Η χριστιανική «Αποκάλυψη» δεν ήρθε!

Απογοήτευση, αλλά και οργή σκόρπισε στους οπαδούς ενός 89χρονου ευαγγελιστή η διάψευση της προφητείας του ότι το τέλος του κόσμου θα ερχόταν στις 21 Μαΐου. Οι οπαδοί του Κινήματος του Χάρολντ Κάμπινγκ είχαν δαπανήσει χιλιάδες δολάρια παγκοσμίως για να προειδοποιήσουν τον κόσμο. Ένας συνταξιούχος από τη Νέα Υόρκη ξόδεψε 140 χιλιάδες δολάρια από τις αποταμιεύσεις. Δεν ήταν μάλιστα λίγοι όσοι ταξίδεψαν στην Καλιφόρνια για να ζήσουν το... τέλος του κόσμου, του σύμπαντος!

Όλα θα ξεκινούσαν με έναν σεισμό και την επανεμφάνιση του Χριστού (φανταζόμαστε χαρά οι μουσουλμάνοι, βουδιστές και λοιποί ετεροθρησκευόμενοι). Μάλιστα έως τα τέλη Οκτωβρίου θα πέθαιναν οι μη πιστοί (πολύ χριστιανικό και αγαπησιάρικο αυτό!). Αυτά τουλάχιστον προέβλεπε ο Κάμπινγκ. «Ήλπιζα να συμβεί γιατί πιστεύω ότι στον παράδεισο θα είναι καλύτερα από εδώ» δήλωσε ένας από τους πιστούς του 89χρονου, σύμφωνα με το BBC.

Η Washington Post, αναφέρει ότι οι τηλεφωνικές γραμμές για την πρόληψη αυτοκτονιών βρίσκονται σε συναγερμό προκειμένου να συνδράμουν όσους (σαλταρισμένους) πιστούς πέσουν σε κατάθλιψη, έπειτα και από τη μη εκπλήρωση των προσδοκιών τους.

Οι Times της Νέας Υόρκης γράφουν ότι μια χριστιανική οργάνωση στην Καλιφόρνια πραγματοποίησε λειτουργία καλώντας τους απογοητευμένους πιστούς να συμμετέχουν σε μια προσπάθεια να τους απαλύνουν τον πόνο. Υπήρξαν και διαφορετικού τύπου αντιδράσεις. Σε ορισμένες Πολιτείες των ΗΠΑ διοργανώθηκαν συγκεντρώσεις, προκειμένου να διακωμωδήσουν την... «Αποκάλυψη».

Όσο για τον ίδιο τον Κάμπινγκ, έχει γίνει άφαντος. Σημειώνεται ότι ο ίδιος άνθρωπος είχε προβλέψει και πάλι το τέλος του κόσμου το 1994 και τότε είχε δικαιολογηθεί ότι η αποτυχία του οφειλόταν σε μαθηματικό λάθος.

Βασικές πληροφορίες από Newsroom ΔΟΛ, 22/5/2011

Απογοητευμένοι από την κόλαση, στην οποία ζουν επί Γης, ελπίζουν σε κάποιον ανύπαρκτο παράδεισο που τους τάζουν οι θεσμικοί και άτυποι απατεώνες... άλλοι για τώρα, άλλοι για του χρόνου και άλλοι για το αδιευκρίνιστο μέλλον!

Σημειωτέον ότι το χορό των προφητειών και ανακοινώσεων εγκαινίασε ο ίδιος ο Ιησούς -κατά τας γραφάς-, όταν είπε ότι, πολλοί από σας που με ακούτε, θα ζήσετε τη "δευτέρα παρουσία"... Πρέπει νάναι τώρα αυτοί οι ακροατές περίπου 2.000 ετών και θα περιμένουν για πολύ!  

Παράλυτος στάθηκε στα πόδια του με ηλεκτρική διέγερση

Νέα θεραπεία που περιλαμβάνει τη διέγερση με ηλεκτρισμό της σπονδυλικής στήλης

ΕΞΠΡΕΣ, 20/05/11-10:21

Ενας άντρας που είχε μείνει παράλυτος σε τροχαίο πριν από πέντε χρόνια κατάφερε να σταθεί όρθιος και να κάνει μερικά βήματα, χάρη σε μια θεραπεία που βασίζεται στην διέγερση με ηλεκτρισμό της σπονδυλικής στήλης. Ο 25χρονος Ρομπ Σάμερς, πρώην παίκτης του μπέιζμπολ, μπορεί επίσης να κινεί τους γοφούς, τα γόνατα, τους αστραγάλους και τα δάκτυλα των ποδιών. Επίσης αποκαταστάθηκε εν μέρει η λειτουργία της ουροδόχου κύστης και η σεξουαλική του λειτουργία. "Δημιουργείται μια τεράστια ευκαιρία βελτίωσης των καθημερινών λειτουργιών αυτών των ανθρώπων, αλλά έχουμε μακρύ δρόμο μπροστά μας", τόνισε η Σούζαν Χαρκέμα, από το πανεπιστήμιο του Λούιβιλ στο Κεντάκι.

Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής δημοσιεύονται στην ιατρική επιθεώρηση Lancet. "Δεν πρόκειται για θεραπεία και ο Ρομπ δεν περπατά...εκτός από αυτό όμως η συγκεκριμένη προσέγγιση μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις.

Το να μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να στέκονται έστω και λίγα λεπτά την ημέρα, ίσως μεταβάλλει σε πολύ μεγάλο βαθμό την κατάσταση της υγείας τους", υπογράμμισε η ίδια. Ο Σάμερς υποβλήθηκε σε συνεχή και απευθείας ηλεκτρική διέγερση του κάτω τμήματος της σπονδυλικής στήλης, σε μια διαδικασία που μιμείται τα σήματα, τα οποία στέλνει υπό κανονικές συνθήκες ο εγκέφαλος για να προκαλέσει την κίνηση.

Οι ερευνητές επί δύο χρόνια "εκπαίδευαν" το νευρωνικό δίκτυο της σπονδυλικής στήλης του 25χρονου για να "παράγει" κινήσεις των μυών και μετά από αυτό εμφύτευσαν με χειρουργική επέμβαση ένα μηχάνημα ηλεκτρικής διέγερσης στην πλάτη του. Οι επιστήμονες πάντως επισημαίνουν πως χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να μπορέσει αυτή η τεχνική να εφαρμόζεται ευρέως. Ομως, ακόμα και έτσι τα αποτελέσματα είναι αισιόδοξα για τους παραπληγικούς που ούτως ή άλλως έχουν πολύ μικρές πιθανότητες αποκατάστασης. Από την πλευρά του ο Τζέφρι Ράισμαν, καθηγητής στο University College του Λονδίνου, ειδικός στην ανάπλαση νευρώνων, χαρακτήρισε την περίπτωση του Σάμερς "ενδιαφέρουσα", αλλά επισήμανε πως δεν πρόκειται "για αποκατάσταση, αλλά για βελτίωση της λειτουργίας ιστών που έχουν επιζήσει".

Την συγκεκριμένη έρευνα χρηματοδότησαν τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ και το Ιδρυμα Κρίστοφερ Ριβ, που ίδρυσε ο διάσημος ηθοποιός. Ο Σάμερς, αν και παράλυτος από το στέρνο και κάτω, είχε μερική αίσθηση κάτω από σημείο του τραυματισμού του. Επίσης ήταν αθλητής και αυτό σημαίνει ότι βρισκόταν, όταν τραυματίστηκε, σε καλύτερη φυσική κατάσταση από άλλους παραπληγικούς. Ο Σάμερς πέρασε περισσότερα από τρία χρόνια στο Κεντάκι σε ένα στάδιο προετοιμασίας για την επέμβαση. Τώρα μπορεί να στέκεται, να ασκεί μόνος του μυική πίεση και να παραμείνει όρθιος για τέσσερα λεπτά κάθε φορά. Με τη βοήθεια ενός ιμάντα και ενός φυσιοθεραπευτή μπορεί να κάνει επαναλαμβανόμενα βήματα σε κυλιόμενο τάπητα.

Ο Σάμερς, που μένει πλέον στο Λος Αντζελες, τόνισε πως αυτή η θεραπεία άλλαξε τη ζωή του: "Για κάποιον που εδώ και τέσσερα χρόνια δεν μπορούσε να κινήσει ούτε το δάκτυλο του ποδιού του, το να έχω την δυνατότητα να στέκομαι είναι ένα μοναδικό συναίσθημα. Η φυσική μου κατάσταση και ο μυικός μου τόνος βελτιώθηκαν τόσο πολύ που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι είμαι παράλυτος".

Κι αυτό το πρόβλημα υγείας η επιστήμη θα το λύσει, παρ' ότι αγωνιούν και αγωνίζονται να το πετύχουν εδώ και αιώνες μάγοι και θαυματοποιοί! Η "καταραμένη επιστήμη" και ο "άθεος Διαφωτισμός" (Χριστόδουλος) θα βοηθήσει τους ανθρώπους να περπατήσουν και να χαρούν τη ζωή τους, για την οποία οι θεόπληκτοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα απολύτως - πέρα από εισπράξεις για το πορτοφόλι τους!

Το ευρώ δεν φοβάται ελληνική πτώχευση - Είμαστε πλέον μόνοι!

Σε περίπτωση πτώχευσης, ούτε κυβέρνηση θα υπάρχει ούτε αντιπολίτευση για να τους ζητηθούν ευθύνες!

Γιώργος Μαλούχος, ΒΗΜΑ, 17/5/2011

Η ολοκλήρωση των διαδικασιών για το πορτογαλικό πακέτο διάσωσης, μαζί με το διαρκές ξεφόρτωμα ελληνικού χρέους που συστηματικά γίνεται από διάφορες χώρες, δημιουργούν τις τελικές προϋποθέσεις για τη θωράκιση της ευρωζώνης από τον «ελληνικό ιό». Το ευρώ δεν φοβάται πια την ελληνική πτώχευση ή έξοδο και αυτό ακριβώς είναι το νόημα των νέων απαιτήσεων που θέτει η τρόικα για την πέμπτη δόση. Τώρα, είμαστε μόνοι. Εμείς και οι αποφάσεις μας.

Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας αν πιστεύουμε ότι μια ενδεχόμενη πτώχευση ή έξοδός μας από το κοινό νόμισμα θα προκαλέσει κάποιου είδους σεισμό σε αυτό. Το ευρώ δεν έχει πλέον πρακτικά κανένα αληθινό κίνδυνο από την ελληνική υπόθεση. Το «ντόμινο» του νότου έχει ήδη αποφευχθεί, η Ελλάδα είναι μια κατηγορία από μόνη της και, αν γίνει το κακό, η επίδραση στη σταθερότητα και την αξία του κοινού νομίσματος ασφαλώς θα υπάρξει, αλλά θα είναι ελεγχόμενη, περιορισμένη και βραχυχρόνια.

Αν συμβεί το κακό στην Ελλάδα, το ευρώ θα στηριχθεί αμέσως τόσο πολύ από τη Γερμανία και τις άλλες ισχυρές χώρες, που σε συνδυασμό με την αίσθηση ότι «καθάρισε» από ένα μεγάλο και χρόνιο πρόβλημα, το κοινό νόμισμα γρήγορα θα καταλήξει ισχυρότερο απ’ ότι πριν. Η σχετική «πρόβα» έγινε πριν από δύο εβδομάδες με πολύ μεγάλη επιτυχία, μετά τα δημοσιεύματα για την έξοδο: η πτώση και η άνοδος μέσα σε λίγες ώρες ήταν πολύ χαρακτηριστικές…

Τι μας έκανε όμως τόσο διαφορετικούς από τους Πορτογάλους; Τρία δεδομένα: πρώτον, ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι πολύ πιο βαρύ. Δεύτερον, ότι δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε στην αντιμετώπισή του. Τρίτον, ότι κι αυτά που έχει επιχειρήσει η κυβέρνηση να κάνει, τα έχει αφήσει στα μισά, έχει μείνει στα λόγια αλλά δεν έχει φτάσει στα έργα. Αποτέλεσμα, η ελληνική αξιοπιστία να έχει πλήρως καταρρακωθεί.

Η απαίτηση των δανειστών για έγγραφες δεσμεύσεις της χώρας εν όψει της επόμενης δόσης, κάτι που ήδη έχουν λάβει από την Πορτογαλία, ανεξάρτητα από το εκεί εκλογικό αποτέλεσμα, ένα πράγμα δηλώνει: ότι είναι πλέον έτοιμοι να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο ελληνικής πτώχευσης. Και, φυσικά, δεν τους ενδιαφέρει το τι θα προκαλέσει αυτή η απαίτηση μέσα στην Ελλάδα. Δεν είναι πια εκεί το θέμα τους, αφού έχουν πετύχει να χτίσουν τις άμυνες του ευρώ από το ελληνικό πρόβλημα.

Η ουσία του ζητήματος είναι ότι από τη στιγμή που εγείρουν μια απαίτηση η οποία μπορεί να οδηγήσει σε εκλογές και, ακολούθως, πιθανότατα, σε κυβερνητική αστάθεια, προεξοφλούν ότι μπορούν εκείνοι να την αντέξουν. Προεξοφλούν ότι η χρεοκοπία είναι γι' αυτούς, για τις δικές τους προτεραιότητες, έννοια ελεγχόμενη.

Αυτό δηλώνει η απαίτηση. Ξέρουν πολύ καλά ότι η χώρα μπορεί να μπει στο πολιτικό και δημοσιονομικό χάος. Δεν τους αφορά πια. Πιθανότατα εκτιμούν ότι έχουν περισσότερα να κερδίσουν αν «τελειώνουν» μαζί μας, παρά αν συνεχίσουν.

Αυτά, πρέπει να τα έχουμε βάλει πολύ καλά στο μυαλό μας πριν πάρουμε αποφάσεις που θα σφραγίσουν αρνητικά τη μοίρα μας για πολλές δεκαετίες και θα μας οδηγήσουν σε συνθήκες ζωής τραγικές, από τις οποίες δεν υπάρχει επιστροφή.

Και οφείλουμε να έχουμε κάτι ακόμα στο μυαλό μας: Αν γίνει η καταστροφή της πτώχευσης ή της εξόδου από το ευρώ, ούτε κυβέρνηση θα είναι εδώ για να της ζητήσει κανείς τον λόγο που δεν τα κατάφερε, ούτε αντιπολίτευση να τη ρωτάνε γιατί δεν συναίνεσε. Δεν θα έχει μείνει τίποτα από αυτά. Δεν θα υπάρχει κανείς να του ζητηθούν ευθύνες… Το μόνο που θα έχει μείνει θα είναι μια χώρα ερείπιο κι ένας λαός που θα έχει γυρίσει 60 χρόνια πίσω, παλεύοντας να ξαναρχίσει από το μηδέν, αφού θα έχει χάσει τα πάντα. Αλλά τα πάντα.

Το χωριό που θα… γλιτώσει από το τέλος του κόσμου!

από το tsantiri.gr

Σε φόρουμ στο Ιντερνετ μπορεί να βρει κανείς πλήθος θεωριών και θρύλων: στην περιοχή σημειώνονται συχνές εμφανίσεις ΑΤΙΑ, ακούγονται μηχανικοί θόρυβοι από το βουνό, ενώ το βράδυ εμφανίζονται μυστήρια φώτα. Οι δορυφόροι έχουν εντοπίσει μεγάλες κοιλότητες και έναν τεράστιο θόλο στα σπλάχνα του βουνού, χωρίς κανείς να γνωρίζει τι ακριβώς βρίσκεται εκεί μέσα και πώς μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση. Μια εκδοχή είναι κάποιο είδος υπόγειας «βάσης» εξωγήινων.

Ένα μικρό χωριό 189 κατοίκων στη νότια Γαλλία, δέχεται μια πραγματική εισβολή από πάσης φύσεως ερευνητές, λάτρεις των ΑΤΙΑ και οπαδούς του εσωτερισμού, οι οποίοι πιστεύουν ότι το εν λόγω χωριουδάκι είναι το μέρος όπου μπορεί κανείς να γλιτώσει από τον Αρμαγεδώνα των χριστιανών, καθώς βρίσκεται στους πρόποδες του.θεωρούμενου «ιερού» βουνού Μπιγκαράς που παρέχει προστασία.

Οι εισβολείς πιστεύουν ότι σε μια τεράστια κοιλότητα στο εν λόγω βουνό έχουν στρατοπεδεύσει εξωγήινοι που περιμένουν το «πολυδιαφημισμένο» τέλος του κόσμου το 2012, προτού αποχωρήσουν από τον πλανήτη παίρνοντας μαζί τους ορισμένους τυχερούς κατοίκους της Γης.

Σύμφωνα με τον Ζαν Πιερ Ντελόρ, δήμαρχο του Μπιγκαράς στη νότια Γαλλία, την τελευταία δεκαετία πολλοί άνθρωποι επισκέφθηκαν την περιοχή, μετά από αναφορές για ΑΤΙΑ και ήχους ιπτάμενων δίσκων κάτω από το μυστηριώδες βουνό. Αλλά η προσέλευση πια αρχίζει να λαμβάνει επικίνδυνες διαστάσεις, με διάφορες ιστοσελίδες να συμβουλεύουν τον κόσμο να αναζητήσει καταφύγιο στο Μπιγκαράς, καθώς αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για το 2012.

«Δεν είναι καθόλου αστείο. Αν έρθουν εδώ αύριο 10.000 άνθρωποι, εμείς ένα χωριό 200 κατοίκων δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να αντεπεξέλθουμε. Έχω ενημερώσει τις τοπικές αρχές για τις ανησυχίες μας και θέλω και ο στρατός να είναι έτοιμος αν χρειαστεί για να επέμβει τον Δεκέμβριο του 2012» δηλώνει στην «Daily Telegraph» ο Ντελόρ, φανερά προβληματισμένος για το επικείμενο τσουνάμι.

«Υπάρχουν ήδη ιστοσελίδες στις ΗΠΑ που πουλούν εισιτήρια για ταξίδια στο Μπιγκαράς. Κάποιοι διοργανώνουν κιόλας επισκέψεις, προσευχές και εργαστήρια διαλογισμού» τόνισε ο δήμαρχος σε άλλη συνέντευξή του στο ραδιόφωνο RTL.

Οι επιτήδειοι φαίνεται ότι δεν έχασαν ευκαιρία και ζητούν ως και 800 ευρώ την εβδομάδα για αμφιβόλου περιεχομένου μαθήματα που παραπέμπουν σε διάφορες σέκτες, ενώ οι φανατικοί «ουφολόγοι» σπεύδουν να αγοράσουν ακίνητα σε κοντινό οικισμό, καταβάλλοντας υπέρογκα ποσά. Η έντονη κινητικότητα έχει προβληματίσει πολλούς κατοίκους που μοιράζονται τις ανησυχίες του δημάρχου.

«Πλέον δεν μπορείς να κάνεις έναν ήσυχο περίπατο. Είναι όμορφη η περιοχή, αλλά τώρα συναντάς παντού ανθρώπους που ψέλνουν και διαλογίζονται. Καθένας δικαιούται να πιστεύει ό,τι θέλει, όμως ο τόπος μας φαίνεται πια ξένος» λέει στην «Telegraph», η Βάλερι Οστιν, Βρετανίδα που εγκαταστάθηκε στο Μπιγκαράς πριν από 22 χρόνια.

Η πρόκληση είναι μεγάλη για τον δήμαρχο που προσπαθεί να βάλει φρένο στη μανία. Δύσκολα όμως μπορεί κανείς να παλέψει με τις φήμες, τους θρύλους και τις θεωρίες συνωμοσίας, με τις οποίες έχει κατά καιρούς συνδεθεί η περιοχή.

Έμπνευση για διάσημες ταινίες και βιβλία

Το «μαγικό» βουνό Μπιγκαράς, ύψους 1.230 μέτρων, φέρεται να αποτέλεσε την έμπνευση για το κλασικό βιβλίο του Ιουλίου Βερν «Ταξίδι στο κέντρο της Γης» καθώς και για τη διάσημη ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ «Στενές επαφές τρίτου τύπου».

Επιπλέον οι αρχές φέρονται να μπλοκάρουν την πρόσβαση στο βουνό χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις. Τα αεροπλάνα αποφεύγουν να πετούν πάνω από την περιοχή, γιατί τα όργανα «τρελαίνονται», ενώ ίσως να υπάρχει εκεί κάποια χωρο-χρονοπύλη. Ο Νοστράδαμος είχε επισκεφθεί το Μπιγκαράς και μίλησε για θετικές «δονήσεις».

Στο βουνό λέγεται ότι είναι θαμμένος ο θησαυρός του αινιγματικού αβά Φρανσουά Μπερενζέ Σονιέρ. Αλλες θεωρίες περιλαμβάνουν τη μεταφορά του Φρανσουά Μιτεράν με ελικόπτερο στην κορυφή του βουνού, περίεργες ανασκαφές από τους ναζί καθώς και από την ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών Μοσάντ..

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (13)

Μιχάλης Κ., 37 ετών, απόφοιτος Λυκείου, επιχειρηματίας, άγαμος

Σκέφτηκα να καθίσω να γράψω πώς και γιατί έγινα άθεος! Ναι, είναι η ίδια ιστορία σε όλους μας. Πρέπει να ήμουν στα 17 μου όταν αποφάσισα ότι δεν υπάρχει τίποτα εκεί πάνω. Αλλά ήδη πιο πριν, είχε φυτευτεί ο σπόρος της αμφιβολίας.

Πότε; Πως; Δεν ξέρω. Ίσως με την σειρά κινουμένων σχεδίων «Μια φορά και ένα καιρό ήταν ο άνθρωπος» που περιέγραφε τόσο ωραία πώς προέκυψαν και εξελίχθηκε η ζωή στη Γη, διαφορετικά από ότι θα μας έλεγαν σε λίγα χρόνια στο σχολείο. Το είχα και σε πολυτελείς τόμους. Και δεν καταλάβαινα τότε, γιατί ο ευσεβής παππούλης, απόφοιτος Δημοτικού, δυσανασχέτησε όταν το ξεφύλλισε…

Αλλά το πιο πιθανό να άρχισα να αμφιβάλλω στα 11 χρόνια μου, το καλοκαίρι που διάβαζα καθημερινά Τσιφόρο. Τα ιστορικά του - «Τα ρεμάλια ήρωες» και «Οι σταυροφορίες» που περνούσε γενεές 14 την εκκλησία, και την «Ελληνική Μυθολογία».

Τότε, στην 5η Δημοτικού, μάθαμε για το Βυζάντιο και είχαμε χορτάσει χριστιανικό αίμα, δολοπλοκίες, καταπίεση του λαού και όλα τα γνωστά. Όσο ωραιοποιημένα και να ήταν, καταλάβαινα ότι δεν ήταν και η καλύτερη εποχή να ζεις, αν δεν ήσουν αριστοκράτης (που και να ήσουν, δεν ήξερες από πού θα σου έρθει) σε σύγκριση με την αρχαία Ελλάδα.

Στα Θρησκευτικά πάλι, δεν μας τα έλεγαν καλά. Μαθαίναμε για τον περιούσιο λαό και τον αγώνα του να κατακτήσει τη γη της επαγγελίας. Και στις ειδήσεις βλέπαμε αυτόν τον ίδιο λαό να σφάζει Παλαιστίνιους για αυτή την ίδια γη της επαγγελίας. Μόνο που οι γονείς έκριναν διαφορετικά από τον δάσκαλο τον ίδιο λαό. Και αυτός ο Θεός τους…

Καμία σχέση με το 12θεο που επίσης μαθαίναμε. Για παράδειγμα, οι ήρωες των Ελλήνων μπορεί να είχαν κάποιους θεούς μαζί τους και κάποιους εναντίον τους, ο Ηρακλής είχε τον Δία μαζί του και την Ήρα εναντίον του, οι Τρώες είχαν δύο μαζί και δύο ενάντια, ο Οδυσσέας παρόμοια, δίκαια πράγματα. Καταλαβαίναμε πολύ καλά, ότι ήταν συμβολικοί μύθοι, και για τα 20th Century Boys, αλλά και για τα παιδιά των Αρχαίων, σε αντίθεση με τα Θρησκευτικά, που τα διδασκόμασταν σαν μια πραγματικότητα, με ένα Θεό τιμωρό από πάνω μας.

Και μετά, ο Χριστούλης και οι μάρτυρες. Τι καλοί… Αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά. Κάτι πίσω από τις γραμμές φαινόταν λάθος. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι! Α, θυμάμαι τώρα διάφορα με τον Ρασούλη και τον Ραζνίς, εδώ στην Κρήτη. Και βέβαια, τα σκάνδαλα της εκκλησίας, Και τα επεισόδια για την ταινία ο «Τελευταίος Πειρασμός». Αυτό δεν το χωρούσε το παιδικό μου μυαλό. Δεν μπορούσα να καταλάβω, πώς από την μια τιμούσαμε τον Καζαντζάκη, εγώ και όσοι ξέρω τον θεωρούσαμε ένα λόγο να είμαστε περήφανοι που είμαστε Κρητικοί (χωρίς πολλοί να τον έχουν διαβάσει).

Φυσικά τότε εγώ δεν είχα διαβάσει τίποτα, αλλά είχα δει λίγο από το «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» και γίνεται τόση φασαρία για μια ταινία που βασίστηκε σε βιβλίο του. Η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά, ήταν όταν έμαθα ότι ο Καζαντζάκης είχε αφοριστεί από τους παπάδες.

Πρώιμη εφηβεία και άγριες προσπάθειες κατήχησης. Με λειτουργίες, εκδρομές σε προσκυνήματα (δλδ. πτώματα), επικρίσεις για μακριά μαλλιά και κοντές φούστες και, βέβαια, για το τρισκατάρατο το ροκ, διδασκαλία περί του μιαρού Σατανά που παραμονεύει, τέτοια ωραία και χρήσιμα. Ναι, για τέλη δεκαετίας του '80 μιλάμε. Ήταν οι καθηγητές μας και το σχολείο τέτοιο.

Κάποιοι, με ισχυρά πολιτικά ερείσματα στο πανίσχυρο τότε ΠΑΣΟΚ ή την Αριστερά ακόμα, διαμαρτυρήθηκαν. Γιατί μέχρι και αυτός ο Παπανδρέου «αφοριζόταν» την ώρα του μαθήματος ή μετά την πρωινή προσευχή. Κι άλλος λάκκος στη φάβα… Γιατί η κατάσταση δεν άλλαζε. Τώρα που τα θυμάμαι, σκέφτομαι ότι ίσως κάποιοι δεσποτάδες τα έβρισκαν με κάποιους βουλευτάδες…

Πάντως, αυτό το περιβάλλον, ήταν ό,τι έπρεπε για να απομακρυνθεί κάποιος από την θρησκεία. Και όμως! Κατά κανόνα υποκρινόμασταν όταν μας έβλεπαν, αλλά χλευάζαμε όταν δεν μας έβλεπαν. Στην εκκλησία πηγαίναμε όλοι την Μ. Εβδομάδα για να ανταγωνιστούμε στα βεγγαλικά, που θεωρούσαμε μαγκιά να τα προμηθευτούμε παράνομα. Επειδή τα αγοράζαμε κρυφά, μέσω γνωριμιών, αυτή ήταν η γοητεία.

Όχι όμως όλοι! Φαινόταν ότι κάποιοι ένιωθαν άβολα όταν βρίζαμε ή χλευάζαμε τα θεία, πήγαιναν όσο μπορούσαν στην εκκλησία και έκαναν τον σταυρό τους με κάθε αφορμή. Άσε που πολλοί δυσανασχετούσαν αν άκουγαν οτιδήποτε είχε να κάνει με την «Θεωρία της Εξέλιξης» ή και της δημιουργίας της Γης (ΟΧΙ του σύμπαντος, μιλάμε για αρχές '90). Σιγά σιγά κατάλαβα, ότι η αποστροφή ήταν εναντίον των θεολόγων και θεολογούντων, λίγο για τους παπάδες, και καθόλου για τη θρησκεία.

Όμως πλέον, επειδή είχα κλίση στην ιστορία ήξερα για την Ιερά Εξέταση και όλα τα φριχτά εγκλήματα της. Κάπου είχα διαβάσει ή ακούσει, ότι έφταιγαν οι άνθρωποι, όχι ο θεός. Δηλαδή ο θεός άφηνε τον καθένα να δολοφονεί και δεν υπερασπιζόταν ο ίδιος τα θύματα! Επίσης έβλεπα τις αντιφάσεις στις Γραφές, αλλά τις κρατούσα για τον εαυτό μου. Και, βέβαια, έβλεπα συνέχεια ότι κάθε είδους αδικία δεν είχε καμία θεϊκή τιμωρία, και το αντίθετο. Αλλά τα κρατούσα για τον εαυτό μου. Νόμιζα ότι μόνο εγώ τα πίστευα. Και δεν μπορούσα να τα εξηγήσω!

Και φτάνουμε στο Λύκειο. Πρώτη τάξη, συμβαίνει κάτι πρωτοφανές. Όλων των μαθητών το αγαπημένο μάθημα είναι η Ιστορία του Σταυριανού. Και όλοι μετράμε ώρες για το πιο απολαυστικό δίωρο, πρώτα Γυμναστική και μετά Ιστορία, τρεις φορές την εβδομάδα. Για πρώτη φορά, διδασκόμαστε κάτι ενδιαφέρον. «Ιστορία του Ανθρώπινου Γένους», ακριβώς ότι λέει ο τίτλος.

Μαθαίνουμε τι έγινε και εξελιχθήκαμε σε Homo Sapiens, πώς έγιναν οι μεγάλες επαναστάσεις, η γεωργική, η βιομηχανική και της τεχνολογίας. Και, φυσικά, το σκοτεινό ρόλο των Ιερατείων.

Όλοι συμμετέχουν στο μάθημα, εκτός από τους «θεούσους», μάλιστα πολλές φορές αυτό το βιβλίο στο λεωφορείο αντικαθιστά τα κόμικ και τις αθλητικές εφημερίδες, ενώ πολύ συχνά κάποιο θέμα του γίνεται αντικείμενο συζήτησης στο διάλειμμα.

Στην Ελευθεροτυπία (14.12.1984) δημοσιεύτηκε ότι ο Αθ. Νίκας, ο θεολόγος, πάρεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, αποκάλυψε ορισμένους από τους λόγους της αντίθεσης του εκκλησιαστικού κατεστημένου προς την «Ιστορία του ανθρώπινου γένους» του Σταυριανού: «Σκανδαλίστηκαν από το κείμενο της κατάθεσης του 8χρονου κοριτσιού (σελ. 91) το οποίο ήταν υποχρεωμένο να εργάζεται εξοντωτικά σε ορυχείο. Λέει λοιπόν η μικρή: "Δεν μου αρέσει να βρίσκομαι μέσα στο ορυχείο. Έχω ακούσει να μιλάνε για το Χριστό πολλές φορές. Δεν ξέρω γιατί ήρθε στη Γη, δεν το καταλαβαίνω, δεν ξέρω γιατί πέθανε. Θα προτιμούσα πολύ να βρισκόμουν στο σχολείο παρά μέσα στο ορυχείο"».

Σ' αυτό το χριστιανικότατο κείμενο βρήκαν ότι «αφήνει στους μαθητές την εντύπωση ότι ο Χριστός είναι αδιάφορος για τους φτωχούς και τους καταφρονεμένους», ενώ οι θεολόγοι είναι βέβαιοι ότι ο Χριστούλης μόνο τους φτωχούς και αδύναμους φροντίζει, χωρίς να τα καταφέρνει… Αλλιώς, γιατί να είναι τα 4/5 των ανθρώπων στη Γη φτωχοί και ανήμποροι;

Ήμασταν η τελευταία τάξη που διδάχθηκε αυτό το βιβλίο. Μετά το άλλαξαν και οι επόμενοι από εμάς ξαναδιδάχθηκαν την Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας για τρίτη φορά. Άλλη μια φορά η αίσθηση ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα!

Μετά, στη Β' Λυκείου… Αυτή την φορά, η μισή ύλη των Θρησκευτικών ήταν αφιερωμένη στην Ορθοδοξία, και η άλλη μισή στις υπόλοιπες αιρέσεις, στις υπόλοιπες θρησκείες και στην αθεΐα. Αντικειμενικότατα βέβαια! Σε γενικές γραμμές μαθαίναμε για το πόσο παράλογοι είναι όλες οι θρησκείες, εκτός της «δική μας» που είναι λογικότατη. Και φυσικά, όπου έχει κενά, έχουμε -βεβαίως!!!- την ΠΙΣΤΗ. Πάνω κάτω, κάπως έτσι παρουσιαζόταν η αθεΐα σε δύο κεφάλαια.

Για μένα όμως, ήταν αποκάλυψη. Ήξερα βέβαια ότι οι κομμουνιστές ήταν άθεοι, άλλα νόμιζα ότι απλά εναντιωνόταν στην εκκλησία, και όχι στην θρησκεία. Κι όμως, είδα ότι κάποιοι έβλεπαν αυτά που έβλεπα, και μπορούσαν να τα εξηγήσουν κιόλας. Και το έψαξα. Ξεκίνησα από το «Ο Νίτσε για αρχάριους». Λίγο από Φόιερμπαχ, Μαρξ, Φρόιντ, οι οποίοι στο θέμα θρησκεία έλεγαν τα ίδια ακριβώς που θα μπορούσα να πω κι εγώ, αν είχα την παιδεία τους και ήμουν φιλόσοφος.

Και φυσικά, το προσωπικό μου ευαγγέλιο: το «1984» του Orwell. Έβλεπα ότι τις μεθόδους του κόμματος και του Μεγάλου Αδελφού ακολουθεί η Εκκλησία εδώ και αιώνες. Με τα ίδια κίνητρα. Να κάνει τον λαό να υποφέρει, και ο λαός να το θεωρεί σωστό. «Καταλαβαίνω το πώς, δεν καταλαβαίνω το γιατί» είχε γράψει ο Γουίνστον Σμιθ. Και πήρε απάντηση. Για την εξουσία αυτή κάθε αυτή. Για την υπέρτατη ηδονή που μόνο η εξουσία δίνει.

Έμενε ένα τελευταίο κάστρο. Ότι η θρησκεία, μπορεί να είναι μυθοπλασία, όμως η επιρροή στον κόσμο βοηθάει. Δίνει παρηγοριά και ελπίδα, βοηθάει στον κοινωνικό έλεγχο, κάνει τους ανθρώπους καλύτερους. Αυτό το κάστρο έπεσε μαθαίνοντας τι ρόλο παίζει η θρησκεία στους λαούς της Ευρώπης, αφού τους είχα γνωρίσει είτε ταξιδεύοντας εκεί, είτε συναντώντας εδώ ξένους. Και είδα ότι αυτό που νόμιζα για «παρηγοριά και ελπίδα» δεν είναι τίποτα άλλο από παραμυθία (χριστοδούλιος έκφραση) και μεμψιμοιρία. Ότι ο «κοινωνικός έλεγχος» δεν είναι τίποτα άλλο από υποκρισία. Και ότι μόνο καλύτερους δεν κάνει τους ανθρώπους

Μόλις το αποφάσισα, είχα συνειδητοποιήσει τι ρόλο παίζει η θρησκεία όχι μόνο στην κοινωνία, αλλά και στην ιδιοσυγκρασία του κάθε ανθρώπου. Με λίγα λόγια, ότι είναι ένα θέμα που δεν πρέπει να θίγεται. Πόσο μάλλον στην οικογένεια μου.

Ευτυχώς, πολύ γρήγορα μετακομίσαμε μακριά (αλλά όχι πολύ) από την ευρύτερη οικογένεια. Ο παππούς από τον πατέρα μου, τον οποίο γνώρισα πάρα πολύ λίγο, ήταν ο τύπος του αστού που «βαριέται τα θεοτικά», που τα θεωρεί ανούσια… Το ίδιο και ο πατέρας μου και οι θείοι, αλλά με τακτ. Ο πατέρας μου λιγότερο!

Όμως ο άλλος παππούς… Τι θαύματα, τι ευτράπελες διηγήσεις με κάποια θεία παρέμβαση που πίστευε ότι έχει ζήσει, τι ατελείωτο διάβασμα ασυναρτησιών του πιο απίθανου ερημίτη, τι εξαντλητικές νηστείες, τι συντηρητισμός…

Κάτι τέτοιο και οι κόρες του. Και έπρεπε να δείχνω τακτ! Θυμάμαι όταν εξέταζα τον πολύ μικρότερο αδελφό μου, στην Ιστορία, όταν είπα ότι το «Εν τούτω Νίκα» δεν ήταν παρά ένα θεμιτό τέχνασμα του Κωνσταντίνου για να εμψυχώσει τους στρατιώτες του, πώς με κοίταξε.

Και φυσικά, προσπαθώ όσο μπορώ να είμαι προσεκτικός. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν πολύ καλά ότι δεν δέχομαι επικλήσεις στα θεία και σε θαύματα και το αποφεύγουν. Το ίδιο προσπαθώ κι εγώ. Κρατάω τις συμβάσεις, και προσπαθώ όσο μπορώ να αποφεύγω τέτοιες συζητήσεις.

Και φυσικά, το ίδιο έκανα στο στρατό, όσο μπορούσα. Δήλωσα Χ.Ο. χωρίς να ασχοληθώ καν να μάθω αν είχα άλλη επιλογή, προσπαθούσα να μην φέρνω αντιρρήσεις, κι όταν δόθηκε η ευκαιρία, ζήτησα προς αποσβόλωση όλων εκκλησιασμό (τελευταίοι χαιρετισμοί)!!! Γιατί έπρεπε να βγω πάση θυσία, πράγμα που κατάφερα την ώρα που όλοι, από τον διοικητή μέχρι τον τελευταίο φαντάρο ήταν μέσα, μαζί και πτυχιούχο θεολόγο που είχε προσπαθήσει να με πείσει όσο ήμασταν στο κέντρο νεοσυλλέκτων (τιμή και δόξα, δεν με έδωσε!).

Κάπου τότε, είχαμε δυο θανάτους. Πρώτα έφυγε ο Καραμανλής, και μετά ο Σεραφείμ. Και να σου Χριστόδουλος... Παρά τους διθυράμβους για τον «μοντέρνο» αρχιεπίσκοπο, ο «Ιός» της Ελευθεροτυπίας έκανε ένα μεγάλο αφιέρωμα παρουσιάζοντας αποσπάσματα από τα βιβλία του. Και φοβήθηκα! Σκέφτηκα ότι θα γυρνούσαμε πάρα πολλά χρόνια πίσω. Αλλά απόλαυσα το δεύτερο τριήμερο πένθος. Που δεν καταλάβαινα γιατί ήταν τόσο σημαντικό, αλλά… το απόλαυσα.

Περίπου ένα χρόνο μετά, λίγο πριν απολυθώ, σε άλλη μονάδα, πάλι Χαιρετισμοί. Για κακή μου τύχη, αυτή τη φορά ο παπάς επισκέπτεται τη μονάδα και μαντρωνόμαστε στο μικρό ΚΨΜ να απολαύσουμε την κλεισούρα και το λιβάνι. Την επόμενη εβδομάδα, πριν τη λειτουργία, λέει ο Διοικητής ότι όποιος θέλει μπορεί να μην εκκλησιαστεί. Δεν πρόλαβε να τελειώσει την φράση του και είδε κάποιον να σπρώχνει από πίσω και να ανοίγει δρόμο και να φεύγει τρέχοντας. Ήμουν ο πρώτος, και λίγο μετά, όσοι μετρούσαν λίγους μήνες θητεία ακόμα έφυγαν!

Κι εδώ, βλέπουμε τη διαφορά. Από ότι μαθαίνω τώρα, πάρα πολλοί δηλώνουν άθεοι με την κατάταξη. Πριν 12 χρόνια όμως, χωρίς να μας το πουν, ξέραμε ότι καλό θα ήταν τα πιστεύω μας να τα κρατάμε. Και μάλιστα με το διοικητή που είχαμε, ο οποίος μέχρι και μη νηστίσιμα φαγητά στο ΚΨΜ είχε απαγορεύσει. Και τα ντελίβερι έκαναν χρυσές δουλειές.

Αφού απολύθηκα, όπως είπα, είχαμε μπει στην εποχή του Αρχιεπίσκοπου «Κεραυνού». Εκνευριζόμουν αφάνταστα να τον βλέπω να φοράει την υποκριτική του μάσκα και να βγαίνει στις ειδήσεις για να κάνει κήρυγμα αρλουμπολογίας που στο βάθος έκρυβε εθνοκεντρισμό.

Και λίγο μετά, οι «δίδυμοι πύργοι» και ο Μπιν Λάντεν μπαίνει στην ζωή μας. Ένα τρελαμένο πλουσιόπαιδο, αμερικανοθρεμμένο, το οποίο δεν έδινε δεκάρα για μουσουλμάνους που πραγματικά υπέφεραν, όπως τους Παλαιστίνιους. Και αποφάσισε να ξεκινήσει «επανάσταση» στο όνομα του θεού, με σκοπό να δημιουργήσει πολιτεύματα όπως της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν. Κι από την άλλη, Μπους και χριστιανική δεξιά.

Στην καθημερινή ζωή, η φάμπρικα δεν σταματά, δουλεύει νύχτα μέρα. Σχεδόν κάθε μήνα από ένα θαύμα. Θυμάμαι ακόμα τον παπά στην τηλεόραση να δηλώνει αναίσχυντα, ότι ανησυχούσε γιατί δεν υπήρχαν λεφτά για επισκευές του ναού, και την άλλη μέρα δάκρυσε η εικόνα! Και ο δημοσιοκάφρος, αντί να του φέρει την κάμερα στο κεφάλι, να συναινεί. Ή και τον απαράδεκτο δημοσιογράφο Αυτιά στην τηλεόραση, να παρουσιάζει μια γυναικούλα, της οποίας θεραπεύτηκε ο καρκίνος μετά από επίσκεψη στην Τήνο. Λίγα λεπτά μετά, βέβαια, παραδέχτηκε ότι έκανε χημειοθεραπείες και ότι δεν έχει θεραπευτεί ακόμα, αλλά πάει καλύτερα. Αλλά ο προβληματικός αυτός δημοσιογράφος σιγοντάριζε, γενόμενος βασιλικότερος του βασιλιά, μιλώντας για άλλο ένα θαύμα.

Και η ιστορία με τις ταυτότητες. Τα ανθρώπινα δικαιώματα στον κάλαθο των αχρήστων χάρη μιας θολής, ψεύτικης εικόνας της λεγόμενης «Ρωμιοσύνης». Και ακολούθως, η καταδίκη του Διαφωτισμού, της κριτικής σκέψης, της Δύσης γενικότερα.

Αλλά εγώ το είχα αποφασίσει πολλά χρόνια. Ότι είμαι παιδί του δυτικού πολιτισμού! Και προτιμούσα τους «χασικλήδες» Ρόλινγκ Στόουνς (που ζουν και βασιλεύουν), τους συν αυτώ και ό,τι αντιπροσωπεύουν, παρά την λεγόμενη «παράδοση», χωρίς να την απαξιώνω όμως. Είχα διαλέξει στρατόπεδο, και είχα πάρει απόφαση να το δείχνω σε κάθε ευκαιρία. Ότι είχε να κάνει με τη θρησκεία πλέον, θα αντιμετώπιζε τον χλευασμό και όσο πιο βιτριολικό χιούμορ μπορούσα να επιστρατεύσω.

Τα τελευταία προσχήματα που κρατούσα, χάθηκαν όταν η χώρα έπεσε στα νύχια ρασοφόρων συμμοριών, του Εφραίμ και του Βαβύλη. Πλέον δεν κάνω καμία προσπάθεια να κρύψω την απέχθεια μου για την θρησκεία. Ναι μεν που και που νηστεύω, αλλά μόνο σαν αφορμή για αλλαγή στη διατροφή. Επίσης, εκκλησία πάω τη Μ.Παρασκευή και το Πάσχα, χωρίς να σημαίνει τίποτα. Πιθανόν, αν ζούσα σε άλλη χώρα, να πήγαινα στο τζαμί.

Δεν ξέρω αν μελλοντικά χρειαστεί να φορέσω τη μάσκα του τυπικού χριστιανού για επαγγελματικούς λόγους. Ίσως το κάνω. Γιατί δυστυχώς η θρησκεία μπορεί να σε βρει οπουδήποτε. Έχω σκεφτεί ότι, αν χρειαστεί να μεταναστεύσω για να αναζητήσω δουλειά, τότε θα αναγκαστώ να απευθυνθώ σε Έλληνες. Και το πιθανότερο σε αυτή την περίπτωση θα είναι να υποκριθώ τον Χ.Ο. (και να φορολογηθώ κιόλας…)

Νιώθω φοβερή απογοήτευση όταν βλέπω φίλους μου να κάνουν τατουάζ θρησκευτικά σύμβολα ή να σπαταλάνε χρόνο σε τελετουργίες και κάποιοι να ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να συμβουλευτούν «πνευματικούς» για θέματα για τα οποία δεν έχουν ιδέα... Σε αυτούς αποφεύγω να συζητήσω τέτοια θέματα και διακόπτω την συζήτηση λέγοντας ας μείνει ο καθένας στα πιστεύω του. Προσωπικά, αισθάνομαι περισσότερο άνετα σε σχέση με άλλους στον κύκλο μου, τους οποίους βλέπω να διστάζουν σε πολλά να παίρνουν αποφάσεις βασισμένες στο «έχει ο θεός» (αλλά συνήθως δεν δίνει) ή ακόμα να σκέφτονται αν αυτό που πρέπει να κάνουν είναι «θρησκευτικώς ορθό».

Πιο πάνω, ανέφερα τον Νίτσε σαν επιρροή μου, αν και δεν έχω διαβάσει τίποτα ολοκληρωμένο. Όμως, το βρίσκω διαρκώς στον Καζαντζάκη, στο ροκ, και ιδίως στο πανκ και, πάνω από όλα, στη ζωή. Προσπαθώ να ζω κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία, δεν ξέρω και δεν με νοιάζει το «επέκεινα» και προσπαθώ να απολαμβάνω αυτό που έχω και να προσπαθώ να το κάνω καλύτερο.

Ξέρω μόνο ότι όταν πεθάνω, κάποιοι θα μείνουν, οπότε καλό θα ήταν η ανάμνηση μου να τους είναι ευχάριστη. Βασίζομαι μόνο στον εαυτό μου και τους γύρω μου, για να κάνω τη μία και μόνη ζωή που έχουμε καλύτερη και αυτή είναι η συμβουλή που δίνω σε όποιον την ζητήσει.

UPDATE: Κατά καιρούς, διάφοροι προσπαθούν να με σώσουν (καλά, τον εαυτό τους θέλουν να σώσουν, αφού θέλουν να πιστεύουν ότι θα τους πιστωθεί στον Άγιο Πέτρο η βοήθεια τους στην σωτηρία μιας ψυχής, αλλά τέλος πάντων). Πάντως, τους ευχαριστώ, αλλά αν θέλουν να με βοηθήσουν ας κάνουν κάτι για την δεδομένη, υπαρκτή ζωή κι ας αφήσουν την υποθετική, την οποία ξέγραψα μια και καλή.

Λόγω της ημέρας, έκανα την απόλυτη αμαρτία, αυτή που δεν επιδέχετε συγχώρεση. Όχι, δεν σκότωσα, σύμφωνα με τας Γραφάς, αν σκοτώσεις και μετανοήσεις, γλυτώνεις την κόλαση (αλλά το θύμα σου δεν θα αναστηθεί βέβαια)! Η απόλυτη αμαρτία είναι να αρνηθείς το πτηνό του Πατρός, το οποίο έκανα την ίδια μέρα που το πατρειαρχείο βράβευε κάποιον πολιτικό για τις υπηρεσίες του (όχι σε αυτούς που τον εξέλεξαν, σίγουρα).