Βιβλία, βιβλία

Την εποχή της πειρατείας

Τρία νέα ιστορικά βιβλία ανατρέπουν τους δημιουργημένους μύθους

Στις 22 Νοεμβρίου του 1718, ο Εντουαρντ Θατς, γνωστότερος ως «ο Μαυρογένης», σκοτώθηκε σε μια αιματηρή συμπλοκή πάνω στο πλοίο του. Είτε, όπως το θέλει ο μύθος, παλεύοντας μέχρι την ύστατη στιγμή με το σώμα γεμάτο σφαίρες από τα μουσκέτα, ώσπου έπεσε στο κατάστρωμα νεκρός είτε όπως άλλες πληροφορίες αυτοπτών λένε, χάνοντας μονομιάς το κεφάλι από ένα καίριο χτύπημα σπαθιού. Η αλήθεια πάντως είναι ότι το κρανίο του, οι αντίπαλοί του, Αμερικανοί ναυτικοί κυρίως υπό την ηγεσία ενός τολμηρού υποπλοιάρχου, το κάρφωσαν στην πλώρη του πλοίου στη διάρκεια της επιστροφής πίσω στη Βιρτζίνια.

Ο θάνατος αυτός υπήρξε εμβληματικός για το τέλος της χρυσής εποχής της πειρατείας, μιας περιόδου αχαλίνωτων φονικών, λεηλασιών και απαγωγών στις μεγάλες θάλασσες. Παλιότερα, αλλά και πρόσφατα ο κινηματογράφος έχει υμνήσει τα κλέη των πειρατών και των προκατόχων τους, κουρσάρων του 17ου αιώνα, που είναι τώρα το θέμα τριών νέων ιστορικών βιβλίων: «Η αυτοκρατορία του γαλάζιου νερού», «Η λεηλασία του Παναμά» και «Η δημοκρατία των πειρατών».

Στην ιστορία, τα φορτηγά και επιβατικά πλοία ήταν απροστάτευτα. Οι πειρατές ήταν ο τρόμος των θαλασσών της αρχαίας Ελλάδας, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της Κίνας της Δυναστείας Γκινγκ. Θύματα απαγωγής από πειρατές ήταν ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Αγιος Πατρίκιος και ο Θερβάντες. Τον 17ο αιώνα η πειρατεία είχε αποβεί τόσο αποτελεσματική και επίφοβη ώστε πολλούς πειρατές μίσθωναν στις υπηρεσίες τους κυβερνήσεις για να επιτίθενται, ως κουρσάροι εναντίον πλοίων και αποικιών αντιπάλων Εθνών. Ενας από τους πιο διακεκριμένους εξ αυτών, ήταν ο πλοίαρχος Χένρι Μόργκαν (προκάτοχος του Μαυρογένη) με εξαιρετική επιτυχία στην πολιορκία και λεηλασία ισπανικών φυλακίων στην Αμερική. Αυτός υπήρξε μια τόσο σύνθετη και ενδιαφέρουσα μορφή ώστε η ζωή του ως κουρσάρου, με αποκορύφωμα την επίθεση κατά του Παναμά το 1671, να αποτελεί το κύριο θέμα των δύο από αυτά τα βιβλία, της «Αυτοκρατορίας του γαλάζιου νερού» και της «Λεηλασίας του Παναμά».

Ο Stephen Talty, συγγραφέας του Empire of Blue Water (Crown, 332 σελ. 24,95 δολάρια), φέρνει στη ζωή με αξιοσημείωτη ζωντάνια, όπως γράφει η Κάντις Μίλαρντ στην «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν», τους ανθρώπους, τις περιπέτειες, τον καιρό τους, εισάγοντας όμως ενίοτε και κάποια μυθοπλαστικά στοιχεία. Με βραδύτερο αφηγηματικό ρυθμό αλλά πιο αναλυτικός και προσεκτικός στην ακρίβεια των ιστορικών λεπτομερειών, ο Peter Earle στο The Sack of Panama (εκδ. Thomas Dunne, 292 σελ. 25,95 δολάρια), εξετάζει και την πλευρά των Ισπανών, όχι μόνο τους φόβους του βασιλιά Φίλιππου Δ΄ αλλά και τα δεινά του διοικητή του Παναμά ντον Χουάν Πέρεζ ντε Γκουζμάν, ο οποίος είχε αναλάβει το σχεδόν ακατόρθωτο έργο της υπεράσπισης του Παναμά απέναντι στον Μόργκαν και τη συμμορία του.

Οταν ο Μόργκαν έπλεε στις μεγάλες θάλασσες, η Ισπανία κυβερνούσε την Αμερική και εξαρτιόταν αποφασιστικά από το χρυσάφι, το ασήμι και τους άλλους θησαυρούς που κέρδιζε από τις υπερθαλάσσιες κτήσεις της. Η Αγγλία ήθελε μερίδιο αλλά έπρεπε να διατηρήσει, τυπικά έστω, τις ειρηνικές σχέσεις γι’ αυτό προσέλαβε κουρσάρους να εκτελέσουν το βρώμικο έργο. Ο κυβερνήτης του Παναμά κατάλαβε ότι γρήγορα θα στρέφονταν εναντίον της κτήσης του αλλά η Ισπανία αρνήθηκε να του στείλει βοήθεια. Ετσι ο Μόργκαν κατέφθασε εκεί, τον Δεκέμβριο 1670, με 38 πλοία και 1.500 άνδρες και ένα μήνα αργότερα εισήλθε σε μια καμένη και σχεδόν άδεια πόλη.

Το τέλος του, είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Η αγγλική κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας τις κουρσαρικές αρετές του, του ανέθεσε να συλλαμβάνει και να απαγχονίζει πειρατές. Αλλά τέτοια ήταν η ακμή της πειρατείας ώστε ούτε ο περιβόητος Μόργκαν μπόρεσε να την αναχαιτίσει. Την άνοδο και την πτώση των πιο διαβόητων πειρατών της χρυσής εκείνης εποχής του Μαυρογένη, του Σάμιουελ Μπέλαμι, του Τσαρλς Βέιν, αφηγείται το βιβλίο του Colin Woodard, The Republic of Pirates (Harcourt, 383 σελ., 27 δολάρια). Οπως και του ανθρώπου που τους καταδίωξε, του Γουντς Ρότζερς.

Η άνοδος της πειρατείας, κατά τον ιστορικό, δεν οφείλεται μόνο στην επιθυμία κάποιων ή και πολλών περιθωριακών και θαλασσόλυκων, για περιπετειώδη ζωή και μεγάλα πλούτη. Ηθελαν και μια «κοινωνική και πολιτική επανάσταση». Εξεγέρθηκαν κατά της καταπίεσης σε οποιαδήποτε μορφή της. Η βία τους, όμως, δεν είχε όρια. Για να πείσουν τα θύματά τους να τους δώσουν όσα κατείχαν, τους βασάνιζαν φοβερά. Η κατάσταση έφθασε σε τέτοιο σημείο, ώστε ο Αγγλος βασιλιάς αναγκάσθηκε να καταφύγει στον, επίσης κουρσάρο και θαλασσοπόρο, σαν τον Μόργκαν, Γουντς Ρότζερς, για να θέσει τέλος στην τρομοκρατία των πειρατών.

Αυτός ακολούθησε την αρχή του διαίρει και βασίλευε. Συμβούλευσε τον βασιλιά να χορηγήσει αμνηστία σε όσους πειρατές παραδίδονταν - οι άλλοι θα διώκονταν ανελέητα. Στις Μπαχάμες όπου ο Μαυρογένης είχε δημιουργήσει μια ιδιότυπη «Δημοκρατία πειρατών», άνοιξε χάσμα στις τάξεις της. Οι μισοί ήταν υπέρ της συγγνώμης και οι άλλοι κατά.

Στους κατοπινούς τρεις αιώνες, οι πειρατές έγιναν σύμβολα γενναιότητας, τόλμης, ανυπακοής. Τα ερείπια όμως και τα πτώματα που άφησαν πίσω τους, δεν επιτρέπουν πολλή νοσταλγία. Τα τρία τούτα βιβλία δίνουν τη δυνατότητα στους αναγνώστες, νοσταλγούς ή όχι, να δουν τους πειρατές όπως πραγματικά ήταν. Ευγνώμονες ότι δεν υπάρχουν πια.

(International Herald Tribune, Καθημερινή, 30/8/2007)

Luciano Pavarotti (1935-2007)

Σταδιοδρομία σαν παραμύθι

(του Νίκου Α. Δοντά)

Με γενναιοδωρία στάθηκε η φύση απέναντι στον Λουτσιάνο Παβαρότι χαρίζοντάς του μια φωνή δίχως όμοιο, με γενναιοδωρία τη χάρισε κι ο ίδιος στους ανθρώπους. Κι ήταν η φωνή του πράγματι μοναδική: ακτινοβολούσε εκτυφλωτικά όπως ο ήλιος της Μεσογείου, έφτανε με απόλυτη φυσικότητα ακόμα και στις πιο ψηλές νότες και, πάνω απ’ όλα, ήταν άμεσα αναγνωρίσιμη: αρκούσε μια νότα για να καταλάβει κανείς ποιος τραγουδά. Όμως εκείνο που τον ανέδειξε σε απόλυτο τενόρο, το στοιχείο που προσδιόρισε την τέχνη του, ήταν η αμεσότητα της φωνής του, το αλάνθαστο, μοναδικά πειστικό μουσικό του ένστικτο.

Σπουδαίος ηθοποιός δεν ήταν, ενώ συνάδελφοί του τον κατηγορούσαν ότι δεν ήξερε καν να διαβάζει νότες. Κι όμως, ο τρόπος με τον οποίο ενσάρκωνε τους ρόλους όπως και ο τρόπος με τον οποίο απέδιδε τα μουσικά κείμενα παραμένει μοναδικός: απ’ τη μια η απροσποίητη σκηνική του παρουσία και απ’ την άλλη το πώς ακουμπούσε και χάιδευε τις νότες, ο τρόπος με τον οποίο έπλαθε τις φράσεις και έκλεβε τους χρόνους, η φυσικότητα με την οποία έπειθε τον ακροατή ότι τραγουδούσε ακόμα και τα πιο δύσκολα σημεία, η αίσθηση ότι τα έδινε όλα…

Η σταδιοδρομία του εξελίχτηκε σαν παραμύθι. Το 1965 η ήδη διάσημη Αυστραλή υψίφωνος Τζόαν Σάδερλαντ είχε ανάγκη από έναν τενόρο στις… διαστάσεις της και χτύπησε φλέβα χρυσού επιλέγοντας τον τότε άγνωστο αλλά ακόμα κομψό Παβαρότι. Παρακολουθώντας την να τραγουδά ο Λουτσιάνο διαμόρφωσε την τεχνική του. Αρχικά, το ρεπερτόριό του ήταν το δικό της. Ομως, η τρομακτική του άνεση στις απάνθρωπα ψηλές νότες σε έργα του ιταλικού ρομαντικού μπελ-κάντο, σύντομα έστρεψαν τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του.

Δεν άργησαν να τον παραλάβουν οι Αμερικανοί, που με τις γνωστές τεχνικές του μάρκετινγκ τον ανέδειξαν σε υπερμεγέθη αστέρα. Τον έστεψαν «βασιλιά του ψηλού ντο», τον φωτογράφισαν σε πόζες του Καρούζο. Του προσέφεραν ευκολίες τις οποίες δεν μπόρεσε να διαχειριστεί. Εγινε ζωντανός μύθος, παγιδεύτηκε στην εικόνα του εαυτού του, στην τεράστια δημοσιότητα και στα τρομακτικά κέρδη. Η καθοδική πορεία είχε αρχίσει: όλο και περισσότερα λαϊκά ρεσιτάλ σε στάδια και αρένες, όλο και λιγότερες παραστάσεις. Το ρεπερτόριό του δεν ήταν ανεξάντλητο. Όποτε επιχείρησε να ξεφύγει από τον ιταλικό ρομαντισμό για τον οποίο έμοιαζε φτιαγμένος, τα αποτελέσματα ήταν λιγότερο εντυπωσιακά.

Όμως είναι αμφίβολο αν έχει ακουστεί ποτέ πιο συγκινητικός Νεμορίνο («Ελιξίριο του Ερωτα»), πιο τρυφερός Ελβίνο («Η Υπνοβάτιδα»), πιο σαγηνευτικός δούκας της Μάντουας («Ριγολέτος»), πιο αυθόρμητος Τόνιο («Η Κόρη του Συντάγματος»). Και μόνον γι’ αυτά -και δεν είναι μόνον αυτά- η θέση του στο πάνθεον των λυρικών τραγουδιστών είναι εξασφαλισμένη.

(Καθημερινή, 7/9/2007)

---

Luciano Pavarotti: Una furtiva lagrima Nemorino
Budapest 1991

Άθεοι οι ψυχίατροι

Ο κλάδος των ψυχιάτρων διαφέρει από άλλες ειδικότητες και στην πίστη των μελών του προς τον Θεό. Οι ψυχίατροι επισκέπτονται σπανίως τις εκκλησίες κι ακόμη σπανιότερα πιστεύουν στον Θεό ή στη μεταθανάτια ζωή. Επιπλέον, δεν διακρίνονται για την ανάγκη τους να προσεύχονται, να εφαρμόζουν θρησκευτικούς κανόνες για την καλυτέρευση της ζωής τους και πολύ περισσότερο δεν ζητούν «δύναμη, βοήθεια ή πνευματική καθοδήγηση».

Η έρευνα έγινε σε όλη την αμερικανική επικράτεια, υπό τον καθηγητή Φαρ Κέρλιν και την ομάδα του από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο που δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση «Psychiatric Services». Οι ερευνητές διαπίστωσαν πως οι γιατροί με το πιο περιορισμένο θρησκευτικό αίσθημα είναι οι ψυχίατροι.

Η απουσία ή η επιλογή πίστης στον Θεό επηρεάζει και τη στάση των ιατρών απέναντι στους ασθενείς, διαπίστωσαν οι επιστήμονες, αφού οι γιατροί με θρησκευτικές πεποιθήσεις προτιμούν σε περιπτώσεις ανάγκης να παραπέμπουν τους πελάτες τους σε πνευματικούς ή θρησκευτικούς συμβούλους παρά σε ψυχιάτρους.

Ο Σίγκμουντ Φρόιντ, «πατέρας» της ψυχανάλυσης, θεωρούσε τη θρησκεία ένα είδος «καταναγκαστικής νεύρωσης» και την πίστη μια παιδική μορφή αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Αλλά και οι επίγονοί του εμφανίζονται σκεπτικοί απέναντι στο ζήτημα της πίστης, τη στιγμή που με κάποιες κατάλληλες ουσίες πετυχαίνεις οποιαδήποτε συμπεριφορά και εκδήλωση των ανθρώπων. Η μελέτη των Αμερικανών ειδικών

(Πηγές: Spiegel, Reuters, Ελευθεροτυπία)

Προσωπικά πιστεύω ότι η συγκεκριμένη επιλογή των ψυχιάτρων σχετίζεται με την ευφυΐα και την ευρύτερη μόρφωση που πρέπει να διαθέτουν, πέρα από τις στενές γνώσεις της ειδικότητατάς τους.

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Φυλαχτά, χαϊμαλιά και λοιπά μαγικά

(του Διονύση Γουσέτη, ΑΥΓΗ, 25/8/2007)

Περί φυλακτών

Τα φυλαχτά αποτελούν προϊόντα της άγνοιας και του φόβου. Όσοι πιστεύουν σε αυτά, τα θεωρούν αντικείμενα ιερά, με δυνάμεις υπερφυσικές, για την προστασία από κακόβουλα πνεύματα, δαίμονες, ξωτικά, καλικάντζαρους, μαγείες, κατάρες, γητειές, το "κακό" μάτι, την "κακιά" αρρώστια κλπ. Από τις παλιές θρησκείες πέρασαν στους χριστιανούς, αν και πουθενά δεν προτρέπει ο Ιησούς λατρεία ή εμπόριο ιερών αντικειμένων. Στο βρόντο πήγε και η απόφαση του Συμβουλίου της Λαοδικείας (4^ος αιώνας) να αποπέμπονται από τη θρησκευτική κοινότητα όσοι φορούν φυλαχτά.

Τα πιο προνομιούχα φυλαχτά είναι εκείνα που περιέχουν «τίμιο ξύλο», δηλαδή κομμάτι ξύλο από το σταυρό όπου σταυρώθηκε ο Ιησούς. Η διάδοσή τους ξεκίνησε την επομένη της ανακάλυψης του τάφου του Ιησού από την αγία Ελένη, η οποία ήταν παρούσα όταν ο γιος της, άγιος και μέγας Κωνσταντίνος, διέτασσε να εκτελεστεί ο γιος του Κρίσπος. Η αγία βρήκε το σταυρό όταν, το 326, πήγε για προσκύνημα στους «Αγίους Τόπους». Μετά από θεία αποκάλυψη μάλιστα, βρήκε όλους τους τρεις σταυρούς του Γολγοθά και μπόρεσε να εντοπίσει τον σωστό με τη βοήθεια μιας νεκρανάστασης: αρχικά άγγιξε το νεκρό σώμα της χριστιανής χήρας Λιβανίας με δύο από τους σταυρούς, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, όταν όμως ήρθε σε επαφή με τον τρίτο σταυρό «εκείνη ζωντάνεψε και υμνούσε τον Κύριο».

Σύμφωνα με τον Κύριλλο Ιεροσολύμων, ήδη γύρω στο 350 ο κόσμος ήταν γεμάτος από κομματάκια του σταυρού. Έστελναν -ως ιδιαίτερη ένδειξη τιμής- ροκανίδια, μεγάλα και μικρά, σε αμέτρητες εκκλησίες, βασιλιάδες, πρίγκιπες και ιδιώτες. Τα κομμάτια του μετανάστευσαν με αμέτρητους προσκυνητές στα πιο μακρινά μέρη του κόσμου. Ωστόσο, ο σταυρός δεν λιγόστευε! Τα κομματάκια που κυκλοφορούν ευρέως σήμερα, δεν τα παρουσιάζουν πλέον ως γνήσια, ισχυρίζονται όμως ότι τα έχουν φέρει σε επαφή με τον πραγματικό σταυρό και γι' αυτό το λόγο διαθέτουν κι αυτά υπερφυσικές δυνάμεις.

Με αυτή τη διανομή φυλαχτών έγινε το πρώτο βήμα προς το συστηματικό κομμάτιασμα λειψάνων αγίων και άλλων πραγμάτων για λατρεία και για κατασκευή φυλαχτών. Στη συνέχεια, αρχίζουν να βρίσκονται όλα τα πιθανά «πράγματα Ιησού»: εργαλεία τού μαρτυρίου, ρούχα κλπ. Η λατρεία του ακάνθινου στεφάνου αρχίζει μόλις τον 5^ο αιώνα, εκείνη της λόγχης μόλις τον 6^ο. Το 614 μεταφέρεται στην Κωνσταντινούπολη η αιχμή της και το 10^ο αιώνα ακολουθεί το κοντάρι, που στα τέλη του 15^ου αιώνα, επί πάπα Ιννοκέντιου Θ', καταλήγει στη Ρώμη. Τα ιερά καρφιά εξακολουθούν να βρίσκονται στον καθεδρικό ναό της Τρηρ. Ο άγιος μανδύας έρχεται εκεί γύρω στα 1100. Οι ευρέσεις «πραγμάτων Ιησού» συνεχίζονται έως και τον 15^ο αιώνα!

Την ιστορία των φυλαχτών και του τίμιου ξύλου τη θυμήθηκα όταν διάβασα την εντυπωσιακή αποκάλυψη που μας έκανε ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος φεύγοντας για το Μαϊάμι των ΗΠΑ, όπου τον περιμένει μια δύσκολη χειρουργική επέμβαση στο συκώτι. Αποκάλυψε ότι ο πρωθυπουργός του δώρισε το προσωπικό του φυλαχτό με τίμιο ξύλο. Περίεργη αποκάλυψη: ο αρχιεπίσκοπος μέχρι τώρα έδειξε να στηρίζεται για την αποκατάσταση της υγείας του εξ ολοκλήρου στην επίγεια ορθολογική ιατρική βοήθεια και καθόλου στη μεταφυσική επουράνια. Δεν ακούσαμε ν' ανάβει λαμπάδες σαν το μπόι του.

Δεν μάθαμε να κρεμάστηκε σε κανένα εικονοστάσι τάμα ασημένιο συκώτι. Δεν τον είδαμε το δεκαπενταύγουστο στη Μεγαλόχαρη της Τήνου ξαπλωμένο μαζί με τους άλλους προσκυνητές, να περιμένει να περάσει η εικόνα πάνω του. Δεν ανακοινώθηκε καμιά προσκόμιση στον ασθενή οποιασδήποτε θαυματουργής εικόνας, ιερής κάρας, ιερού λείψανου, αγίας ζώνης, αγίου φωτός, αγιάσματος. Ούτε ανακοινώθηκε κανένα τάμα προς κάποιο άγιο, κανένα ευχέλαιο, κανένα τρισάγιο, κανένας εξορκισμός, καμιά βασκανία. Τίποτε από αυτά που προτρέπει ή έστω αποδέχεται η ελληνορθόδοξη εκκλησία για θεραπεία από ασθένειες δεν είδαμε.

Γιατί λοιπόν να αποκαλύψει, τελευταία στιγμή πριν την αναχώρηση, το δώρο του πρωθυπουργού; Ας με συγχωρήσει αν αμαρτάνω. Πιστεύω όμως ότι το πραγματικό δώρο δεν ήταν απ' τον πρωθυπουργό προς τον αρχιεπίσκοπο, αλλά από τον αρχιεπίσκοπο προς τον πρωθυπουργό: τον ανέδειξε ως ευσεβή και φίλο του, δίνοντας σήμα στους «δικούς του» για ψήφο. Είναι η συνέχεια της «δεξιάς του Κυρίου», προς μεγάλη στενοχώρια της ακροδεξιάς του Κυρίου, που σε κάποιες νομαρχιακές εκλογές είδε το ποσοστό της να φθάνει το 14% χάρη στον αρχιεπίσκοπο.

Για να μη θεωρηθούμε όμως εμπαθείς, ας δεχτούμε ότι το κατευόδιο του κ. Καρατζαφέρη μέχρι το αεροδρόμιο δεν υπέκρυπτε ιδιοτελείς προσδοκίες, αλλά οφείλεται στη μεγαλοσύνη του και έγινε με την ειλικρινή επιθυμία για ανάρρωση του αρχιεπισκόπου. Αυτή τουλάχιστον την επιθυμία, η στήλη τη συμμερίζεται.

Εμβόλιο μεταλλαγμένων ιών κατά καρκίνου II

Ελπίδα σε χιλιάδες ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο δίνει μία νέα ανοσολογική θεραπεία, με την ονομασία "ahize", η οποία εφαρμόζεται στη Γερμανία. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα εμβόλιο, το οποίο καταφέρνει να εντοπίσει και να αποκαλύψει τα καρκινικά κύτταρα που απειλούν τον ανθρώπινο οργανισμό, ενώ παράλληλα βοηθά το ανοσοποιητικό σύστημα να τα καταστρέψει από μόνο του. Μάλιστα, το εμβόλιο αυτό είναι εξατομικευμένο, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες κάθε ασθενούς. Ενδείκνυται για όλες τις μορφές καρκίνου, εκτός από τη λευχαιμία και τους καρκίνους του εγκεφάλου.

Τα στοιχεία αυτά ανακοίνωσε χθες ο βιοχημικός και διευθυντής του Κλινικού Βιοχημικού Ινστιτούτου Κυτταρικής Βιοτεχνολογίας και Ανοσολογίας του Μονάχου της Γερμανίας dr. Γιάννης Ανθόπουλος, κατά τη διάρκεια του 1ου πανελλήνιου συνεδρίου χειρουργικής κλινικής ογκολογίας και πρόληψης, που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.

"Πρόκειται για μία νέα μέθοδο ανοσοθεραπείας, με την παρασκευή εμβολίου. Από τους ασθενείς με καρκίνο παίρνουμε τα αποτελέσματα της βιοψίας και αίμα και τα επεξεργαζόμαστε στο εργαστήριο, υπό ειδικές συνθήκες. Τα καρκινικά κύτταρα περιβάλλονται, συνήθως, από μόρια που τα κάνουν να μοιάζουν με τα υγιή κύτταρα του ανθρώπινου οργανισμού. Καταφέραμε, λοιπόν, να δημιουργήσουμε στο εργαστήριο ουσίες, οι οποίες διοχετεύονται στον ασθενή με τη μορφή εμβολίου, αποκαλύπτουν τα κρυμμένα καρκινικά κύτταρα και ενεργοποιούν το ανοσοποιητικό του σύστημα, ώστε να τα καταστρέψει από μόνο του", εξήγησε ο κ. Ανθόπουλος.

Παράλληλα ανέφερε ότι τα τελευταία οκτώ χρόνια το εμβόλιο αυτό έχει χορηγηθεί σε 6.400 ασθενείς. Η αποτελεσματικότητά του αγγίζει το 95%, ωστόσο εξαρτάται πάντα από το στάδιο του καρκίνου των ασθενών και από την ύπαρξη ή μη μεταστάσεων.

"Ο ασθενής μπορεί να κάνει το εμβόλιο μία φορά, ενώ στη συνέχεια δεν χρειάζεται να παίρνει άλλα φάρμακα. Το εμβόλιο είναι εξατομικευμένο, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο ασθενής να παρακολουθείται από το γιατρό του ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Επιπλέον, κάποιος γιατρός από άλλη χώρα μπορεί να μας στείλει δείγμα του ασθενούς του και σε περίπου 20 ημέρες να έχουμε έτοιμο το εμβόλιο για τον συγκεκριμένο ασθενή", επισήμανε ο κ. Ανθόπουλος.

(ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 31/8/2007)

Βλέπε επίσης!