Η Αρχαία Αγορά της Αθήνας τρισδιάστατη στο Google Earth

...

H Αρχαία Αγορά των Αθηνών αναβιώνει στον εικονικό κόσμο του Google Earth. Η βραβευμένη αναπαράσταση που δημιούργησε το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού απεικονίζει την Αγορά σε τρεις διαφορετικές στιγμές της ιστορίας της, την Κλασική, την Ελληνιστική και τη Ρωμαϊκή Περίοδο.

Η πρωτοβουλία του ΙΜΕ επιτρέπει στο χρήστη να περιηγηθεί στα κτίρια και τα μονοπάτια της Αγοράς όπως ήταν στην αρχαιότητα και να διαβάσει πληροφορίες για κάθε σημείο ενδιαφέροντος στα ελληνικά και στα αγγλικά.

Η αναπαράσταση δημιουργήθηκε εξ' ολοκλήρου στο Τμήμα Τρισδιάστατων Γραφικών και Εικονικής Πραγματικότητας του Ιδρύματος. Aπέσπασε μάλιστα το πρώτο βραβείο σε διεθνή διαγωνισμό για την ανάπτυξη περιεχομένου με το Collada, ένα διεθνές πρότυπο για τη δημιουργία τρισδιάστατων εφαρμογών στο Διαδίκτυο.

Ο διαγωνισμός Collada διοργανώθηκε από τον φορέα Kronos, στον οποίο συμμετέχουν κορυφαίες εταιρείες τρισδιάστατων γραφικών, όπως οι Intel, NVidia, SGI, Sun, 3Dlabs, ATI και Discreet. Συμμετέχει επίσης η Media Grid Immersive Education Initiative, μια σύμπραξη πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων για την προώθηση ανοιχτών προτύπων εικονικής πραγματικότητας.

Ξαναδιαβάζοντας τον Φρόιντ

Συνέντευξη του Γιώργου Βαμβαλή στον Γιάννη Τριανταφύλλου

(Ελευθεροτυπία, 10/9/2009)

Πώς ξεκίνησε η ιστορία τού Φρόιντ;

«Ο Φρόιντ ήταν νευροπαθολόγος. Ομως, ασκώντας το επάγγελμα, κατάλαβε ότι οι προσερχόμενοι στο ιατρείο του ζητούσαν κάτι παραπάνω. Ο κλασικός νευροπαθολόγος τσεκάρει με το σφυράκι τα αντανακλαστικά σου. Ενώ όσοι πήγαιναν στον Φρόιντ, μάλλον του άνοιγαν την ψυχή τους, οπότε και εκείνος άρχισε να ερευνά για τη νεύρωση στην ψυχή τους παρά για τη "νευρικότητά τους", τη σωματική εκδήλωση της νεύρωσης».

Ηταν πρωτοπόρος;

«Μα γι' αυτό εγκατέλειψε τον Μπρόιερ, με τον οποίο είχαν ξεκινήσει μαζί. Ο Μπρόιερ ήταν γιατρός μεγάλης φήμης, αριστοκράτης, είδε ότι το να συνεχίσει σε αυτόν τον -αμφισβητούμενο τότε- τομέα δεν τον συνέφερε. Ο Φρόιντ άρχισε με τα όνειρα, με την παιδική σεξουαλικότητα, ενώ το 1895 κάνει ανάλυση του εαυτού του και γράφει την "Ερμηνεία των ονείρων", η οποία εκδίδεται το 1899. Παράλληλα, διαμορφώνει το έργο "3 μελέτες της σεξουαλικότητας", το οποίο όμως δημοσιεύει το 1905, αφού ακόμη τα πράγματα μοιάζουν να εμποδίζονται από τον κοινωνικό περίγυρο».

Το να μιλήσεις στις αρχές του 20ού αιώνα για παρόμοια ζητήματα, μάλλον ήθελε κάποια τόλμη...

«Μεγάλη. Ο Φρόιντ προχώρησε πέρα από όλους όσους προηγήθηκαν. Και το κυριότερο, με την "Ερμηνεία των ονείρων", ανακάλυψε το ασυνείδητο. Βέβαια, είχαν μιλήσει γι' αυτό ο Νίτσε, ο Σοπενχάουερ κ.ά., αλλά κανένας δεν του έδωσε τόση σημασία. Σύμφωνα με ένα γράφημα που έκανε ο Φρόιντ, η ψυχική οργάνωση είναι σαν αυγό. Βάζει, λοιπόν, μια γραμμή στο 1/4 του αβγού και λέει "αυτό είναι η συνείδηση". Και, το υπόλοιπο, από κάτω, είναι το ασυνείδητο. Δηλαδή η ψυχική ζωή του ανθρώπου λαμβάνει χώρα στο ασυνείδητο. Ακόμη και για τις πράξεις του, που ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι συνειδητές, υπάρχει ένας υποβολέας, ο οποίος τις κατευθύνει. Το ασυνείδητο έχει την έννοια ότι είναι μια μεγάλη αποθήκη, όπου ο συνειδητός άνθρωπος, αυτός της πραγματικότητας, απωθεί όλα τα δυσάρεστα πράγματα. Ο,τι δεν σου αρέσει, το στέλνεις εκεί: ένα τραύμα, μια προσβολή, ό,τι θέλεις να ξεχάσεις. Οσα όμως "στριμώχνονται" στο ασυνείδητο προσπαθούν μετά να βγουν στην επιφάνεια, "κάνουν φασαρία". Εκεί, κάποια τα αφήνεις να περάσουν και στο συνειδητό, αυτά που αντέχεις να αντιμετωπίσεις. Αλλα, τα ξαναστέλνεις πίσω».

Τα όνειρα πώς συνδέονται με το όλο θέμα;

«Ο Φρόιντ έλεγε: "το όνειρο είναι η βασιλική οδός προς το ασυνείδητο". Αν κατορθώσεις και το ερμηνεύσεις, έχεις κατεβεί στο ασυνείδητο. Αλλά θέλει κατάλληλη ερμηνεία, αφού τα όνειρα συνήθως έρχονται παράλογα, κωδικοποιημένα. Αυτά τα γράφει στην "Ερμηνεία των Ονείρων", γι' αυτό και το βιβλίο του είναι μέχρι σήμερα αξεπέραστο».

Εσείς, σκεπτόμενος πώς, εκδώσατε σχεδόν 30 βιβλία του Φρόιντ στα ελληνικά;

«Αρχισα κι εγώ ως αναγνώστης. Το πρώτο βιβλίο που διάβασα στα γερμανικά ήταν "Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας". Το οποίο απευθύνεται στον κάθε άνθρωπο. Εκεί ο Φρόιντ δεν είναι πια ψυχαναλυτής-γιατρός, είναι δάσκαλος, φιλόσοφος. Το έγραψε σε ωριμότατη ηλικία και μιλά σαν ένας γέρος σοφός. Ε, όταν πιάνει αυτό το βιβλίο ένας νέος 23 ετών, ανοίγουν τα μάτια του. Αυτό έγινε και με εμένα».

Υπήρχαν τότε βιβλία του Φρόιντ στην Ελλάδα;

«Λίγα και -ας μου επιτραπεί- κακομεταφρασμένα. Επίσης δεν ήταν μεταφρασμένα από τα γερμανικά, αλλά από τα γαλλικά. Εγώ αρχίζω να εκδίδω Φρόιντ το 1974, με το "Ο πολιτισμός, πηγή δυστυχίας". Βέβαια είχα ήδη διαβάσει όλα του τα βιβλία».

Σήμερα υπάρχουν βιβλία του που είναι πιο δημοφιλή;

«Ναι: "Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας", "Η ψυχολογία των μαζών και η ανάλυση του εγώ", "Η ψυχοπαθολογία της καθημερινής ζωής", τα οποία είναι πιο "εύκολα", απευθύνονται σε ένα ευρύτερο κοινό. Δεν είναι τόσο "φορτωμένα" με θεωρία ή ψυχανάλυση. Και -φυσικά- "Η ερμηνεία των ονείρων"».

Τα τελευταία 30 χρόνια θα είχε νόημα μέσα στη γενικότερη σύγχυση που βιώνει ο άνθρωπος να διαβάσει Φρόιντ;

«Οσο πιο πολύ θωρακίζεσαι, τόσο καλύτερα είναι. Και όποιος διαβάζει Φρόιντ θωρακίζεται πολύ καλά».

Εσείς γιατί γράψατε το «Ξαναδιαβάζοντας τον Φρόιντ»;

«Επειδή συμμερίζομαι τον άνθρωπο του 21ου αιώνα που δεν "φταίει" σε τίποτε να διαβάσει 20 τόμους Φρόιντ, 20 τόμους Μαρξ, 20 τόμους Χέγκελ. Αλλά, δίνοντας σε αυτούς τους ανθρώπους, ως δέλεαρ, ένα καλό εγχειρίδιο, τους εισάγεις στο οικοδόμημα σκέψης του εκάστοτε συγγραφέα και, ίσως έτσι, παροτρυνθούν να προχωρήσουν και στα επιμέρους. Ενας αναγνώστης που δεν έχει διαβάσει καθόλου Φρόιντ μπορεί, μέσω του βιβλίου μου, να εισαχθεί στα της ζωής και του έργου του. Ενώ για όσους λένε ότι είναι ξεπερασμένος, έχω πολλά παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι ο Φρόιντ παραμένει επίκαιρος, αφού καθημερινά τον "βρίσκεις μπροστά σου"».

Φόρεσε παντελόνι!

Ελεύθερη από χθες είναι η Σουδανή δημοσιογράφος Λούμπνα Αχμεντ Χουσέιν, μετά από παραμονή μίας μέρας στη φυλακή: ένας μήνας φυλάκιση ήταν η ποινή που της επιδίκασε το δικαστήριο στο Χαρτούμ, αντίστοιχο σε χρηματικό πρόστιμο 200 δολαρίων.

Το αδίκημά της; Φορούσε παντελόνι, εμφάνιση άσεμνη και σκανδαλιστική, σύμφωνα με την εκδοχή της σαρία, του ισλαμικού νόμου που ισχύει στο Σουδάν.

Η αρχική ποινή της Λούμπνα Χουσέιν, που εργαζόταν στο γραφείο πληροφοριών της αποστολής του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στη χώρα, ήταν 40 χτυπήματα με μαστίγιο. Οσο για την ποινή προστίμου που της είχε προχθές επιβληθεί, η ίδια είχε αρνηθεί να πληρώσει, μη επιθυμώντας να νομιμοποιήσει τη δίκη της. Οδηγήθηκε στη φυλακή, αλλά οι υποστηρικτές της κινητοποιήθηκαν, η Ενωση Δημοσιογράφων του Σουδάν πλήρωσε το πρόστιμο και έτσι η κ. Χουσέιν αφέθηκε ελεύθερη.

«Ηρθαν στο κελί μου και απλώς μου είπαν να φύγω. Δεν έχω ιδέα γιατί. Δεν χαίρομαι γι' αυτό. Ζήτησα από τους φίλους και την οικογένειά μου να μην πληρώσουν το πρόστιμο», είπε η ίδια αμέσως μετά την αποφυλάκισή της. Διεθνής υποστήριξη είχε εκφραστεί τόσο προς τη Σουδανή δημοσιογράφο όσο και σε άλλες 13 γυναίκες που είχαν συλληφθεί αρχές Ιουλίου γιατί φορούσαν παντελόνι. Από τις συλληφθείσες οι δέκα τιμωρήθηκαν με μαστίγωμα.

Η Λούμπνα Χουσέιν, όμως, αντιτάχθηκε στις Αρχές γιατί θέλησε να προσελκύσει το διεθνές ενδιαφέρον στο ζήτημα της καταπίεσης των γυναικών στη χώρα της. Ετσι, παραπέμφθηκε σε δίκη που διεξήχθη αφού πρώτα η δημοσιογράφος παραιτήθηκε από τη δουλειά της για να μην έχει ασυλία. Εξω από το δικαστήριο είχαν συγκεντρωθεί πολλές δεκάδες πολίτες, κυρίως γυναίκες, όλες ντυμένες με παντελόνια, σε ένδειξη συμπαράστασης στη δικαζόμενη δημοσιογράφο.

Πατριδογνωσία I

Στο περιοδικό Κ της Καθημερινής δημοσιεύεται κάθε Κυριακή μια τυποποιημένη συνέντευξη, με ίδιες πάντα ερωτήσεις και υπό το γενικό τίτλο «Πατριδογνωσία». Στις ερωτήσεις, ελληνοκεντρικού ενδιαφέροντος, καλούνται να απαντήσουν επιφανείς Έλληνες διανοούμενοι από όλους τους χώρους της επιστήμης και της τέχνης. Έχουν δημοσιευτεί ήδη καμιά εκατοστή τέτοιες συνεντεύξεις, αλλά εγώ ταυτίζομαι μόνο με λίγες από αυτές -και όχι συνολικά-, τις οποίες θα παραθέσω εδώ.

Θέμης Λαζαρίδης, καθηγητής Χημείας City College του City University of New York.

(της Άννας Γριμάνη, Καθημερινή)

Η ελληνικότητα είναι αίσθημα ή συνείδηση;

Είναι αδύνατο να διαχωριστούν απόλυτα αυτά τα δύο. Άλλοτε κυριαρχεί το ένα και άλλοτε το άλλο, ανάλογα με την περίσταση και την ιδιοσυγκρασία του καθενός.

Τι πιο μικρό ελληνικό αγάπησα.

Το ψητό καλαμπόκι σε καλοκαιρινό περίπατο σε οποιαδήποτε ελληνική παραλία.

Η υπέροχη εκδοχή του Έλληνα.

Μία υπέροχη εκδοχή είναι οι γονείς μας, με όλες τις ατέλειές τους. Η αδικημένη και στερημένη γενιά της κατοχής, που μόχθησε για να μην στερηθούν τίποτε τα παιδιά τους. Όλοι οι γονείς του κόσμου αγαπούν τα παιδιά τους, αλλά το βαθμό αυτοθυσίας αυτής της γενιάς δεν τον έχω δει στο εξωτερικό. Η υπέροχη αυτή αγάπη βέβαια έχει δημιουργήσει προβλήματα, όπως η υπέρμετρη ζήτηση για ανώτατη εκπαίδευση και μια γενιά κακομαθημένων παιδιών που τα θέλουν όλα «στο πιάτο».

Αυτό που με «χαλάει».

Η διαφθορά, η αναξιοκρατία, η άκρατη ιδιοτέλεια, η συναλλαγή, ο φθόνος, η καφενειακή φλυαρία, η επιδειξιομανία, η εθνικιστική κομπορρημοσύνη.

Προσόν ή μειονέκτημα να είσαι Έλληνας σήμερα;

Η ένδοξη ιστορία ενός λαού μπορεί να λειτουργήσει ως εφαλτήριο ή ως τροχοπέδη, ως έμπνευση για ακόμα μεγαλύτερα επιτεύγματα ή ως άλλοθι για εφησυχασμό. Έχω την εντύπωση ότι η δεύτερη εκδοχή σήμερα υπερτερεί. Το σύγχρονο Ελληνόπουλο ξεκινάει με αρκετά μειονεκτήματα σε σχέση με τα παιδιά πιο προηγμένων λαών: ένα εκπαιδευτικό σύστημα που υστερεί και μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα χαμηλών προσδοκιών και ρηχών αξιών.

Παράγει πολιτισμό ο Έλληνας της νέας εποχής ή μένει κολλημένος σε μια ρητορική ελληνικότητα;

Βεβαίως και παράγει, αν και σπάνια πλέον βρίσκεται στη διεθνή πρωτοπορία. Αισθάνομαι πάντως υπερήφανος για την νεοελληνική ποίηση, συγγραφείς και διανοητές όπως ο Καζαντζάκης ή ο Καστοριάδης, αλλά και πιο «λαϊκά» δημιουργήματα, όπως το ελληνικό τραγούδι των δεκαετιών του 60 και του 70 ή ο «εμπορικός» ελληνικός κινηματογράφος της εποχής εκείνης.

Με ποια ταυτότητα οι Έλληνες περιέρχονται στον σύγχρονο κόσμο;

Η ταυτότητα έχει δύο όψεις, το πώς μας βλέπουν οι ξένοι και το πώς αισθανόμαστε εμείς. Σίγουρα η αρχαία παράδοση είναι μέρος της εθνικής μας ταυτότητάς μας (διασκεδάζω να εξηγώ σε ξένους την προέλευση του μικρού μου ονόματος). Αλλά σε αυτήν περιλαμβάνονται και όλα τα θετικά ή αρνητικά της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Η συνύπαρξη των στοιχείων αυτών μας οδηγεί σε δύο ακραίες συμπεριφορές: σύμπλεγμα κατωτερότητας για ορισμένους και σύμπλεγμα ανωτερότητας για άλλους. Το ιδανικό, όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης, είναι κάπου στη μέση.

Το ελληνικό μου «γιατί» κι ένα «πρέπει» που πέταξα.

Γιατί εμείς οι Έλληνες να μη μπορούμε να συνεννοούμαστε και να βρίσκουμε με ορθολογικό τρόπο λύσεις στα προβλήματα του τόπου;

Μερικά νεοελληνικά «πρέπει» που πέταξα: «μην θίγεις τα κακώς κείμενα», «μην ανακατεύεσαι, εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα;», «έτσι το βρήκαμε, έτσι θα το αφήσουμε», «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε».

Ο Έλληνας ποιητής μου.

πέρυσι ξαναδιάβασα τα άπαντα του Καβάφη και με άγγιξαν. Ταιριάζει απόλυτα στη σημερινή παρακμιακή ελληνική πραγματικότητα. Από τους σύγχρονους βρίσκω την Κική Δημουλά αληθινά συναρπαστική.

Η αδιαπραγμάτευτη ελληνική αλήθεια μου.

Ότι ο κόσμος μπορεί να αναλυθεί και να κατανοηθεί με βάση την εμπειρία και τη λογική. Είναι μια αρχή που πρωτοεμφανίστηκε στην αρχαία Ελλάδα και που έχει πια καταστεί παγκόσμια.

Η Οδός των Ελλήνων στον παγκόσμιο χάρτη - ορίστε την.

Στον φανταστικό «χωροχρονικό» παγκόσμιο χάρτη, η Οδός των Ελλήνων ξεκίνησε ως μια κεντρική, πλατιά και αστραφτερή λεωφόρος και σιγά-σιγά εξελίχθηκε σε στενό συνοικιακό δρομάκι. Δεν πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει αυτό που ήταν, αλλά σίγουρα μπορεί το δρομάκι να διαπλατυνθεί λιγάκι, να γίνουν πεζοδρόμια, να φυτευτεί κανένα δενδράκι, κτλ. Για να γίνει αυτό απαιτούνται μεταξύ άλλων: ριζική θεσμική αναδιοργάνωση του ελληνικού κράτους με αλλαγές στο Σύνταγμα που να διασφαλίζουν ουσιαστική δημοκρατία, εμπέδωση κουλτούρας αξιολόγησης και λογοδοσίας παντού, επανενεργοποίηση των παραδοσιακών αξιών της εργατικότητας και της ακεραιότητας, αναβάθμιση της εκπαίδευσης, απαγκίστρωση από αριστερές και δεξιές ιδεοληψίες, εξωστρέφεια και αδιάκοπη αμφίδρομη επικοινωνία με άλλους λαούς, έμφαση στη δημιουργία και όχι στην αντιγραφή, και αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού της διασποράς.

Ο Θέμης Λαζαρίδης σπούδασε Χημικός Μηχανικός στο ΑΠΘ και συνέχισε τις σπουδές στο Delaware της Αμερικής, κάνοντας εκεί και το Διδακτορικό του. Με υποτροφία συνέχισε τις Μεταδιδακτορικές σπουδές του στο Τμήμα Χημείας του Harvard και από το 1998 διδάσκει στο Τμήμα Χημείας του City College ενός από τα έντεκα κολέγια τετραετούς φοίτησης του City University of New York. Ασχολείται ερευνητικά με τη Θεωρητική και Υπολογιστική Βιοφυσική. Από το 2006 διατηρεί δύο ιστολόγια (blogs), Greek University Reform Forum και το Αξιολόγηση Βουλευτών. Το βιβλίο του: Ο δρόμος για την Αναγέννηση του ελληνκού πανεπιστημίου, εξεδόθει από τις εκδόσεις, ΚΡΙΤΙΚΗ, το Σεπτέμβριο του 2008.

Ρατσιστική επίθεση στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

(από το blog epirus gate)

Αν αναρωτιέστε γιατί έχουν πληθύνει τελευταία τα περιστατικά βανδαλισμών στο εβραϊκό νεκροταφείο, η απάντηση είναι εύκολη: Ακροδεξιά στοιχεία και ομάδες νεοναζί έχουν κάνει την εμφάνισή τους με μια σχετική μαζικότητα στην πόλη των Ιωαννίνων.

Μόλις πριν από δύο εβδομάδες συνέβη αντίστοιχο περιστατικό, εντός της πανεπιστημιούπολης, εις βάρος ξένων φοιτητών του πανεπιστημίου. Για την ακρίβεια, μόλις τελείωσε μια γιορτή για τους μαθητές του προγράμματος εκμάθησης ελληνικής γλώσσας στη «Φηγό», πάνω από τη φοιτητική λέσχη, άγνωστοι επιτέθηκαν εναντίον των εξερχόμενων από το εστιατόριο με πέτρες και αυγά. Χτυπήθηκε ελαφρά η 24χρονη Ινδή Λίλα Αρανγκασάμι, υποψήφια διδάκτορας του Χημικού τμήματος, υπότροφος του ΙΚΥ, η οποία κατέβαινε εκείνη τη στιγμή από τη «Φηγό» μαζί με το συνοδό της. Κατέφυγαν στο ισόγειο των φοιτητικών κατοικιών που βρίσκονται απέναντι, ενώ την αμέσως επόμενη μέρα η υποψήφια διδάκτορας ενημέρωσε η ίδια τον πρύτανη Γιάννη Γεροθανάση για το συμβάν, οποίος ήταν παρών στην εκδήλωση το προηγούμενο βράδυ.

Αντίστοιχα περιστατικά έχουν συμβεί ξανά, τόσο στο πανεπιστήμιο όσο και έξω από αυτό, με απειλές, επιθέσεις και βρισιές από ακροδεξιούς εις βάρος φοιτητών που είναι ή… μοιάζουν αριστερών πεποιθήσεων. Μόλις πριν από λίγες μέρες η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΜΛ ΚΚΕ κατήγγειλαν επιθέσεις ακροδεξιών σε προεκλογικά τους περίπτερα, ενώ σωρό είναι τα περιστατικά (έως και 1 τη βδομάδα) κατά τα οποία νεοναζί προκαλούν σε δρόμους της πόλης και ενίοτε, τα συμβάντα καταλήγουν σε σύντομες συρράξεις.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μόλις πριν από δύο μήνες, μέλη της «Χρυσής Αυγής» από όλη την Ελλάδα συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία «υπερασπίζοντας» το άγαλμα του Πύρρου με ρόπαλα, ακόμη και «σπρέι πιπεριού», λίγο πριν ξεκινήσει συμπλοκή με αντιεξουσιαστές και μέλη αριστερών οργανώσεων τα οποία εκδιώχθηκαν από δυνάμεις των ΜΑΤ. Οι ακροδεξιοί πάλι, δεν εκδιώχθηκαν…

Το ανησυχητικό στην περίπτωση του πανεπιστημίου, είναι ότι η πρυτανεία που φέρεται να ενημερώθηκε για τη ρατσιστική επίθεση (σημειωτέον, η κοπέλα έφερε παραδοσιακή ινδική φορεσιά), δεν δημοσιοποίησε το γεγονός. Λίγες μέρες πριν προσέλαβε «νυχτοφύλακες», κάποιοι από τους οποίους όμως τοποθετήθηκαν σε θέσεις κλητήρων… Το κακό είναι ότι ούτε η επίσημη συνδικαλιστική πανεπιστημιακή κοινότητα έδειξε ιδιαίτερα αντανακλαστικά, αφού παρά το γεγονός ήταν σχετικά γνωστό εδώ και κάποιες μέρες, δεν υπήρξε κάποια επίσημη ανακοίνωση.

Η εικόνα δείχνει το άγαλμα του Πύρρου της Ηπείρου, ο οποίος πήγε, ως γνωστόν, από κεραμίδα στο Άργος. Γιατί το υιοθέτησε η ακροδεξιά Χρυσή Αυγή και χρειάστηκε να το υπερασπιστεί, δεν γνωρίζω!