα και να μην χρειαζόμαστε. Όποια κι αν είναι η αλήθεια, όσο και αν αργήσει, θα φανεί. Και αυτό που σήμερα μοιάζει για την κάθε πλευρά ως πολιτικό κέρδος, αν βασίζεται πάνω σε ψέματα, θα μετατραπεί σύντομα σε πολιτικό κόστος. 

Ο Τόμας Έντισον

και το «τηλέφωνο των πνευμάτων»

Καθημερινή, 6/3/2015

Μία από τις λιγότερο γνωστές φιλοδοξίες του Τόμας Έντισον ήταν η κατασκευή συσκευής, ικανής να αφουγκράζεται τις φωνές των νεκρών, σύμφωνα με μέχρι πρόσφατα χαμένο κεφάλαιο των απομνημονευμάτων του, τα οποία αναδημοσιεύονται αυτή την εβδομάδα στη Γαλλία.

Ο Αμερικανός εφευρέτης, ο οποίος επινόησε τον φωνόγραφο και θεωρείται -εσφαλμένα- ο πρώτος δημιουργός του ηλεκτρικού λαμπτήρα, φιλοδοξούσε να δημιουργήσει ένα είδος «τηλεφώνου των πνευμάτων», που θα κατέγραφε τα λόγια των ψυχών.

Άγνωστη «λογοκρισία»

Ο Έντισον περιγράφει τις προσπάθειές του αυτές στην αυτοβιογραφία του, που δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό του. Παρότι η πρώτη έκδοση του 1948 (ο Έντισον πέθανε το 1931) περιείχε την προσπάθεια κατασκευής του τηλεφώνου ψυχών στον επίλογό της, κάθε μεταφυσική μνεία αφαιρέθηκε από άγνωστο χέρι στις κατοπινές εκδόσεις στην αγγλική γλώσσα. Ορισμένοι εκδότες στις ΗΠΑ θεώρησαν μάλλον ότι οι αναφορές στο τηλέφωνο ψυχών υπήρξε κακόγουστο αστείο του συγγραφέα, καθώς κανένα τέτοιο σχέδιο δεν εντοπίσθηκε στα χαρτιά του. Στη Γαλλία, όμως, η μετάφραση του έργου το 1949 διατήρησε το επίμαχο κεφάλαιο.

Το εδάφιο αυτό δείχνει πως ο Έντισον προσπάθησε στα τέλη της δεκαετίας του 1870 να ακούσει τις φωνές από το υπερπέραν, ενισχύοντας τον ήχο των φωνογράφων. Ο εφευρέτης συνήψε μάλιστα συμφωνία με τον βοηθό του, τον μηχανολόγο Ουίλιαμ Ουόλτερ Ντίνουιντι, ότι ο πρώτος που θα πέθαινε θα «προσπαθούσε να στείλει μήνυμα από τον άλλο κόσμο στον επιζήσαντα».

Μεταφυσική του 19ου αιώνα

Ο Έντισον πίστευε ακράδαντα όχι μόνο στην ύπαρξη φαντασμάτων, αλλά και στην ικανότητά τους να συνομιλούν με τους ζωντανούς.

Αν και οι απόψεις αυτές του εφευρέτη μπορεί να προκαλούν σήμερα θυμηδία και αρνητικές εντυπώσεις για τον Έντισον, ο κοινωνικός περίγυρός του καθώς και ορισμένα ιδιαίτερα διαδεδομένα πνευματικά κινήματα της εποχής του προήγαγαν ενεργά τέτοια μεταφυσικά πιστεύω.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αδίστακτη τυχοδιώκτις και ιδρυτής του κινήματος του Θεοσοφισμού, Χελένα Μπλαβάτσκι.

Η μαντάμ Μπλαβάτσκι, όπως ήταν γνωστή τον 19ο αιώνα, ήταν κόρη Ρωσογερμανών ξεπεσμένων ευγενών, που ταξίδεψε σε όλη τη ρωσική αυτοκρατορία μετά τη γέννησή της το 1831, χάρη στον στρατιωτικό πατέρα της και τις πολυάριθμες μεταθέσεις του.

Γύρω στο 1860, η «μαντάμ», έχοντας διαπιστώσει τη δημοτικότητα των μεταφυσικών αναζητήσεων μεταξύ των μελών της ολοένα και πιο πλούσιας αστικής τάξης της Δύσης, ίδρυσε σχολή σκέψης, η οποία συνδύαζε στοιχεία από όλες τις θρησκείες.

Σε μία προσπάθεια να πείσει το κοινό της, εφηύρε φανταστικά ταξίδια στο Θιβέτ -όπου ουδέποτε πήγε- αλλά και εξίσου φανταστικές περιπέτειες σε άλλα μέρη του κόσμου. Η «σχολή» της αξιοποιούσε περίτεχνα τις ανησυχίες της εποχής, όπως τον πόθο των συγχρόνων της για επικοινωνία με το υπερπέραν. Για τον λόγο αυτό χρησιμοποίησε πολλά «μέντιουμ», αντλώντας γενναία ποσά από αδαείς.

Περί Θεοσοφισμού

Την ίδια στιγμή, επέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής της ότι η σχολή σκέψης που ίδρυσε, ο Θεοσοφισμός, δεν αποτελεί θρησκεία παρά μόνο φιλοσοφικό ρεύμα, ικανό να συνδυάζει κάθε πνευματική αναζήτηση και σχολή, από τον Χριστιανισμό και τον Βουδισμό, μέχρι το Νεο-πλατωνισμό και τον μυστικισμό του Γιάκομπ Μπέμε.

Μετά τη μετοίκησή της στη Νέα Υόρκη, η μαντάμ Μπλαβάτσκι βρήκε πρόσφορο έδαφος, αναζητώντας οπαδούς-μαθητές μεταξύ της πάμπλουτης άρχουσας τάξης της εποχής, πάντα έτοιμη να προσφέρει πνευματική διέξοδο σε εύπορους και ταλανιζόμενους από πλήξη ολιγάρχες.

Ο πρώτος μήνας της νέας κυβέρνησης

του Γιάννη Σαραντάκου, ΕΘΝΟΣ, 5/3/2015

Η κυβέρνηση συμπλήρωσε πρόσφατα έναν μήνα ζωής... Χρόνος ελάχιστος υπό κανονικές συνθήκες, αλλά ως γνωστόν η χώρα δεν βρίσκεται σε αυτήν την... κανονικότητα τα τελευταία 5 χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι, έναν μήνα μετά τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου, οι πολίτες εξακολουθούν να βιώνουν την ανασφάλεια σε ό,τι αφορά το τι μέλλει γενέσθαι.

Οι Έλληνες γίνονται καθημερινά δέκτες απειλητικών μηνυμάτων από το εξωτερικό, ενώ στο εσωτερικό βρίσκονται σε μία πρωτόγνωρη σύγχυση με νομοσχέδια που ανακοινώνονται και αλλάζουν στην πορεία, με χρονοδιαγράμματα συγκεκριμένων επιλογών που δεν τηρούνται και γενικότερα με μία ρητορική που δεν μετατρέπεται σε πράξη. Πόσο μπορεί να αντέξει μία χώρα αυτήν την κατάσταση; Πώς μπορεί μία οικονομία να σταθεροποιηθεί όταν όλα όσα σχετίζονται με αυτήν είναι στον αέρα;

Είναι σαφές ότι η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και αρκετές εβδομάδες στο «ένα πόδι». Στην αρχή ήταν λογικό, καθώς αναλάμβανε μία καινούργια κυβέρνηση και σε θέσεις-κλειδιά τοποθετούνταν πρόσωπα που δεν είχαν κυβερνήσει ποτέ ξανά στο παρελθόν. Οι πρώτες δυσκολίες δεν αιφνιδίασαν κανέναν. Από ένα σημείο και μετά, όμως, και όσο διατηρείται αυτή η σύγχυση, οι δικαιολογίες περί απειρίας δεν θα είναι αρκετές.

Είναι σαφές ότι χρειάζεται συντονισμός, αν μην τι άλλο, του οικονομικού κύκλου και σίγουρα χρειάζεται «φρένο» σε πρωτοβουλίες που σοκάρουν την κοινή γνώμη, όπως είναι η εξαγγελία περί κατάργησης των ΤΕΙ που στη συνέχεια ανακλήθηκε ή το πρόσφατο γεγονός με τη διάταξη που φέρεται να εκδόθηκε από ανώτατο αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ., χωρίς να το γνωρίζει ο αρμόδιος υπουργός, αλλά να είναι στο «πνεύμα» των όσων πιστεύει άλλο κυβερνητικό στέλεχος που έχει υπό την εποπτεία του την πολιτική για τη μετανάστευση.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είναι αναγκαίο τώρα, που είναι ακόμη αρχή, να ακολουθήσει μία πολιτική πυγμής και να περιορίσει αυτά τα φαινόμενα. Αν δεν το κάνει, πολύ σύντομα η κυβέρνησή του θα θυμίζει Βαβέλ και τα προβλήματα που θα κληθεί να διαχειριστεί θα είναι πολλαπλασίως περισσότερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι ένα κόμμα διαλόγου, διαβουλεύσεων και ζυμώσεων, αλλά τώρα είναι στην κυβέρνηση και χρόνο για ατέρμονες συζητήσεις δεν έχει....

Δημοσιογράφος από την Σλοβακία

Ο Γιούρα έγραφε ότι η Ελλάδα, περισσότερο από οικονομικά προβλήματα πάσχει από «αριστερολαγνεία», πίσω από την οποία κρύβεται ένας αδίστακτος καιροσκοπισμός, τροφοδότης ενός κυνικού φαυλοκρατικού συστήματος.

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου, EBR, 4/3/2015

Γνωριζόμαστε τριανταπέντε χρόνια. Από τότε που η Τσεχοσλοβακία τελούσε υπό κομμουνιστικό καθεστώς και ο Γιούρα, αν και δημοσιογράφος, εργαζόταν ως κηπουρός γιατί το καθεστώς τον θεωρούσε επικίνδυνο. Πολύ διαβασμένος, με αισθήματα σεβασμού και φιλίας για την Ελλάδα, μετά την πτώση του κομμουνισμού ανέλαβε κύριος αρθρογράφος στην μεγαλύτερη και καλύτερη εφημερίδα της Σλοβακίας –την αυστηρή Λίντοβι Νόβινυ.

Από το 1992 έως σήμερα επισκέφθηκε πέντε φορές την χώρα μας και τα σχετικά άρθρα του ποτέ δεν πέρασαν απαρατήρητα. Τουναντίον, το τελευταίο άρθρο του στην Λίντοβι Νόβινυ το 2009 θα λέγαμε ότι είχε προφητικό χαρακτήρα για τα μέλλοντα να συμβούν στην χώρα μας και η ανάλυση του συναδέλφου πήγαινε πολύ πιο βαθειά από αριθμούς και ποσοστιαίες μονάδες.

Ο Γιούρα έγραφε ότι η Ελλάδα, περισσότερο από οικονομικά προβλήματα πάσχει από «αριστερολαγνεία», πίσω από την οποία κρύβεται ένας αδίστακτος καιροσκοπισμός, τροφοδότης ενός κυνικού φαυλοκρατικού συστήματος.

Μετά το άρθρο του αυτό, συνάντησα τον Γιούρα το 2010 στο Μόναχο και, στην συζήτηση που είχαμε τότε, θέσαμε στον έμπειρο συνάδελφο το ερώτημα γιατί η Σλοβακία, την εποχή εκείνη, είχε αρνηθεί να εγκρίνει για την Ελλάδα βοήθεια 250 εκατ. ευρώ, στο πλαίσιο του γνωστού σχεδίου στήριξης της χώρας μας με το ποσόν των 110 δισεκατ. ευρώ στο οποίο συμμετείχαν όλες οι χώρε της ευρωζώνης.

Η απάντηση του Γιούρα τότε έλεγε πολλά για το πώς, την κρίσιμη εκείνη περίοδο, έβλεπαν την χώρα αρκετοί παρατηρητές εκτός αυτής. Παρατηρητές που διαμορφώνουν βεβαίως και το ανάλογο κλίμα στην κοινή γνώμη, όταν πρέπει να αναφερθούν στα τεκταινόμενα στην χώρα μας. Ιδού λοιπόν τι μας είχε πει ο Σλοβάκος συνάδελφος, γνωστός στην χώρα του για τους υπέρ της δημοκρατίας αγώνες του:

Αρθρογράφησα επικριτικά για την απόφαση της σλοβακικής κυβερνήσεως να θέσει θέμα μη παροχής οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα.

Μια τέτοια στάση είναι αντίθετη με το πνεύμα της ευρωπαϊκής ολοκληρώσεως, για την οποίαν είμαστε αρκετοί Σλοβάκοι δημοσιογράφοι που δώσαμε μάχες τα τελευταία χρόνια.

Ιδιαίτερα δε όταν η χώρα, μετά την κομμουνιστική καταιγίδα, κινδύνευε να κυλήσει προς έναν αντιδημοκρατικό εθνικισμό που θα την οδηγούσε στο ευρωπαϊκό περιθώριο. Τούτων λεχθέντων, όμως, την απόφαση της κυβερνήσεώς μας την καταλαβαίνω.

Είναι δε πολύ πιο σύνθετη από τις υπεραπλουστευμένες ερμηνείες που εγράφησαν και ακούστηκαν.

Η Ελλάδα, τόσο στην Σλοβακία όσο και στη Τσεχία, δεν έχει ιδιαίτερα καλή φήμη και αυτό δεν είναι καινούργιο. Δεν είναι λίγοι οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι που δεν ξεχνούν ότι, για μία μακρά περίοδο την δεκαετία τού ’80, η Ελλάδα ήταν η πλέον σοβιετόφιλη χώρα της Ευρώπης και ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για τις δημοκρατικές μας ελευθερίες και τα δικαιώματά μας.

Σάς υπενθυμίζω ότι η χώρα σας ουδέποτε στήριξε την Χάρτα 77, την οποία μάλιστα κάποιοι πολιτικοί σας χαρακτήρισαν και ως «προβοκάτσια» κατά του σοβιετικού καθεστώτος.

Έτσι, την ώρα που ο τσεχοσλοβακικός λαός βρισκόταν υπό τον κομμουνισμό και την βιαιότητά του, η Ελλάδα δανειζόταν, το διασκέδαζε, προσκυνούσε την ΕΣΣΔ και αδιαφορούσε πλήρως αν στην Μπρατισλάβα, στην Πράγα και αλλού υπήρχαν δημοσιογράφοι που εδιώκοντο και καταδικάζονταν σε εξευτελιστικά για την ιδιότητα και το επίπεδό τους έργα. Όπως εγώ, για παράδειγμα, που ήμουν κηπουρός μαζί με τον Ντούμπτσεκ (σ.σ. πρωταγωνιστής της Άνοιξης της Πράγας).

Επίσης, σχολιάστηκε πικρόχολα η αποχή και η αρνητική ψήφος όλων των Ελλήνων ευρωβουλευτών στην ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την καταδίκη των εγκλημάτων του κομμουνισμού εις βάρος των  λαών μας.

Ήταν η συμπεριφορά αυτή πράξη αλληλεγγύης απέναντι σε λαούς που 45 χρόνια υπέστησαν τα πάνδεινα από τα κομμουνιστικά καθεστώτα και κάθε φορά που διαμαρτύρονταν κατέφθαναν τα σοβιετικά τανκς;

Υπό αυτό λοιπόν το ψυχολογικό κλίμα και όταν ο μέσος μισθός ενός Σλοβάκου είναι περί τα 450 ευρώ μηνιαίως, με ποια λογική θα τού ζητήσει κανείς να στηρίξει την Ελλάδα για να μην πτωχεύσει; Όταν εμείς με κόπους και θυσίες απελευθερώσαμε τις οικονομίες από τις κομμουνιστικές αγκυλώσεις μέσα σε είκοσι χρόνια, με ποια καλή διάθεση καλούμεθα να στηρίξουμε την πιο κρατικοποιημένη οικονομία της Ευρώπης;

Και κάτι τελευταίο. Υπήρξε ποτέ ελληνικό συνδικάτο, τα «μαύρα χρόνια», που να στήριζε τους δικούς μας αγώνες, που ήσαν πραγματικοί, γιατί παίζαμε κορώνα-γράμματα την ζωή μας και όχι συντεχνιακά προνόμια; Η απάντηση είναι όχι…».

Περίπου στο σημείο αυτό έκλεινε τότε και η συζήτηση με τον Γιούρα. Έναν συνάδελφο καταξιωμένο, που είναι σήμερα συνταξιούχος με 486 ευρώ μηνιαίως και που αποστρέφεται τους «πωλητές προόδου, τρόμου και βλακείας».

Τελικώς, η χώρα του δέχθηκε να στηρίξει την Ελλάδα με 700 εκατ. ευρώ και οργισμένος ο Γιούρα, που τιμήθηκε από την Γαλλική Δημοκρατία με το Μετάλλιο της Τιμής, πριν λίγες ημέρες τηλεφώνησε για να μάθει αν θα πρέπει ακόμα να δανείζει τους Έλληνες συνταξιούχους με σύνταξη 700 ευρώ τον μήνα για να έχουν και 13η σύνταξη! Αυτό θα πει κοινωνική δικαιοσύνη στα ελληνικά, τού απάντησα.