Άλλη μια εποχή μεγαλείου για το χριστιανισμό

Η νεκρανάσταση ενός Αρχιεπισκόπου... κε άλλε ιερέ ιστορίε

του ευσεβέστατου Αναγνώστη Λασκαράτου,
από το blog του ευλαβούς Ροΐδη

Το διάστημα 1747-1762  πρεσβευτής της Βρετανίας στην Υψηλή Πύλη ήταν ο James Porter, άνθρωπος αξιόλογος, συγγραφέας, Γεωλόγος και Αστρονόμος. Το 1768 δημοσίευσε (Δουβλίνο) το «Observations on the religion, law, government, and manners, of the Turks», δηλαδή «Παρατηρήσεις στη θρησκεία, στους Νόμους, στη διακυβέρνηση και στα ήθη των Τούρκων» (βλέπε φωτογραφία), ένα έργο πολύ ενδιαφέρον και αξιόπιστο, που μεταφράστηκε σύντομα και στα Γαλλικά και αργότερα και σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες.

Το κεφάλαιο XIV (σελ.195), τιτλοφορείται «Σχετικά με τη θρησκεία των Γραικών», ενώ το προηγούμενο «Παρατηρήσεις πάνω στους Γραικούς».  Οι πληροφορίες που περιέχονται και στα δυο κεφάλαια σχετικά με την Ορθόδοξη Εκκλησία, δίνουν μια πλήρη εικόνα της θλιβερής της κατάστασης, κυρίως στο θέμα της αγοραπωλησίας των πάνω από 100 επισκοπών καθώς και στον αγώνα δρόμου μεταξύ των Γραικών αρχόντων, Φαναριωτών της πατριαρχικής αυλής, για την κατάληψη των πολύφερνων θέσεων των Οσποδάρων Μολδαβίας και Βλαχίας και του Μεγάλου Δραγουμάνου της Πύλης, που συνήθως δίνονταν σε Ρωμιούς.

Ο αλληλοσπαραγμός των καλόγερων για την κατάληψη μιας Μητρόπολης, απέφερε σοβαρά έσοδα στους Οθωμανούς, δεδομένου πως ο εκπεσών Επίσκοπος έκανε τα πάντα για να συλλέξει τα απαραίτητα ποσά ώστε να διώξει τον σφετεριστή του θρόνου του, ο οποίος με τη σειρά του όταν εκθρονιζόταν συνωμοτούσε και συνέλεγε χρήματα για να επανακαταλάβει την επισκοπή. Οι εξόριστοι δεσποτάδες κινούσαν γη και ουρανό, ξένους διπλωμάτες,  Οθωμανούς αξιωματούχους, πλούσιους χορηγούς κ.ο.κ. για να επιστρέψουν στο θρόνο τους ή για να καταλάβουν κάποιο καλύτερο, ακόμη και την πολύφερνη πατριαρχική έδρα της Πόλης.

Ο Πατριάρχης που αγωνιούσε συνεχώς για την πτώση του, παρακολουθούσε τις κινήσεις των αντιπάλων του δεσποτάδων, εξευμένιζε συνεχώς το σεράϊ, δωροδοκούσε ισχυρά πολιτικά πρόσωπα, αλλά συνήθως δεν κατάφερνε να μείνει στο θρόνο πάνω από τρία συνεχή χρόνια, μέχρι να καταφέρει να τον ξανααγοράσει. Οι ρασοφόροι ανταγωνιστές του παρακολουθούσαν κάθε του βήμα, έστηναν συνεχώς σκευωρίες επιστράτευαν συκοφαντίες μέχρι να πείσουν το Άγιο Πνεύμα ή μάλλον το Σουλτάνο, το Βεζύρη ή το Χαρέμι  να τον στείλουν στο διάβολο, προσωρινά ή για πάντα.

Οι καταστάσεις που περιγράφει ο (Aγγλικανός στο δόγμα) Πόρτερ, όπως άλλωστε και όλοι οι δυτικοί περιηγητές και διπλωμάτες της εποχής, κάνουν τη Μαφία των σημερινών μητροπολιτών να φαίνεται σαν επανδρωμένη (τρόπος του λέγειν) με ασήμαντους μηχανορράφους τρίτης διαλογής, όταν διεκδικούν τον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Αθήνας ή κάποια Μητρόπολη, συναλλασσόμενοι, εκβιάζοντας ή και βγάζοντας τα άπλυτα των αντιπάλων τους στη φόρα ή χρησιμοποιώντας πολιτικά μέσα. Ο Κυριάκος Σιμόπουλος, («Ξένοι ταξιδιώτες…»-1995), που ασχολήθηκε και με τις διηγήσεις του Πόρτερ, επισημαίνει σχολιάζοντάς τες πως στην ανάγκη οι Ρωμιοί επίσκοποι χρησιμοποιούσαν και βαρύτερα όπλα, όπως στα 1733 οπότε ο Παναγιότατος Ιερεμίας ο Γ΄ είχε με τον παρά του καταφέρει να ξανακαταλάβει το θρόνο διώχνοντας τον αγιότατο Κοσμά Γ΄, τον οποίο είχε ανεβάσει με τα πουγκί του ο γουναράς Μανωλάκης.

Οργισμένοι πολλοί Συνοδικοί μητροπολίτες καταφέρνουν με τη βοήθεια του Βεζύρη να εκθρονίσουν τον Ιερεμία και να ανεβάσουν στο θρόνο τον Σεραφείμ της Νικομηδείας, πληρώνοντας τα δέοντα.  Οι οπαδοί όμως του Ιερεμία δεν κάθισαν φρόνιμα και έβαλαν κάποιο να μαχαιρώσει μέσα στην εκκλησία τον Σεραφείμ. Ο πατριάρχης γλύτωσε με ελαφρύ τραύμα, αλλά ο μαχαιροβγάλτης λίγο μετά αποκεφαλίστηκε. 

Ο Σιμόπουλος, που απαριθμεί δεκάδες ταπεινωτικά σκάνδαλα ρασοφόρων επί Τουρκοκρατίας, στέκεται και σε υποθέσεις «Αλλαξοπατριαρχειών», που τις πλήρωναν με ξεπουπούλιασμα από το φορογδάρτη επίσκοπο οι δύστυχοι Ρωμιοί, ξεκινώντας από αναρρήσεις 17χρονων όπως ο Αντιοχείας Κύριλλος Γ΄ στο πατριαρχικό αξίωμα και καταλήγοντας με τον άγριο ξυλοδαρμό του πατριάρχη Καλλίνικου από Ρωμιούς μπακάληδες, που νόμιζαν πως ήθελε να περιορίσει τις νηστείες. Επισημαίνει και την πολιορκία (1753) του πατριαρχείου από πέντε χιλιάδες οπαδούς του φανατικού διάκου Αυξέντιου.

Ο ηλικιωμένος πατριάρχης Παΐσιος, είχε κανονίσει με τις τουρκικές αρχές να πνίξουν τον αγράμματο διάκο στη θάλασσα.  Ο όσιος Αυξέντιος, που ξεκίνησε την καριέρα του σαν καντηλανάφτης, μισούσε θανάσιμα τους Λατίνους και ζητούσε τον Αναβαπτισμό των Καθολικών και των Μονοφυσιτών Αρμενίων που προσχωρούσαν στην Ορθοδοξία (κυρίως λόγω γάμου).  Ο απατεώνας Συναξαριστής του αναφέρει και η Εκκλησία υιοθετεί τα ψέματά του, ότι ο Όσιος έριχνε στη θάλασσα το ράσο που φορούσε και το χρησιμοποιούσε σα βάρκα (!) για να πλέει στο πέλαγος. Έτσι έφθασε στην Κωνσταντινούπολη, αφού σταμάτησε την τρικυμία κάνοντας το σχήμα του Σταυρού πάνω στα κύματα.

Ο όχλος, «κύνοις οιωνεί λυσσόντες και θήρες άγριοι» κατά το Σχολάρχη της πατριαρχικής Σχολής  Σέργιο Μακραίο,  μαλιοτραβολόγησε τον πατριάρχη, αποκαλώντας τον Λατίνο,  σέρνοντάς τον στο δρόμο, φτύνοντας και χτυπώντας τον,  μέχρι που κατάφερε η πατριαρχική τουρκική φρουρά να τον γλυτώσει χτυπώντας το ποίμνιό του με ρόπαλα.

Η Πύλη παλούκωσε τους δυο πρωταίτιους, αλλά και ο Παΐσιος Β΄ εκθρονίστηκε τελικά για τέταρτη φορά και στο θρόνο ανέβηκε ο Κύριλλος, οπαδός του απατεώνα Αυξέντιου. Το πατριαρχείο δεν ξέρει τίποτα από όλα αυτά, τα λογοκρίνει και στην επίσημη ιστοσελίδα του σημειώνει στη βιογραφία του ντροπαλά μόνο το εξής: «Ἡ πατριαρχεία του κατεκρίθη παρὰ τῶν ἐχθρῶν του καὶ ἐγκωμιάσθη παρὰ τῶν φίλων του». Κομμάτι από το κουφάρι του οσίου Αυξεντίου του εν Κατιρλί, το εκμεταλλεύεται οικονομικά η Μητρόπολη Ιερισσού, την οποία πρόσφατα κοσμούσε ο μακάριος μητροπολίτης Νικόδημος, γνωστός και ως «τακουνάκιας», φίλος του ροζ κλέφτη Παντελεήμονα Ατττικής (ΒΗΜΑ, 15/3/2009.)

Ο πραγματικός βίος του τσαρλατάνου ψευτοθαυματουργού και θεραπευτή Οσίου της Ορθοδοξίας, που διατηρούσε δικό του δίκτυο οπαδών για να συντηρεί το μύθο των υπερφυσικών του δυνάμεων,  περιγράφεται στη θεατρική σάτιρα του 18^ου αιώνα «Κωμῳδία, ήτοι Έργα και καμώματα του μιαρού ψευδασκητού Αυξεντίου του εν τω Κατιρλίῳ και των ασεβεστάτων και αθέων εκείνου μαθητών, οπαδών και διδασκάλων ή Αυξεντιανὸς μετανοημένος».

Το ύφος του Πόρτερ είναι ειρωνικό και ξεχωριστή θέση κατέχει το αστείο πάθημα ενός μητροπολίτη που επιβουλευόταν μια Αρχιεπισκοπή. Ο Τούρκος δεν έστεργε να διώξει τον Αρχιεπίσκοπο, παρά τις φιτιλιές του μητροπολίτη, ώσπου φάνηκε ότι η θεία Πρόνοια ανέλαβε να κάνει το χατίρι στο δεύτερο. Ο Αρχιεπίσκοπος αναχώρησε για την Κόλαση των χριστιανών.

Ο επίδοξος διάδοχος, που είχε έτοιμο το πεσκέσι, έτρεξε αμέσως στον Κισλάραγα με 6.000 τσεκίνια και η συμφωνία της διαδοχής κλείδωσε. Στο μεταξύ ήλθε η ώρα της κηδείας. Ο νεκρός τοποθετήθηκε κατά τα ειωθότα καθιστός πάνω στο θρόνο και ξεκίνησε η επικήδεια υποκρισία του τελευταίου προσκυνήματος στην εκκλησία. 

Στήθηκαν στην ουρά οι πιστοί και φιλούσαν το δεξί χέρι του χρυσοντυμένου πτώματος. Τελείωσε το προσκύνημα και ξεκίνησε η νεκρώσιμη ακολουθία, όταν εμφανίστηκαν κάποιοι αργοπορημένοι προύχοντες που θέλησαν να προσκυνήσουν κι αυτοί το νεκρό. Το ιερατείο τους το επέτρεψε κι μόλις ο πρώτος από αυτούς έσκυψε να πάρει την ευλογία του πεθαμένου, αυτός άνοιξε τα μάτια του και ανασηκώθηκε ζητώντας απορημένος ένα ποτήρι νερό.

Ήταν μια περίπτωση νεκροφάνειας. Οι πιστοί το ‘σκασαν πανικόβλητοι, αλλά ο κληρικός που χοροστατούσε κράτησε την ψυχραιμία του και εξήγησε στον Αρχιεπίσκοπο τι είχε συμβεί. Ο «διάδοχος» τρέχει δρομαίος στον Αγά να πάρει πίσω τα λεφτά του. Όμως ο Τούρκος αρνήθηκε λέγοντάς του πως όπου νάναι θα πεθάνει στ’ αλήθεια ο γερο-Αρχιεπίσκοπος και αυτός έχει ήδη καπαρώσει την καρέκλα του. Ο Αρχιεπίσκοπος όμως έζησε άλλα δυο χρόνια, σημειώνει ο Πόρτερ, και είχε την ευκαιρία να διασκεδάσει με το πάθημα του ανταγωνιστή του, οποίος τελικά δεν πήρε τη θέση του, ούτε μετά τον πραγματικό θάνατο του νεκραναστημένου.

 

(βλέπε επίσης >>>)

Επινοημένη γνώση - Invented Knowledge

Βιβλία, βιβλία

του Κώστα Καρακωτιά, Καθημερινή, 10/11/2013

 

Ανιστόρητες θεωρίες και δοξασίες με μεγάλη απήχηση

Ronald h. Fritze: Επινοημένη γνώση, ψευδοϊστορία, ψευδοεπιστήμη και ψευδοθρησκείες, μετ.: Δημήτρης Τανούδης, επιμ.: Κώστας Βλησίδης, εκδ. του Εικοστού Πρώτου

 

Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός περιοδικών, βιβλίων, τηλεοπτικών εκπομπών και ντοκιμαντέρ, αλλά και ιστοσελίδες και αναρτήσεις στο Διαδίκτυο, με περίεργους, εντυπωσιοθηρικούς και μυστηριώδεις τίτλους και με θεματικές όπως οι χαμένες ήπειροι, οι υπεραναπτυγμένοι πολιτισμοί του παρελθόντος, οι άγνωστες αρχαίες φυλές, τα αναπόδεικτα τεκτονικά φυσικά φαινόμενα, η προϊστορική έλευση εξωγήινων στη Γη και άλλα πολλά.

Όλες αυτές οι επιστημονικοφανείς θεωρίες και δοξασίες και οι έντυποι και ηλεκτρονικοί φορείς τους, συγκροτούν, δίπλα στην επιστημονική και στη θρησκευτική αντίληψη του κόσμου, ένα πεδίο ιδεών και ανθρώπινων συμπεριφορών, το οποίο ο Αμερικανός ιστορικός Ronald. Η. Fritze ονομάζει «εναλλακτικό λατρευτικό πεδίο». Το φαινόμενο αυτό έχει συχνά μεγάλη απήχηση και εκτός από τα επιστημονικά και ιστορικά ψεύδη που διαδίδει και εμπεδώνει, αποφέρει και τεράστια κέρδη στους δημιουργούς του.

Ο Fritze στο βιβλίο του με τον τίτλο «Επινοημένη γνώση» διερευνά το «εναλλακτικό λατρευτικό πεδίο» και τους τρόπους με τους οποίους κατασκευάζεται. Η ψευδοϊστορία και η ψευδοεπιστήμη είναι βέβαια τα κύρια μέσα για την κατασκευή του και ορίζονται κατ’ αντιπαραβολή με την ιστορία και την επιστήμη γενικά. Ο συγγραφέας θεωρεί ότι η ιστορία είναι η «ακριβής εξιστόρηση του ανθρώπινου παρελθόντος» με τη χρήση αποδεικτικών στοιχείων και τεκμηρίων και την ανάλογη μέθοδο ανάλυσης και αξιολόγησής τους.

Αντίθετα, ψευδοϊστορία είναι η προσπάθεια επιβεβαίωσης μιας εκ των προτέρων δημιουργημένης πεποίθησης με την επιλεκτική χρήση διαφόρων στοιχείων και τον αποκλεισμό άλλων που δεν ταιριάζουν με το θεωρητικό της σχήμα. Η ψευδοϊστορία συχνά θεωρεί ότι οι μύθοι περιγράφουν πραγματικά ιστορικά γεγονότα, τα οποία υποτίθεται ότι αυτή φέρνει ξανά στο προσκήνιο, ενώ επιπλέον αντλεί εμπνεύσεις από το απόθεμα των διαψευσμένων από την εξέλιξη της επιστήμης παλαιών θεωριών και ιδεών.

Οι ψευδοεπιστήμες και το εναλλακτικό λατρευτικό πεδίο εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα και με την ανάπτυξη της τυπογραφίας και των φτηνών βιβλίων και αργότερα και άλλων μέσων, όπως το ραδιόφωνο, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση, έγιναν προϊόν της μαζικής κουλτούρας και γνώρισαν μεγάλη διάδοση. Οι ψευδοεπιστήμες και οι ψευδοϊστορίες και οι λατρευτικές συμπεριφορές των ανθρώπων γι’ αυτές, λειτουργούν ως μόδα και εναλλάσσονται διαρκώς σε μια διαδικασία δημιουργίας, απήχησης και παρακμής.

Προφανώς δε, στα βιβλία και στα δημιουργήματα αυτής της κατηγορίας αναπαράγονται σχεδόν πάντα ιδεολογίες και πεποιθήσεις αντιδραστικές και ανορθολογικές, οι οποίες και εγχαράσσονται στους πάμπολλους αποδέκτες και καταναλωτές τους. Ο Fritze όμως, μάλλον ως εμπειριστής, δεν στέκεται αυτοτελώς στα ιδεολογικά συμφραζόμενα του φαινομένου και στους μηχανισμούς της αντίστοιχης λειτουργίας του. Επιλέγει κάποιες από τις βασικότερες υποτιθέμενες ιστορικές, επιστημονικές και θρησκευτικές δοξασίες που συγκροτούν το εναλλακτικό λατρευτικό πεδίο, κυρίως στην Αμερική και τις διερευνά αναλυτικά.

Ο μύθος της χαμένης Ατλαντίδας

Ετσι διέρχεται διεξοδικά τον μύθο της χαμένης Ατλαντίδας, με τον υποτιθέμενο ανεπτυγμένο πολιτισμό της και τον παρακολουθεί από τις απαρχές του στους πλατωνικούς διαλόγους «Τίμαιος» και «Κριτίας» μέχρι πρόσφατα και περιγράφει τις ποικίλες μυθοπλαστικές και ανορθολογικές του χρήσεις. Στη συνέχεια εξετάζει τις δοξασίες για την ανακάλυψη της Αμερικής από απίθανους εξερευνητές διαφόρων φυλών και εθνοτήτων, πολύ πριν από τον Κολόμβο. Τα φανταστικά αυτά ταξίδια στον τότε ανεξερεύνητο κόσμο περιγράφονται σε πολλά βιβλία που πλασάρονται ως σοβαρά και επιτυγχάνουν υψηλές πωλήσεις παρά τις επικρίσεις των επιστημόνων.

Η κοσμογονία

Μια άλλη περίπτωση, στην οποία ο Fritze στέκεται αρκετά, έχει κατασκευαστεί στο πεδίο της κοσμογονίας, της μελέτης δηλαδή της δημιουργίας του σύμπαντος και της ανθρωπότητας. Πρόκειται για εξωφρενικές θεωρίες σχετικά με την καταγωγή τόσο των λευκών όσο και των μαύρων που συγκρότησαν και διέδιδαν διάφορες οργανώσεις. Τέτοιες ήταν η λευκή «Χριστιανική Ταυτότητα» και το «Εθνος του Ισλάμ» των μαύρων που ιδρύθηκε τη δεκαετία του ’30 στο Ντιτρόιτ, με ρατσιστικό υπόβαθρο αντίστοιχα και αμοιβαίο αποκλεισμό του Αλλου.

Βέβαια το «Εθνος του Ισλάμ» ήταν αποτέλεσμα του σκληρού ρατσισμού που βίωναν οι μαύροι στην Αμερική του Μεσοπολέμου και συνέβαλε αρκετά στην αλλαγή των συνθηκών ζωής των μελών του. Ο Fritze αναδεικνύει τον ανορθολογισμό και το κραυγαλέο ψεύδος και άλλων ψευδοεπιστημονικών θεωριών και δοξασιών που δήθεν ερμηνεύουν διάφορες φυσικές καταστροφές ή εξηγούν κάποια επεισόδια της Βίβλου με βάση την υποτιθέμενη κίνηση των πλανητών, αναθεωρούν την ιστορική χρονολόγηση, δέχονται την ύπαρξη ανεπτυγμένων πολιτισμών την εποχή των παγετώνων, διακηρύσσουν το τέλος του κόσμου κάθε τόσο, ή ακόμα διαδίδουν ότι τα δημιουργήματα της ανθρωπότητας έγιναν από αρχαίους αστροναύτες που κατέβηκαν στη Γη.

Στην ψευδοϊστορία δε εντάσσει και τις απόψεις του Μάρτιν Μπερνάλ, ο οποίος με το γνωστό πολύκροτο βιβλίο του «Mαύρη Αθηνά: οι αφροασιατικές ρίζες του κλασικού πολιτισμού», υποστήριξε ότι ο κλασικός ελληνικός πολιτισμός ήταν αποτέλεσμα της επιρροής των αρχαίων Αιγυπτίων. Παρουσιάζει όλο τον κριτικό διάλογο που αναπτύχθηκε γύρω από το βιβλίο και καταλήγει ότι ήταν μια μεταμοντέρνα, στρατευμένη στον αφροκεντρισμό, μελέτη.

Το βιβλίο του Ronald H. Fritze διαβάζεται άνετα και από το ευρύτερο κοινό, αναδεικνύει με ευκρίνεια το πρόβλημα της επέκτασης του ψευδοεπιστημονικού και ψευδοϊστορικού πεδίου και αποδεικνύεται εξαιρετικά ενδιαφέρον για τον εγχώριο αναγνώστη που εδώ και λίγα χρόνια «ψεκάζεται» με απίστευτες ποσότητες ανορθολογισμού και συνωμοσιολογίας.

 

Γραμματόσημα με τον καθένα...

Περάστε κόσμε... Η γραφειοκρατία βάζει την σφραγίδα της στην αισθητική

της Σταυρ. Παπασπύρου, Ελευθεροτυπία, 17/9/2013

Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία το 'παν και το κάναν... Καταστρατηγώντας τις αρχές του φιλοτελισμού που επικρατούν διεθνώς αλλά και τη φιλοτελική πολιτική που ακολουθεί η χώρα μας εδώ και δεκαετίες, κυκλοφόρησαν χθες μια αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων όπου εμφανίζονται φύρδην μίγδην εν ζωή προσωπικότητες από τον χώρο της επιστήμης, των επιχειρήσεων, της φιλανθρωπίας και των τεχνών, η οποία, σύμφωνα με τους ειδήμονες, δεν διαθέτει την παραμικρή συλλεκτική αξία ούτε στο εσωτερικό, ούτε στο εξωτερικό.

Σε πείσμα των αντιδράσεων που εκφράστηκαν εγκαίρως από την Ελληνική Φιλοτελική Εταιρεία, η διοίκηση του οργανισμού, συμπράττοντας με το νεοσύστατο ίδρυμα της Ασπασίας Λεβέντη International Foundation for Greece και με το πρόσχημα ότι αφουγκράζεται τους σφυγμούς της εποχής μας, εξέδωσε γραμματόσημα που διαφημίζουν από εν ενεργεία επιχειρηματίες των ΗΠΑ έως τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και τον Νίκο Αλιάγα, τιμή που, για να αναφέρουμε δύο μόνο παραδείγματα, ούτε ο Χατζιδάκις ούτε ο Θεοδωράκης έχουν αξιωθεί. Κι ενώ τα ΕΛΤΑ διαβεβαίωναν πως η πρώτη μέρα της κυκλοφορίας των γραμματοσήμων θα συμπέσει με τη βράβευση όσων απεικονίζονται στα γραμματόσημα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο Κάρολος Παπούλιας πήρε τις αποστάσεις του.

 

Πέρα από τον βραβευμένο με Οσκαρ μουσικοσυνθέτη και τον γνωστό δημοσιογράφο και τηλεπαρουσιαστή, στη σειρά απεικονίζονται επίσης ο Τζιμ Γιαννόπουλος, επικεφαλής της 20th Century Fox, ο Αντριου Λιβέρης, πρόεδρος της συνδεδεμένης με τεράστιες οικολογικές και ανθρωπιστικές καταστροφές βιομηχανίας «Dow Chemicals», ο καινοτόμος γενετιστής Αρης Πατρινός, καθώς και ο Σταύρος Νιάρχος, ως δημιουργός του ομώνυμου φιλανθρωπικού Ιδρύματος. Κοινό σημείο των παραπάνω, η ελληνική τους καταγωγή, η δραστηριοποίησή τους εκτός συνόρων και η βράβευσή τους από το International Foundation for Greece ως πρέσβεις «της ιδέας της Ελλάδας» σε κάθε γωνιά της γης.

 

Στη χθεσινή κοινή συνέντευξη τύπου των ΕΛΤΑ και του IFG, όπου ο Βαγγέλης Παπαθανασίου έλαμψε διά της απουσίας του και το Ιδρυμα Νιάρχος εκπροσωπήθηκε από απλό στέλεχός του, η συγκίνηση των υπολοίπων ήταν εμφανής. Ολοι τους εξέφρασαν την πεποίθηση πως η Ελλάδα αξίζει καλύτερης μοίρας και υποσχέθηκαν να κάνουν ό,τι καλύτερο ώστε ν' αξιοποιηθεί η γνώση και η δύναμη της διασποράς. Το ότι έγιναν γραμματόσημο, άλλωστε, εξέπληξε τους ίδιους όσο κι εμάς. Ο μόνος πάντως που έδειξε να έχει συνείδηση των αντιδράσεων από τους φιλοτελικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους ήταν ο Νίκος Αλιάγας: «Δεν θέλουμε ούτε να μας φτύνουν, ούτε να μας γλείφουν», είπε χαρακτηριστικά.
 

To 2006 έκλειναν 250 χρόνια από τη γέννηση του W.A. Mozart, του σπουδαιότερου συνθέτη της χιλιετίας που πέρασε. Πάρα πολλές χώρες εξέδωσαν αναμνηστικά γραμματόσημα για να τιμήσουν το πρόσωπο και το έργο του, αλλά και για να προωθήσουν τις πωλήσεις τους σε κύκλους φιλοτελιστών!

 

Μίλησα τότε με κάποιον "αρμόδιο" στα ΕΛΤΑ και του έθεσα υπόψη την ιδέα ότι θα έπρεπε και η Ελλάδα να τιμήσει αυτό τον σπουδαίο δημιουργό. Μου απάντησε παραξενεμένος: "Μα αυτός δεν ήταν Έλληνας!"...

 

Πιθανολογώ ότι αγνοούσε τι ήταν και τι έκανε ο Mozart, οπότε περιοριζόταν στη δουλειά του σε Έλληνες που νομίζει ότι τους γνωρίζει καλά, όπως τον Αλιάγα. Συμπαθής, δεν λέω, αλλά προηγούνται αυτού πολλές χιλιάδες σημαντικοί Έλληνες... Πάντως και οι Αλβανοί εξέδωσαν τότε, μαζί με δεκάδες άλλους, γραμματόσημο για τον Mozart. Ίσως οι γείτονες να τον θεωρούν Αλβανό, αν υποθέσουμε ότι έχουν τα ίδια γελοία κριτήρια με τους ντόπιους φωστήρες...

Το ισλάμ ενάντια στις διαπλανητικές μετακινήσεις

Herald Sun, 31/10/2013

 

Αλλαχού ακμπάρ μπε! Ένας υψηλόβαθμος σεΐχης της Σαουδικής Αραβίας εξέδωσε ιερατική εγκύκλιο (φάτβα) εναντίον των ταξιδιών στον πλανήτη Άρη. Ο Ali al Hemki θεωρεί ότι η "Mars One Mission", για την οποία έβαλαν υποψηφιότητα πολλές χιλιάδες ενδιαφερόμενοι είναι από ισλαμικής σκοπιάς απορριπτέα.

 

 

Πρόκειται για ένα ολλανδικό σχέδιο που έχεις ως στόχο να μεταφέρει μέχρι το έτος 2023 ανθρώπους στον Άρη που θα δημιουργήσουν εκεί τον πρώτο εξωγήινο οικισμό. Θα επιλεγούν τελικά 40 αστρονάυτες, για τους οποίους δεν προβλέπεται επιστροφή στη Γη, θα γίνουν μόνιμοι κάτοικοι του Άρη, Αρειανοί! Ο οικισμός αυτός θα αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε μελλοντικά να αποικηθεί ο γειτονικός μας πλανήτης συαθερά από ανθρώπους.

 

Ο σεΐχης λέει το προφανές: προβλέπεται κάτι τέτοιο στο Κοράνι; Ουχί! Άρα δεν πρόκειται για θέλημα του θεού (του). Εδώ δείχνουν οι μουσουλμάνοι λιγότερο υποκριτές από τους χριστιανούς, οι οποίοι αλλάζουν διαρκώς τη σημασία των λέξεων στις γραφές (άλλο εννοεί!), ώστε να ταιριάξουν τα σημερινά με τα παλιά. Βέβαια, ούτε για αεροπλάνα και αυτοκίνητα, ούτε για τηλέφωνα γράφει το Κοράνι και παρ' όλα αυτά ο σεΐχης τα χρησιμοποιεί...

 

Υποθέτω ότι θα αναγνωρίζει με ειλικρίνια: "Είμαστε αμαρτωλοί τέκνα μου, τηλεφωνάμε και ταξιδευουμε με αεροπλάνα και αυτοκίνητα που δεν έχει προβλέψει ο Αλλάχ, αλλά θα διορθωθούμε"... Οπότε ζει προς το παρόν ο σεΐχης με ξένο χρήμα και περνάει ζωή και κότα, μέχρι να σταματήσει να μετακινείται λόγω γηρατιών οπότε θα δείξει στους πιστούς ότι τώρα -τυφλός, κουφός, καθηλωμένος στο κρεβάτι πλέον- ακολουθεί πιστά το Κοράνι... Ούτε τηλέφωνα, ούτε αεροπλάνα, ούτε τηλεοράσεις... Αλλαχού ακμπάρ μπε!

Μια βόλτα με προσηλυτισμό

Ρε τι τραβάμε κι εμείς οι φυσιοκράτες...

Βγήκα σήμερα για περπάτημα αλλά έπρεπε να περάσω από ένα μαγαζί που κλείνει στις 2 και να παραλάβω μια παραγγελία της γυναίκας μου. Εκεί που περπάταγα με βήμα ταχύ, τσουπ με σταματάει μια κυρία, στην ηλικία μου περίπου, μαζί με μια συνοδό, εμφανίσιμη, το πολύ 30.

—«Να σας δώσω να διαβάσετε αυτό το φυλλάδιο;» Με ρωτάει η ηλικιωμένη και μου δείχνει κάτι.

Το έμπειρο βλέμμα μου αντιλαμβάνεται προσηλυτισμό στα όρθια από Ιεχωβάδες. Θα περιγράψω εδώ τη στιχομυθία, χωρίς προσθαφαιρέσεις, γιατί η νεαρή εκ των δύο μου φαίνεται γνωστή και πιθανόν να παρακολουθεί εμάς τους καταδικασμένους άθεους και ολιγόπιστους εδώ στο blog ή στο FB.

—«Τι είναι αυτό;» απαντάω εγώ, αδαής ως γνωστόν…

—«Είναι ο λόγος του θεού», ακούω από την κυρία…

—«Μα, υπάρχει θεός; Γιατί λέτε ότι χρειάζεται ένας θεός;» Και πάνω εκεί κάνει η κυρία το πρώτο λάθος και μου λέει:

—«Και βέβαια υπάρχει θεός, γιατί ζούμε, γιατί αναπνέουμε;» Ο ποιητικός λόγος συγκινεί, θα σκέφτηκε η κυρία.

—«Ζούμε και αναπνέουμε όπως τα φυτά και οι γατούλες, επειδή τα φροντίζει η φύση. Οι νόμοι της φύσης μας γεννούν, μας κρατάνε στη ζωή και στο τέλος μας πεθαίνουν. Αμφισβητείτε τους νόμους της φύσης; Τη βαρύτητα, τη διατήρηση της ενέργειας;» Την πήγαινα προς τη φάκα…

—«Αλλά και τη φύση την έφτιαξε ο θεός!» Με αποστομώνει χαρούμενη η κυρία…

—«Αφού τη φύση την έφτιαξε ο θεός, τον ίδιο το θεό ποιος τον έφτιαξε; Ένας άλλος θεός, τον οποίο έφτιαξε πάλι ένας θεός…» Η μικρή δίπλα, μαθητευόμενη σίγουρα, χαμογέλασε ευπρεπώς, δεν μπορώ να εκτιμήσω για ποιον ακριβώς λόγο.

—«Α όχι… ένας είναι ο θεός, δεν υπάρχει άλλος ανώτερος!»

—«Και γιατί σταματάτε στον ένα και όχι στους δύο ή στους τρεις; Θα μπορούσατε να σταματήσετε και στη φύση και να μην χρειάζεστε θεό, για τον οποίο δεν γνωρίζετε τίποτα εξ άλλου…» Εδώ έγινε πλατύ το χαμόγελο της νεαρής, υποψιάζομαι ότι δεν είχε ξανακούσει τέτοια συζήτηση…

—«Όχι όχι, μην τα μπερδεύετε!», εγώ τα μπέρδευα δηλαδή! «Η αγία γραφή λέει καθαρά…», και βγάζει ένα βιβλίο από την τσάντα της, «…την έχετε διαβάσει την αγία γραφή;» Με κοίταξε με θριαμβευτικό βλέμμα. Ήταν μάλλον σίγουρη ότι θα της πω όχι!

—«Βεβαίως την έχω διαβάσει, κρίμα που πρέπει να πάω σε ένα κατάστημα, το οποίο κλείνει στις 2 για μεσημέρι. Αλλά εσείς δεν θα την ξέρετε καλά! Να σας πω για παράδειγμα εκείνο το χωρίο του Ματθαίου 10.34: "Δεν ήρθα να φέρω ειρήνη αλλά μάχαιρα" ή επίσης του Ματθαίου 12.30: "Όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίον μου"».

Είναι και τα μόνα που ξέρω με νούμερα, είναι αλήθεια, αλλά εγώ ακάθεκτος: «Τα ξέρω και στα λατινικά, αν θέλετε να σας τα πω… Πάντως, σε 15-20 λεπτά θα ξαναπεράσω από δω, περιμένετε εδώ να πιείτε ένα καφέ που σας κερνάω εγώ και θα έρθω πίσω!»

Ίσως επειδή ανέφερα τα χωρία με την αρίθμηση, ίσως η πρόταση να τα απαγγείλω στα λατινικά, πρέπει να ενθουσίασαν τη νεαρή, η οποία πλέον γέλαγε μέχρι τα αυτιά, χωρίς να λέει τίποτα… Η άλλη πιάστηκε από την ιδέα ότι βιάζομαι και αποφάσισε ότι πρέπει να με ξεφορτωθεί:

—«Να μη σας καθυστερούμε τότε, πηγαίνετε στη δουλειά σας…»

—«Ναι θα πάω» - πού να έχανα το κατάστημα και να έλεγα στη γυναίκα μου ότι έκανα αντι-προσηλυτισμό σε Ιεχωβούδες, θα άκουγα τον αντιχριστιανικό εξάψαλμο...

—«Αλλά, μια τελευταία κουβέντα από μένα!», τώρα να δεις τι θα πει προσηλυτισμός μαντάμ, σκέφτηκα! «Αντί να διαβάζετε τα κείμενα από την έρημο της Ιουδαίας, πάρτε το βιβλίο του Χαράλαμπου Θεοδωρίδη για τον φιλόσοφο Επίκουρο, που ήταν και Έλληνας φιλόσοφος. Είμαι σίγουρος ότι δεν έχετε ακούσει ποτέ γι’ αυτόν το φιλόσοφο στο σχολείο, αλλά ούτε και η δεσποινίς που είναι νεότερη! Έχετε ακούσει δεσποινίς;» την ρωτάω για να την βάλω στην κουβέντα… «Όχι!» μου απαντάει μονολεκτικά.

—«Λοιπόν τα συγγράμματα του Επίκουρου που ήταν ο πολυγραφότερος των αρχαίων φιλοσόφων», πήρα φόρα εγώ, «τα κατέστρεψαν οι χριστιανοί, την ίδια εποχή που ο Αυγουστίνος έγραφε πολλά συγγράμματα εναντίον του. Ξέρουμε τις απαντήσεις των χριστιανών και δεν ξέρουμε τις πρωτότυπες εξηγήσεις κυρία μου…»

—«Δεν ήταν γενικά οι χριστιανοί, ήταν συγκεκριμένοι… αλλά να μην σας καθυστερούμε», κολλητά η άλλη, να με ξεφορτωθεί, εκεί που αρχικά με ήθελε για πνευματική ζύμωση, όπως λένε οι θεόπληκτοι…

—«Ήταν οι χριστιανοί της εξουσίας! Κι εσείς αν ήσασταν κρατική θρησκεία, τα ίδια θα κάνατε! Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των μονοθεϊστικών θρησκειών που διεκδικούν αποκλειστικότητα! Να βρεθούμε μια άλλη μέρα, να φέρετε εσείς την γραφή για τον Χριστούλη κι εγώ το βιβλίο για τον Επίκουρο και να δούμε, ποιος είναι ο περισσότερο φιλάνθρωπος και ειρηνιστής! Δεδομένου ότι οι χριστιανοί έχουν δείξει ότι με την εξουσία γίνονται πολεμοχαρείς…» Η μικρή φαινόταν σε ευθυμία και χαμογελούσε ζωηρά, η άλλη ήταν έτοιμη να εκραγεί.

—«Μπα δεν θα μπορέσουμε να βρεθούμε», λέει η μεγάλη, «έχουμε πολλά ραντεβού! Άλλη φορά άμα τύχει…»

—«Καλά γεια σας», λέω εγώ, για να προλάβω και το κατάστημα, «εγώ εδώ στην περιοχή μένω, όποτε βρεθούμε είμαι στη διάθεσή σας! Γεια σας και διαβάστε ελληνικά βιβλία, διαβάστε Επίκουρο να δείτε αυτά που γράφει για τη φύση και τη ζωή…»

Και έφυγα με ταχύτατο βήμα, πρόλαβα το κατάστημα την ώρα που κλείδωνε ο καταστηματάρχης. Αλλά δεν ενοχλήθηκε για τον καθυστερημένο πελάτη, αφού θα έπαιρνε χρήμα… Γκαντεμιά να μου τυχαίνουν τέτοιες περιπτώσεις προσηλυτιστών μόνο όταν βιάζομαι…