11 November 2011

Kάθειρξη σε ιερέα για παιδεραστία

skai.gr, 9/11/2011

Σε κάθειρξη 60 ετών για τη σεξουαλική κακοποίηση οκτώ παιδιών της εκκλησιαστικής χορωδίας ένας Βραζιλιάνος ιερέας της Καθολικής εκκλησίας στο Σάο Πάολο.

Όπως δήλωσε ο δικηγόρος του στα ΜΜΕ, η πληροφορία είναι αληθινή αλλά δεν μπορεί να δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες.

Ο 77χρονος ιερέας Χοσέ Αφόνσο Ντε, ο οποίος αρνείται τις κατηγορίες, κατηγορείται ότι κακοποίησε σεξουαλικά oχτώ εφήβους ηλικίας από 12 έως 16 ετών. Ο έφηβοι υποστήριξαν στην αστυνομία ότι ο ιερέας συνήθιζε να τους καλεί στο σπίτι του, με πρόφαση την ανάγνωση της Αγίας Γραφής και στη συνέχεια τους ανάγκαζε να αγγίζουν τα γεννητικά του όργανα...

Πρόκειται για ένα ακόμη πλήγμα στην εικόνα του Βατικανού που ταλανίζεται από αλλεπάλληλες υποθέσεις παιδεραστίας σε αρκετές χώρες.

10 November 2011

Τρία νέα στοιχεία: νταρμστάτιο, ρεντγκένιο και κοπερνίκιο...

προστίθενται στον περιοδικό πίνακα των στοιχείων!

Newsbwast.gr, 7/11/2011

Το νταρμστάτιο, το ρεντγκένιο και το κοπερνίκιο είναι τα τρία νέα στοιχεία που προστέθηκαν στον Περιοδικό Πίνακα και των οποίων τα ονόματα ενέκρινε γενική συνέλευση της Διεθνούς Ένωσης Καθαρής και Εφαρμοσμένης Φυσικής, που συνεδρίασε στο Ινστιτούτο Φυσικής του Λονδίνου.

Τα τρία νέα στοιχεία είναι τόσο μεγάλα και βαριά που μπορούν να δημιουργηθούν μόνο σε συνθήκες εργαστηρίου, ενώ πολύ γρήγορα αποσυντίθενται σε άλλα χημικά στοιχεία. Προς το παρόν, οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν πολλά πράγματα για κανένα από τα τρία καθώς δεν συναντώνται στην φύση ούτε είναι αρκετά σταθερά για να μελετηθούν πειραματικά με άνεση χρόνου.

Η Διεθνής Ένωση Καθαρής και Εφαρμοσμένης Φυσικής ενέκρινε τα ονόματά τους, τα οποία πρότεινε η κοινή ομάδα εργασίας για την ανακάλυψη νέων στοιχείων, που έχει συσταθεί από κοινού με την Διεθνή Ένωση Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας, καθώς το όλο ζήτημα αφορά εξίσου χημικούς και φυσικούς.


Το κοπερνίκιο (στοιχείο 112) πήρε το όνομα του αστρονόμου Νικολάου Κοπέρνικου (1473-1543) μετά από πρόταση των Γερμανών ερευνητών του Κέντρου Έρευνας Βαρέων Ιόντων Χέλμχολτς, με επικεφαλής τον Σίγκουρντ Χόφμαν, που ανακάλυψαν το νέο στοιχείο και ήθελαν να τιμήσουν τον διάσημο επιστήμονα. Οι Γερμανοί ερευνητές κατάφεραν για πρώτη φορά το 1996 να δημιουργήσουν ένα μεμονωμένο άτομο του άκρως ραδιενεργού κοπερνίκιου, κάνοντας συγκρούσεις ψευδαργύρου και μολύβδου. Από τότε, έχουν παραχθεί και ανιχνευθεί συνολικά 75 άτομα του νέου στοιχείου. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια και διαδοχικές πειραματικές επαληθεύσεις, ώσπου το κοπερνίκιο να εγκριθεί επίσημα για εισαγωγή στον Περιοδικό Πίνακα.

Το ρεντγκένιο (στοιχείο 111) ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1994, όταν ερευνητές του ίδιου γερμανικού ερευνητικού κέντρου δημιούργησαν τρία άτομά του, κάτι που επαναλήφθηκε το 2002, όταν παρήχθησαν τρία ακόμα άτομα. Το στοιχείο πήρε το όνομα του γερμανού φυσικού Βίλχελμ Κόνραντ Ρέντγκεν (1845-1923), του «πατέρα» των ακτίνων-Χ, τις οποίες ανακάλυψε το 1895 και γι' αυτό κέρδισε το Νόμπελ Φυσικής το 1905.

Το νταρμστάντιο (στοιχείο 110) δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το 1994 και πάλι στο ίδιο γερμανικό ερευνητικό κέντρο, στις εγκαταστάσεις του κοντά στην πόλη Ντάρμστατ (Darmstadt), από όπου πήρε και το όνομά του. Τα πρώτα τέσσερα άτομα του νέου στοιχείου παρήχθησαν μετά από σύγκρουση ενός βαριού ισοτόπου του μολύβδου με νικέλιο-62. Η Γενική Συνέλευση της Διεθνούς Ένωσης Καθαρής και Εφαρμοσμένης Φυσικής περιλαμβάνει αντιπροσώπους από επιστημονικές ακαδημίες και εταιρίες φυσικών από 60 χώρες.
Πω πω χλαπάτσα αυτή για την καθολική εκκλησία! Έκανε τότε το παν για να αποτρέψει τις ηλιοκεντρικές αντιλήψεις του Κοπέρνικου (που ήταν αρχικά του Αρίσταρχου), έβαλε και το βιβλίο του στα απαγορευμένα, αλλά δεν κατάφερε να ανακόψει το ρεύμα της φυσιοκρατίας και της γνώσης.
Και κάτι άλλο: Η φήμη που κυκλοφόρησε ότι το στοιχείο 110 πήρε το όνομα της πόλης Darmstadt, επειδή σπούδασα εγώ εκεί, ελέγχεται ως ανακριβής!  
  

09 November 2011

Ιδεολογία του θανάτου...

Θάνατοι παιδιών από τη «διδαχή» ενός πάστορα - Με βιβλίο του προτρέπει τους γονείς να τα δέρνουν ακόμη και με σωλήνες

Τhe New York Times, Καθημερινή, 8/11/2011

Μετά τη Θεία Λειτουργία στην εκκλησία του Κέιν Κρικ του Τενεσί την περασμένη Κυριακή, ο πάστορας Μάικλ Περλ και η σύζυγός του, Ντέμπι, κάθισαν με το εκκλησίασμά τους, που περιλαμβάνει και πολλά από τα εγγόνια τους.

Ο Περλ, με την πυκνή λευκή γενειάδα, δεν θυμίζει σε τίποτα τον άνθρωπο που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στις ΗΠΑ, εξαιτίας των μαθημάτων του προς τους νέους γονείς, που καλούν σε αυστηρή πειθαρχία των παιδιών και στη συστηματική χρήση της «ράβδου». Οι μέθοδοι του πάστορα Περλ βασίζονται, όπως εξηγεί ο ίδιος, στις τακτικές εκπαίδευσης μουλαριών από την προτεσταντική αίρεση των Αμις. Η συζήτηση γύρω από τις απόψεις του Περλ πυροδοτήθηκε μετά τον θάνατο παιδιού, στα χέρια των γονέων του, που είχαν αποκτήσει το βιβλίο του Περλ με τίτλο «Εκπαιδεύοντας ένα Παιδί». Στις 29 Σεπτεμβρίου, στους δύο γονείς ασκήθηκαν κατηγορίες ανθρωποκτονίας, ενώ και οι δύο προηγούμενοι θάνατοι αποδόθηκαν σε γονεϊκή κακοποίηση.

Το βιβλίο του Περλ είναι ιδιαίτερα δημοφιλές σε ευσεβείς Αμερικανούς γονείς, που επιλέγουν την κατ’ οίκον παιδεία των παιδιών τους, ενώ ο Περλ προσφέρει σε αυτό συμβουλές σωματικής τιμωρίας, που περιλαμβάνουν χτυπήματα με ηλεκτρικό καλώδιο ή εύκαμπτο σωλήνα στα χέρια, την πλάτη ή τα πόδια. Οι οργισμένες αντιδράσεις στο βιβλίο αποκαλύπτουν τη διάσταση απόψεων στο θέμα της ανατροφής των παιδιών στην αμερικανική κοινωνία, με πολλούς Χριστιανούς να υποστηρίζουν ότι η σωματική τιμωρία προβλέπεται από τη Βίβλο, διαφωνώντας με τις εκτιμήσεις παιδιάτρων και ψυχολόγων για τις δεινές επιπτώσεις του ξύλου στα παιδιά.

Ο 66χρονος Μάικλ Περλ και η 60χρονη Ντέμπι, όμως, λένε ότι δεν πρέπει να κατηγορούνται για τις παράνομες πράξεις λίγων ψυχοπαθών γονέων, καθώς στο βιβλίο τους επιμένουν ότι κάθε χτύπημα πρέπει να είναι μελετημένο και να μην οδηγεί σε τραυματισμό ή σημάδι. Η μέθοδός τους, λένε οι συγγραφείς, οδηγεί σε οικιακή γαλήνη και υγιείς εφήβους.

Η 11χρονη Χάνα

Η πιο πρόσφατη περίπτωση δολοφονίας παιδιού αφορά ζευγάρι στην πολιτεία της Ουάσιγκτον των ΒΔ ΗΠΑ. Το ζευγάρι, που είχε έξι παιδιά, υιοθέτησε το 2008 δύο ακόμη παιδιά από την Αιθιοπία, ηλικίας 7 και 11 ετών. Τα δύο υιοθετημένα παιδιά θεωρήθηκαν αμέσως «προβληματικά» και απείθαρχα από τους γονείς. Τον περασμένο Μάιο, η 11χρονη Χάνα βρέθηκε νεκρή στην αυλή του σπιτιού, ενώ σύμφωνα με τον ιατροδικαστή το κορίτσι ήταν υποσιτισμένο. Η αστυνομία διαπίστωσε ότι η οικογένεια είχε αφήσει τη Χάνα νηστική και την υποχρέωνε συστηματικά να κοιμάται σε μη θερμασμένη αποθήκη του κήπου. Η μητέρα ήταν φανατική αναγνώστρια του βιβλίου του Περλ.

Την πρόταση του Περλ για χρήση μαλακού πλαστικού σωλήνα ακολούθησε και η θετή οικογένεια της 7χρονης Λίντια, που είχε υιοθετηθεί από τη Λιβερία. Οι γονείς της, Κέβιν και Ελίζαμπεθ Σατς, είχαν αγοράσει και αυτοί το βιβλίο του Περλ, αν και δεν ακολούθησαν τις συμβουλές του για σύντομες τιμωρίες. Σύμφωνα με την εισαγγελία της Πασαντίνα στην Καλιφόρνια, οι δύο «γονείς» έδερναν επί ώρες με τον σωλήνα αυτό το κορίτσι, πραγματοποιώντας σύντομα διαλείμματα για να προσευχηθούν. Η Λίντια υπέκυψε εν τέλει στα τραύματά της. Το ζεύγος Σατς καταδικάστηκε σε πολυετή ποινή κάθειρξης.

Οι διδαχές των Περλ βρέθηκαν επίσης στο επίκεντρο της δίκης της Λιν Πάντοκ στη Βόρεια Καρολίνα, που καταδικάσθηκε για τη δολοφονία του 4χρονου Σον το 2006. Το ζεύγος Πάντοκ είχε υιοθετήσει έξι Αμερικανάκια, ορισμένα με ψυχολογικά προβλήματα. Ο Σον πέθανε από ασφυξία, αφού οι γονείς τον είχαν τυλίξει σε κουβέρτα, ενώ τα αδέλφια του κατέθεσαν στο δικαστήριο ότι υφίσταντο καθημερινό ξυλοκόπημα με τον επίμαχο εύκαμπτο πλαστικό σωλήνα, που συστήνει ο Περλ στο βιβλίο του.

Οι γονείς στην εκκλησία των Περλ, όμως, εκφράζουν την απορία τους για τις αντιδράσεις στο βιβλίο. «Η παιδική μου ηλικία ήταν πολύ χαρούμενη. Οι γονείς μου ποτέ δεν μου μίλησαν έντονα και θυμάμαι να έχω φάει ξύλο μόνο δύο φορές», λέει η 28χρονη Σοσάνα Ιλινγκ, μέλος της ενορίας του Περλ.

Μέσω των πωλήσεων του βιβλίου και χάρη στη γενναιοδωρία των πιστών, η εκκλησία του Περλ εξασφαλίζει ετησίως 1,7 εκατ. δολάρια, τα οποία ο πάστορας επενδύει στην τοπική κοινωνία.

08 November 2011

Μπουρδέλο!

Αυτό το κείμενο γράφτηκε πριν από 3 χρόνια, τέλος του 2008! Όποιος έχει την εντύπωση ότι βελτιώθηκε κάτι στην κοινωνική και πολιτική κατάσταση, έστω και κατ' ελάχιστο, ας το περιγράψει στα σχόλια!

(του Νίκου Δήμου, Lifo, 25/12/2008)

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ακούω τη φράση: «Η χώρα είναι σε κρίση». Παιδί ακόμα, όταν δεν καταλάβαινα πολλά, οι μεγάλοι όλο και μιλούσαν για κρίση. Να τους πίστευε κανείς θα έπρεπε να αυτοχειριαστεί ή να μεταναστεύσει - όλα πήγαιναν κατά διαβόλου.


Αργότερα κατάλαβα πως όλες οι εποχές είχαν κάποιου είδους κρίση (όπως ότι και όλες οι εποχές ήταν «μεταβατικές»). Έτσι έπαψα να δίνω σημασία σε αυτές τις φράσεις.

Μέχρι τώρα. Τώρα πιστεύω ότι για πρώτη φορά θα το πω και εγώ. Η χώρα είναι σε κρίση και μάλιστα πολλαπλή: δομική, οικονομική, ηθική, πολιτική. Σχεδόν τίποτα πια δεν λειτουργεί σωστά.

Με άλλα λόγια: η χώρα είναι μπουρδέλο.

Δεν το λέω εγώ (ή ο Τσαγκαρουσιάνος, στο περασμένο τεύχος) αλλά κάποιος πολύ μεγαλύτερος από μας. Ο Δάντης. Στη Θεία Κωμωδία αναλογίζεται τη χώρα του, την Ιταλία, και γράφει:

Αhi, serva Italia, di dolore ostello, / nave sanza nocchiere in gran tempesta, / non donna di provincie, ma bordello!

(Ωιμέ, σκλάβα Ιταλία, κατοικία του πόνου / καράβι χωρίς τιμονιέρη σε μεγάλη τρικυμία / όχι κυρία στον τόπο σου, μα μπουρδέλο!)

Η χώρα παραπαίει και οι αιτίες είναι τόσο πολλές που δεν αρκούνε σελίδες για να τις καταγράψεις. Όλη η παθογένεια των τελευταίων δεκαετιών, σαν κακό σπυρί, μάζεψε, μάζεψε πύον - και έσπασε.

Ο ένας κατηγορεί τον άλλον: η Νέα Δημοκρατία το ΠΑΣΟΚ, η Παπαρήγα τον Τσίπρα και τον Αλαβάνο, όλα τα κόμματα τη Νέα Δημοκρατία, οι «νοικοκυραίοι» τους «αντιεξουσιαστές» και οι μαθητές όλους μας.

«Αν σκεφθώ τη Γερμανία μέσα στη νύχτα / χάνω τον ύπνο μου» έγραφε ο Heine. Κι εγώ χάνω τον ύπνο μου. Παίρνω μηνύματα και email από πολλούς, διαγνώσεις, κατηγορίες, αιτιάσεις, καταγγελίες, διαμαρτυρίες. Και απαντάω αμήχανα γιατί όλοι έχουν (κάποιο) δίκιο και όλοι (κάπου) άδικο. Ένα είναι γεγονός - ο κόσμος προβληματίζεται. Σκέπτεται. Ποτέ δεν είχα πάρει τόσα σημαντικά κείμενα. Και μόνο γι' αυτό άξιζε η εξέγερση.

«Υπάρχει λύση;» με ρωτάνε μερικοί, λες και είμαι προφήτης. Ο φίλος μου ο Ν. ονειρεύεται ένα μεγάλο ηγέτη, ένα νέο Ελευθέριο Βενιζέλο (ή έστω Χαρίλαο Τρικούπη) να πάρει τη χώρα στις πλάτες του και να την ξεκολλήσει από το βούρκο.

Ναι - το ό νειρο του Μεσσία, του Άσπρου (ή Μαύρου) Καβαλάρη, όπως στα παραμύθια. Του θυμίζω ότι και αυτοί, που τώρα νοσταλγεί, στα χρόνια τους εξυβρίστηκαν, εξορίστηκαν, εξοστρακίστηκαν, καταψηφίστηκαν («ανθ' ημών, Γουλιμής...») και δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν κανένα από τα σχέδιά τους.

Η χώρα πληρώνει καθυστέρηση αιώνων. Από τη φεουδαρχία του Βυζαντίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πέρασε απότομα στη σύγχρονη εποχή, ανέτοιμη, με εισαγόμενους θεσμούς και νόμους. Δεν απέκτησε ποτέ αστική τάξη, δεν έζησε την Αναγέννηση, τη Μεταρρύθμιση, τη Γαλλική Επανάσταση, δεν διαμόρφωσε κοινωνία πολιτών. Μαζί της φόρεσαν την περικεφαλαία της Συνέχειας (κατευθείαν απόγονοι των αρχαίων), το ζουρλομανδύα της καθαρεύουσας (130 χρόνια γλωσσική σκλαβιά) και το κοστούμι του Ευρωπαίου. Όλα έγιναν βεβιασμένα και λίγο στη ζούλα - όπως η είσοδός μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και (ακόμα περισσότερο) στην ΟΝΕ.

Εμείς λοιπόν οι Νεοαρχαίοι Έλληνες, οι Ευρωπαίοι της «καθ' ημάς Ανατολής», οι δραχμοβίωτοι του ευρώ, ανασφαλείς, περιδεείς, αγχωμένοι, καταχρεωμένοι, αντιμετωπίζουμε το μέλλον. Με την πιο παρωχημένη παιδεία σε όλη τη Δύση, η οποία αναπαράγει μεθόδους, πρότυπα και μύθους του 19ου αιώνα και αποκλείεται να μας βγάλει από την υπανάπτυξη. Γιατί και το πρόγραμμα να αλλάξει αύριο, ποιος θα αλλάξει τους διδάσκοντες;

Έρχεται καινούργιος χρόνος και απαιτεί αισιοδοξία. Την ψάχνω - αλλά πού να τη βρω; Μόνο στα μάτια ορισμένων παιδιών, από αυτά που δεν σπάνε αλλά διαδηλώνουν ήρεμα και αποφασισμένα την αγανάκτηση και την απελπισία τους.

Σε αυτήν τη νέα γενιά που βγήκε στους δρόμους με το θάρρος που εμείς δεν είχαμε αφιερώνω αυτό το κείμενο. Η ωρίμανση των νέων περνάει και από το μπουρδέλο.



07 November 2011

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (27)


Βασίλης Φ., 70 ετών, αρχιτέκτονας, γενν. στην Αθήνα, επί μια 50ετία ζει στη Δανία και Γροιλανδία, έγγαμος, 4 παιδιά.

Με αποκαλούσαν Εβραίο, επειδή δεν σταυροκοπιόμουν ποτέ!
Ο αποχαιρετισμός μου ή μάλλον η διαρκής δυσπιστία μου στη θρησκευτική πίστη εμφανίστηκε πολύ νωρίς. Και ένας από τους λόγους ήταν ότι αυτοί που με καθοδήγησαν στη χριστιανική πίστη λέγανε απίθανες τερατολογίες, όπως π.χ. ο παππούς Στέλιος: «Όταν τρώμε κάθονται δυο αόρατοι άγγελοι, ένας σε κάθε ώμο των ανθρώπων, και καταγράφουν λεπτομερώς τον τρόπο που τρώμε, αν κάνουμε προσευχή πριν φάμε και μετά. Αν δεν κάνουμε προσευχή, ο θεός θα μας τιμωρήσει.» Και άλλες τέτοιες αρλούμπες. Παρόλο που ήμουν μικρός και επιπόλαιος, είχα τη δυνατότητα να βγάλω το συμπέρασμα ότι επρόκειτο για ανοησίες!

Ο πατέρας μου ήταν στην αρχή ο κυριότερος καθοδηγητής σε θρησκευτικά θέματα. Διηγιόταν κι αυτός πολλές τρίχες και αηδίες, π.χ. ότι ένας άνδρας που βρισκόταν στο καφενείο, μια ημέρα που έκανε πολύ δυνατή καταιγίδα, είπε χασκογελώντας σε κάτι φίλους του ότι «σήμερα παντρεύει ο θεός τον γιο του και γίνεται γλέντι εκεί πάνω». Αμέσως έπεσε ένας κεραυνός στο στόμα του και τον σκότωσε! Δεν ήταν παρών στο επεισόδιο ο πατέρας μου, βέβαια, αλλιώς θα καταλάβαινε ότι δεν πέφτει ο κεραυνός μόνο στη γλώσσα ενός άλλου, ενώ όλοι οι άλλοι κοιτάνε! Του είπε κάποιος άλλος την ιστορία και αυτουνού πάλι κάποιος άλλος κ.ο.κ. Πάντως, ο πατέρας μου απέδωσε το γεγονός του επινοημένου κεραυνού σε τιμωρία από τον θεό, ο οποίος θεώρησε την παρομοίωση της καταιγίδας με θεϊκό γλέντι ως βλαστήμια! Καθένας δίνει στα φυσικά φαινόμενα τις εξηγήσεις που ταιριάζουν στις προκαθορισμένες απόψεις του!

Εκτός αυτού, ο πατέρας μου υποστήριζε πως ο ίδιος είχε επιζήσει μέσω θαύματος, όταν σαν παιδί ήταν πολύ άρρωστος και όλοι νόμιζαν ότι θα πεθάνει, όπως πέθαιναν πολλοί άλλοι τότε επειδή δεν υπήρχαν γιατροί και φάρμακα. Όμως μια μέρα, ενώ είχε πέσει σε λήθαργο, ονειρεύτηκε ότι δύο νέοι ξεσκούφωτοι τον πλησίασαν και τον μετέφεραν από το κρεβάτι του σε μια καρέκλα απέναντι στο δωμάτιο. Και ξαφνικά ξύπνησε ο πατέρας μου και βρέθηκε να κάθεται στην καρέκλα αυτή και η αρρώστια του είχε εξαφανιστεί. Τους δύο νέους, που έκαναν το θαύμα και έγινε καλά, εννοούσε πως ήταν οι δύο άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός!!! Την περίπτωση να σηκώθηκε ο ίδιος μισοκοιμισμένος και να κάθισε στην καρέκλα ούτε που την εξέτασε ποτέ, αφού υπήρχαν διαθέσιμοι άγιοι για να τον μεταφέρουν…

Τη θρησκευτική μου διαπαιδαγώγηση εκτελούσαν, όπως προανέφερα, ο πατέρας και ο παππούς Στέλιος, ήδη πριν αρχίσω το σχολείο. Τότε ήμουν πολύ ευχαριστημένος με όλα αυτά και ιδίως με τον παππού. Όμως έχω διαπιστώσει μέσω της περιγραφής για τον «αποχαιρετισμό» που έγραψε ο Στελάκης Α., που είναι ξάδελφός μου, ότι ο παππούς Στέλιος κάθε άλλο παρά ένας χουζούρικος παππούς ήταν στην καθημερινή του οικογένεια. Ο πατέρας μου είχε κι αυτός στα τελευταία του χρόνια διηγηθεί ότι ο πατέρας του ήταν στα νιάτα του πολύ σκληρός άνθρωπος απέναντι στα παιδιά του, και ότι η μητέρα του μεσολαβούσε τακτικά για να σώσει τα παιδιά από την οργή του παππού!

Ο παππούς όμως δεν ερχόταν σ’ εμάς πολύ συχνά, και θυμάμαι που, εκτός του ότι μας έβαζε και κάναμε μια προσευχή, διαφορετική από αυτήν που μας είχε επιβάλει ο πατέρας μας (δεν θυμάμαι καμία από αυτές σήμερα), διηγιόταν διάφορες ιστορίες με τρομερές σφαγές και εντυπωσιακά θαύματα, που προφανώς ήταν δικής του εμπνεύσεως, επηρεασμένος από τα διάφορα χριστιανικά βιβλία που συνήθως διάβαζε!

Εγώ και η μεγάλη αδελφή μου βρίσκαμε αυτές τις ιστορίες πολύ ενδιαφέρουσες και θυμάμαι πάντα, όταν ερχόταν ο παππούς, τον ικετεύαμε να πας πει «μια ιστορία», όπως όλα τα παιδιά θέλουν να ακούν παραμύθια.

Επίσης μου άρεσε πολύ όταν κάπου κάπου ο παππούς ερχόταν σ’ εμάς Κυριακή νωρίς το πρωί και έπαιρνε εμένα και την αδελφή μου να πάμε στη λειτουργία σε άγνωστες εκκλησίες, μακριά από το σπίτι μας. Το απολαμβάναμε αυτό σαν μια εκδρομή. Σε αντίθεση με αυτές τις εκστρατείες στις μακρινές και άγνωστες σε μας εκκλησίες, στην Αγία Ζώνη, που πηγαίναμε τακτικά με τον πατέρα μας και έβγαζε λόγους ο ιεροκήρυκας Καψιμάλης, βαριόμασταν πολύ, ο δε πατέρας μας πάλευε ηρωικά για να μην κοιμηθεί όρθιος στη διάρκεια του ανιαρού, ανισόρροπου, οπισθοδρομικού και βλακώδους κηρύγματος.

Από ό,τι θυμάμαι, άρχισα από αρκετά νωρίς να δυσπιστώ στη θρησκεία και έκανα προέκταση αυτής της δυσπιστίας μου και στα άλλα μαθήματα, όπως στην ιστορία της αρχαίας Ελλάδας, αφού οι ίδιοι δάσκαλοι και καθηγητές τα δίδασκαν και συχνά πέρναγαν από το ένα μάθημα στο άλλο. Σκεπτόμουν πάντα ότι αυτά που οι δάσκαλοί μας διηγούνταν για τον πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων, σε άλλους λαούς οι δικοί τους δάσκαλοι θα δίδασκαν κάτι παρόμοιο για το δικό τους αρχαίο πολιτισμό.

Όταν εγκαταστάθηκα για πρώτη φορά στη Δανία, στις αρχές του ’60, αντιλήφθηκα μέσω της αρχιτεκτονικής μου σπουδής ότι πραγματικά ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός ήταν άξιος λόγου για όλο τον πολιτισμένο κόσμο και διαχώρισα αυτό τον κύκλο γνώσεων από άλλους, ιδίως από τα θρησκευτικά! Διαπίστωσα επίσης ότι υπάρχουν πολλά κτήρια, οδοί, ακόμα και πόλεις στη Δανία που έχουν ελληνικές ονομασίες προς τιμήν της αρχαίας Ελλάδας και αγάλματα αρχαίων ελληνικών θεοτήτων, φιλοσόφων, επιστημόνων κ.ά. Τα αποφθέγματα πολλών αρχαίων Ελλήνων κοσμούν δε δρόμους, μουσεία και πανεπιστήμια της χώρας. Έπρεπε λοιπόν να φύγω από την Ελλάδα για να καταλάβω τι ήταν αλήθεια και τι προπαγάνδα!

Στην Ελλάδα πήγαινα τις Κυριακές στην εκκλησία, όσο μπορούσε να με αναγκάζει ο πατέρας μου, όμως όταν μου δινόταν η παραμικρή ευκαιρία την κοπάναγα!

Η ιστορία των θρησκευτικών στο δημοτικό σχολείο μού άρεσε πολύ, όπως και άλλα παραμύθια, όμως αργότερα στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου έβρισκα τις ερμηνείες των 10 εντολών γελοίες. Τον «λόγο του θεού» δεν τον πίστεψα ποτέ και θεωρούσα «βλαμμένους» και «ψώνια» όλους τους πιστούς. Έφαγα δε γι’ αυτό πολλά χαστούκια και κλωτσιές στα πόδια κάτω από το τραπέζι από τον θεοσεβούμενο πατέρα μου. Στον στρατό με αποκαλούσαν Εβραίο, γιατί δεν σταυροκοπιόμουν ποτέ!

Η αθεΐα μου ήταν εν μέρει και αντίδραση στο γεγονός ότι ο πατέρας με θεωρούσε το μαύρο πρόβατο της οικογένειας και πάντα προσπαθούσε, μπροστά σε άλλους ανθρώπους και ιδιαίτερα θρησκόληπτους, να με ξεφτιλίσει, επειδή νόμιζε πως αυτός ήταν ο κατάλληλος τρόπος για να «βάλω μυαλό»: Δεν ήμουν εγώ για τίποτα, ούτε για χαμάλης δεν άξιζα, εγώ ήδη ήμουν οριστικά χαμένος! Και όλα αυτά έδιναν πάντα την ευκαιρία σε ανθρώπους σαν τον μαέστρο στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής Καρποδίνη ή στον καθηγητή μου τον Τσάκα ή τον μεγάλο δωρητή σε χριστιανικούς οργανισμούς Καλόθετο ή σε διάφορους γνωστούς μου ή και άγνωστους μηχανικούς στις οικοδομές, καθώς και σε άλλους ψυχοπαθείς θεόπληκτους, να μου κάνουν κήρυγμα με συμβουλές, χωρίς φυσικά να έχει κανένα αποτέλεσμα αυτή η προσπάθειά τους. Μου έλεγαν π.χ.: «Δεν ντρέπεσαι, παιδί μου, τέτοιον καλό, ευσεβή και δημιουργικό πατέρα που έχεις και δεν κάνεις ό,τι σου λέει; Αχ, αυτό είναι μια μεγάλη αμαρτία και κάποτε θα το μετανιώσεις!»

Στο σχολείο μου δεν τα πήγαινα από την αρχή καθόλου καλά, και σ’ αυτό συνέβαλε αφενός το γεγονός ότι για την ηλικία μου ήμουν ψηλέας και έτσι με έβαζαν να καθίσω διαρκώς στα τελευταία θρανία της τάξης, αφετέρου το ότι ήμουν βαρήκοος! Το 1964 πήγα για πρώτη φορά σε ειδικό γιατρό στη Δανία και μου είπε ότι το αριστερό μου αυτί ήταν κατά 70% αδρανές και το δεξί κατά 40%! Θυμάμαι δε την τότε δασκάλα μου στο 30ό δημοτικό σχολείο στην Κυψέλη, την κυρία Σκούρα, που με ρώταγε, όταν παρατηρούσε ότι δεν παρακολουθούσα το μάθημα αλλά χάζευα: «Πες μου, τι έχω πει μέχρι τώρα;» Φυσικά δεν ήξερα να απαντήσω, γιατί δεν άκουγα καλά όσα είχε πει, οπότε ερχόταν η δασκάλα και με χαστούκιζε.

Κανένας όμως από όλους αυτούς δεν σκέφτηκε, μήπως δεν ακούει ή δεν βλέπει καλά αυτό το παιδί, ώστε να με πάνε σε ένα γιατρό για εξέταση. Στη Δανία, μερικά χρόνια αργότερα, πέρασα σαν αριστούχος στο Bygningskonstruktørskole του Randers, ιδιαίτερα στα μαθηματικά και τη στατική!

Αφού «δεν άξιζα εγώ για γράμματα» με πήρε λοιπόν πατέρας μου στις οικοδομές από τα 13 μου χρόνια για να του κάνω «κάνα μεροκάματο», όπου στην αρχή μάζευα με έναν τεράστιο μαγνήτη και στη συνέχεια ίσιωνα πρόκες που είχαν βγει από τα ξύλα στο ξεκαλούπωμα! Αργότερα δούλευα τις οικοδομικές μηχανές, μπετονιέρα και αναβατόριο.

Την ημέρα πήγαινα στην οικοδομή και το βράδυ στο νυκτερινό γυμνάσιο, οπότε βρέθηκα σε ακόμη μεγαλύτερη απόσταση από την εκκλησία και τη θρησκεία. Ο πατέρας μου προσπαθούσε βέβαια να με αναγκάσει να εξομολογούμαι και, φυσικά, του έλεγα ότι το έκανα. Όμως δεν θυμάμαι ούτε μια φορά να είχα πάει σε ρασοφόρο από τότε που με πήρε στις οικοδομές. Εκεί, αντιθέτως, άκουγα τους μαστόρους και εργάτες να βλαστημάνε για διάφορους λόγους «χριστοπαναγίες» και «καντήλια» όλη μέρα, τα οποία έμαθα πολύ σύντομα κι εγώ και τα χρησιμοποιούσα μετά χαράς!

Με γοητεύανε οι εσπερινοί της μεγάλης εβδομάδος, στους οποίους πήγαινα μέχρι τα 13 μου χρόνια, μερικούς δε από τους ψαλμούς τούς θυμάμαι ακόμα και σήμερα! Όμως δεν είχα ποτέ προβληματιστεί για ποιο λόγο μου άρεσαν οι ψαλμοί, τους οποίους βέβαια δεν ταύτιζα με τη θρησκεία ή με κάποια πάθη του Χριστού κ.λπ. Ήταν σαν να λάβαινα μέρος σε μια παραδοσιακή τελετή ή σε μια όπερα!

Σήμερα μου κάνει μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι η θρησκεία παίζει έναν σημαντικό ρόλο στη ζωή των περισσότερων ανθρώπων. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο με ορισμένους αγράμματους ή αφελείς, φτωχούς ή πλούσιους, αλλά μια μεγάλη πλειοψηφία από όλα τα κοινωνικά στρώματα, μορφωμένοι και νέοι, είναι σήμερα ευσεβείς. Π.χ. ένας ανιψιός μου, ο Kr., που είναι σπουδαγμένος και ζει στη Δανία, είναι ορθόδοξος και πιστεύει στο πτώμα και στα θαύματα κάποιου μακαρίτη και τέως ψυχοπαθή άγιου Ευδόκιμου! Μεγάλο ψώνιο…

Με πιστούς και ανθρώπους της εκκλησίας είχα πάντα πολλές επαφές μέσω της δουλειάς μου ως ανακαινιστής-αρχιτέκτων παλαιών κτηρίων και κυρίως ναών. Τα θρησκευτικά κτήρια είναι από τα σπουδαιότερα μνημεία της αρχιτεκτονικής, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα (Παρθενώνας/Sagrada Família/ναός στο Uummannaq του Nuuk της Γροιλανδίας ανακατασκευασμένη από εμένα), γιατί αντικατοπτρίζουν τις ιδέες των ανθρώπων, των διαφόρων εθνών και διαφόρων εποχών. Γι’ αυτό παρατηρώ πάντα με ενδιαφέρον και φωτογραφίζω σε όλο τον κόσμο θρησκευτικά κτήρια, τα οποία έχω σπουδάσει ιστορικώς, τεχνικώς, κτηριολογικώς και αρχαιολογικώς.

Όσες φορές έχω όμως προσπαθήσει να αρχίσω μια συζήτηση με έναν θρησκόληπτο, συναντάω έναν τοίχο από μπετόν. Διαπιστώνω ότι πολλοί από τους πιστούς ντρέπονται να παραδεχθούν ότι πιστεύουν και σε τι ακριβώς. Οι περισσότεροι από αυτούς πιθανότητα δεν σκέφτηκαν ποτέ σε τι πιστεύουν, ίσως όμως χρησιμοποιούν τη θρησκεία σαν πατερίτσα για τα προβλήματά τους. Και να μην ξέρουν θεολογικές λεπτομέρειες, σκέφτονται, ο άγιος Χ θα με βοηθήσει…

Έχω δε την εντύπωση ότι πολλοί από τους χριστιανούς και μουσουλμάνους δεν έχουν υπόψη τους ότι ο λεγόμενος «πατέρας του Χριστού» είναι ένας θεός, κατασκευασμένος από τους Εβραίους!

Σε ερώτημά μου, αν πιστεύουν σε έναν θεό γέρο άνδρα που κάθεται αδιάκοπα σε έναν ουράνιο θρόνο και μελετάει τις πράξεις του καθενός (7 δισ. ανθρώπων μόνο στη Γη, βάλε τόσους άλλους και πολύ παραπάνω σε όλο το σύμπαν) με σκοπό να τους τιμωρήσει/ανταμείψει όταν θα πεθάνουν, πολλοί από αυτούς που με ακούν γελάνε με έναν αμήχανο τρόπο που δείχνει ότι είτε δεν έχουν προβληματιστεί ποτέ, είτε ντρέπονται να παραδεχθούν πως πράγματι πιστεύουν σε μια τέτοια βλακεία!

Ελάχιστοι είναι αυτοί (κυρίως οι Ιεχωβάδες) που απαντάνε σίγουρα σε τέτοιες ερωτήσεις και κάνουν αμέσως αντεπίθεση υποστηρίζοντας, με στόμφο στη φωνή, ότι η ζωή στη Γη είναι προσωρινή και ότι υπάρχει μια καλύτερη ζωή μετά τον θάνατο! Ο λόγος και ο προορισμός μας στη γήινη ζωή μας είναι αποκλειστικά να δοξάζουμε τον Θεό της παλαιάς διαθήκης!!!

Όμως κανένας τους δεν μπορεί να βρει αποδείξεις για όλα αυτά που λένε ότι πιστεύουν, και ζητάνε από τους άθεους να αποδείξουν ότι είναι ψέματα!!! Πώς είναι δυνατόν να αποδείξει κάποιος ότι δεν υπάρχει κάτι ανύπαρκτο; Αυτοί που υποστηρίζουν την ύπαρξη των διάφορων απίθανων θεοτήτων και δαιμόνων είναι υποχρεωμένοι να έλθουν με ατράνταχτες αποδείξεις. Αυτό θα έπρεπε να είναι μια εύκολη υπόθεση για τον παντοδύναμο θεό τους!

Οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι γνωρίζουν τις διάφορες «επιστημονικές θεωρίες» για τη δημιουργία του κόσμου και των ανθρώπων, όμως δεν τις πιστεύουν ή προτιμούν να πιστεύουν στον Αδάμ και την Εύα!

Κατά κανόνα είναι ελάχιστοι αυτοί που ξέρουν/καταλαβαίνουν με ακρίβεια τι γράφουν η παλαιά και η καινή διαθήκη και τους προκαλεί έκπληξη όταν ακούνε π.χ. για τα Σόδομα και Γόμορρα, ότι ο Λωτ παρότρυνε τους άνδρες γείτονές του να πηδήξουν τις δύο παρθένες κόρες του, παρά τους δύο άνδρες (δήθεν αγγέλους), που είχαν ζητήσει καταφύγιο στο σπίτι του, ώστε να γλιτώσουν από τους κωλομπαράδες γείτονες! Άμα ήταν άγγελοι, όπως περιγράφονται στα ιερά βιβλία, θα είχαν σίγουρα τη δύναμη να αντιμετωπίσουν τους μερακλωμένους γείτονες του Λωτ.

-«Μα, τι λες τώρα, είναι δυνατόν ένα άγιο βιβλίο να αναφέρει τέτοια πράγματα;» μου λένε όλοι αυτοί που τους περιγράφω την πίστη τους!

(1) Ήλθον δε οι δύο άγγελοι εις τα Σόδομα το εσπέρας· και εκάθητο ο Λωτ παρά την πύλην των Σοδόμων· ιδών δε ο Λωτ, εσηκώθη εις συνάντησιν αυτών και προσεκύνησεν επί πρόσωπον έως εδάφους· (2) και είπεν, Ιδού, κύριοί μου, εκκλίνατε, παρακαλώ, προς την οικίαν του δούλου σας, και διανυκτερεύσατε και πλύνατε τους πόδας σας· και σηκωθέντες πρωΐ, θέλετε υπάγει εις την οδόν σας· οι δε είπον, Ουχί, αλλ' εν τη πλατεία θέλομεν διανυκτερεύσει. (3) Αφού δε εβίασεν αυτούς πολύ, εξέκλιναν προς αυτόν και εισήλθον εις την οικίαν αυτού· και έκαμεν εις αυτούς συμπόσιον, και έψησεν άζυμα και έφαγον. (4) Πριν δε κοιμηθώσιν, οι άνδρες της πόλεως, οι άνδρες των Σοδόμων, περιεκύκλωσαν την οικίαν, νέοι και γέροντες, άπας ο λαός ομού πανταχόθεν· (5) και έκραζον προς τον Λωτ και έλεγον προς αυτόν, Που είναι οι άνδρες οι εισελθόντες προς σε την νύκτα; έκβαλε αυτούς προς ημάς, διά να γνωρίσωμεν αυτούς. (6) Εξήλθε δε ο Λωτ προς αυτούς εις το πρόθυρον, και έκλεισε την θύραν οπίσω αυτού, (7) και είπε, Μη, αδελφοί μου, μη πράξητε τοιούτον κακόν· (8) ιδού, έχω δύο θυγατέρας αίτινες δεν εγνώρισαν άνδρα· να σας φέρω λοιπόν αυτάς έξω· και κάμετε εις αυτάς, όπως φανή εις εσάς αρεστόν· μόνον εις τους άνδρας τούτους μη πράξητε μηδέν, επειδή διά τούτο εισήλθον υπό την σκιάν της στέγης μου.
Στην συνέχεια του παραμυθιού πήδηξε και ο ίδιος ο Λωτ και τις δύο (όχι πια παρθένες) θυγατέρες του και η μία του έκανε έναν γιο, τον Βεν-αμμί και η άλλη τον Μωάβ (παράδειγμα στο ιερό βιβλίο για μίμηση;!). Είναι όμως πιθανόν οι σελίδες που αναφέρουν αυτά τα ιερά πηδήματα να απουσιάζουν από το σχολικό «ιερό βιβλίο» των μαθητών — κρίμα που δεν το διάβαζα πιο προσεκτικά μικρός για να έχω να λέω σήμερα.

Όμως αυτά τα παραδείγματα και οι επιστημονικές αποδείξεις δεν πείθουν τους ηλίθιους ότι ο λόγος του Θεού είναι μόνο φαντασία των ανθρώπων και η προσευχή, οι κωλοτούμπες στα τζαμιά και τις παγόδες και το άναμμα κεριών είναι χάσιμο χρόνου. Ακόμη κι αν πείθονται από τα λεγόμενά μου, απαρνιούνται τις συνέπειες.

Δηλαδή «στου κωφού τη βρόντα όσο θέλεις πόρτα!!!»

Το συμπέρασμα πρέπει να είναι ότι οι πιστοί βρίσκουν ακόμα και σήμερα στη θρησκεία τους μια ανακούφιση, παρηγοριά και ελπίδα, που δεν τη βρίσκουν στην καθημερινή ζωή, λόγω μειωμένων ικανοτήτων, και στα αποτελέσματα της επιστήμης, λόγω ανεπαρκούς μόρφωσης.

Γεια χαραντάν παίδες και από μακριά τους παπάδες!