Ο Αμβρόσιος θα επισκεφθεί στη φυλακή τον Ντερτιλή...

τον οποίο εγκωμιάζει!

romfea.gr, 10/8/2011

Δυσάρεστη έκπληξη προκάλεσε στο υπουργείο Δικαιοσύνης η αίτηση του μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου να επισκεφθεί στις φυλακές Κορυδαλλού τον Νίκο Ντερτιλή, τελευταίο κρατούμενο εκ των πρωταιτίων της χούντας, τον οποίο χαρακτηρίζει ως «πολιτικό κρατούμενο» και «πρότυπο ζωής».

Στην επιστολή του ο κ. Αμβρόσιος πλέκει το εγκώμιο του Ντερτιλή. Παραπονείται ότι δεν του έχει δοθεί άδεια ώς τώρα ώστε να επισκεφθεί «τον γενναίο Έλληνα αδελφό μας στο δεσμωτήριό του, κατ’ εφαρμογή του λόγου του Θεού. Θα ήθελα να του σφίξω το χέρι και να τον συγχαρώ διά ζώσης φωνής μόνο και μόνο διότι παραμένει πιστός στις αρχές του καθ’ ον χρόνο θα ηδύνατο με μιαν υποκριτικήν δήλωση μετανοίας να έχει κερδίσει την ελευθερίαν του.

Άνθρωποι οι οποίοι έχουν αρχές και δεν τις θυσιάζουν αποτελούν πρότυπα ζωής. Ακόμη και τότε που οι αρχές των δεν γίνονται αποδεκτές από την πλειονότητα ενός λαού».

Η «Κ» απευθύνθηκε στον αρμόδιο υφυπουργό κ. Γ. Πεταλωτή ο οποίος επιβεβαίωσε την ύπαρξη τέτοιου αιτήματος και δήλωσε ότι «η πολιτεία μέσα από το σωφρονιστικό σύστημα αντιμετωπίζει όλους τους κρατουμένους ακριβώς με τον ίδιο γνώμονα. Ως κρατουμένους και μόνον, ανεξάρτητα από το αδίκημα που τέλεσαν, με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Υπό την έννοια αυτή ο Ιεράρχης ζητεί με νόμιμο τρόπο την επίσκεψη σε οποιονδήποτε κρατούμενο.

Αφού αυτός συναινεί, δεν θα μπορούσε να υπάρξει άρνηση. Σε πολιτικό επίπεδο όμως οι κολακευτικοί χαρακτηρισμοί προς βασανιστές και υπηρέτες της χούντας προσβάλλουν σαφέστατα το δημοκρατικό αίσθημα του ελληνικού λαού.

Διαβάζοντας το έγγραφο του κ. Αμβρόσιου, με το οποίο εξυμνούσε επί μακρόν τον κρατούμενο Ντερτιλή, αδυνατούσα να το πιστέψω».

Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων στη Romfea.gr

Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος μιλώντας στη Romfea.gr για το εν λόγω θέμα, τόνισε ότι «βεβαίως και θα τον επισκεφθώ, ο Ντερτιλής δεν είναι εγκληματίας».

«Μου δώσανε τελικά άδεια να το επισκεφθώ. Στην Εκκλησία μας, δε συνιστάται να επισκεφτόμαστε τους αρρώστους και τους εν φυλακές, αλλά και γενικά όπου υπάρχει ανθρώπινος πόνος», πρόσθεσε στη Romfea.gr o κ. Αμβρόσιος.

Να υπενθυμίσω εγώ ότι ο Ντερτιλής έχει καταδικαστεί για τη δολοφονία του 20χρονου Μυτιληνιού Μιχάλη Μυρογιάννη στα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο 1973. Ως ταγματάρχης τότε, έβγαλε το περίστροφο, σύμφωνα με τη μαρτυρία του οδηγού του, και πυροβόλησε στο κεφάλι τον νεαρό, ο οποίος έτρεχε για να γλιτώσει από τους αστυφύλακες.

«To μεσημέρι της 18 Νοέμβρη 1973, ο ταγματάρχης Ντερτιλής βρίσκεται με το υπηρεσιακό τζιπ έξω από την κατεστραμμένη πύλη του Πολυτεχνείου. Απέναντι, Πατησίων και Στουρνάρα, οι αστυφύλακες χτυπούν ένα νεαρό που προς στιγμήν τους ξεφεύγει. Ο Ντερτιλής βγάζει από το μπουφάν το περίστροφο και πυροβολεί. "Ο νεαρός έπεσε σαν κοτόπουλο", περιγράφει στην κατάθεσή του ένα χρόνο αργότερα ο οδηγός του Ντερτιλή -ο 21 ετών τότε Αντώνης Αγριτέλης- και συνεχίζει: "Μετά το φόνο ο Ντερτιλής, σαν να μη συνέβαινε τίποτα, μπήκε στο τζιπ και χτυπώντας με στην πλάτη μου είπε: Με παραδέχεσαι ρε; 45 χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!"»...

Στην πάνω φωτογραφία ο Ντερτιλής σήμερα, περίπου 90 ετών, στην κάτω φωτογραφία ο ίδιος το 1973, κατά τα επεισόδια του Πολυτεχνείου, με το περίστροφο στο χέρι. Να πυροβόλησε μόνο μια φορά; Αυτό θέλει να διαπιστώσει ο Αμβρόσιος και γι' αυτό θα τον επισκεφτεί στη φυλακή, επαινώντας τον προκαταβολικά! Βρε άσχετοι, θέλει να τον εξομολογήσει χριστιανικά... Ο Χριστόδουλος αποκαλούσε στρατηγό τον καθαιρεμένο σε στρατιώτη Παττακό, ο Αμβρόσιος πώς να προσφωνεί άραγε τον επίσης καθαιρεμένο Ντερτιλή; Πάντως ο ίδιος ο μητροπολίτης είχε παλιά βαθμό ενωμοτάρχη χωροφυλακής, ξέρει από "εθνικά" σώματα ασφαλείας...

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (19)

Μπλόγκερ Batcic, 39, φυσικός - μετεωρολόγος, Θεσ/νίκη

Μεγάλωσα σε οικογένεια (μπαμπάς και μαμά) πλήρως ορθολογιστική μεν, η οποία δεν εκδηλώνονταν δε! Η μητέρα μου ιδίως, όπως την κρίνω ως ενήλικος, έδειχνε ανέκαθεν έναν αδικαιολόγητο σεβασμό στην πίστη των άλλων, όπου ο πραγματικά πιστός ήταν κάτι το πολύ καλό, αν και η ίδια δεν πίστευε στο αντικείμενο της πίστης του. Ο πατέρας μου ήταν απλώς ο ήρεμος άνθρωπος ο οποίος ποτέ δεν συγκινήθηκε από το υπερφυσικό οποιασδήποτε μορφής, αλλά και ποτέ δεν το χλεύασε ανοικτά. Το ευρύτερο οικογενειακό μου περιβάλλον ήταν μάλλον ήπια θρησκευόμενο.

Ο πατέρας μου και η μητέρα μου, καθηγητές φυσικοί στη μέση εκπαίδευση και οι δύο, προσπάθησαν από πολύ νωρίς να μου εμφυσήσουν το σεβασμό απέναντι στους δασκάλους μου και την αγάπη για την απόκτηση γνώσεων. Γνώσεις τις οποίες μάλιστα έβλεπα να εφαρμόζονται με τη μορφή παιχνιδιού μπροστά στα παιδικά μου μάτια από τον πατέρα μου, ο οποίος δεν έχανε ευκαιρία να μου δείχνει στην πράξη αυτά τα οποία συζητούσαμε στη θεωρία.

Όταν για παράδειγμα ρώτησα πώς πετούν τα αεροπλάνα, στην ηλικία περίπου των έξι ετών, η όλη εξήγηση έλαβε χώρα πάνω σε μια κόλλα χαρτί με κάποια απλούστατα σχέδια αεροδυναμικής και στη συνέχεια με την κατασκευή ενός αυτοσχέδιου ελικόπτερου. Ένα σύρμα διπλωμένο σε πλεξούδα, μία έλικα – κομμένο έλασμα από τον πάτο ενός τενεκέ, η οποία τρυπήθηκε στη μέση ώστε να ανεβοκατεβαίνει στριφογυρίζοντας πάνω στη συρμάτινη πλεξούδα, το κατάλληλο βήμα στην έλικα με την αντίστοιχη φυσική εξήγηση και στη συνέχεια η εκτόξευση της έλικας από το δικό μου χέρι, καθώς την τραβούσα με δύναμη προς τα πάνω από τη συρμάτινη βάση της! Μαθησιακός οργασμός!!!

Ο συνδυασμός βέβαια του σεβασμού στους δασκάλους από τη μία, και της μη διάθεσης των γονιών μου να με προϊδεάσουν για τα της θρησκείας απ’ την άλλη, είχε ως συνέπεια να περάσω από μια χαλαρή φάση πίστης στο θεό, αφού το μάθημα των θρησκευτικών, όπως και τα υπόλοιπα μαθήματα, προέρχονταν από την αξιοσέβαστη πλευρά των εκπαιδευτικών.

Τα θρησκευτικά για τον Δράκο του Schrodinger αποτέλεσαν ένα εξαιρετικό φαντασιακό διήγημα, και ιδίως τα περιεχόμενα της Παλαιάς Διαθήκης, τα οποία κουβαλάνε λιγάκι από την περιπέτεια και την παραδοξολογία των παιδικών παραμυθιών. Κατακλυσμοί από τους οποίους σώζονται τα ζωάκια (η γαζέλα παρέα με το λιοντάρι) που φορτώθηκαν σε ένα πλοίο, θάλασσες που ανοίγουν στα δύο για να περάσουν οι κυνηγημένοι, προφήτες οι οποίοι ταξίδευαν μέσα στην κοιλιά ενός κήτους προσευχόμενοι και σώθηκαν, ένας παντοδύναμος τύπος στον ουρανό ο οποίος εξολοθρεύει τους κακούς και διάφορα άλλα τα οποία θα μπορούσαν να γυριστούν κάλλιστα σε ταινία (χμμ, γυρίστηκαν τώρα που το σκέπτομαι). Η εικόνα πάντως αυτού του παντοδύναμου τύπου κάπου εκεί ψηλά άρχισε να στοιχειώνει ορισμένες φορές την παιδική ανεμελιά…

Σε Βλέπω

Ψέματα! Ποιο παιδάκι δεν έχει μπει στη διαδικασία να πει ψέματα μια στο τόσο, έστω για πλάκα; Κανένα. Και ο Δράκος του Schrodinger δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Αταξίες! Ααα, η πεμπτουσία της παιδικής διασκέδασης, τόσο φυσιολογικό και τόσο αναγκαίο. Ζήλεια! Αυτή η καινούρια μπάλα του Νικηφόρου ήταν καταπληκτική και την ήθελα για την πάρτη μου αλλά… Πώς να τη θελήσεις; Πως; Είναι και αυτός ο παντοδύναμος τύπος που κοιτάει τα πάντα από ψηλά και τιμωρεί ανάλογα! Είναι ο θεός ή μάλλον, ο Θεός (πρέπει να τον γράφουμε με κεφαλαίο Θήτα γιατί αλλιώς εκνευρίζεται) που μας βλέπει ό,τι και αν κάνουμε αλλά και ό,τι κι αν δεν κάνουμε.

Ακόμα και να σκεφτούμε κάτι, εκείνος το γνωρίζει. Και όχι μόνο θα μας τιμωρήσει, αλλά θα τα φανερώσει όλα, και τα σώψυχα μας ακόμα, κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Εεε καλά, θα είμαι καλό παιδί μέχρι τότε αλλά και πάλι… δύσβατος ο δρόμος για την ευτυχία. Πολλά εμπόδια, ανεξήγητα εμπόδια αλλά η πληροφορία ασφαλής. Αφού προέρχεται από τους αξιοσέβαστους δάσκαλους!!! Και ο Θεός βλέπει, βλέπει αδιάκοπα, αλλά δεν επιτρέπεται να δυσφορήσεις γιατί και αυτό θα το καταλάβει!

Συμπυκνωμένο το βραχυκύκλωμα του παιδικού μυαλού στην προηγούμενη παράγραφο, οπότε μπορεί και να φαίνεται λιγάκι βαρύ. Αλλά δεν ήταν! Γιατί η αλήθεια είναι ότι όταν η επαφή σου με τη θρησκεία εξαντλείται μονάχα στις ώρες των θρησκευτικών και δεν συνοδεύεται από τη γονική επαλήθευση, η παιδική ξεγνοιασιά κερδίζει τις περισσότερες μάχες. Απλά υπάρχουν πάντοτε στιγμές αμφιβολίας, στιγμές μη γόνιμης αμφιβολίας. Τι είναι η γόνιμη αμφιβολία; Δεν πρέπει να πλησιάσω το χέρι μου στο μάτι της κουζίνας! Γιατί; Μα γιατί θα καώ. Και φυσικά η αίσθηση του καψίματος μόνο ευχάριστη δεν είναι. Παράδειγμα μη γόνιμης αμφιβολίας; Δεν πρέπει να ζηλεύω την μπάλα του Νικηφόρου! Γιατί; Έτσι, το απαγορεύει ο Θεός! (χαμηλόφωνα: ναι, αλλά είναι υπέροχη!)

Κατακρήμνιση

Και έτσι, ένα ωραίο απογευματάκι, μετά από το σχολείο και τον μεσημεριανό ύπνο, βρέθηκα ξαφνικά μπροστά στον πατέρα μου να διηγούμαι την καινούρια ιστοριούλα που μάθαμε στα θρησκευτικά για τη φλεγόμενη βάτο (ένα ακόμα παντελώς άχρηστο θαύμα). Και όπως ανέλυα ενθουσιωδώς όλες τις καταπληκτικές πτυχές αυτής της ιστορίας, ξαφνικά άκουσα τον πατέρα μου, ήπια και μάλλον αδιάφορα, να εκστομίζει το απίθανο:

- Χμμ, εγώ δεν τα πιστεύω αυτά! Δεν τα πιστεύει; Απίστευτο! Μα τότε…

- Δεν τα πιστεύεις; Δηλαδή δεν πιστεύεις στον Θεό; (ήρεμα, σταθερά και σίγουρα)

- Όχι!

Όχι;;; Ο μπαμπάς μου; Αυτός ο παντοδύναμος τύπος μέσα στην οικογένεια, αυτός που γνωρίζει και μου εξηγεί τόσα πράγματα, αυτός στον οποίον γνωρίζω ότι μπορώ να στραφώ ανά πάσα στιγμή για τις επιθυμίες μου, τα παράπονα μου, τις ανάγκες μου, την αγάπη και τη στοργή, το γέλιο και τη χαρά, αυτός ο οποίος δεν είναι απλώς μια εικασία αλλά εδώ μπροστά μου ολοζώντανος και συνεχώς επαληθευόμενος, δεν πιστεύει στον θεό (με μικρό πλέον το θήτα);

Έχουν περάσει πολλά χρόνια και δεν μπορώ να είμαι και 100% σίγουρος για τη χρονική διάρκεια μέσα στην οποία συντελέστηκε η μεταστροφή μου, αλλά θυμάμαι αχνά πως διήρκεσε μονάχα κάποια δευτερόλεπτα μετά από εκείνο το ήρεμο “Όχι” του πατέρα μου. Και η μετάβασή μου από την χαλαρή πίστη στον ορθολογισμό και την αθεΐα έλαβε χώρα όχι μέσα από την κατήχηση, αλλά μέσα από μια ευρύτερη και συνεπή στάση ζωής! Ο καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, ο μπαμπάς μου, ο οποίος θεμελίωνε σταθερά πάνω στην κεκτημένη γνώση οτιδήποτε μου μάθαινε, άφησε για πρώτη φορά ακάλυπτη κάποια αξιοσέβαστη διδασκαλία, τη διδασκαλία που δεν αποδεικνύει, αλλά διατυπώνει αρλούμπες απαιτώντας πίστη. Ο θεός κατακρημνίστηκε από τον ουράνιο θρόνο του υποκύπτοντας στη βαρύτητα, όχι με πάταγο, αλλά με ένα υπόκωφο και κωμικό “μπουφ”, όπως αυτό που ακούγεται όταν το κογιότ της Warner Bros καταλήγει στον πάτο του κάνυον μετά από κάθε αποτυχημένη του ενέδρα.

Οι ηλίθιες ερωτήσεις απαντώνται με ηλίθιες απαντήσεις!

Από εκείνη τη μέρα και μετά, πολλά πράγματα μπήκαν στη θέση τους. Οι σκέψεις και οι πράξεις δεν ποινικοποιήθηκαν ποτέ ξανά, παρά μόνο όταν το αποτέλεσμά τους προδιαγράφονταν αποδεδειγμένα κακό! Το κακό απέκτησε υπόσταση βάσει του αποτελέσματος και όχι εξαιτίας των προσταγών κάποιας παρανοϊκής ανώτερης δύναμης, η οποία αποφάσισε να δώσει στο αμάρτημα της προφοράς του ονόματος του θεού την ίδια βαρύτητα με το αμάρτημα του φόνου. Η θλίψη, η οργή, η απελπισία, η στεναχώρια και η απογοήτευση είναι συναισθήματα αρνητικά. Όποια δική μας πράξη προκαλεί τέτοια συναισθήματα είναι κακή. Και αυτό οδηγεί στην έννοια της προσωπικής ευθύνης. Όταν οι πράξεις μας από την άλλη προκαλούν χαρά, γέλιο, ευχαρίστηση, γενικότερη ευφορία, τότε οι πράξεις μας είναι καλές. Τόσο απλά. Όταν κάποιες πράξεις μας προκαλούν σε κάποιους χαρά και σε κάποιους λύπη, τότε είναι η ώρα για σκέψη, γιατί ακριβώς στη ζωή τα πράγματα δεν είναι ποτέ άσπρα ή μαύρα. Σκέψη, σεβασμός, προσπάθεια, αυτενέργεια, διάθεση για γνώση! Απτές εγγυήσεις για μια καλύτερη ζωή.

Κάπως έτσι πραγματοποιήθηκε ο δικός μου αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη. Και φυσικά εγείρεται το ερώτημα, γιατί θα έπρεπε να ενδιαφέρει αυτό τους πιστούς; Χμμ, τα πράγματα είναι μάλλον απλά. Θα βρουν σημαντικό ενδιαφέρον οι πιστοί, αρκεί να θέσουν για μια φορά στον εαυτό τους τις σωστές ερωτήσεις. Αν η ηλίθια ερώτηση, μέσα στον θαυμαστό και πολύπλοκο κόσμο μας, είναι:

Ποια είναι η μονολεκτική απάντηση στη ζωή, το σύμπαν και γενικότερα τα πάντα; … τότε η απάντηση γι' αυτούς είναι σίγουρα ο θεός! Αν και το 42 του Douglas Adams τυγχάνει πλέον και επίσημης στήριξης: the answer to life the universe and everything. Αν όμως η αντίστοιχη ερώτηση γίνει:
Βελτιώθηκε καθόλου η ζωή σας από την πίστη σας στο θεό; (Χαρήκατε περισσότερα πράγματα στη ζωή σας; Κάνατε περισσότερους φίλους; Χαμογελάσατε περισσότερο; Αποκτήσατε περισσότερες γνώσεις; Απαλλαγήκατε από την αρρώστια; Απαλλαγήκατε από το φόβο του θανάτου; Ερωτευθήκατε; Χαρήκατε τον έρωτα;)

Χεχε! Τότε νομίζω ότι οι αποχαιρετισμοί στη θρησκευτική πίστη θα είναι πλέον ο κανόνας και όχι η εξαίρεση!!!

Μινωικός σφραγιδόλιθος

(in.gr, 2/8/2011)

Μία τετράπλευρη σφραγίδα από βαθυκόκκινο ίασπη (σ.σ. πολύτιμη πέτρα), με χαραγμένα σημεία της μινωικής ιερογλυφικής γραφής και στις τέσσερις επιφάνειές της, που την αναδεικνύει ως τη μοναδική ως τώρα παρουσία της αρχαιότερης γραφής των Μινωιτών στη δυτική Κρήτη, ξεχωρίζει ανάμεσα στα εκατοντάδες ευρήματα που αποκαλύφθηκαν σε υψόμετρο 858 μέτρων στο όρος Βρύσινα της Κρήτης, στα νότια του Ρεθύμνου.

Η αρχαιολογική έρευνα έγινε στη θέση «Αγιο Πνεύμα», όνομα που πήρε η περιοχή από την ομώνυμη εκκλησία που κτίσθηκε στο σημείο αυτό, πάνω από το ιερό των Μινωιτών, όπως θεωρούν πλέον οι αρχαιολόγοι.

Βρέθηκαν επίσης περισσότερα από 800 ανθρωπόμορφα ειδώλια, γυναικεία και ανδρικά, ομοιώματα μελών του ανθρώπινου σώματος, αρκετά σε μορφή ζώου, αγγεία, τμήματα πήλινων πλακιδίων με επίθετα ειδώλια πτηνών και διπλών κεράτων, καθώς πλήθος πήλινα σφαιρίδια.

Τα πολυάριθμα ευρήματα χρονολογούνται σε όλη την Παλαιοανακτορική περίοδο (περίπου 1900-1700 π. Χ) και τουλάχιστον ως την αρχή των Νεοανακτορικών χρόνων (περίπου 1700-1500 π. Χ.).

Ένα παλαιό ερώτημα για τους Νεαντερτάλιους

Newsbeast, 30/7/2011

Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια στην ανθρώπινη ύπαρξη, όμως οι επιστήμονες κατάφεραν και έδωσαν απάντηση στο τι απέγιναν οι Νεάντερνταλ πρόγονοί μας, οι οποίοι είχαν επικρατήσει στον κόσμο σχεδόν 300.000 χρόνια μέχρι και την ξαφνική εξαφάνισή τους.

Για γενιές, οι ειδικοί επεσήμαιναν ότι οι ανώτεροι εγκέφαλοι των ανθρώπων ή οι καλύτερες τεχνικές κυνηγιού ευθύνονται για την υπεροχή του είδους μας. Επιστήμονες του πανεπιστημίου του Cambridge όμως ανακάλυψαν την πραγματική απάντηση, ότι πολύ απλά εμείς υπερισχύσαμε απέναντί τους.

Οι σύγχρονοι άνθρωποι, που εξελίχθηκαν στην Αφρική, μετακινήθηκαν προς την Ευρώπη, σε αριθμούς κατά πολύ μεγαλύτερους από τους πληθυσμούς των Νεάντερνταλ και κατέλαβαν τις περιοχές τους. Εξαιτίας του δραματικού αυτού αριθμού, οι Νεάντερνταλ δεν ήταν σε θέση να τους ανταγωνιστούν στο κυνήγι για φαγητό και στη συγκέντρωση αποθεμάτων ιδίως τις χειμερινές περιόδους.

Ο Sir Paul Mellars, ομότιμος καθηγητής της Προϊστορίας και της Ανθρώπινης Εξέλιξης, ανέφερε πως λόγω αυτού του ανταγωνισμού οι Νεάντερνταλ υποχώρησαν σε απομακρυσμένες περιοχές, λιγότερο ελκυστικές και τελικά μέσα σε μερικές χιλιάδες χρόνια ο πληθυσμός τους να συρρικνωθεί σημαντικά μέχρι την πλήρη εξαφάνισή τους πριν από 40.000 χρόνια.

Το αν οι άνθρωποι είχαν πιο ανεπτυγμένους εγκέφαλους και νοητικές ικανότητες από τους παλαιολιθικούς, παραμένει ακόμα ανοιχτό προς συζήτηση, αν και οι υποστηρικτές αυτής της άποψης προβάλλουν ως επιχείρημα τις εξελιγμένες ζωγραφιές στα διάφορα σπήλαια και την χρήση «εξελιγμένων» όπλων για το κυνήγι.

Οι Νεάντερνταλ και οι σύγχρονοι άνθρωποι είναι αλήθεια πως είχαν κάποιο κοινό πρόγονο στην Αφρική. Περίπου 400.000 χρόνια πριν οι πρώτοι Νεάντερνταλ μετανάστευσαν από την Αφρική και κατευθύνθηκαν προς την Ευρώπη και την Ασία.

Από την άλλη ο πρόγονός μας παρέμεινε στην Αφρική και εξελίχθηκε στον σύγχρονο, όπου πριν από 100.000 χρόνια αποφάσισε και αυτός να μεταναστεύσει σε κύματα προς την Ευρώπη.

Τα δύο είδη για κάποιο χρονικό διάστημα μοιράζονταν ειρηνικά τον ίδιο χώρο σε Ευρώπη και Ασία, με τους Νεάντερνταλ να εκλείπουν μετά από 20.000 χρόνια. Μία γενετική έρευνα αποκάλυψε πως σε κάποιο βαθμό υπήρξε κάποια μικρή ποσότητα διασταύρωσης των δύο ειδών, και έχουμε DNA Νεάντερνταλ σε ποσοστό 1-4%.

Ο Πούτιν ήρθε από το θεό... τι νομίζατε εσείς;

Από τον τσάρο και τον Στάλιν στον θεόσταλτο Πούτιν και έχει μέλλον η βλακεία

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ, 28/7/2011

Μέχρι τώρα ξέραμε την προσωπολατρία που είχε καλλιεργηθεί στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση για τον «πατερούλη των λαών» Στάλιν ή τη λατρεία του Μάο στην Κίνα ή ακόμη και του Κιμ στη Βόρεια Κορέα, που οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπους στα γκουλάγκ ή στον θάνατο, γιατί απλώς δεν ήταν πρόθυμοι να προσκυνήσουν τον μεγάλο, σοφό, αξεπέραστο, αγαπημένο, κλπ. ηγέτη.

Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν και η προσωπολατρία παίρ­νει άλλη μορφή. Σε μια περιοχή ανατολικά της Μόσχας, μια αίρεση, με επικεφαλής τη μητέρα Φωτεινή λατρεύει τον πρωθυπουργό και πρώην πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, γιατί «παλεύει ενάντια στον Αντίχριστο».

Η μητέρα Φωτεινή εξηγεί ότι «όπως ο απόστολος Παύλος ήταν αξιωματικός που κυνηγούσε τους χριστιανούς, έτσι και ο Πούτιν υπηρέτησε κάποτε στην KGB, αλλά μόλις έγινε πρό­εδρος, το Άγιο Πνεύμα "κατέβηκε" πάνω του, και από τότε διαχειρίζεται τα κοινά με σύνεση».

Αλλά και μέσα στο Κρεμλίνο, ένας από τους στενότερους συνεργάτες του, ο Βλαντισλάβ Σουρκόφ, δηλώνει ότι ο Πού­τιν «στάλθηκε από το Θεό στη Ρωσία, η οποία αντιμετωπίζει μια δύσκολη περίοδο».

Σκίζουν μπλουζάκια

Ο λόγος είναι απλός: τον Μάρτιο του 2012, θα γίνουν προεδρικές εκλογές. Ο Πούτιν και ο σημερινός πρόεδρος Μεντβέντεφ δηλώνουν ότι θα αποφασίσουν από κοινού ποιος από τους δύο θα διεκδικήσει τη θέση. Φαίνεται όμως ότι ο Πούτιν δεν είναι και τόσο σίγουρος ότι διατηρεί την εντυπω­σιακή δημοτικότητα που είχε πριν από λίγους μήνες, και η οποία έφτανε στο 80%. Σήμερα έχει πέσει στο 68%, και γι' αυτό ακριβώς το επιτελείο του φροντίζει με κάθε τρόπο να ανεβάσει τις «μετοχές» του. Κάποιοι γεωργοί ονόμασαν μια ποικιλία αγγουριού «Πούτιν», ενώ κάποιοι ποτοποιοί έδω­σαν το ίδιο όνομα σε μια νέα μάρκα βότκας.

Ωστόσο, το ισχυρότερο όπλο του είναι ο λεγόμενος «Στρατός του Πούτιν». Δεν πρόκειται για στρατεύματα ή για πυ­ραύλους, αλλά για νέες και ωραίες νέες, οι οποίες καλούν τις συνομήλικες και εξίσου όμορφες με αυτές, να σχίσουν τα μπλουζάκια τους για τον Πούτιν...

Τα σχετικά βίντεο πλημμύρισαν το Διαδίκτυο, όπου εμφα­νίζονται νεαρές κοπέλες της «Άρμια Πούτινα» (δηλαδή του στρατού του Πούτιν) - έχοντας γραμμένα συνθήματα στα μπλουζάκια τους υπέρ του προέδρου-, στο τέλος να τα σχί­ζουν κραυγάζοντας υπέρ του...

Οι νεαρές οπαδοί του Πούτιν οργάνωσαν και δημόσια εκδήλωση στην πλατεία Πούσκιν της Μόσχας με τίτλο «Το σκίζω για τον Πούτιν». Πολλοί Μοσχοβίτες είναι εν­θουσιασμένοι, ενώ κάποιος στο Διαδίκτυο τις καλεί «να τα βγάλουν όλα»... Κάποιοι άλλοι αντέδρασαν στις νέες μεθόδους που χρησιμοποιούν οι «εγκέφαλοι» του Πούτιν, οργανώνοντας μια αντίπαλη ομάδα με τίτλο «Ο στρατός κατά του Πούτιν».

Παραλίγο βράβευση

Ο Πούτιν παρά λίγο να πάρει και ένα σοβαρό γερμανικό βραβείο, το Κουατρίγκα, για το 2011, το οποίο απονέ­μεται στα «φωτισμένα μυαλά». Με το ίδιο βραβεύτηκε ο Γιώργος Παπανδρέου πριν από ένα χρόνο. Παρ' όλα αυτά, ξέσπασε θύελλα διαμαρτυριών, ενώ ο Βάτσλαβ Χάβελ, που βραβεύτηκε με το ίδιο βραβείο το 2009, απείλησε να το επιστρέψει. Το δε ηγετικό στέλεχος των Πράσινων, Τζεμ Οζντεμίρ, που ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής, παραιτήθηκε από αυτήν. Τελικά, το βραβείο δεν θα δοθεί φέτος, αλλά πολλές Ρωσίδες είναι έτοιμες να σκίσουν τα μπλουζάκια τους για τον Πούτιν...

Και όχι μόνο η αίρεση στη Μόσχα! Και μια εμπορική αίρεση στα σκουπιδοκάναλα της Ελλάδας ευαγγελίζεται την παρέμβαση του Πούτιν για να "σώσει" την Ελλάδα (απωθημένο με τις σωτηρίες έχουν) και το λαό της από τους εχθρούς και τον αντίχριστο...